บทที่ 53 การเดิมพันกับฝ่าซือ!

“หลี่หยาง ในฐานะนักแสดง นายเข้าใจไหมว่าการอุทิศตนเพื่อศิลปะคืออะไร!”

“เหอะ ดารารุ่นใหญ่ในวงการตั้งกี่คนเล่นบทตัวตลกไปทั้งชีวิตยังไม่เห็นเป็นไร พอมาถึงนาย เจอแค่บทตัวตลกเข้าหน่อยก็เล่นไม่ได้แล้ว มีแต่นายคนเดียวนั่นแหละที่เรื่องมาก!”

คนกลุ่มหนึ่งพากันชี้หน้าต่อว่า ปากเปราะส่งเสียงเซ็งแซ่ไม่หยุด

ท่าทีขึงขังผดุงความยุติธรรมตอนพูดอยู่นั้น ทำให้กลายเป็นว่าหลี่หยางไม่รู้จักโต ซ้ำยังป้ายสีให้เขากลายเป็นนักแสดงที่ไม่ได้เรื่องอีก

“เชี่ย ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

“มีดดาบยาวสี่สิบเมตรของกูอยู่ไหนวะ ทำไมกูถึงอยากฟันไอ้พวกนี้ให้ตายคาที่ขนาดนี้เนี่ย”

“ไอ้พวกสมองพังนี่คิดว่าคนดูโง่ หรือพวกมันโง่เองกันแน่ นึกว่ากูดูไม่ออกเหรอว่ากำลังจงใจกดหัวพี่หยางอยู่”

“บ้าเอ๊ย บทตัวตลกไม่เป็นไร จัดบทตัวตลกให้พี่หยางก็ไม่ว่า แต่จงใจให้ฝ่าซือมาหยามหน้าพี่หยางขนาดนี้ นึกว่าคนอื่นเขาไม่รู้เหรอว่าฝ่าซือกับพี่หยางมีเรื่องอะไรกันมาก่อน”

“ฉันก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน คนพวกนี้ทำหน้าตาผดุงความยุติธรรมขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ย”

“สลับ ต้องสลับบทกับฝ่าซือ รู้หรอกว่าวงการบันเทิงเบื้องหลังมันเน่าเฟะ แต่แค่มาเล่นเป็นตัวประกอบยังมีนอกมีในเยอะขนาดนี้ วันนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด!”

“สนับสนุนให้พี่หยางสลับบทเลย กองถ่ายกล้าเล่นตุกติกใช่ไหม พวกเราช่วยกันถล่มให้เละ!”

เมื่อต้องเผชิญกับคำต่อว่าของคนพวกนี้ หลี่หยางยังไม่ทันได้อ้าปาก คนดูในห้องไลฟ์สดก็ทนไม่ไหวขึ้นมาก่อนแล้ว

ทุกคนที่ทำงานกินเงินเดือน ใครบ้างไม่เคยโดนกดขี่ ปกติทำอะไรไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่นี่มาดูรายการวาไรตี้ยังต้องมาเห็นการกดขี่คาตาขนาดนี้อีก

คนดูเขามาดูเพื่อคลายเครียด หรือมาดูพวกแกเล่นเกมในที่ทำงานรังแกคนกันแน่?

“พวกคุณ…”

เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้เอาแต่พูดจ้อไม่หยุด บอสหยางกับคนอื่นๆ ก็ทนดูไม่ไหวเช่นกัน

รายการดีๆ แท้ๆ กลับต้องมาเละเทะวุ่นวายขนาดนี้ ละครเรื่องนี้ยังจะถ่ายต่อได้อีกเหรอ

ทว่าบอสหยางยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกหลี่หยางดึงตัวไปไว้ข้างหลัง

เขาไม่ได้สนใจคำตำหนิติเตียนของคนพวกนี้เลยแม้แต่น้อย ยืนฟังนิ่งๆ อยู่ตรงหน้าให้คนพวกนั้นบ่นไปเป็นสิบนาที พอน้ำเสียงของทุกคนเงียบลง เขาถึงได้เปิดปากพูด

“หึๆ ทุกคนคงพูดจนเหนื่อยแล้วสินะครับ”

“ผมบอกไปแล้ว ไม่ใช่ว่าผมเรื่องมากเลือกบท แต่ผมรู้สึกว่าฝ่าซือเล่นบทของเขาไม่ได้จริงๆ เพื่อไม่ให้การถ่ายทำต้องเสียเวลา ผมยินดีเล่นแทนให้เอง”

“เมื่อกี้ฝ่าซือพูดประโยคหนึ่งได้ดีมากนะ บอกว่าผมเล่นบทคนโรคจิตได้ลึกซึ้งถึงกระดูก คนดูต่างก็คิดว่าผมเอาตัวเองมาเล่นเป็นธรรมชาติ”

“พวกคุณไม่สังเกตเหรอว่าบทของฝ่าซือน่ะ มันคือคนโรคจิตชัดๆ”

“ปรมาจารย์เปียโนหนุ่มรูปหล่อเปี่ยมเสน่ห์ ภายนอกดูสง่างาม แต่เนื้อแท้ข้างในกลับเป็นพวกคนหน้าซื่อใจคดร้อยเปอร์เซ็นต์”

“ไอ้เรื่องพรรค์อย่างสั่งให้คนอื่นคุกเข่าแล้วตบหน้าเนี่ย นอกจากคนโรคจิตแล้ว คนปกติเขาทำกันลงเหรอครับ”

“ดูราศีของฝ่าซือสิ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่มีกลิ่นอายความโรคจิตแบบนั้นเลย ผมว่าให้ผมเล่นน่าจะเหมาะกว่านะ”

คำพูดพร้อมรอยยิ้มตาหยีของหลี่หยาง จุดชนวนให้ห้องไลฟ์ระเบิดเสียงเฮขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮ่าๆ จริงด้วยว่ะ นี่มันบทคนโรคจิตชัดๆ เกิดมาเพื่อพี่หยางของกูเลยนี่หว่า!”

“ไม่พูดก็ไม่ทันคิด พอพูดขึ้นมาแล้วรู้สึกว่านอกจากพี่หยางแล้ว คงไม่มีใครเล่นออร่าโรคจิตแบบนั้นได้จริงๆ”

“กองถ่ายนี้ยังไหวไหมเนี่ย อย่าบอกนะว่าแค่นักแสดงยังแคสต์กันไม่เป็น”

…

คนดูที่ตอนแรกกำลังไม่พอใจแทนหลี่หยาง พริบตาเดียวก็เออออตามน้ำไปกับคำพูดของเขา

ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทนดูพฤติกรรมของกองถ่ายไม่ไหว แต่อีกส่วนหนึ่ง พวกเขากลับรู้สึกจริงๆ ว่าบทนี้เหมาะกับหลี่หยางยิ่งกว่า ถ้าไม่ให้หลี่หยางเล่นก็คงไม่มีความยุติธรรมหลงเหลือแล้ว

แม้แต่บอสหยางกับคนอื่นๆ ก็ยังตาเป็นประกายขึ้นมา พอคิดดูให้ดี บทนี้มันสารเลวเกินทนจริงๆ นั่นแหละ ช่างเหมาะเจาะให้หลี่หยางเล่นเหลือเกิน

เพราะมีแค่ออร่าโรคจิตของเขานี่แหละ ที่จะทำให้ฉากสั่งคนคุกเข่าโดนตบดูไม่ขัดตาเลยสักนิด

“มาๆ ผู้กำกับ ดูนี่สิครับ นี่เป็นความต้องการของคนดูเลยนะ”

“ทีมงานรายการของเรามาร่วมงานกับกองถ่ายก็เพื่อช่วยโปรโมตละครเรื่องนี้ พวกคุณคงไม่คิดจะขัดใจคนดูหรอกใช่ไหม คนดูต่างคิดว่าผมเหมาะกับบทของฝ่าซือมากกว่าทั้งนั้น”

หลี่หยางเหลือบมองมือถือ เมื่อเห็นคอมเมนต์ลอยของคนดูก็ผลักทุกคนตรงหน้าออกทันที แล้วเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหาผู้กำกับ

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รีบชะโงกดูห้องไลฟ์ของหลี่หยาง สีหน้าพลันชะงักค้างไปตามๆ กัน

ถ้ามีแค่หลี่หยางดิ้นรนอยู่คนเดียว พวกเขาจะรุมชี้หน้าด่าก็ไม่มีปัญหา แต่นี่มีคนดูหลายล้านคนกำลังจับตาดูอยู่ ซ้ำยังเรียกร้องมาแบบนี้ หากกองถ่ายไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง การโปรโมตครั้งนี้คงส่งผลเสียตีกลับแน่นอน

ในพริบตา สีหน้าของคนในกองถ่ายก็ดูย่ำแย่อย่างยิ่ง

แต่ละคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฝ่าซือ รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปตามๆ กัน

หากยกบทนี้ให้ฝ่าซือ กองถ่ายก็คงอยู่อย่างสงบไม่ได้เหมือนกัน

เพิ่งจะเมื่อสองวันก่อนนี้เองที่บริษัทต้นสังกัดของฝ่าซือยอมควักเงินลงทุนให้ละครเรื่องนี้กว่ายี่สิบล้าน

ในช่วงที่กำลังขาดแคลนทุนสร้างขนาดนี้ ถ้าหากบีบจนบริษัทของฝ่าซือถอนทุนคืนไป จะทำยังไงล่ะทีนี้

“หลี่หยาง นายอย่าให้มันมากเกินไปนัก!”

“ฉันอาจจะไม่ได้โรคจิตเท่านาย แต่ว่านายเข้าใจดนตรีเหรอ นายจะเล่นบทนักเปียโนได้ดีจริงๆ งั้นเหรอ”

ฝ่าซือขมวดคิ้วแน่น จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา

น้ำเสียงประชดประชันนั้นใครฟังก็รู้ว่าจงใจเหน็บแนม ชัดเจนว่ากำลังบอกว่าหลี่หยางไม่รู้เรื่องดนตรี ไม่มีคุณสมบัติพอจะมารับบทนักเปียโน

“ฝ่าซือ วิสัยทัศน์นายนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ”

“เป็นนักแสดงน่ะ หน้าตามันเปลี่ยนไปได้พันแบบ ต้องเข้าถึงตัวละครทุกตัวให้แตกฉานสิ ฉันแค่เล่นเป็นนักเปียโน ไม่ได้จะไปเป็นนักเปียโนจริงๆ สักหน่อย”

“อีกอย่าง เด็กรับใช้เล่นเปียโนก็ไม่ใช่นักเปียโนเหมือนกันหรือไง ฉันเล่นเป็นเด็กรับใช้ได้ แล้วทำไมจะเล่นเป็นนักเปียโนไม่ได้ล่ะ หรือว่าจะต้องให้นักร้องมาเล่นเท่านั้นเหรอ”

หลี่หยางยังคงยิ้มระรื่น ทว่าคำพูดคำจานั้นกลับย้อนเอาสิ่งที่ฝ่าซือเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้มาตอกกลับคืนไปเต็มๆ

“นาย…”

ฝ่าซืออ้าปากค้าง พลันพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

“อ้อ ขอเตือนไว้อีกอย่าง ฉันเองก็ใช่ว่าจะเล่นเปียโนไม่เป็นนะ บางทีการที่ฉันเล่นบทนี้ อาจจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้คนดูก็ได้ ใครจะไปรู้”

เมื่อเห็นสีหน้าของฝ่าซือที่เหมือนเพิ่งกลืนขี้เข้าไป หลี่หยางก็พูดต่ออีกประโยค

“เหอะ อะไรกัน หมายความว่านายจะบรรเลงเพลงให้ทุกคนฟังตอนถ่ายทำงั้นสิ?”

“หลี่หยาง ถ้าการบรรเลงของนายทำให้คนดูยอมรับได้จริงๆ ล่ะก็ ให้ฉันไปเป็นเด็กรับใช้เล่นเปียโนให้นาย มันจะไปยากอะไร!”

ฝ่าซือรีบคว้าจุดอ่อนในคำพูดของหลี่หยางทันที

“ได้ นายพูดเองนะ”

“เริ่มตั้งแต่ตอนนี้ บทของนายเป็นของฉัน ถ้าฉันเล่นได้ไม่ดี ฉันจะยอมไปเป็นเด็กรับใช้เล่นเปียโนให้นายเอง”

เมื่อเห็นว่าฝ่าซือคิดว่าตัวเองกุมความได้เปรียบ หลี่หยางก็ไม่เกรงใจ รีบตอบรับทันควัน

ในเมื่อมีคนอยากโดนตบหน้า เขาก็ย่อมไม่เกรงใจอยู่แล้ว!

“ไม่มีปัญหา ฉันก็อยากจะดูเหมือนกันว่านายเอาความมั่นใจมาจากไหน!”

ฝ่าซือหรี่ตาลง ฉีกหน้าเปิดศึกเต็มตัว คำพูดคำจาเริ่มพุ่งเป้าเล่นงานชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เขาเคยฟังเพลงของหลี่หยางมาแล้ว แค่ร้องเพลงยังเพี้ยนจนกู่ไม่กลับ คนพรรค์นี้จะไปบรรเลงเพลงอะไรได้

เขาอยากจะเห็นนักว่าต่อไปหลี่หยางจะปล่อยไก่ยังไง

หลังจากการเผชิญหน้าของทั้งสองคน เมื่อเห็นว่าฝ่าซือยอมตกลงให้หลี่หยางลองเล่นบทนี้ดูก่อน ทีมงานกองถ่ายก็ไม่พูดอะไรอีก และยอมมอบบทให้หลี่หยางชั่วคราว

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า ในจังหวะที่หลี่หยางได้รับบทนั้น โมเดลตัวละครก็ได้ปรากฏขึ้นมาแล้ว

【ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทบาทปรมาจารย์เปียโน ขณะนี้ขอมอบโมเดลตัวละครดังกล่าวให้แก่โฮสต์!】

【หากแสดงสำเร็จ โฮสต์จะได้รับโมเดลตัวละครนี้และทักษะเปียโนระดับปรมาจารย์เป็นการถาวร!】