บทที่ 57 ฮวาฝ่าซือผู้อุทิศตนเพื่องานศิลปะ!

"ทำไมตอนผมได้บทนั้น ถึงต้องคุกเข่าให้คนตบหน้า แต่พอเปลี่ยนเป็นคนอื่นกลับไม่มีเรื่องแบบนี้ล่ะครับ? ถึงขนาดที่ฮวาฝ่าซือไม่ต้องเล่นเป็นเด็กรับใช้ด้วยซ้ำ?"

"รายการก็มีกฎของรายการ ในเมื่อกองถ่ายของพวกคุณร่วมมือกับรายการเรา แค่กฎแค่นี้ยังรักษากันไม่ได้เลยเหรอ?"

"อีกอย่าง ฮวาฝ่าซือเขายอมรับความพ่ายแพ้แล้ว แต่พวกคุณกลับจะไปริบบทเขา ได้ถามความเห็นเจ้าตัวบ้างหรือยัง?"

หลี่หยางเลิกคิ้ว ยิ้มหยัน

สิ้นคำพูดนี้ ฮวาฝ่าซือแทบอยากจะสบถด่าแม่

ใครบอกว่าเขายอมรับความพ่ายแพ้กันวะ?

เขาเคยพูดคำนั้นออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

แต่ปัญหาก็คือตอนนี้เขาเถียงไม่ได้ขืนเถียงออกไป ก็เท่ากับยอมรับกลายๆ ว่าตัวเองขี้แพ้ชวนตี

ฮวาฝ่าซือต้องกล้ำกลืนความอยากด่ากราดเอาไว้ แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์ที่ถูกคนปั่นกระแสกลับทนไม่ไหวแล้ว

เพียงพริบตาเดียว คอมเมนต์ลอยก็ทะลักเข้ามาถล่มทลาย ทุกคนต่างรุมสวดส่ง

"กะเล่นงานพี่หยางชัดๆ!"

"กองถ่ายเฮงซวยอะไรเนี่ย ดูไม่ลงแล้วโว้ย!"

"พวกเราจะรออะไรกันอยู่วะ กองถ่ายนี้รังแกคนหน้าด้านๆ ขนาดนี้ ยังจะทนดูกันอีกเหรอ?"

…

"ผม…"

ผู้กำกับใหญ่ก็กำลังดูไลฟ์อยู่ พอได้ยินที่หลี่หยางพูดบวกกับเห็นคอมเมนต์พวกนั้น เขาก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ไม่รู้จะรับมือยังไงดี!

เรื่องวันนี้บานปลายจนกู่ไม่กลับแล้ว

ตอนนี้ ถ้าไม่ยอมหักหน้าฮวาฝ่าซือกับบริษัทเบื้องหลัง ยอมเสี่ยงโดนถอนทุนเพื่อให้ฮวาฝ่าซือเล่นตามสัญญาเดิมพันและถ่ายตามบทเดิมต่อไป

ก็มีแต่ต้องยอมแตกหักไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม แต่ฮวาฝ่าซือก็จะเสียชื่อ ส่วนละครเรื่องนี้ที่กองถ่ายอุตส่าห์ทำมาก็พังไม่เป็นท่า

ไม่ว่าจะเลือกทางไหน มันก็คือทางตันสำหรับกองถ่าย ลำบากใจทั้งขึ้นทั้งล่อง!

ผู้กำกับอดไม่ได้ที่จะหันไปมองฮวาฝ่าซือ สลับกับมองรองผู้กำกับคนนั้นด้วยแววตากรุ่นโกรธ

หลี่หยางพูดถูกไม่มีผิด ไอ้รองผู้กำกับคนนี้มันใช้เส้นสายเข้ามาจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะบริษัทเบื้องหลังของฮวาฝ่าซือกดดันมา มีหรือคนอย่างมันจะได้มานั่งเก้าอี้นี้

คนพวกนี้กะเข้ามาจัดการหลี่หยางล้วนๆ

ผลคือจัดการไม่สำเร็จ แถมยังลากทั้งกองถ่ายลงเหวไปด้วย ตอนนี้เขาแทบอยากจะกินเลือดกินเนื้อพวกมันให้รู้แล้วรู้รอด

นี่แปลว่าที่ลงแรงเหนื่อยกันมาเกือบครึ่งปี ทุกอย่างต้องมาสูญเปล่าเพราะเรื่องบ้าๆ แค่นี้งั้นเหรอ?

"เอาเถอะ พวกคุณไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะครับ"

"อยากจะเปลี่ยนบทก็เปลี่ยนไปเถอะ อาชีพพวกเรามันหากินกับคนดูอยู่แล้วนี่!"

"ถ้าพวกคุณคิดว่าเสียงของคนดูไม่สำคัญ ผมก็คงพูดอะไรไม่ได้หรอกครับ!"

"จริงสิ ฮวาฝ่าซือ คนดูเขากำลังถามอยู่นะว่าตกลงนายยอมรับความพ่ายแพ้หรือเปล่า!"

หลี่หยางพูดขึ้นอีกครั้ง พลางยิ้มเยาะ

คราวนี้ทุกคนถึงกับเงียบกริบ

พูดดักคอมาขนาดนี้ ใครจะกล้าพูดอะไรได้อีก?

ฮวาฝ่าซือจะกล้าป่าวประกาศต่อหน้าธารกำนัลว่าตัวเองขี้แพ้ชวนตีงั้นเหรอ?

หรือกองถ่ายจะกล้าเปิดศึกแตกหักกับคนดูทั้งประเทศ?

ทำแบบนั้นก็มีแต่รนหาที่ตายชัดๆ!

เมื่อเห็นหลี่หยางไล่ต้อนอีกฝ่ายอย่างนิ่งๆ แต่กดดันหนักขึ้นทุกที เติ้งฉีฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็แอบยกนิ้วโป้งให้ แล้วกระซิบเบาๆ ว่า "สุดยอด มันต้องอย่างนี้สิ จะปล่อยคนพวกนี้ไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!"

บอสหยางกับหลิวเทียนเซียนเองก็มองหลี่หยางแล้วพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเธอเองก็ทนดูไม่ไหวแล้ว และไม่รู้สึกเลยสักนิดว่าสิ่งที่หลี่หยางทำมันเกินไป

เจอกับคนพวกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ต้องบี้ให้จนมุมแบบนี้แหละ ไม่อย่างนั้นคงได้ใจคิดจะรังแกใครก็รังแกไปเรื่อย

"ฮวาฮวา นายว่าไงล่ะ?"

กองถ่ายจนปัญญาจริงๆ สุดท้ายผู้กำกับจึงต้องหันไปโยนเผือกร้อนให้ฮวาฝ่าซือ เพราะตัวเขาเองก็ไม่อยากมีเรื่องกับฝั่งไหนทั้งนั้น!

"หึ ผมยอมรับความพ่ายแพ้ได้อยู่แล้ว!"

"แพ้ก็คือแพ้ ผมมารับงานแสดง แค่ทุ่มเทเพื่อศิลปะ ทำไมผมจะทำไม่ได้!"

"เริ่มถ่ายเลยครับ!"

ตาของฮวาฝ่าซือแดงก่ำ ถึงแม้ข้างในจะกรีดร้องไม่อยากทำแค่ไหน แต่เวลานี้ก็ทำได้แค่กัดฟันลุยและปั้นคำพูดให้ดูสวยหรูเข้าไว้

ไม่อย่างนั้นถ้าโดนตราหน้าว่าชอบเล่นงานคนอื่นแถมยังขี้แพ้ชวนตี เส้นทางในวงการบันเทิงของเขามีหวังดับสนิท

ตอนนี้เขาได้แต่หวังว่าคำพูดที่อ้างว่ายอมอุทิศตัวเพื่องานศิลปะ จะช่วยกู้หน้ากลับคืนมาได้บ้าง

"งั้นก็ดี เริ่มได้!"

เห็นแบบนั้น กองถ่ายก็ได้แต่จำใจเดินหน้าต่อ

"โอเค เริ่มเลย!"

มุมปากของหลี่หยางกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำเอาฮวาฝ่าซือใจคอไม่ดีขึ้นมาทันควัน

"ไอ้หมอนี่คิดจะทำอะไรวะ?"

ยิ่งเห็นหลี่หยางทำท่าหักข้อนิ้วเตรียมพร้อม เขาก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งหน้า

นี่มันกะจะใช้บทละครมาแก้แค้นส่วนตัวชัดๆ!

การถ่ายทำดำเนินต่อไป!

หลังจากนั้น บทของหลี่หยางยังมีไม่มาก

ส่วนใหญ่เป็นฉากของฮวาฝ่าซือ

ตัวละครของเขารู้ข่าวว่านางเอกฝีมือเปียโนเก่งกาจก็ไม่ยอมรับ มั่นใจว่าเจ้านายของตัวเองคืออัจฉริยะเปียโนรุ่นเยาว์อันดับหนึ่ง และคิดว่าแค่ตัวเองก็สั่งสอนนางเอกได้แล้ว

เขาก็เลยบุกไปท้าดวลถึงที่ แต่สุดท้ายกลับแพ้ยับเยินไม่เป็นท่า

พอถ่ายฉากพวกนี้เสร็จ ก็ถึงคิวของหลี่หยางเข้าฉาก

ในห้องเปียโนอันเงียบสงบ ฮวาฝ่าซือลังเลอยู่นานสองนาน ก่อนจะยอมคุกเข่าลงตรงหน้าหลี่หยางในที่สุด

ต้องยอมรับว่าสีหน้าของเขาในตอนนี้ ถ่ายทอดบทบาทออกมาได้สมจริงสุดๆ

อารมณ์ของตัวละครนั้นซับซ้อนมาก ทั้งความรู้สึกหลังพ่ายแพ้ ทั้งความหวาดกลัวเจ้านาย และความรู้สึกผิดที่ตีกันมั่วไปหมด

ส่วนอารมณ์ของฮวาฝ่าซือในชีวิตจริงก็วุ่นวายไม่แพ้กัน ทั้งความเจ็บใจที่แพ้ ทั้งการต้องมาคุกเข่าให้คู่อริจนแทบรับไม่ได้ และยังรู้สึกอับอายขายขี้หน้าอย่างถึงที่สุด

แม้ที่มาของความรู้สึกจะต่างกันลิบลับ แต่อารมณ์ที่ซับซ้อนนั้นกลับทำให้ตัวละครดูมีมิติขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ส่วนหลี่หยางก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

เขานั่งหน้านิ่งอยู่หน้าเปียโนอยู่นานโดยไม่ปริปากพูดอะไร

ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงค่อยๆ ลุกขึ้น แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปหาฮวาฝ่าซือช้าๆ

ในห้องเปียโนอันกว้างขวาง เสียงฝีเท้าดังสะท้อนกังวานชัดเจน

ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน ไอเย็นยะเยือกอันหนักหน่วงก็แผ่ออกมา กดดันจนคนรอบข้างแทบจะหายใจไม่ออก เหมือนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายยุคดึกดำบรรพ์

ในเวลานี้ หลี่หยางได้หลอมรวมโมเดลตัวละครถึงสามตัวเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์

มีทั้งความสง่างามของปรมาจารย์เปียโน ทั้งความบ้าคลั่งดิบเถื่อนของเจ้าพ่อมาเฟีย และจิตสังหารอันเย็นเยียบของฆาตกร

เมื่อผสมผสานเข้าด้วยกัน ทั้งบ้าคลั่งทั้งเลือดเย็น ก่อเกิดเป็นแรงกดดันที่บีบคั้นจนขวัญผวา

วินาทีนั้น ทุกคนในกองถ่ายถึงกับยืนอึ้ง

ปรมาจารย์เปียโนคนนี้ ลึกๆ ในใจซ่อนปีศาจร้ายและอสูรเอาไว้จริงๆ ด้วย!

ตอนที่หลี่หยางเดินมาหยุดตรงหน้า ฮวาฝ่าซือยังตั้งสติไม่ทันด้วยซ้ำ

หลี่หยางเงื้อมือขึ้น แล้วฟาดฝ่ามือลงไปฉาดใหญ่

นี่คือการถ่ายทำ ย่อมไม่มีทางตบจริงอยู่แล้ว

ดูเหมือนหลี่หยางจะไม่ได้คิดแก้แค้น เขาก็แค่ตบหลอกๆ ไปตามบท

ขอแค่ฮวาฝ่าซือเล่นรับให้เป็น แสดงท่าทางเหมือนโดนตบหน้าหันไปตามแรง ทุกอย่างก็จบ

ทว่าแรงกดดันที่หลี่หยางจงใจแผ่ออกมา กลับสะกดฮวาฝ่าซือจนตัวแข็งทื่อ ขยับตัวไม่ทัน

พอฝ่ามือเหวี่ยงเฉียดไป ฮวาฝ่าซือก็ยังคงคุกเข่าตาค้างอยู่อย่างนั้น แข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ไม่ได้รับส่งอารมณ์อะไรต่อเลยสักนิด

"คัต คัต คัต อะไรกันเนี่ย ฮวาฝ่าซือ คุณไม่คิดจะให้ความร่วมมือเลยเหรอครับ!"

หลี่หยางแสดงความไม่พอใจ ชิงตะโกนคัตแทนผู้กำกับ พลางปลดโมเดลตัวละครออก

ทุกคนเพิ่งได้สติ ต่างพากันมองหน้าด้วยความงุนงง คิดไม่ถึงเลยว่าหลี่หยางจะไม่ได้ฉวยโอกาสแก้แค้นจริงๆ

แม้เทกแรกจะพัง แต่เทกสองก็ตามมาอย่างรวดเร็ว

ทว่าพอหลี่หยางเปิดใช้โมเดลตัวละครอีกครั้ง ฮวาฝ่าซือก็ยังรับบทไม่ไหวเหมือนเดิม

เป็นแบบนี้ซ้ำๆ ติดกันอยู่สิบกว่าเทก หลี่หยางยังไม่ทันจะฟิวส์ขาด แต่ทีมงานในกองถ่ายกลับเริ่มทนดูไม่ได้เสียเอง

หลี่หยางเขาตั้งใจแสดงขนาดนี้ แถมยังไม่ได้เอาเรื่องส่วนตัวมาปนจนตบจริงเลยสักนิด แล้วทำไมฮวาฝ่าซือถึงได้รับอารมณ์ไม่ทันอยู่คนเดียววะ?

แต่ถึงอย่างนั้น กองถ่ายก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่สั่งถ่ายทำต่อไป

ทว่าพอถึงเทกที่สิบห้า หลี่หยางกลับมอบเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้ทุกคน

เขาเดินไปหยุดตรงหน้าฮวาฝ่าซือเหมือนเดิม ในจังหวะที่เงื้อมือขึ้น ทุกคนต่างปักใจเชื่อว่าเขาก็คงจะตบหลอกๆ เหมือนที่ผ่านมา

"เพียะ!!"

จนกระทั่งเสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ทุกคนสะดุ้งเฮือกราวกับถูกฟ้าผ่ากลางกบาล ตาค้างกันเป็นแถบๆ!