บทที่ 60 มีกระบองในมือ ใต้หล้าล้วนสยบ!

“เฮ้ยๆ คุณจะทำอะไรน่ะ?”

“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามาเชียว…”

ตรงจุดนั้น หลี่หยางเองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน

เดิมทีเขาตั้งใจจะชิ่งกลับอยู่แล้ว เรื่องไลฟ์สดเอย ถ่ายละครเอย วันนี้เขาไม่อยากทำทั้งนั้นแหละ

แต่จู่ๆ กลับมีรถเก๋งคันหนึ่งพุ่งมาจอดเทียบข้างทาง ชายวัยกลางคนร่างบึกบึนก้าวลงมาจากรถ ถือไม้เบสบอลวิ่งรี่ตรงเข้ามาหาเขา

เขาสัมผัสได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแน่

ดูจากรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา ชายวัยกลางคนคนนี้ต้องเคยผ่านการฆ่าคนมาแล้วชัวร์

แถมแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา พร้อมท่วงท่าอันปราดเปรียวดุดันดั่งเสือร้ายหลุดจากกรง ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริง

โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด หลี่หยางหันหลังโกยแน่บทันที

“ไอ้ลูกเต่า หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!”

“มารดามันเถอะ กล้าแอบดูลูกสาวข้าอาบน้ำ แถมยังกล้ากระชากผ้าเช็ดตัวลูกสาวข้าอีก วันนี้ถ้าไม่ตัดมือแก ควักลูกตาแกออกมา อย่ามาเรียกข้าว่าแซ่โอวหยาง!”

ชายวัยกลางคนแผดเสียงคำราม สองขาก้าวสับถี่ขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าตอนซอยเท้ายิกๆ ดูเร็วยิ่งกว่าแชมป์ลมกรดเสียอีก

“เชี่ย… โอวหยาง… คุณคือพ่อของโอวหยางชิงชิงเหรอ?”

หลี่หยางถึงกับอึ้งกิมกี่

“เชี่ย เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะเนี่ย?”

“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะมีข่าวดังสะเทือนวงการเลยวะ!”

“เดี๋ยวนะ กระชากผ้าเช็ดตัว นี่มันนางเอกคลิปพังประตูนี่หว่า?”

“เชี่ย พ่อนางเอกตามมาเช็กบิลถึงที่ ดุเดือดชะมัด มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”

“เรื่องนี้ไม่เข้าข้างพี่หยางเด็ดขาด ต้องเชียร์คุณพ่อตา ตีมันให้ยับเลย!”

“ใช่ ต้องซัดให้หนัก สาวสวยขนาดนั้นกลับโดนไอ้สารเลวนี่ลวนลาม ต้องจัดให้สาสมสักยก!”

“นึกว่าจะจบแล้ว ที่ไหนได้ นี่สิถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นที่มันส์ที่สุดของไลฟ์วันนี้!”

“ลูกพี่ คุณมีวิชากังฟูไม่ใช่เหรอ ลุยเดี่ยวได้ตั้งหลายสิบคนไม่ใช่รึไง? วิ่งหนีทำไม หยุดแล้วไปบวกดิวะ!”

คนดูในห้องไลฟ์พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์อย่างตื่นเต้น เฝ้ามองดูสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อ

“เฮ้ยๆ คุณวิ่งช้าลงหน่อยสิ…”

“คุณจะเอายังไงกันแน่เนี่ย?”

“ผมบอกให้นะคุณลุง มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด เรามานั่งคุยกันดีๆ ได้ไหม?”

หลี่หยางแทบจะบ้าตาย ความเร็วของหมอนี่มันไวเกินไปแล้ว ไล่กวดจนเขาแทบจะเหาะได้อยู่รอมร่อ

ทว่าเขาหารู้ไม่ ชายร่างบึกบึนที่ตามหลังมาก็ตกใจไม่แพ้กัน

“บ้าเอ๊ย ไอ้หน้าขาวนี่ ดูท่าทางอ่อนแออ้อนแอ้น ทำไมวิ่งได้พลิ้วขนาดนี้วะ?”

“เหมือนฝีมือจะไม่ธรรมดาด้วย!”

คำโบราณว่าไว้ คนนอกดูความสนุก คนในดูชั้นเชิง ทั้งสองคนดูเหมือนกำลังไล่กวดกันอย่างเอาเป็นเอาตายคล้ายแข่งวิ่ง แต่ชายวัยกลางคนกลับมองจังหวะก้าวเท้าของหลี่หยางออกในพริบตา ว่าอีกฝ่ายต้องเคยฝึกมาแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าไล่กวดมาเกือบสามนาทีแล้วยังจับตัวหลี่หยางไม่ได้ ชายวัยกลางคนจึงขว้างไม้เบสบอลในมือออกไป พุ่งตรงเข้าใส่หลี่หยางทันที

หลี่หยางได้ยินเสียงลมหวีดหวิวมาจากด้านหลัง พอเหลียวไปมองก็ตกใจจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้ม

เขาเห็นเต็มสองตาว่าไม้เบสบอลลอยข้ามหัวไป หากยังฝืนวิ่งต่อไปข้างหน้า มีหวังได้พุ่งชนเข้าจังๆ แน่

เขาจึงเบรกฝีเท้าทันควัน ไถลไปกับพื้นหญ้าไกลสองสามเมตรกว่าจะหยุดลงได้แบบหวุดหวิด

ไม้เบสบอลตกอยู่ตรงหน้าเขาห่างไปไม่ถึงสองเมตร

“ไอ้ลูกเต่า วันนี้กูจะหักมือหมาๆ แล้วควักลูกตาหมาๆ ของมึงออกมาให้ดู!”

ชายวัยกลางคนเดือดจัด จังหวะที่หลี่หยางชะงัก เขาก็พุ่งตามมาประชิดตัวทันที

มือข้างหนึ่งยื่นออกไปประดุจเสือร้ายขย้ำเหยื่อ เล็งล็อกเข้าที่ท้ายทอยของหลี่หยางตรงๆ

ด้านหลัง ช่างกล้องวิ่งตามทั้งคู่ไม่ไหว จึงทำได้แค่หยุดยืนอยู่กับที่แล้วแพนกล้องตามถ่ายไปเรื่อยๆ

ภาพที่ปรากฏสู่สายตาทำเอาคนดูหลายคนหน้าถอดสีไปตามๆ กัน

ทีแรกนึกว่าวิชาพวกนี้มีแค่ในละคร แต่การลงมือของชายวัยกลางคนในตอนนี้ ทำให้ทุกคนเข้าใจซึ้งเลยว่าของจริงมันเป็นยังไง

ท่วงท่าฉับไวเฉียบขาดจนชวนให้สิ้นหวัง ใครจะไปรับมือไหวกันล่ะ?

แถมรูปร่างของอีกฝ่ายยังบึกบึนเกินมนุษย์มนา

กล้ามเนื้อแน่นตึงเป็นมัดๆ ราวกับก้อนเหล็ก เส้นเลือดปูดโปนพันระโยงระยางเหมือนตาข่าย

ดูจากขนาดตัวแล้ว อย่างน้อยต้องมีร้อยกว่ากิโล เผลอๆ เกือบแตะร้อยห้าสิบกิโลกรัม จัดเป็นรุ่นเฮฟวี่เวตตัวพ่ออย่างแท้จริง

ฝ่ามืออันใหญ่โตนั่น ทำให้ทุกคนเชื่อหมดใจเลยว่า หากโดนบีบคอเข้าจริงๆ คงบดจนกระดูกคอหักคามือได้สบายๆ

ชั่วพริบตานั้น หลายคนหยุดพิมพ์คอมเมนต์เชียร์แล้วเปลี่ยนมาเป็นห่วงหลี่หยางแทน

นี่มันกะเอาตายชัดๆ!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง หลี่หยางกลับก้มตัวแอ่นหลังแล้วเอี้ยวตัวชกสวนกลับ การจู่โจมเฉียบคมดุดัน ซัดหมัดออกไปไม่เพียงเล็งเข้าช่วงล่าง แต่ยังพุ่งตรงไปยังกล่องดวงใจของอีกฝ่ายอีกด้วย

มันรวดเร็วเสียจนเลนส์กล้องแทบจับภาพไม่ทัน

"ไอ้หนู มึง…"

ชายวัยกลางคนผงะ เขาดูออกว่าหลี่หยางเคยฝึกศิลปะการต่อสู้มา แต่ไม่คิดว่าไอ้เด็กนี่จะเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วว่องไวขนาดนี้

ที่สำคัญคือเล่นลอบกัด แถมพลังหมัดยังหนักแน่นทรงพลัง

ถ้าโดนเข้าไปจังๆ แม้แต่กระดูกก็คงแหลก นับประสาอะไรกับกล่องดวงใจ?

แต่เขาก็ตอบสนองได้ไว ยกเท้าขึ้นเตะสวนไปยังหน้าผากของหลี่หยางด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

หลี่หยางยกแขนสองข้างขึ้นตั้งการ์ดปัดป้องอย่างเต็มที่ แม้จะสกัดการโจมตีไว้ได้ทันควัน แต่ด้วยแรงที่สู้ไม่ไหว จึงถูกเตะจนกระเด็นกลิ้งหลุนๆ ออกไป

"ไอ้เวรเอ๊ย ฝีมือไม่เลวนี่หว่า!"

"หน้าตาขาวผ่องอ้อนแอ้น นึกไม่ถึงว่าจะมีน้ำยา!"

"กูขอดูหน่อยสิว่ามึงจะแน่สักแค่ไหน!"

ชายวัยกลางคนเห็นคู่ต่อสู้มีฝีมือก็เริ่มคึก พุ่งตรงเข้าใส่หลี่หยางอีกรอบทันที

"ซี๊ด…"

หลี่หยางซี๊ดปากด้วยความเจ็บ ต้องยอมรับเลยว่าความได้เปรียบเรื่องสรีระ บางครั้งมันก็สำคัญจริงๆ

แรงเตะของเจ้านี่หนักหน่วงราวกับโดนรถไฟชน เคราะห์ดีที่เป็นเขา หากเป็นคนทั่วไป กระดูกแขนคงโดนเตะจนแหลกละเอียดไปแล้ว

สถานการณ์ตอนนี้ตึงเครียดเสียจนผู้ชมในห้องไลฟ์พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะวินาทีที่เห็นหลี่หยางแยกเขี้ยวทำหน้าตาเจ็บปวด ยิ่งทำให้ผู้ชมรู้สึกเสียวฟันวาบตามไปด้วย

ขณะที่ชายฉกรรจ์วัยกลางคนกระโจนตัวลอยขึ้น หมัดของเขาพุ่งดุจดาวตก เล็งฟาดลงมาที่ใบหน้าของหลี่หยางอย่างไม่ปรานี

ภาพนี้ทำให้หลายคนถึงกับต้องหลับตาลง ไม่ต้องเดาเลยว่าถ้าหมัดนี้โดนเข้าไป แม้แต่หินก็คงแตกกระจาย นับประสาอะไรกับกะโหลกศีรษะคน?

ชายวัยกลางคนผู้นี้ลงมือหนักหน่วงไม่ยั้งแรงเลยสักนิด ช่างโหดเหี้ยมจริงๆ ทุกหมัดล้วนเป็นท่าสังหาร ดูทรงแล้วต้องเคยฆ่าคนมาแล้วอย่างแน่นอน

ต่อให้ไม่ใช่คนในวงการ แค่ดูก็รู้แล้วว่านี่มันอันตรายถึงชีวิตชัดๆ

ทว่าในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าหลี่หยางต้องเละไม่เป็นท่าแน่ๆ

ทันใดนั้น แสงสีเหลืองก็วาบขึ้นในมือของหลี่หยาง

"ปัง…!"

เสียงกระทบหนักๆ ดังสนั่น ทำเอาหัวใจของผู้ชมสั่นสะท้าน

หลี่หยางคว้าไม้เบสบอลขึ้นมา แล้วฟาดสวนเข้าใส่หมัดของชายวัยกลางคนอย่างจัง!

ฟังจากเสียงแล้ว ไม้เท้าที่ดูเหมือนทำจากไม้นี่ ทำมาจากเหล็กกล้าแน่นอน แถมยังเป็นเหล็กตันเสียด้วย แค่เคลือบสีลายไม้ไว้ข้างนอกเท่านั้น

"เชี่ย…"

ชายฉกรรจ์วัยกลางคนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ชะงักกึกทันที เขากุมหมัดตัวเองกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่

โดนท่อนเหล็กฟาดเข้าไปจังๆ แบบนี้ มันเจ็บเกินทนแล้วโว้ย

ต่อให้ฝึกวิชาฝ่ามือผ่าศิลาผ่าหินมา ก็ทนรับแรงฟาดจากเหล็กกล้าขนาดนี้ไม่ไหวเหมือนกัน!

"ไอ้แก่ กะลงมือเอาให้ตายเลยใช่ไหมวะ?!"

"เก่งนักใช่ไหมมึง!"

"อารมณ์กำลังเสียอยู่พอดี วันนี้กูจะสั่งสอนให้รู้สำนึกเลย!"

หลี่หยางบิดคอไปมา ความดุดันแผ่ซ่านเดือดพล่านขึ้นมาทันที เขาถือท่อนไม้เดินดุ่มๆ ตรงเข้าหาชายวัยกลางคน

"เฮ้ยๆ ไอ้หนู แกจะทำอะไรวะ?"

"อย่าเข้ามานะเว้ย ฉันเตือนแกแล้วนะว่าอย่าเข้ามา…"

แววตาของชายฉกรรจ์วัยกลางคนเคร่งเครียดขึ้นมาทันควัน อดไม่ได้ที่จะถอยกรูดพลางร้องโวยวายเสียงหลง