บทที่ 56 การโต้กลับของทีมงานรายการ!

"เดี๋ยวสิคะผู้กำกับจาง หมายความว่ายังไงกันแน่"

"ถึงฉันจะไม่ใช่ปรมาจารย์เปียโน แต่ก็เป็นนักร้องคนหนึ่ง รสนิยมการฟังเพลงก็น่าจะพอมีอยู่บ้างนะคะ"

"ฝีมือการเล่นระดับหลี่หยางนี่เทียบเท่ากับเชิญปรมาจารย์ตัวจริงมาเองเลย ถ้าเขาเล่นบทนี้ไม่ได้ คุณคิดว่าใครจะเล่นได้อีกล่ะคะ"

หลี่หยางยังไม่ทันได้อ้าปาก เติ้งฉีฉีก็เปิดฉากโวยเป็นคนแรก เธอปั้นหน้าตึงเอ่ยปากถามทันควัน

เคยเจอคนไร้เหตุผลมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเจอใครหน้าด้านไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อน

คนพวกนี้เล่นงานกันโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว นึกว่าคนอื่นเขาตาบอดกันหมดหรือไง

เติ้งฉีฉีเป็นคนตรงไปตรงมา ย่อมทนดูเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้เด็ดขาด

"ไม่ใช่นะฉีฉี ผมไม่ได้บอกว่าหลี่หยางเล่นไม่ดี"

"แค่การบรรเลงของเขาไม่เข้ากับบทบาทนี้ต่างหากล่ะครับ"

รองผู้กำกับจางรู้ตัวดีว่ากำลังแถข้างๆ คูๆ แต่ในเมื่อรับเงินเขามาช่วยปัดเป่าปัญหา ก็จำต้องช่วยฮวาฝ่าซือ ตอนนี้จึงได้แต่กัดฟันหน้าด้านแถต่อไป

"ดูสิ บทนี้คือนักเปียโนผู้ยิ่งใหญ่ที่สง่างามและประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย"

"แต่เธอดูที่เขาเล่นเมื่อกี้สิ ดุดันบ้าคลั่งขนาดนั้น มันมีกลิ่นอายความสง่างามตรงไหนกัน"

"เธอก็พูดเองไม่ใช่เหรอว่าคนดูยังรู้สึกเลยว่าเขาไม่เหมาะจะใส่ชุดทักซิโดมาเล่นเพลงนี้ บุคลิกมันขัดกันชัดๆ"

รองผู้กำกับจางชะงักไปนิด ก่อนจะแสร้งทำสีหน้าจริงจังเคร่งขรึม

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็สบถด่ากันสนั่น

เติ้งฉีฉีเองก็หน้าบึ้งตึงจนมืดครึ้ม แทบจะทนด่าสวนกลับไปไม่ไหว

คำพูดแบบนี้ยังกล้าพ่นออกมาจากปากได้อีกเหรอ!

ให้ตายสิ พอเขาคุยเรื่องฝีมือการแสดง แกก็ดันจะคุยเรื่องทักษะความสามารถ

พอเขาโชว์ความสามารถให้ดู แกก็มาบอกว่าความสามารถไม่ตรงกับบทบาทอีก

สมองมีปัญหาหรือไงวะเนี่ย

"ฮ่าๆ ผู้กำกับจาง ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าคุณได้มาเป็นผู้กำกับได้ยังไง"

"ไม่ได้ใช้เส้นสายไต่เต้าขึ้นมาใช่ไหมครับ"

"เขาว่ากันว่านักแสดงต้องตีความตัวละคร แล้วในฐานะผู้กำกับ คุณไม่ต้องตีความอะไรบ้างเลยเหรอ"

"ใครบอกคุณกันว่าตัวละครนี้ต้องสง่างาม"

หลี่หยางหัวเราะร่า เอ่ยเย้ยหยันออกมาอย่างไม่ไว้หน้า

"หมายความว่าไง"

"บทมันเขียนระบุไว้แบบนั้น นายตาบอดอ่านไม่เคลียร์เองหรือเปล่า ในบทบรรยายไว้ว่าบุคลิกสง่างาม มีความเป็นสุภาพบุรุษ นายได้อ่านบทดีๆ บ้างไหมเนี่ย"

ผู้กำกับจางขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเย็น

"ฮ่าๆ ผมจะอ่านบทดีหรือไม่ดีมันไม่สำคัญหรอกครับ"

"ที่สำคัญคือ ตกลงผู้กำกับจางตีความตัวละครผิด หรือคนเขียนบทเขียนผิดกันแน่"

"อีกอย่าง ตัวละครหนึ่งจะเป็นคนยังไง มันไม่ได้ดูแค่คำบรรยายลักษณะ แต่มันดูที่การกระทำและการปฏิบัติต่อคนอื่นต่างหาก"

"นักเปียโนที่ฉากหน้าดูสง่างาม แต่เบื้องหลังกลับสั่งให้คนอื่นคุกเข่าโดนซ้อมเนี่ยนะ คุณมาบอกผมว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษตัวจริง คุณล้อเล่นอยู่หรือเปล่าครับ"

"คนพรรค์นี้น่ะ ในใจย่อมมีปีศาจร้ายซ่อนอยู่ มีสัตว์ป่าสิงอยู่ทั้งนั้น ตอนเล่นเปียโนจะปลดปล่อยความบ้าคลั่งออกมาหน่อย มันจะไปแปลกอะไร"

หลี่หยางหัวเราะลั่น ยิ่งพูดยิ่งประชดประชันเหน็บแนม

ในเวลานี้ อย่าว่าแต่พวกหลี่หยางและคนดูในห้องไลฟ์ที่เดือดดาลเลย แม้แต่ทีมงานเบื้องหลังรายการ 《ซูเปอร์สตาร์มาเล่นเป็นตัวประกอบ》 ทั้งผู้กำกับและพิธีกรต่างก็โกรธจนควันออกหูเช่นกัน

"ไอ้พวกเวร คนพวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ ต้องทำตัวน่าเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ นึกว่าคนอื่นเขาดูไม่ออกหรือไง!"

นาน่า พิธีกรสาวกัดฟันกรอด อดระเบิดอารมณ์ไม่ได้

"โทรไปหรือยัง คนพวกนี้คิดจะฉีกหน้ากับรายการเราจริงๆ ใช่ไหม"

ผู้กำกับรายการเองก็หน้ามืดทะมึน เอ่ยเสียงเย็นชา

"โทรแล้วครับ แต่ไม่มีใครรับสายเลย ติดต่อไม่ได้สักคน"

คนคุมฝ่ายวางแผนที่อยู่ข้างๆ ตอบ

"หรือจะให้ผมไปคุยกับพวกเขาตรงๆ ดีครับ"

เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งแล้วเสนอขึ้น

"ไม่ต้อง รอดูก่อน"

"แล้วก็ ติดต่อไปทางทีมหน้าม้า ให้เริ่มปั่นกระแสซะ"

"ไอ้สารเลวพวกนี้ กล้ามาเล่นงานแขกรับเชิญของรายการเราแบบโจ่งแจ้ง ไม่เห็นรายการเราอยู่ในสายตาเลยสินะ"

"ในเมื่อพวกมันอยากเล่น ฉันก็จะจัดให้สมใจอยาก!"

ผู้กำกับกดเสียงต่ำ แววตาดำมืดเปี่ยมไปด้วยความโกรธ

ในเวลาไม่นาน กองทัพหน้าม้าของรายการก็เริ่มปฏิบัติการ ปลุกกระแสชี้นำทันที

พริบตาเดียว ในห้องไลฟ์แต่ละห้องก็เต็มไปด้วยคอมเมนต์ลอยถล่มกองถ่ายละครอย่างดุเดือด

การทำรายการ มันจะไม่สร้างกระแสปั่นเรื่องได้ยังไง บรรยากาศมันต้องจุดให้ติด

ก่อนหน้านี้ที่ทางรายการยังไม่ลงมือ ไม่ใช่ว่าไม่ได้เตรียมการไว้ แต่แค่ยังไม่เลือกทิศทางเท่านั้น

พอรายการเอาจริงขึ้นมา ก็ใช่ว่าใครหน้าไหนจะมารับมือไหว

"หลี่หยาง ไม่ว่านายจะพูดยังไง ตัวละครนี้ในเรื่องก็เป็นฝ่ายธรรมะ"

"นายอย่าเอาแต่เพราะตัวเองเล่นเป็นแต่บทโรคจิต แล้วต้องมาตีความว่าตัวละครนี้เป็นโรคจิตไปด้วยสิ!"

ผู้กำกับจางโดนหลี่หยางซัดคำถามใส่จนไปไม่เป็น ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาเถียง ได้แต่แถไปน้ำขุ่นๆ ต่อไป

"ฮ่าๆ งั้นเหรอครับ"

"เอาแบบนี้สิ คุณลองไปคุยกับคุณผู้ชมดูหน่อยไหมล่ะ ว่าแท้จริงแล้วบทนี้มันเป็นตัวละครแบบไหนกันแน่"

หลี่หยางแค่นยิ้ม ยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือผู้กำกับจางทันที

ผู้กำกับจางก้มมองตามสัญชาตญาณ คอมเมนต์ลอยมหาศาลที่พรั่งพรูขึ้นมาทำเอาเขาพูดไม่ออกในทันใด ขณะเดียวกันก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า

คนดูพวกนี้กำลังรุมด่าเขาอยู่ล้วนๆ!

"ไอ้โง่เอ๊ย ผู้กำกับจาง นามสกุลจางสมชื่อจริงๆ สกปรกสิ้นดี เรื่องโสมมถนัดนักนะ มาๆ งั้นกูก็เป็นฝ่ายธรรมะด้วยคน มึงมาคุกเข่าให้กูตบหน้าสักสองทีมา!"

"ไอ้แซ่จาง มึงคิดว่าพี่หยางรังแกง่าย หรือคิดว่าคนดูอย่างพวกกูสมองบวมวะ คำพูดแบบนี้มึงยังกล้าพ่นออกมาได้นะ"

"พี่น้องครับ จะไปพูดอะไรกับมันอีก ละครเรื่องนี้ดูแวบเดียวก็รู้ว่าห่วยแตก แม้แต่บทตัวละครยังเซ็ตมาไม่สมเหตุสมผล ดูไปก็เสนียดลูกตาเปล่าๆ"

"กูทนไม่ไหวละ วันนี้ถ้าไม่ได้สั่งสอนกองถ่ายเวรนี่ กูคงอกแตกตายแน่"

"ถูก ต้องให้กองถ่ายออกมารับผิดชอบ ไม่งั้นคนอัดคลิปไว้เยอะขนาดนี้ เอาไปปล่อยลงเน็ต ดูสิว่าจะมีหมาตัวไหนยอมดูละครเรื่องนี้ของพวกมันอีก!"

…

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคอมเมนต์ลอยเหล่านี้ ผู้กำกับจางก็โกรธจนเส้นเลือดปูดโปน แทบอยากจะพุ่งไปต่อยคนให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าเขากลับไม่กล้าแสดงออกมา หากไปงัดข้อกับผู้ชมหลายล้านคนเข้าจริงๆ ละครเรื่องนี้ก็แทบไม่ต้องถ่ายทำต่อแล้ว ยังไม่ทันได้ออนแอร์ก็คงโดนด่าจนจมดิน แล้วใครมันจะยังอยากดูล่ะ

นอกจากจะไม่กล้าอาละวาดแล้ว ยังแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้อีก ได้แต่ปั้นหน้ายิ้มแหยพยายามอธิบายกับคนดู

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับทุกคน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วครับ"

"ความจริงมันเป็นแบบนี้ คือว่า…"

ผู้กำกับจางเริ่มการแสดงของตัวเอง แต่ตะกุกตะกักอยู่นานสองนาน กระทั่งตัวเองยังไม่รู้เลยว่ากำลังพูดอะไรออกมา

สุดท้ายเขาแทบจะโดนผู้ชมหลายล้านคนต้อนจนร้องไห้อยู่รอมร่อ

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย!

เดิมทีเชิญทีมรายการมาเพื่อช่วยโปรโมตแท้ๆ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นแบบนี้ หากพลาดพลั้งไปนิดเดียว ละครเรื่องนี้ได้พังพินาศแน่นอน

"พอได้แล้ว ให้หลี่หยางเล่นบทนี้ไปเถอะ ฉันว่าไม่มีปัญหาอะไรหรอก"

"แต่ที่ผู้กำกับจางพูดก็ถูก ในเรื่องนี้ตัวละครดังกล่าวเป็นฝ่ายธรรมะ"

"ในเมื่อรู้สึกว่าการเซ็ตบทมันไม่สมเหตุสมผล ก็เปลี่ยนบทใหม่ซะสิ พอดีเรามีบทร่างสำรองอยู่"

"แล้วก็เรื่องนี้ ฮวาฝ่าซือไม่ต้องเล่นแล้วนะ ให้คนอื่นมาเล่นเป็นเด็กรับใช้แทนก็แล้วกัน"

ผู้กำกับหลักที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด

สิ้นเสียงนั้น ทั้งฮวาฝ่าซือและรองผู้กำกับจางต่างก็หันขวับไปมองพร้อมกัน ในแววตามีประกายความซาบซึ้งใจ

นี่มันช่วยหาทางลงให้ชัดๆ!

"เดี๋ยวก่อนสิครับ บทละครนี่นึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน นึกจะแก้กะทันหันก็แก้ได้เลยเหรอ"

"บทสำรองที่คุณว่า คงไม่ใช่บทร่างแรกสุดหรอกนะ ที่เด็กรับใช้ไม่เจียมตัวเข้าไปท้าประลองแล้วพ่ายแพ้ จากนั้นนักเปียโนหนุ่มก็ใช้วิถีดนตรีผูกมิตร คลี่คลายความขัดแย้งน่ะ"

"อันนั้นน่ะถือเป็นสิ่งที่ฝ่ายธรรมะเขาทำกันจริงๆ แต่วิธีการที่พวกคุณเลือกปฏิบัติกับคน ไม่ได้ตัดสินที่ตัวเหตุการณ์เนี่ย ทำไมผมถึงรู้สึกว่าพวกคุณไม่ค่อยจะธรรมะเท่าไหร่ แถมยังเข้าข่ายจงใจกลั่นแกล้งผมอยู่หน่อยๆ ล่ะครับ"