บทที่ 54 โชว์ฝีมือเล็กน้อย

"เริ่มเลย เริ่มเลย…"

"ฟังนะ ซีนนี้เริ่มจากในห้องเปียโน!"

"หลี่หยาง นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะเล่นเปียโนให้คนดูฟังสักเพลงตอนถ่ายทำ?"

"ซีนนี้ไม่ใส่ดนตรีประกอบย้อนหลังนะ เล่นให้ดีๆ ล่ะ อย่าให้เสียเรื่อง!"

ไม่นานนัก หลี่หยางและคนอื่นๆ ก็แต่งหน้าเสร็จ รองผู้กำกับคนนั้นก็เดินเข้ามาสั่งงาน

นี่มันจงใจแกล้งหลี่หยางชัดๆ

เพราะนี่เป็นแค่การแสดง แกล้งทำท่าเล่นมั่วๆ ไปสักพักก็พอแล้ว ขอแค่แสดงผ่านก็ไม่มีใครกำหนดเสียหน่อยว่าต้องมีทักษะของตัวละครนั้นจริงๆ

ทว่าในเมื่อการเดิมพันระหว่างหลี่หยางกับฮวาฝ่าซือเกิดขึ้นแล้ว คนพวกนี้จะยอมลดความยากให้เขาได้อย่างไร?

ไม่มีทางปล่อยให้เขาแค่แสดงให้ดูเหมือนแน่ แต่ต้องเป็นไปตามเงื่อนไขเดิมพัน นั่นคือเขาต้องเล่นเพลงที่สะกดคนดูให้ได้จริงๆ

ระดับความยากขนาดนี้ ขอแค่หลี่หยางทำได้ไม่ดีพอ กองถ่ายก็พร้อมจะเปลี่ยนตัวละครของเขาทันที เพื่อให้เขาต้องไปคุกเข่าให้ฮวาฝ่าซือตบหน้า!

"ไม่มีปัญหา เริ่มเลยครับ!"

หลี่หยางพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้คัดค้านอะไร

เวลานี้เขาสวมชุดทักซิโดสุดหรู ใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่งสมบูรณ์แบบ แผ่กลิ่นอายลูกคุณหนูผู้ดีแต่กำเนิดออกมา ดูเป็นสุภาพบุรุษยุโรปตะวันตกแบบเต็มขั้น

"ฉันชักอยากจะรู้แล้วสิว่า นายจะสร้างเซอร์ไพรส์อะไรให้คนดูได้บ้าง?"

ด้านข้าง ฮวาฝ่าซือที่สวมสูทผูกไทเช่นกันแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยาม

เขาอยากเห็นจริงๆ ว่าตอนที่หมอนี่เก๊กหล่อแล้วแป้ก หน้าตาจะเป็นยังไง

ให้เล่นเพลงจริงๆ เนี่ยนะ เขาจะทำได้เหรอ?

อย่าว่าแต่เล่นให้เพราะเลย เขาคิดว่าหลี่หยางคงเล่นไม่จบเพลงด้วยซ้ำ

"เล่นเป็นเด็กเปิดโน้ตของนายไปเถอะ อย่าพูดมากน่ารำคาญ"

"บทนี้มันง่ายจะตาย แค่คุกเข่าแล้วยอมให้คนอื่นตบหน้า ถ้าแค่นี้ยังเล่นไม่ได้ ฉันว่านายเลิกคิดเรื่องเข้าวงการหนังละครเถอะ!"

"กลับไปกบดานในวงการเพลง แล้วทำเพลงแนวซอมบี้ของนายต่อไปดีกว่า!"

หลี่หยางเบะปาก คำพูดประโยคนี้ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์สดพากันหัวเราะลั่น

ส่วนฮวาฝ่าซือหน้าดำคล้ำ สีหน้ามืดมนลงทันที

"เริ่มได้…"

ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงห้องเปียโน เมื่อทุกอย่างพร้อม การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น!

เปิดฉากมา หลี่หยางในชุดทักซิโดนั่งอยู่หน้าเปียโน ท่วงท่าสง่างามนั้นทำให้คนต้องยอมรับจริงๆ เขาถ่ายทอดความภูมิฐานของนักเปียโนออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่มาดนี้ก็ดูเหมือนนักเปียโนยิ่งกว่านักเปียโนตัวจริงหลายคนเสียอีก

ในเวลานี้ อย่าว่าแต่คนดูในห้องไลฟ์ที่อ้าปากค้าง แม้แต่ทุกคนในกองถ่ายก็พากันตกตะลึง

ออร่าตัวละครของหลี่หยาง ทำไมถึงจับทางได้เป๊ะขนาดนี้เนี่ย?

ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่า ตอนนี้หลี่หยางได้หลอมรวมเข้ากับโมเดลตัวละครไปแล้ว ตัวเขาในตอนนี้คือปรมาจารย์เปียโนแห่งยุค ของแท้แน่นอน

และในจังหวะที่ทุกคนกำลังทึ่งอยู่ในใจนั้นเอง วินาทีถัดมา การกระทำของหลี่หยางก็ทำเอาทุกคนอ้าปากค้างจนกรามแทบค้าง

หลี่หยางยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างสง่างาม ตามปกติแล้ว เขาควรจะวางนิ้วลงบนคีย์เปียโนอย่างนุ่มนวล จากนั้นก็เริ่มบรรเลง

ทว่าภาพแบบนั้นกลับไม่เกิดขึ้น

ตอนยกมือช่างสง่างาม ทว่าในเสี้ยววินาทีที่มือทิ้งตัวลงมา มันกลับเกรี้ยวกราวดุดันอย่างยิ่ง กระทั่งลำตัวยังเอียงกะเท่เร่ไปอีกทาง

"ติ๊ง…"

"ติ๊งๆ ด่องๆ…"

เสียงเปียโนดังกังวานใสขึ้นมาทันที ทุกคนอ้าปากค้าง

กระทั่งฮวาฝ่าซือที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อรับบทเด็กเปิดโน้ตเพลงให้ ก็ถึงกับยืนอึ้ง

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ ถึงได้บิดตัวกระตุกรุนแรงขนาดนั้น?

ไม่รู้ทำไม ในวินาทีนี้ เขาถึงได้เห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่บนร่างของหลี่หยาง

คนอื่นๆ ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่างพากันหันไปมองฮวาฝ่าซืออย่างอดไม่ได้

ภาพนี้มันดูพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว เหมือนจงใจเลียนแบบฮวาฝ่าซือเพื่อฉีกหน้าชัดๆ!

ก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะคิดไปถึงคำว่าเหยียดหยาม เพราะการเลียนแบบไอดอลมันเป็นเรื่องปกติ แต่เมื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลายเป็นคู่แข่ง การเลียนแบบย่อมแฝงความรู้สึกเยาะเย้ยถากถางอยู่กลายๆ

"เชี่ย พี่หยาง นายทำอะไรเนี่ย?"

"พี่หยาง ไหนเซอร์ไพรส์ล่ะ? พวกเรารอดูเซอร์ไพรส์อยู่นะ ทำไมกลายไปเลียนแบบคนโรคจิตนั่นได้ล่ะ?"

"เดี๋ยว อย่าเพิ่งพูดกัน พี่ใหญ่ฉันไม่ได้เลียนแบบ ดูให้ดีๆ กันก่อน!"

คนดูในห้องไลฟ์สดเริ่มอยู่ไม่สุข คอมเมนต์แซวสารพัดแล่นผ่านจอไปมา

แต่ไม่นาน ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ

นอกจากตอนเริ่มที่หลี่หยางเกร็งไปทั้งตัวและเอียงตัวนิดหน่อยจนดูคล้ายกับท่าเล่นเปียโนแบบชักกระตุกของฮวาฝ่าซือแล้ว ท่วงท่าหลังจากนั้นกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

และเมื่อเสียงดนตรีดังกระหึ่มขึ้น คอมเมนต์ทั้งหมดก็พลันหยุดชะงักลงทันที

นิ้วเรียวยาวทั้งสิบของหลี่หยางพรมไปบนคีย์เปียโนอย่างต่อเนื่อง ความเร็วในการรัวนิ้วและกระโดดข้ามคีย์อย่างบ้าคลั่งทำให้ผู้คนมองตามแทบไม่ทัน

เพลงที่บรรเลงอยู่นี้ไม่ใช่เพลงที่อยู่บนโน้ตข้างหน้าเลยสักนิด แต่มันคือบทเพลงที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน

ไม่นานนัก ท่วงทำนองก็ยิ่งมายิ่งเร็วขึ้น คีย์ยิ่งมายิ่งสูงขึ้น อารมณ์ความรู้สึกของทุกคนถูกดึงดูดเข้าไปอย่างไม่อาจต้านทาน

ราวกับมีกระแสความร้อนผ่าวแล่นปราดขึ้นมาจากฝ่าเท้า พุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

ราวกับอะดรีนาลีนในช่องท้องกำลังสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ถูกบทเพลงเร่งเร้าจนพาอารมณ์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด

ห้วงความคิดของผู้คนตกอยู่ในภวังค์

บทเพลงนี้ยิ่งใหญ่อลังการ ราวกับเปิดฟ้าผ่าพิภพ ดึงทุกคนเข้าสู่ฉากอันยิ่งใหญ่และโศกเศร้าสุดพรรณนา

คล้ายมีกองทัพนับหมื่นนับแสนกำลังประจัญบาน คล้ายเกิดภัยพิบัติและกลียุค ผู้คนนับร้อยล้านวิ่งหนีตายท่ามกลางหายนะ ดิ้นรนเอาชีวิตรอดในยุคสงคราม

บทเพลงนี้ช่างยิ่งใหญ่ไพศาล สเกลอลังการเกินไป และการบรรเลงก็ดุดันรวดเร็วเหลือเกิน

ในวินาทีนี้ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วของหลี่หยางกดลงไป มันกลับสร้างความสั่นสะท้านสะเทือนเข้าไปถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง

ทุกคนจมดิ่งลงสู่ความสุนทรีย์ของเสียงดนตรี กระทั่งฮวาฝ่าซือในเวลานี้ยังอดไม่ได้ที่จะหลับตาลง คล้ายกำลังซึมซับบทเพลงอันทรงพลังนี้ คนอื่นๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ราวๆ ห้าถึงหกนาที เมื่อเสียงเพลงค่อยๆ สงบลง ชั่วขณะนั้นทุกคนยังคงนิ่งอึ้ง ปรับอารมณ์ไม่ทัน

ผ่านไปอีกสองนาทีเต็มๆ ทุกคนถึงค่อยๆ ดึงสติกลับมาจากความรู้สึกสะเทือนขวัญสะเทือนอารมณ์นั้นได้

"เชี่ย เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"หลี่หยาง เมื่อกี้เพลงนี้…นายเป็นคนเล่นจริงๆ เหรอ?"

เติ้งฉีฉีเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว ผู้กำกับยังไม่ได้สั่งคัตด้วยซ้ำ เธอก็ปรี่เข้าไปหาหลี่หยางแล้วคว้าตัวเขาไว้ทันที

"เป็นไงบ้าง แค่โชว์ฝีมือนิดหน่อย พอใช้ได้ไหมครับ?"

หลี่หยางยิ้มบางๆ

"เชี่ย โชว์ฝีมือนิดหน่อยเนี่ยนะ? พวกเรา พี่หยางบอกว่าเขาแค่โชว์ฝีมือนิดหน่อยว่ะ!"

"ถ่อมตัว โคตรจะถ่อมตัวเลย! แบบนี้เรียกโชว์นิดหน่อยเหรอวะ? พี่ชาย จะขิงก็ขิงไปตรงๆ เหอะ อย่ามาแกล้งถ่อมตัวแบบนี้ได้ไหม!"

"บ้าเอ๊ย ฉันอัดคลิปไว้แล้ว ฉันอัดคลิปไว้ทัน!"

"ฉันก็อัดไว้เหมือนกัน พี่หยางใส่ชุดหรูหราขนาดนี้มาเล่นเพลงแบบนี้ โคตรขัดตาก็จริงแต่โคตรเจ๋ง บทเพลงมันทั้งยิ่งใหญ่ ทั้งดุดันบ้าคลั่ง ฉันรู้สึกเหมือนตัวจะระเบิดเลย!"

"มีใครรู้บ้างว่านี่คือเพลงอะไร? วอนผู้รู้บอกบุญที ทำไมเพลงดีขนาดนี้ถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยวะ!"

"นั่นสิ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยล่ะ!"

สิ้นเสียงของหลี่หยาง ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็แตกตื่นกันยกใหญ่ บ้างก็หัวเราะแซว บ้างก็เหมือนคนบ้าคลั่งที่พยายามตามหาชื่อเพลงเปียโนเพลงนี้กันจ้าละหวั่น