บทที่ 55 เล่นเป็นอะไรก็เป็นอันนั้น ปรมาจารย์เปียโนตัวจริง!

"แค่โชว์ฝีมือนิดหน่อยงั้นเหรอ?"

"หลี่หยาง นายจะเก๊กก็เก๊กไปเถอะ แต่ช่วยเพลาๆ ความกวนประสาทลงหน่อยได้ไหมยะ! ถ้านี่เรียกว่าโชว์นิดหน่อย แล้วอย่างพวกฉันเรียกว่าอะไร เล่นขายของเหรอ?"

ภายในห้องเปียโน เติ้งฉีฉีอึ้งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฟาดเผียะเข้าที่ด้านหลังศีรษะของหลี่หยางพลางบ่นอุบอย่างหมั่นไส้

ในที่สุดคนอื่นๆ ก็เริ่มได้สติกลับมา

ทุกคนทั่วทั้งกองถ่ายต่างอ้าปากค้างมองหลี่หยางด้วยความตกตะลึง

เดิมทีตั้งใจจะหาเรื่องแกล้งหลี่หยางเสียหน่อย แต่พอเจอสถานการณ์แบบนี้เข้า จะไปแกล้งลงได้อย่างไร

ท่ามกลางผู้คน ดวงตาของหลิวเทียนเซียนเป็นประกายวิบวับ เธอจ้องมองหลี่หยางราวกับมีแสงเปล่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

หมอนี่มอบความเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้คนดูจริงๆ และขณะเดียวกันก็ทำให้เธอตะลึงงันไปเลย

เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า ไม่ว่าหมอนี่จะสวมบทบาทอะไร ก็ดูเหมือนจะเป็นตัวตนจริงๆ ของเขาทั้งสิ้น ไม่เหมือนการแสดงเลยสักนิด

บ้าไปแล้ว ใครที่ไหนเล่นเป็นปรมาจารย์เปียโน แล้วจะระเบิดฝีมือระดับปรมาจารย์เปียโนตัวจริงออกมาแบบนี้กัน

ปรมาจารย์เปียโนเชียวนะ!

ดูเหมือนจะเป็นแค่คำเรียกขาน แต่การจะได้เกียรติยศระดับนี้มาครองมันยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด

อย่ามองว่าในที่นี้มีนักร้องอยู่สองคนอย่างฮวาฝ่าซือกับเติ้งฉีฉี

ความจริงแล้วทั้งสองคนก็เป็นได้แค่นักร้อง ด้วยทักษะทางดนตรีของพวกเขา ยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าคีตกวีด้วยซ้ำ ไม่ต้องไปพูดถึงการแบ่งแยกระดับนักเปียโนให้ละเอียดเลย

ปรมาจารย์เปียโนน่ะ เป็นสิ่งที่พวกเขากล้าฝันถึงด้วยเหรอ

หลิวเทียนเซียนเองก็เข้าวงการมาจากสายร้องเต้น ในวินาทีนี้ เธอถูกการบรรเลงของหลี่หยางสะกดจนอึ้งไปเลยจริงๆ

เวลานี้ บอสหยางที่อยู่ด้านข้างก็ตกอยู่ในอารมณ์เดียวกัน

นอกจากจะทึ่งแล้ว เธอยังอดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงสารพัดบทบาทที่หลี่หยางเคยแสดงก่อนหน้านี้

บทประธานเผด็จการในอดีตที่ห่วยแตกจนดูไม่ลงพวกนั้นไม่ต้องพูดถึง หมอนี่มีพื้นเพเป็นเศรษฐีรุ่นสองอยู่แล้ว ซึ่งควรจะเป็นการเล่นเป็นตัวเองแท้ๆ

ทว่าเขากลับไม่ยอมดึงรัศมีเศรษฐีรุ่นสองของตัวเองออกมา ดันไปเก๊กท่าเสแสร้งทำเป็นเท่ สุดท้ายก็แสดงออกมาเละเทะจนไม่มีชิ้นดี ดูแทบไม่ได้

แต่ทว่า นอกจากบทพวกนั้นแล้ว บทบาทอื่นๆ ที่เขาเคยเล่น ล้วนให้ความรู้สึกเหมือนเขาเล่นเป็นตัวเองทั้งสิ้น

เล่นเป็นเจ้าพ่อมาเฟีย เขาก็ทำเอาคนกลัวจนแทบฉี่ราดกันทั้งกอง สะเทือนขวัญผู้คน

เล่นเป็นฆาตกรโรคจิตร้านบะหมี่ เขาก็ทำเอาตำรวจแตกตื่นจนสงสัยว่าเขาเคยฆ่าคนมาจริงๆ

เล่นเป็นหมอยุคโบราณ ผลลัพธ์คือเขากลับมีความรู้วิชาแพทย์จริงๆ แถมยังดูเชี่ยวชาญมากเสียด้วย

มาตอนนี้ยิ่งหลุดโลกเข้าไปใหญ่ ปรมาจารย์เปียโนวัยหนุ่ม บทบาทที่มีอยู่แค่ในจินตนาการเท่านั้น

เพราะถ้าไม่มีการสั่งสมประสบการณ์สักสามสิบถึงห้าสิบปี ใครจะกล้าเรียกตัวเองว่าปรมาจารย์ทางดนตรีได้ แต่เขากลับทำได้

ทั้งหมดนี้มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ หรือ

เขาทำได้ยังไงถึงเล่นเป็นตัวเองได้ในทุกบทบาทแบบนี้? แล้วเขายังมีอะไรที่ทำไม่เป็นอีกบ้าง?

โดยเฉพาะในวินาทีนี้ ช่างสะเทือนอารมณ์ผู้คนเหลือเกิน

ท่วงทำนองดนตรีราวกับเสียงของปีศาจ ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของทุกคนไม่รู้จบ ดึงดูดให้ผู้คนดำดิ่งลงสู่ความดุเดือดเลือดพล่านและยิ่งใหญ่ตระการตา

ยิ่งพอคิดย้อนกลับไป การบรรเลงของเขาเมื่อครู่ช่างเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอย่างแท้จริง

ตอนแรกทุกคนคิดว่าเขากำลังเลียนแบบท่าทางกระตุกทรงเจ้าของฮวาฝ่าซือ แต่ความจริงแล้ว มันเหมือนกับตอนที่นักร้องกำลังกลั้นหายใจเฮือกใหญ่เพื่อจะระเบิดเสียงสูงต่างหาก

ลมหายใจเฮือกเดียวนั้น กลับนำพาความตกตะลึงระดับนี้มาให้ทุกคน

"เฮ้อ หลี่หยาง ฉันยอมนายเลยจริงๆ เอาแบบนี้ไหม นายเลิกเป็นนักแสดง แล้วมาเล่นดนตรีให้เพลงของฉันดีกว่า?"

"เดิมทีในฐานะนักร้อง ฉันก็มีความภูมิใจในตัวเองอยู่นะ ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้ว่า เพลงของฉันกับฮวาฝ่าซือพอมาอยู่ต่อหน้านายแล้ว เทียบไม่ติดเลยสักนิด!"

เติ้งฉีฉีซึ่งยืนอยู่ข้างหลี่หยางถอนหายใจออกมา สีหน้าเจือความถ่อมตัวและแฝงการประชดตัวเองกลายๆ

"ฉัน…"

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ฮวาฝ่าซือก็ชักสีหน้าทันที

เธออยากจะถ่อมตัวก็ถ่อมไปคนเดียวสิ มีสิทธิ์อะไรมาลากเพลงฉันไปบอกว่าเทียบไม่ติดด้วย?

ทว่าถึงจะไม่พอใจแค่ไหน พออ้าปากจะเถียง เขากลับเถียงไม่ออก

เพราะบทเพลงเมื่อครู่นี้ แม้แต่เขาก็ยังอึ้งจนพูดอะไรไม่ถูก

เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาดูไลฟ์ วินาทีนี้อย่าว่าแต่ห้องไลฟ์ของหลี่หยางเลย แม้แต่ห้องไลฟ์ของเขาเอง ก็ยังมีคนดูแห่เข้าไปส่งเสียงเชียร์หลี่หยางกันเต็มไปหมด

หลี่หยางมอบเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้คนดูจริงๆ และเมื่อเห็นคนดูพึงพอใจกันขนาดนี้ นั่นไม่ได้หมายความว่า บทบาทต่อไปเขาจะต้องเป็นคนเล่นเองหรอกเหรอ?

พอคิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็พะอืดพะอมขึ้นมาทันที บทบาทพรรค์นั้นยังไงเขาก็เล่นไม่ได้เด็ดขาด

อย่าว่าแต่ต้องคุกเข่าให้หลี่หยางตบหน้าเลย ให้คนอื่นตบก็ไม่ได้ทั้งนั้น!

เขาก็ต้องรักษาหน้าตัวเองเหมือนกันนะเว้ย!

"หลี่หยาง คนดูถามน่ะว่าเพลงนี้ชื่ออะไร?"

"แล้วก็มีคนดูคนหนึ่งบอกว่า นายนี่ใส่ชุดทักซิโด้เล่นเสียของชะมัด เพลงออกจะยิ่งใหญ่ตระการตาขนาดนี้ แต่นายดันเก๊กมาดผู้ดีซะงั้น คอนทราสต์มันแรงเกินไปแล้ว!"

เติ้งฉีฉีกลายร่างเป็นแฟนคลับตัวน้อยไปในทันที เธอเปิดเข้าไปดูในห้องไลฟ์ของหลี่หยาง พอเห็นคอมเมนต์ลอยก็รีบยื่นมือถือให้เขาดู

ระหว่างที่พูด เธอก็ทำหน้าสงสัยใคร่รู้ อยากรู้เช่นกันว่าเพลงนี้ชื่ออะไร

การบรรเลงของหลี่หยางเมื่อครู่ มันช่างดิบเถื่อนและยิ่งใหญ่ทรงพลังจริงๆ

"ฮ่าๆ…"

"ดูเหมือนผมจะไม่ทำให้คนดูผิดหวังสินะครับ!"

"บทเพลงนี้มีชื่อว่า 《เอ็กโซดัส》 (Exodus) มันบอกเล่าถึงความแร้นแค้นและน่าเวทนาจากภัยพิบัติและสงคราม ผู้คนนับร้อยล้านต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด!"

"ตัวเพลงมีความตึงเครียด จังหวะกระชั้นชิดรวดเร็ว เพราะฉะนั้นตอนที่ผมบรรเลง มันก็เลยดูดุดันดิบเถื่อนไปหน่อยครับ!"

หลี่หยางหัวเราะร่า นี่เป็นเพลงที่เขาชอบมากในชาติก่อน และเคยเปิดฟังซ้ำๆ นับครั้งไม่ถ้วน

น่าเสียดายที่เมื่อก่อนเขาไม่มีปัญญาเล่น แต่พอจู่ๆ ได้รับทักษะเปียโนระดับปรมาจารย์มา ในหัวจึงผุดเพลงนี้ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ราวกับได้เติมเต็มความฝันให้ตัวเอง

ขณะเดียวกัน ในหัวเขายังมีบทเพลงแนวนี้อยู่อีกเพียบ ด้วยฝีมือทางดนตรีของเขาในตอนนี้ จะแกะแล้วบรรเลงออกมาทั้งหมดก็ยังได้

แต่น่าเสียดายที่กำลังถ่ายทำอยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องเล่นให้หนำใจไปแล้ว!

สิ้นเสียงของหลี่หยาง คนดูในห้องไลฟ์ต่างก็รีบไปเสิร์ชหาชื่อเพลงนี้ทันที ทว่าผลลัพธ์คือหาไม่เจอเลยสักนิด

"อะไรนะ ไม่มีเหรอ?"

เมื่อเห็นคอมเมนต์ถามเข้ามา หลี่หยางก็ชะงักไป

แต่ไม่นาน เขาก็ดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย

พอกวาดตาดูคำอธิบายของระบบคร่าวๆ ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ตัวตนของเขาคือปรมาจารย์เปียโน ตามบทละคร เพลงที่เขาบรรเลงล้วนเป็นเพลงที่ตัวเองแต่งขึ้นมา

เพื่อตอบสนองเงื่อนไขนี้ ไม่ว่าเขาจะเล่นเพลงอะไร ตราบใดที่เข้าเกณฑ์และบรรเลงออกมาระหว่างการถ่ายทำ เพลงเหล่านั้นจะถือว่าเป็นผลงานออริจินัลของเขาทั้งหมด

คนที่เคยฟังเพลงพวกนี้มาก่อนจะลืมไปจนหมดสิ้น ราวกับเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก และข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับบทเพลงเหล่านี้ ก็จะอันตรธานหายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง

'มีเรื่องดีขนาดนี้ด้วยเหรอวะ รวยเละแล้วสิงานนี้!'

'ยังจะรออะไรอีกล่ะเนี่ย เสร็จงานเมื่อไหร่ฉันจะรีบไปจดลิขสิทธิ์ทันทีเลย!'

'ไม่ได้การละ ถ้าตอนถ่ายหนังได้เล่นเพลงคลาสสิกอีกสักสองสามเพลง ต่อให้ชวดบทมหาเศรษฐีหมื่นล้านแล้วจะทำไม?'

'แค่กินค่าลิขสิทธิ์ก็สบายไปทั้งชาติแล้วเว้ย!'

ชั่วพริบตานั้น ความคิดในหัวของหลี่หยางก็แล่นพล่าน

"หลี่หยาง นายไม่เหมาะกับบทนี้!"

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้นมา ราวกับน้ำเย็นถังใหญ่ที่สาดโครมลงบนหัวของเขา

"หือ?"

"???"

ทุกคนหันขวับไปมองพร้อมกันทันที แม้แต่ตากล้องที่ตามถ่ายหลี่หยางกับคนอื่นๆ ก็ยังหันเลนส์ไปจับภาพคนพูดพร้อมกัน

คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นรองผู้กำกับจางนั่นเอง!

พริบตานั้น ไม่ใช่แค่คนดูจำนวนมากในห้องไลฟ์ที่เริ่มไม่พอใจ แม้แต่บอสหยางกับฮวาฝ่าซือก็ยังอดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้