บทที่ 52 อ่านบทออกอากาศ พลิกสถานการณ์ทั้งเวที!

“หลี่หยาง รายการเพิ่งจะเริ่มต้น ทุกอย่างยังอยู่ระหว่างปรับจูน กฎหลายข้อก็ต้องยืดหยุ่นตามหน้างาน ตอนนี้กฎใหม่ออกมาแล้ว นายอย่าเอาแต่ใจสิ!”

บอสหยางขมวดคิ้วมองหลี่หยางสลับกับรองผู้กำกับคนนั้น ก่อนจะเอ่ยเตือนเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ใช่แล้วหลี่หยาง แค่บทเดียวเองไม่ใช่เหรอ พวกเรามาเล่นเป็นตัวประกอบ เป็นแค่ดาราสมทบ ไม่เห็นต้องเลือกมากขนาดนั้นเลย!”

หลิวเทียนเซียนเดินเข้ามาหาหลี่หยางเช่นกันพลางเอ่ยปลอบเสียงเบา

“เอาเถอะน่าหลี่หยาง อย่างน้อยนายก็ยังมีบทพูดนะ!”

“ดูบทพวกเราสิ แบบนี้เรียกบทได้ด้วยเหรอ ทั้งฉากมีคำพูดแค่คำเดียวคือ ‘ว้าว’…”

“ฉันเป็นถึงสาวน้อยอัจฉริยะทางดนตรี เจ้าแม่เพลงเสียงสูงเชียวนะ สุดท้ายเหลือแค่คำว่า ‘ว้าว’ คำเดียว ฉันน่ะอึดอัดคับแค้นใจกว่านายตั้งเยอะ!”

“ช่างมันเถอะ แค่นักแสดงสมทบน่า เล่นๆ ไปเดี๋ยวก็ผ่านแล้ว อย่าคิดมากเลย!”

เติ้งฉีฉีเดินเข้ามาข้างหลี่หยางพลางทำสีหน้าโอเวอร์

ในฐานะนักแสดงสมทบ พวกเธอไม่มีบทพูดเป็นชิ้นเป็นอันจริงๆ และแทบไม่ต้องใช้ทักษะการแสดงอะไรเลย

แค่ต้องเล่นเป็นพวกคลั่งดารา คอยกรีดร้องเสียงดังตอนที่ตัวละครของฝ่าซือออกมาโซโลเปียโน บทพรรค์นี้ไม่สมกับระดับความดังของพวกเธอจริงๆ นั่นแหละ

แต่ต่อให้แย่แค่ไหน จะเอามาเทียบกับบทของหลี่หยางได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินคำเกลี้ยกล่อมของทั้งสามคน บรรดาพวกชอบแซะในห้องไลฟ์สดของแต่ละคนก็ยิ่งด่ากันเมามันกว่าเดิม

‘ดูซะ นี่สิถึงจะเรียกว่ามีวุฒิภาวะ พวกดาราสาวๆ เขายังเข้าใจกติกากันหมด มีมันคนเดียวนี่แหละที่เรื่องมาก!’

‘จึ๊ๆ เห็นหรือยัง ดาราระดับท็อปตั้งหลายคนยังยอมรับบทแบบนี้ได้ แต่มันกลับรับไม่ได้ คิดว่าใครให้ท้ายมันวะ?’

คอมเมนต์ลอยเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การชี้นำของพวกหน้าม้า ตอนแรกคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอดูไปนานเข้าก็เริ่มคล้อยตามว่าหลี่หยางกำลังทำตัวกร่างเล่นใหญ่จริงๆ

ในเมื่อไม่เคารพกฎรายการ ไม่ยอมทำตามการจัดการของกองถ่าย คนแบบนี้จะมาออกรายการวาไรตี้ทำไม จะมาถ่ายซีรีส์ทำไม?

ดาราระดับตัวแม่ที่มีชื่อเสียงมากกว่าเขาเป็นร้อยเท่าพันทวีเขายังไม่พูดอะไรเลย แล้วเขามีสิทธิ์อะไรมาไม่พอใจ?

“หึๆ ดูเหมือนทุกคนจะคิดว่าผมเรื่องมาก แล้วก็ตั้งใจมาก่อกวนสินะครับ”

“ได้ งั้นผมจะอ่านบทให้ทุกคนฟังเอง!”

หลี่หยางก้มมองมือถือ พอเห็นคอมเมนต์ลอยพวกนั้น เขาก็โมโหจนแค่นหัวเราะออกมาทันที

“หลี่หยาง ตกลงแกจะเล่นไหม?”

“ถ้าไม่เล่นก็ไสหัวไป!”

สีหน้าของรองผู้กำกับเปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้หลี่หยางเปิดเผยเนื้อหาในบท เพราะเดิมทีพวกเขาตั้งใจจะบีบให้หลี่หยางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ให้เขาต้องขายหน้าเท่านั้น

ถ้าเขายอมเล่น สุดท้ายคนที่ต้องอับอายขายขี้หน้าก็คือเขา แต่ถ้าไม่เล่นแล้วโดนถีบหัวส่ง คนที่ต้องอับอายก็ยังคงเป็นเขาอยู่ดี

แต่ถ้าปล่อยให้เขาอ่านบทออกอากาศล่วงหน้า มันจะทำให้คนดูเริ่มเอะใจสงสัยได้ง่าย ซึ่งนี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ทางกองถ่ายต้องการ

ขณะที่พูด รองผู้กำกับก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คิดจะแย่งบทละครในมือของหลี่หยาง

ทว่าฝีมือระดับหลี่หยางมีหรือจะยอม? เขาแทบไม่ต้องออกแรงจงใจทำอะไร แค่เบี่ยงทิศทางนิดหน่อยก็ปัดอีกฝ่ายกระเด็นไปด้านข้างแล้ว

พร้อมกันนั้น เขาก็นำบทละครมาจ่อไว้หน้ากล้องในห้องไลฟ์ของตัวเอง แล้วอ่านออกเสียงดังฟังชัด

รองผู้กำกับสีหน้าย่ำแย่ พยายามแย่งอยู่หลายครั้ง แต่กลับพบว่าตนเองแตะไม่ถึงตัวบทละครเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งเจ้าอ้วนที่เอาบทมาส่งวิ่งเข้ามาช่วยอีกแรง ก็ยังไร้ประโยชน์

อย่าว่าแต่แย่งบทละครเลย ทั้งสองคนวุ่นวายอยู่ตั้งนาน กลับพบว่าไม่อาจขยับตัวหลี่หยางได้แม้แต่นิดเดียว

เขาเอาบทละครมาวางไว้หน้ากล้องแล้วอ่านจนจบอย่างสุขุมเยือกเย็น

วินาทีที่อ่านบทจบ ทั้งบริเวณพลันเงียบกริบ

สีหน้าของพวกบอสหยางที่อยู่ด้านข้างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ส่วนในห้องไลฟ์ช่องต่างๆ คอมเมนต์ลอยที่กำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือดก็พลันหายวับไป

‘เชี่ย ให้พี่หยางของฉันเล่นเป็นเด็กรับใช้เล่นเปียโนของฝ่าซือเนี่ยนะ?’

‘อะไรนะ ให้ลูกพี่ฉันคุกเข่าโดนฝ่าซอร์ตบหน้า แถมยังต้องพูดว่า “ไฮ้” ไปด้วยตอนโดนตบเนี่ยนะ?’

‘บ้าเอ๊ย ไปแค้นฝังหุ่นมาจากไหนวะ กองถ่ายนี้จงใจแกล้งกันชัดๆ คนปกติที่ไหนเขาคิดบทแบบนี้ขึ้นมาได้?’

‘บทนี้น่าเวทนาชะมัด ประเด็นสำคัญคือยังให้พี่หยางของฉันมาเล่นประกบคู่กับฝ่าซืออีก กองถ่ายไม่รู้หรือไงว่าสองคนนี้ไม่เผาผีกัน?’

‘ไม่ต้องเล่นมันแล้ว เล่นหาพระแสงอะไร สนับสนุนพี่หยาง แย่งบทของฝ่าซือมาเลย!’

‘เชี่ย เมื่อกี้ใครที่เห่าอยู่วะ ฉันชักสงสัยแล้วนะว่าในห้องไลฟ์มีพวกหน้าม้าจัดตั้งมาน่ะ?’

วินาทีที่คนดูตั้งสติได้ ห้องไลฟ์ของหลี่หยางก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที

แม้กระทั่งในห้องไลฟ์ของพวกบอสหยางก็ยังมีคอมเมนต์ลอยที่ส่งเสียงร้องตกใจระเบิดออกมาพรึ่บพรั่บ

บทละครฉบับนี้ มันรังแกกันเกินไปจริงๆ

ถ้าบอกว่าเล่นคู่กับคนอื่นก็ช่างเถอะ แต่ประเด็นคือคนตรงหน้านี่คือฝ่าซือกับหลี่หยางนะ

เปลี่ยนเป็นคนปกติคนไหนในกองถ่าย ก็ไม่มีทางจัดฉากแบบนี้ให้พวกเขาหรอก

ขอแค่เป็นคนปกติ ตอนนี้ใครๆ ก็ดูออกแล้วว่านี่มันจงใจเล่นงานหลี่หยางชัดๆ

“ผู้กำกับจาง พวกคุณจัดแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหมคะ?”

สีหน้าของบอสหยางดูแย่มาก ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจู่ๆ หลี่หยางถึงได้แสดงท่าทีผิดปกติขนาดนี้ ต้องรู้ก่อนนะว่าก่อนหน้านี้ถึงแม้ทีมงานรายการจะไม่ได้ออกกฎ แต่พอกองถ่ายจัดบทให้ หลี่หยางก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำ

หลิวเทียนเซียนและเติ้งฉีฉีก็ขมวดคิ้วมองไปยังรองผู้กำกับคนนั้น แววตาแฝงความไม่พอใจเอาไว้ รู้สึกทนดูไม่ได้ที่กองถ่ายมาบีบคั้นกลั่นแกล้งคนแบบนี้

“เกิดอะไรขึ้น กองถ่ายนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?”

ในเวลานี้ ทางฝั่งเบื้องหลังของทีมงานรายการก็คอยติดตามการไลฟ์อยู่ตลอดเวลาเช่นกัน หลังจากฟังบทละครของหลี่หยางจบ ผู้กำกับ ฝ่ายวางแผน พิธีกร และคนอื่นๆ ในทีมงานเบื้องหลังต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า หน้าตาแต่ละคนดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

ตอนแรกพวกเขาก็ไม่ค่อยพอใจท่าทีของหลี่หยางอยู่เหมือนกัน รู้สึกว่าเพิ่งดังบนเน็ตได้ไม่กี่วันก็เริ่มวางก้ามไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียแล้ว

แต่พอฟังบทละครจบ กระทั่งพวกเขาก็ยังทนดูต่อไปไม่ไหว!

“นั่นสิ กองถ่ายนี้คิดจะทำอะไรกันแน่? ทีมงานรายการเราอุตส่าห์มาช่วยโปรโมตหนังให้แท้ๆ ใครให้อำนาจพวกเขามาเล่นงานแขกรับเชิญของรายการกัน? แล้วบทบ้านี่มันอะไร ไหนตกลงกันไว้แล้วว่าจะถามความเห็นแขกรับเชิญล่วงหน้าไง?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของผู้กำกับ นาน่าผู้เป็นพิธีกรก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ขณะที่พูด สายตาของทั้งคู่ก็ตวัดมองไปยังผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนพร้อมกัน

“อย่ามองผมสิครับ! ผมเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน!”

“ผมกำชับทางนั้นไปชัดเจนมากแล้วว่าให้ปรึกษาเรื่องบทกับแขกรับเชิญล่วงหน้าเพื่อไม่ให้เกิดความเข้าใจผิด แต่ดูตอนนี้สิ พวกนั้นจงใจเล่นตุกติกชัดๆ!”

ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนรีบละล่ำละลักแก้ตัวทันที

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลย ใครๆ ก็ดูออกว่ากองถ่ายกำลังหาเรื่อง ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือจะดำเนินรายการต่อไปยังไงต่างหาก!”

“ผู้กำกับคะ จะยกเลิกความร่วมมือกับกองนี้เลยไหม?”

“แบบนี้มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่แค่เล่นงานแขกรับเชิญของเรานะ แต่มันเหยียบหน้ารายการเราชัดๆ เจตนาก่อกวนเห็นๆ!”

นาน่าดึงสายตากลับมาแล้วเอ่ยกับผู้กำกับ

“เซ็นสัญญากันไปแล้ว ยกเลิกไม่ได้หรอก โทรไปเตือนขั้นเด็ดขาดเดี๋ยวนี้เลย!”

“ไอ้พวกสารเลว รังแกกันเกินไปแล้ว!”

ผู้กำกับโบกมือ สีหน้าปั้นยากถึงขีดสุด

เมื่อได้ยินดังนั้น นาน่าจึงพยักหน้าและกำลังจะโทรหาทางกองถ่าย ทว่าในตอนนั้นเอง สถานการณ์ในห้องไลฟ์ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอีก

เมื่อเห็นว่าขัดขวางไม่ให้หลี่หยางอ่านบทไม่สำเร็จ คนกลุ่มหนึ่งก็พากันกรูเข้ามาล้อม ต่างคนต่างส่งเสียงรุมต่อว่าหลี่หยางไม่หยุด

“หลี่หยาง นายหมายความว่ายังไงกันแน่? ทำไมถึงทำตัวมีอคติขนาดนี้?”

“ใช่แล้ว ก็แค่บทบาทเดียวไม่ใช่เหรอ? บทนี้มันอาจจะไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ แต่บทแย่ๆ มันก็คือบทบาทหนึ่งเหมือนกันไม่ใช่หรือไง ถ้าทุกคนพากันปฏิเสธไม่ยอมเล่น แล้วหนังมันจะถ่ายต่อไปได้ยังไง?”

“จริงด้วยหลี่หยาง ถ้านายเล่นไม่ได้ก็ไสหัวไปสิ จำเป็นต้องมาพาลใส่อารมณ์ขนาดนี้ด้วยเหรอ?”