บทที่ 59 คนตีกลับทำเป็นน้อยอกน้อยใจก่อนซะงั้น!

"หลี่หยาง นาย…นาย…"

"โฮ…"

ในกองถ่าย ใบหน้าของฮวาฝ่าซือแดงก่ำไปนานแล้ว รอยฟกช้ำดำเขียวบวมเป่งจนพูดจาไม่เป็นคำ

เขาชี้นิ้วใส่หลี่หยาง ตาเบิกกว้าง อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก พอเบะปากปุ๊บก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมาตรงนั้นเลย

"หลี่หยาง นายคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"แค่ถ่ายละคร นายจะลงมือหนักขนาดนี้ทำไม?"

ตอนนี้คนอื่นๆ ในกองถ่ายเพิ่งได้สติกลับมาจากความเหี้ยมเกรียมของหลี่หยาง ผู้กำกับจางเป็นคนแรกที่ทนไม่ไหว โดดออกมาชี้หน้าหลี่หยางแล้วตะโกนลั่น

ทว่าพริบตาที่สิ้นเสียง หลี่หยางก็หันขวับกลับมา ส่งสายตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งมองตรงไป

ชั่วขณะนั้น ผู้กำกับจางรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง ราวกับตกลงไปในธารน้ำแข็ง

นี่มันสายตาแบบไหนกัน?

ราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดที่พร้อมจะฉีกเนื้อคนเป็นๆ มันน่าหวาดกลัวจนไม่มีใครกล้าขัดขืน

ในเสี้ยววินาทีนั้น ผู้กำกับจางยืนแข็งทื่ออยู่กับที่จนลืมขยับตัวไปเลย

"ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่ากองถ่ายพวกคุณกำลังทำบ้าอะไรกันอยู่!"

"สภาพอย่างไอ้หมอนี่ ให้ไปเล่นเป็นตัวประกอบกิ๊กก๊อก ยืนเป็นฉากหลังก็บุญหัวแล้ว พวกคุณกล้าส่งบทให้มันได้ยังไง?"

"พอแกล้งตบหลอกก็ไม่ยอมรับส่งอารมณ์ พอตบจริงก็ลืมบท ท่องไดอะล็อกไม่ได้ วนไปวนมาอยู่ตั้งหลายสิบรอบ แขนฉันเมื่อยไปหมด มือก็เจ็บจนระบมแล้ว มันก็ยังห่วยแตกเหมือนเดิม!"

"ช่างเถอะ ฉากนี้พวกคุณอยากจะถ่ายยังไงก็ไปถ่ายกันเองเถอะ ฉันไม่เล่นด้วยแล้ว!"

"กองถ่ายก็ไม่ได้เรื่อง นักแสดงก็ห่วยแตก ถ่ายออกมาก็ขยะทั้งนั้น ตัดพาร์ตของฉันทิ้งไปซะแล้วไปถ่ายใหม่กันเอง อย่าเอาหน้าฉันไปใส่ให้เสียประวัติเลย!"

"ไปล่ะ…"

หลี่หยางแค่นเสียงฮึ คำพูดคำจาเหมือนอมน้ำกรดมาพ่น กัดเจ็บไม่กะพริบตา

กะเอาให้จมดินแท้ๆ

พอพูดจบ เขาก็สะบัดมือ พาตากล้องประจำตัวเดินดุ่มๆ จากไปทันที

ทุกคนในกองถ่ายต่างเหวอกันอีกรอบ ยืนนิ่งอึ้งกันหมด

พอได้สติ บางคนคิดจะก้าวไปขวางทางหลี่หยาง แต่พอสบเข้ากับสายตาคู่นั้นก็ตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับ

สุดท้าย หลี่หยางก็เดินออกจากสถานที่ถ่ายทำไปท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องตาม

ตากล้องประจำตัวที่เดินตามหลังหลี่หยาง ทำได้เพียงหันกล้องจับภาพแผ่นหลังของเขาไปแบบมึนงง

"เชี่ยเอ๊ย จะบ้าตาย โลกนี้มันยังเป็นความจริงอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

"เห็นแผ่นหลังพี่หยางแล้ว จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่ว่า 'เงาโดดเดี่ยวริมแม่น้ำอันเหน็บหนาว สหายเก่าแห่งยุทธภพ' มันโคตรเข้ากับฟีลเลยไม่ใช่เหรอ?"

"เสร็จสิ้นภารกิจก็สะบัดชายเสื้อจากไป ซ่อนเร้นชื่อเสียงและผลงาน พี่หยางของฉันบรรลุขั้นเทพแล้ว!"

"ขอเป็นแฟนคลับเลย ไม่พูดถึงเรื่องที่ตบสะใจวันนี้ แค่แผ่นหลังนี้ ฉันก็ตกหลุมรักแบบถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว!"

"จากคนดูผ่านทางขอเปลี่ยนมาเป็นแฟนคลับเดี๋ยวนี้เลย ต้องติ่งแล้ว รักพี่หยางสุดๆ!"

ในห้องไลฟ์ของหลี่หยาง เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขาผ่านหน้าจอ ผู้ชมต่างพากันคลั่งไปหมดแล้ว

ตั้งแต่เกิดมา คนที่ตบคนอื่นได้สะใจและเท่ขาดใจขนาดนี้ นอกจากหลี่หยางแล้ว พวกเขาไม่เคยเจอใครอื่นอีกเลย

หมอนี่มันขึ้นหิ้งเป็นเทพไปแล้วชัดๆ!

ในกองถ่าย บอสหยางกับคนอื่นๆ ก็กำลังมองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของหลี่หยางอย่างเหม่อลอย มันทั้งดูโดดเดี่ยวและดูเท่ในเวลาเดียวกัน

ที่สำคัญคือ ตอนที่หลี่หยางเดินผ่านหน้ากระจกบานหนึ่ง พวกเธอมองผ่านเงาสะท้อนแล้วเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งว่า เจ้าคนที่ดูเหมือนจะทำหน้าขรึมเคร่งเครียด มุมปากกลับกำลังกระตุกยิกๆ

เห็นได้ชัดว่ากำลังกลั้นหัวเราะจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ

ให้ตายสิ บ้าเอ๊ย ไม่มีความยุติธรรมเอาซะเลย!

แม้แต่พวกเธอที่เป็นผู้หญิง ในใจตอนนี้ก็ยังอดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้

ทว่าพวกเธอกลับไม่ได้รังเกียจ ตรงกันข้ามกลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อหันไปมองกลุ่มคนในกองถ่าย พวกเธอก็อยากจะพูดคำเดียวสั้นๆ ว่า สมควรแล้ว

กฎลับในวงการบันเทิงมีเยอะเกินไป เรื่องรังแกคนอื่นก็เป็นเรื่องที่เห็นจนชินตา คนพวกนี้ทำจนเคยชิน

น่าเสียดายที่วันนี้ดันเตะโดนแผ่นเหล็กเข้าเต็มเปา

"อาจารย์หลี่หยาง…อาจารย์หลี่หยาง…ต่อไปจะทำอะไรต่อครับ?"

หลี่หยางเดินพ้นออกจากสถานที่ถ่ายทำ มาถึงลานสนามหญ้าสีเขียวขจีผืนใหญ่

เวลานี้เป็นช่วงเที่ยงตรง แสงแดดแผดจ้า ส่องเสียจนตาพร่าแทบจะลืมไม่ขึ้น

จู่ๆ พอได้ยินเสียงข้างหลัง หลี่หยางก็หรี่ตาหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับมามอง

พบว่าเป็นตากล้องที่กำลังมองเขาด้วยสีหน้าทำตัวไม่ถูก

"นั่นสิ พี่หยาง กำลังไลฟ์อยู่นะ ตอนนี้พี่ยกมือยอมแพ้ไม่เล่นต่อแล้ว แล้วต่อไปจะทำอะไรล่ะ?"

"ฉันรู้สึกว่าตัวเองติดการดูพี่หยางเข้าให้แล้ว วันไหนไม่ได้ดูคือลงแดง พี่หยาง อย่าบอกนะว่าวันนี้จบแค่นี้แล้วอะ!"

"ว่าแต่พี่หยางยังไปหากองถ่ายอื่นรับงานได้อีกไหมเนี่ย? แต่ความเป็นไปได้น่าจะต่ำ ทางรายการเล่นล็อกบทไว้ให้แล้ว นับประสาอะไรกับกองถ่าย?"

"จริงด้วย วันนี้คงเปลี่ยนกองถ่ายกะทันหันไม่ได้แล้วแหละ!"

เมื่อได้ยินเสียงของตากล้อง ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็พากันคอมเมนต์ถามรัวๆ

แม้ว่าหลี่หยางจะตบสั่งสอนได้สะใจมาก แต่ในเวลานี้ หลายคนในห้องไลฟ์ก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าเจื่อน

หรือว่าการไลฟ์ของวันนี้จะต้องจบลงแค่นี้จริงๆ?

"ทำอะไรน่ะเหรอ?"

"ต่างคนต่างกลับบ้านใครบ้านมัน ไปหาแม่ใครแม่มันสิ!"

"ละครแบบนี้ยังจะถ่ายต่อไปได้อีกเหรอ?"

"แยกย้ายๆ วันนี้ไม่ไลฟ์ต่อแล้ว!"

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง หลี่หยางก็เบะปากพูดขึ้น

"ไม่ได้นะครับอาจารย์หลี่หยาง นี่มันเป็นไลฟ์สดทั้งวัน วันหนึ่งอย่างน้อยต้องสิบสองชั่วโมง นี่เพิ่งจะผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ถ้าปิดไลฟ์ตอนนี้ ผมไม่มีทางไปตอบทีมงานรายการได้เลยนะ!"

ตากล้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ รีบเอ่ยขึ้นทันที

"แล้วมันช่วยได้ที่ไหนล่ะ กฎพวกคุณเป็นคนตั้งเองแท้ๆ ว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ไปได้แค่กองถ่ายเดียว บทก็ต้องรอให้คนอื่นเขาจัดให้!"

"คงไม่ใช่จะให้ฉันถ่อไปหากองอื่นของานทำตอนนี้หรอกนะ?"

"ขอร้องเถอะ แขกรับเชิญคนอื่นพวกคุณจ้างมาตั้งหลายล้านหลายสิบล้าน จ่ายให้ฉันสักสตางค์แดงเดียวไหมล่ะ?"

"แล้วฉันจะต้องทุ่มสุดตัวไปเพื่ออะไร?"

"วันนี้ไม่ทำแล้วโว้ย!"

หลี่หยางเบะปาก แล้วเดินสะบัดก้นจากไปหน้าตาเฉย

"อาจารย์หลี่หยาง…อาจารย์หลี่หยาง…"

ตากล้องอึ้งไปเลย รีบวิ่งไล่ตามหลังพลางตะโกนเรียก แต่ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้ว

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็พากันชะงักไปเช่นกัน

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ฟังจากน้ำเสียงของพี่หยางแล้ว ความแค้นไม่ได้น้อยๆ เลยนะเนี่ย!

ที่แท้ดาราคนอื่นมาร่วมรายการวาไรตี้ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ ส่วนเขามาทำงานการกุศลฟรีๆ ชัดๆ!

ชั่วพริบตานั้น ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็เหมือนจะจับประเด็นสำคัญบางอย่างได้

ทว่าเมื่อมองดูหลี่หยางที่กำลังเดินห่างออกไป หลายคนก็อดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้

วันนี้ยังกะว่าจะรอดูการแสดงของพี่หยาง และรอดูว่าเขาจะเข้าสถานีตำรวจยังไงแท้ๆ พอมาดูตอนนี้ หมดหวังแล้วสิเนี่ย!

มีคนถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพิมพ์คอมเมนต์ลอย เตรียมจะกดออกจากห้องไลฟ์

"เดี๋ยวก่อน เกิดเรื่องแล้ว!"

"รีบดูเร็ว!"

ทว่าจู่ๆ ห้องไลฟ์ก็เกิดความปั่นป่วนขึ้นมา มีใครบางคนเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรเข้า

ในเสี้ยววินาทีนั้น ทุกคนต่างเพ่งสมาธิมองไปที่หน้าจอ

เห็นเพียงตากล้องที่วิ่งตามหลี่หยาง จู่ๆ ในเลนส์กล้องก็ปรากฏภาพสุดระทึกขวัญขึ้นมา

ชายร่างบึกบึนกำยำคนหนึ่งไม่รู้โผล่พรวดพราดมาจากไหน เขากวัดแกว่งไม้เบสบอลในมือแล้วพุ่งตรงเข้าใส่หลี่หยาง

ท่าทางเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร คำรามเสียงต่ำในลำคอราวกับสัตว์ป่าคลั่ง!

"เชี่ย เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?"

"ตีกันแล้ว เรื่องอะไรกันวะ?"

"ไม่ใช่ว่าทางกองถ่ายส่งคนมาล้างแค้นพี่หยางหรอกนะ? นี่มันจะอุกอาจเกินไปแล้ว บ้านเมืองไม่มีขื่อมีแปหรือไง!"

ชั่วพริบตานั้น ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างตาค้าง ใจเต้นระทึกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก