บทที่ 58 โดนตบหน้าจนบวมเป่ง!

"อ๊าก…"

เสียงร้องโหยหวนดังลั่นขึ้นมาทันใด ฮวาฝ่าซือที่คุกเข่าอยู่ถึงกับเซถลา ร่างทั้งร่างล้มคว่ำลงไปกับพื้นทันที

"หลี่หยาง นาย…"

มุมปากของฮวาฝ่าซือมีเลือดสดไหลซึมออกมาในพริบตา ขอบตารื้นแดงก่ำ เขาเงยหน้ามองหลี่หยางด้วยสีหน้าตกใจระคนเคียดแค้น

หมอนี่กล้าตบจริง แถมยังฟาดมาเต็มเหนี่ยวขนาดนี้อีก!

วินาทีนี้ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนต่างอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน พากันหันไปมองหลี่หยางตาค้าง

หมอนี่เล่นจริง แถมยังโหดฉิบหาย!

เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อครู่ เกือบจะซัดฮวาฝ่าซือจนตัวลอย

เห็นสภาพแล้ว แค่มองก็เจ็บแทน!

ทางฝั่งทีมงานกองถ่าย หลายคนสีหน้าเปลี่ยนเป็นบูดเบี้ยว ดูแย่เอามากๆ

แต่ละคนมองหลี่หยางด้วยสายตาเป็นศัตรูทันที

"คัต คัต คัต…"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

"มันยังไงกันแน่ฮะ?"

ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้สติ หลี่หยางกลับชิงแสดงความไม่พอใจขึ้นมาก่อน ทั้งตะโกนสั่งคัตแทนผู้กำกับ ทั้งโวยวายเสียงดังลั่นด้วยความหงุดหงิด

ทุกคนแทบจะมีเส้นดำพาดผ่านหน้า เหวอกันไปหมด

แกเป็นคนตบเขาไม่ใช่เรอะ!

คนอื่นยังไม่ทันจะได้ซักฟอกเลย แกดันชิงโวยวายขึ้นมาก่อนเนี่ยนะ

เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

ประโยคนี้มันควรเป็นพวกเราถามไม่ใช่หรือไงวะ!

"ฮวาฝ่าซือ นายเป็นอะไรของนายกันแน่?"

"ตบหลอกนายก็รับส่งอารมณ์ไม่ได้ พอตบจริงนายก็ยังรับไม่ได้อีก?"

"ฉากนี้มันยังจะถ่ายต่อได้อยู่ไหมเนี่ย?"

"นี่ปาเข้าไปสิบกว่าเทกแล้วนะ นายคิดจะถ่ายฉากนี้ไปจนถึงชาติหน้าเลยหรือไง?"

"ตกลงยังเล่นไหวไหมเนี่ย? อย่ามาทำให้คนอื่นเขาเสียเวลาจะได้ไหม?"

ท่ามกลางสีหน้ามึนงงของทุกคน หลี่หยางก็ตวาดด่ากราดด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด

"เชี่ยเอ๊ย…"

ชั่วพริบตานั้น คำสบถสองคำนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัวของทุกคนโดยสัญชาตญาณ

"ฮ่าๆ… คัต คัต คัต มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ให้ตายสิ พี่หยาง นายกะจะขำให้ฉันขากรรไกรค้างเลยใช่ไหมเนี่ย?"

"มีมใหม่ประจำปีคลอดแล้วจ้า มือซ้ายฟาดไปหนึ่งฉาด ปากก็ตะโกนถามว่าเกิดอะไรขึ้น มือขวาฟาดไปอีกฉาด แล้วก็ตะโกนถามอีกว่ามันยังไงกันแน่! พี่หยางผู้ไร้เดียงสาเหลือเกิน!"

"อ่า ในที่สุดก็สะใจสักที ฉันก็นึกว่าพี่หยางเปลี่ยนใจไม่กล้าตบซะแล้ว ที่แท้ก็กำลังบิวต์อารมณ์อยู่นี่เอง!"

"เสียงนี้ ใสแจ๋วฟังชัดสะใจจริงๆ!"

ในห้องไลฟ์ คนดูต่างพากันหัวเราะลั่นทันที

ต้องยอมรับเลยว่า ไลฟ์ของวันนี้มันชวนอึดอัดเกินไปจริงๆ

ทุกคนต่างเข้ามาดูรายการเพื่อผ่อนคลายและหาความบันเทิง

แต่ที่ไหนได้ ในชีวิตจริงก็ต้องทนอึดอัด มาดูรายการยังต้องมานั่งอึดอัดตามอีก หลายคนทนเก็บกดความไม่พอใจมานานแล้ว

การตบครั้งนี้สำหรับคนดูหลายคน จึงไม่ต่างอะไรกับการเปิดเขื่อนระบายน้ำ ในพริบตาเดียว ความอัดอั้นตันใจก็ระเบิดออกมาจนหมด

ไม่มีใครรู้สึกว่าหลี่หยางทำเกินกว่าเหตุเลยสักนิด กลับกัน พอลองเอาตัวเองไปแทนที่หลี่หยาง ทุกคนต่างรู้สึกว่าเขาทำได้สะใจเป็นที่สุด

เพราะตั้งแต่แรกก็เป็นฮวาฝ่าซือกับทีมงานกองถ่ายที่รวมหัวกันจงใจเล่นงานหลี่หยางก่อน!

เมื่อต้องเจอกับเรื่องแบบนี้ คนส่วนใหญ่ในชีวิตจริงมักทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับ แต่หลี่หยางกลับแสดงให้เห็นอย่างสะใจว่าควรตบสั่งสอนกลับไปอย่างไร ความสะใจลึกๆ ในอกแบบนี้ คือสิ่งที่คนธรรมดาทำได้แค่นึกฝันแต่ไม่กล้าทำจริงในชีวิตประจำวัน!

"ต่อๆ รีบถ่ายเทกนี้ให้จบ อย่ามัวเสียเวลา!"

ปฏิกิริยาของหลี่หยางต่างจากทุกคนอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นคนดูในห้องไลฟ์หรือคนในกองถ่าย ต่างก็กำลังตื่นเต้นไม่ก็ยืนอึ้งตาค้าง

แต่หลี่หยางกลับทำเหมือนไม่สนใจเรื่องพรรค์นั้นเลยสักนิด เขายังคงปั้นสีหน้าจริงจังเคร่งเครียด ราวกับทุ่มเทให้กับการแสดงอย่างสุดหัวใจ

คำสั่งเด็ดขาดไม่ยอมให้ใครคัดค้าน ทำเอาทีมผู้กำกับเผลอกดเดินกล้องถ่ายต่อตามสัญชาตญาณ

เมื่อฮวาฝ่าซือเห็นดังนั้น ก็กัดฟันข่มความแค้น คุกเข่าลงไปที่เดิมอีกครั้ง

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน ฝ่ามือหนักหน่วงก็ฟาดเปรี้ยงลงมาอีกฉาด จนเขาหงายหลังล้มตึงไปกับพื้นทันที

"หลี่หยาง…"

เสียงกรีดร้องแทบขาดใจดังลั่น ต่อให้ฮวาฝ่าซือจะมีความอดทนสูงแค่ไหน ตอนนี้ก็สติแตกจนคุมไม่อยู่แล้ว

โบราณว่าไว้ ตบตีห้ามตบหน้า แต่วันนี้เขาโดนตบจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!

"คัต คัต คัต…"

"ตกลงยังเล่นได้อยู่ไหมเนี่ย?"

"ฮวาฝ่าซือ ในบทมันมีคำว่าหลี่หยางด้วยเหรอ?"

"ส่งอารมณ์หน่อยสิ ใส่ให้มันสุดๆ หน่อย…"

"เอาใหม่…"

หลี่หยางตวาดลั่น ออร่าเจ้าพ่อมาเฟียที่ดุดันราวกับสัตว์ร้ายแผ่ซ่านออกมา ทำเอาทุกคนในกองถ่ายสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว

ท่าทางของเขาในตอนนี้ ดูเหมือนคนบ้าคลั่งที่ยอมทำทุกอย่างเพื่องานศิลปะไปแล้ว

ในเมื่อการถ่ายทำก็คืองานอย่างหนึ่ง ถ่ายซ้ำไปสิบกว่ารอบยังไม่ผ่าน จะโมโหบ้างมันจะแปลกตรงไหน!

หลังจากนั้น ตลอดครึ่งชั่วโมงเต็ม ทุกๆ สองนาทีในกองถ่ายจะต้องมีเสียงตบหน้าดังเผียะแว่วขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

พร้อมกับเสียงโหยหวนของฮวาฝ่าซือ และเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของหลี่หยาง

"บทน่ะ ท่องบทสิโว้ย…"

"คัต คัต คัต คัต…"

"เอาใหม่ เอาใหม่…"

"ตกลงยังเล่นได้อยู่ไหม ถ้าเล่นไม่ได้ก็ไสหัวไป!"

ทุกคนในกองถ่ายต่างด้านชาไปหมดแล้ว ส่วนในห้องไลฟ์ คนดูก็อึ้งตาค้างจนลืมพิมพ์คอมเมนต์ไปชั่วขณะ

หลังเวทีของทีมงานรายการ 《ซูเปอร์สตาร์มาเล่นเป็นตัวประกอบ》 ฝ่ายครีเอทีฟที่เอาแต่โทรหากองถ่ายไม่หยุดเพื่อจะประณามการกระทำอันป่าเถื่อน ไม่รู้ว่าวางมือถือลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่

หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามือถือหลุดมือร่วงลงไปกองกับพื้นตั้งแต่ตอนไหน

ฝ่ายครีเอทีฟ พิธีกร ผู้กำกับ รวมไปถึงทีมงานรอบๆ ต่างพากันจ้องมองจอใหญ่ด้วยสีหน้าเหวอรับประทาน

นี่มันไม่ใช่ว่าทีมงานกองถ่ายกับฮวาฝ่าซือร่วมมือกันเล่นงานหลี่หยางหรอกเหรอ?

แล้วนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย?

หลี่หยางฟาดซ้ายที ขวาที ตบจนหน้าของฮวาฝ่าซือบวมเป่งเป็นหัวหมูไปแล้ว

นอกจากจะไม่มีใครในกองถ่ายเข้าไปห้ามแล้ว ทุกคนยังทำตัวเหมือนลูกกระจ๊อกของหลี่หยาง คอยให้ความร่วมมือถ่ายซ้ำรอบแล้วรอบเล่าอยู่ได้!

นี่มันถ่ายรอบที่สามสิบแล้วนะ แถมหลี่หยางยังฟาดฝ่ามือใส่หน้าฮวาฝ่าซือไปติดต่อกันสิบกว่าฉาด ขืนตบต่อไปอีก มีหวังฮวาฝ่าซือคงสมองกระทบกระเทือนแน่ๆ

ณ เวลานี้ ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบ ทุกคนต่างมองการแสดงของหลี่หยางตาค้าง ลืมไปหมดแล้วว่าพวกเขากำลังถ่ายละครกันอยู่ หรือเรื่องตรงหน้านี่แหละคือละครจริงๆ

"ช่างเถอะๆ กู่ไม่กลับแล้ว!"

"วันนี้ฉากนี้ไม่ต้องถ่ายมันแล้ว!"

"นักแสดงที่แม้แต่บทยังจำไม่ได้ มาเล่นขายของกับฉันหรือไง?"

"ต่อให้นายท่องบทไม่ออก อย่างน้อยก็น่าจะนับหนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ดได้ไม่ใช่เรอะ!"

"ไม่ถ่ายแล้ว ไม่ถ่ายแล้ว สภาพหน้าแบบนี้จะถ่ายต่อยังไงไหว?"

ท่ามกลางสายตาเหม่อลอยของทุกคน จู่ๆ หลี่หยางก็หยุดมือ ไม่ตะโกนสั่งถ่ายใหม่แล้ว แต่กลับโวยวายเสียงดังด้วยสีหน้าคับแค้นใจแทน

"เชี่ยไรวะเนี่ย…"

ตอนนี้เอง ทุกคนในที่นั้นถึงเพิ่งได้สติ ต่างพากันเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนมีฝูงม้าแกลบวิ่งพล่านอยู่ในใจเป็นล้านๆ ตัว

แม้กระทั่งเติ้งฉีฉี บอสหยาง และหลิวเทียนเซียน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากจนแทบจะทนดูต่อไปไม่ไหว

หมอนี่โหดชะมัด!

เล่นตบคนเขาจนเอ๋อรับประทาน ลืมแม้กระทั่งวิธีขัดขืนไปแล้ว

พอตบเขาจนเละขนาดนี้ คนโดนยังไม่ทันได้ร้องขอความยุติธรรมเลย ตัวเองดันชิงตัดพ้อทำเป็นน้อยใจขึ้นมาก่อนซะงั้น!

"บ้าเอ๊ย… ฟ้าดินยังมีขื่อมีแปอยู่ไหมเนี่ย? พี่หยาง นายสอนบทเรียนล้ำค่าให้ฉันตาสว่างจริงๆ!"

"พวกนายบอกฉันทีซิว่าฉันเห็นอะไรอยู่เนี่ย? ฉันเหวอไปหมดแล้วนะ!"

"นั่นสิ ฉันเห็นอะไรกันแน่เนี่ย? ฉันเหมือนจะเห็นฮวาฝ่าซือเอาหน้าไปฟาดมือพี่หยางตั้งสิบกว่าที ทำเอาพี่หยางของเราต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนี้ น่าสงสารเกินไปแล้ว…"

ห้องไลฟ์ระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง แม้แต่ผู้ชมก็ยังพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

ทว่าท่ามกลางความพูดไม่ออกนั้น หลายคนก็แอบหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

หลี่หยางคนนี้ ไม่เกรงหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนเลยจริงๆ ตบได้โคตรสะใจเลยเว้ย!

ถ้าในชีวิตจริงเวลาโดนกดขี่แล้วสามารถตบสั่งสอนกลับไปแบบนี้ได้โดยไม่ต้องแคร์ใคร ชีวิตนี้ก็คงไม่มีอะไรต้องเสียดายแล้วจริงไหม?

โดยเฉพาะเวลาเห็นใบหน้าที่บวมเป่งเป็นหัวหมูของฮวาฝ่าซือ ทุกคนก็ยิ่งสะใจเข้าไปใหญ่ มันต้องเจ็บขนาดไหนกันเนี่ย!