บทที่ 61 เป่าเฉียงจอมเผือก!

“ไอ้หนู หยุดนะเว้ย อย่าเข้ามานะโว้ย!”

เมื่อเห็นสีหน้าเหี้ยมเกรียมของหลี่หยาง ชายร่างใหญ่ก็เริ่มใจคอไม่ดี

ไอ้หมอนี่ดูขาวตี๋บอบบางแท้ๆ ไหงถึงมีมุมโหดเหี้ยมขนาดนี้ได้วะ?

จังหวะนี้ ชายร่างยักษ์ดูราวกับสาวน้อยที่กำลังจะโดนรังแกไม่มีผิด

ภาพอันชวนอุจาดตานี้ทำเอาคนมองแทบจะทนดูไม่ไหว

เมื่อเห็นหลี่หยางยังคงก้าวเข้ามา ชายร่างใหญ่ก็คำรามลั่น ซัดหมัดออกไปดั่งมังกรผงาดเหนือน้ำ หวังจะชิงจังหวะจัดการหลี่หยางก่อน

ทว่าหมัดเพิ่งพุ่งออกไป หลี่หยางก็ฟาดท่อนเหล็กสวนกลับมาอีกรอบ

เรี่ยวแรงของหลี่หยางเทียบกับชายวัยกลางคนไม่ติดแน่นอน แต่ความเร็วนั้นพอฟัดพอเหวี่ยงกัน แล้วจะปล่อยให้อีกฝ่ายลอบโจมตีได้ยังไง?

อย่างที่ว่ากันว่า วรยุทธ์สูงส่งแค่ไหนก็แพ้มีดทำครัว ในเมื่อมีท่อนเหล็กอยู่ในมือ ตราบใดที่ความเร็วไม่ได้ต่างกันลิบ ใครหน้าไหนเข้ามาก็ไร้ความหมายทั้งนั้น

“ผัวะ…”

เสียงกระทบดังทึบ ชายวัยกลางคนรู้สึกว่ากำปั้นอีกข้างของตัวเองก็จวนเจียนจะแหลกไปอีกข้าง

ไอ้หนุ่มนี่ลงมือไม่มีคำว่าปรานีเลยสักนิด แทบจะฟาดกระดูกมือเขาแหลกคามืออยู่แล้ว

“ซี๊ด… โอ๊ยแม่มึงเอ๊ย เจ็บจะตายห่าอยู่แล้ว!”

“ไอ้หนู เบาหน่อยสิวะ!”

ชายร่างใหญ่รีบร้องลั่น

“เบาหน่อยเรอะ…”

“ตอนแกต่อยฉันไม่เห็นจะเบามือเลยสักนิด!”

“ฉันบอกให้หยุดก็ไม่ฟัง โผล่มาถึงก็ใส่ยับ!”

หลี่หยางไม่มีความคิดจะยั้งมือเลยแม้แต่น้อย เขาควงท่อนเหล็กในมือแล้วกระหน่ำฟาดใส่ร่างของชายร่างใหญ่ไม่ยั้ง

ในพริบตา ชายร่างใหญ่หนีก็หนีไม่พ้น ได้แต่รีบยกแขนปัดป้องซ้ายทีขวาที ทั้งหมัดทั้งฝ่ามือประเคนออกไปสกัด

ผลคือผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที เขารู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแทบจะโดนไอ้หนุ่มนี่หักทิ้งเป็นชิ้นๆ

ตัวเขาก็สร้างขึ้นมาจากเลือดเนื้อ จะไปทนรับแรงทุบตีของท่อนเหล็กแบบนี้ได้ยังไงกัน?

“โอ๊ย… ไอ้หนู หยุดมือที…”

“โอ๊ยคุณพระ ไอ้หนู เบาหน่อยสิโว้ย…”

“ซี๊ด… ไอ้หนู อย่าตีเลย เข้าใจผิด มันต้องเข้าใจผิดกันแน่ๆ…”

เพียงครู่เดียว ชายวัยกลางคนก็โดนหลี่หยางไล่หวดจนกระโดดโหยงเหยงไปมา

ก่อนหน้านี้หลี่หยางตะโกนบอกว่าเข้าใจผิดเขากลับไม่ฟัง มาตอนนี้ตัวเองดันเป็นฝ่ายร้องบอกว่าเข้าใจผิดซะเอง

“เชี่ย โหดชะมัด!”

“นี่ฉันเห็นอะไรวะเนี่ย นี่พี่หยางจริงดิ? โคตรเถื่อนเลย!”

“หมัดถึงเนื้อ ไม้ถึงกระดูกของจริงเลยว่ะ!”

“โหดเกินไปแล้ว แทบจะทนดูไม่ได้เลย แต่ทำไมรู้สึกตลกชะมัด?”

“ไม่ใช่แค่ตลก แต่อุจาดตาจัดๆ เลยเหอะ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนตอนเด็กๆ ที่โดนพ่อซ้อมเลยวะ?”

ในห้องไลฟ์ บรรดาคนดูต่างเริ่มทนดูต่อไปไม่ไหว

ตอนแรกนึกว่าชายร่างใหญ่ที่โผล่พรวดพราดเข้ามาจะเป็นยอดคนสายบวก ที่ไหนได้ หลี่หยางกลับบวกแหลกยิ่งกว่า

เวลานี้ หลิวเทียนเซียนและคนอื่นๆ ที่อยู่ไม่ไกลก็เดินออกมา เมื่อเห็นภาพตรงหน้าเข้าอย่างกะทันหัน แต่ละคนก็พากันชะงักฝีเท้า

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”

“นั่นสิ เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงตีกันได้ล่ะ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน เดินไปดูสิ!”

สามสาวสบตากันด้วยความฉงนสงสัย ก่อนจะรีบสาวเท้าตามเข้าไป

เมื่อเดินมาถึงระยะประชิด ทั้งสามคนกำลังจะอ้าปากตะโกนให้หยุด แต่ในตอนนั้นเอง รถอีกคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอด

“เฮ้ยๆ พวกนายทำอะไรกันน่ะ?”

“อาจารย์โอวหยาง เกิดอะไรขึ้นครับ?”

“หยุดมือก่อนสิ นั่นมันหลี่หยางไม่ใช่เหรอ? หยุดมือก่อน!”

บนรถ ชายรูปร่างผอมกะหร่องเหมือนลิงคนหนึ่งพุ่งพรวดลงมา น้ำเสียงค่อนข้างแหลมสูง เขารีบตะโกนห้ามปรามทั้งสองคน

สุดท้ายคนผู้นี้ถึงขั้นวิ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างหลี่หยางกับชายวัยกลางคน ถึงแยกทั้งคู่ออกจากกันได้

“ซี๊ด… แม่มึงเอ๊ย ไอ้เด็กนี่ลงมือโหดฉิบหาย กะจะหักกระดูกฉันทั้งตัวเลยหรือไงวะ!”

ชายร่างใหญ่ในยามนี้อยากจะร้องไห้ออกมาเต็มแก่ เขาแยกเขี้ยวแสยะปากด้วยความเจ็บปวด พลางถกแขนเสื้อและขากางเกงขึ้นมาดู ก็พบว่าทั้งแขนและขามีแต่รอยฟกช้ำดำเขียวเต็มไปหมด

เวลาเดินก็กะเผลกไปมา แทบจะประสาทกินตรงนั้นเสียให้ได้

“อ้าว นี่เป่าเฉียงไม่ใช่เหรอ?”

“นายทำบ้าอะไรเนี่ย? อย่ามาขวางฉันสั่งสอนไอ้แก่คนนี้นะ!”

หลี่หยางชะงักไป ชายที่วิ่งลงมาร้องห้ามคนนั้นก็คือเป่าเฉียงนั่นเอง

“หยุดๆ…”

“หลี่หยาง นายเป็นอะไรไปเนี่ย? ไปหัดบู๊แหลกขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“นี่มันอาจารย์โอวหยางเชียวนะ นายเล่นซัดเขาน่วมขนาดนี้ได้ยังไง?”

พวกเขาทั้งหมดต่างเป็นคนในวงการ ย่อมพอจะรู้จักหน้าค่าตากันบ้าง

โดยเฉพาะในอดีตที่หลี่หยางยังมีเงิน ยังเคยคิดอยากจะชวนเป่าเฉียงมาร่วมงานแสดงด้วยซ้ำ

ยามนี้เมื่อมองดูสภาพอันน่าเวทนาของโอวหยาง เป่าเฉียงก็อดกระตุกเปลือกตาถี่รัวไม่ได้ แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่าเขาจะโดนหลี่หยางซ้อมเอาได้

คนอื่นอาจไม่รู้ที่มาที่ไปของอาจารย์โอวหยางคนนี้ แต่เขาน่ะรู้ดีเชียวล่ะ

ผู้สืบทอดหมัดเบิ้งฉวน ซ้ำยังเป็นยอดฝีมือนักมวยที่กวาดแชมป์บนสังเวียนมานับไม่ถ้วน เป็นบุคคลที่มีฝีมือร้ายกาจของจริง

พูดได้เลยว่า ถ้าเขาเอาจริงขึ้นมา หมัดเดียวก็ต่อยคนตับไตไส้พุงแตกตายคาที่ได้สบายๆ แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นโดนหลี่หยางฟาดซะยับเยินขนาดนี้ นี่เขาตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?

“ซี๊ด… เป่าเฉียง มาได้จังหวะพอดี ช่วยกันมันไว้ที!”

“ไอ้เด็กนี่ไม่เคารพคุณธรรมยุทธเลย ลงมือโหดเกินไปแล้ว!”

ชายวัยกลางคนแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด นิ้วชี้ไปที่หลี่หยางพลางร้องบอกเป่าเฉียง

“แกโผล่มาถึงก็กะต่อยฉันให้ตาย แล้วยังจะมาว่าฉันโหดอีกเหรอ? วันนี้ฉันจะ…”

หลี่หยางเบิกตากว้าง ถือท่อนเหล็กเตรียมจะพุ่งเข้าไปซ้ำอีกรอบ

“เฮ้ยๆ หลี่หยางหยุดก่อน อย่าเพิ่งวู่วามสิ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?”

เป่าเฉียงรีบเข้าขวางหลี่หยางเอาไว้

เมื่อมีเขาออกโรงไกล่เกลี่ย หลี่หยางจึงยอมหยุดมือในที่สุด

จากนั้นหลี่หยางและชายวัยกลางคนก็ผลัดกันเล่าคนละประโยคสองประโยค จนกระทั่งอธิบายเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้อย่างกระจ่างชัด

ในชั่วพริบตา ไม่ว่าจะเป็นเป่าเฉียง หรือหลิวเทียนเซียนกับพวกที่เพิ่งตามมาถึง ต่างก็พากันส่งสายตาแปลกประหลาดมองไปยังหลี่หยาง

“พวกเธอมองฉันทำไม หมอนี่เป็นฝ่ายลงมือก่อนนะ!”

หลี่หยางรู้สึกอึดอัดที่โดนจ้องแบบนั้น จึงรีบร้องบอกทันที

“ฮิๆ ที่แท้นางเอกของคดีพังประตูก็คือลูกสาวของอาจารย์โอวหยางนี่เอง!”

“เล่ามาซะดีๆ หลี่หยาง นายไปทำอะไรลูกสาวเขามากันแน่?”

เป่าเฉียงหัวเราะแปลกๆ พลางมองหลี่หยางด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด

ด้านข้าง หลิวเทียนเซียนและสาวๆ หน้ามืดครึ้ม ก่อนจะพูดขึ้นพร้อมกัน “สมควร!”

นี่มันกรรมตามสนองชัดๆ!

ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มรู้สึกคันยุบยิบในใจจนทนไม่ไหว พอได้ยินเป่าเฉียงเปิดประเด็นแบบนี้ ต่างก็อยากรู้เหลือเกินว่าแท้จริงแล้วในวันนั้นหลี่หยางทำอะไรลงไปกันแน่

แต่คิดดูอีกที หลี่หยางคงไม่ยอมพูดความจริงหรอก!

“นายจะมาขี้เสือกอะไรขนาดนั้นวะ?”

“ฉันบริสุทธิ์จริงๆ บนเน็ตมันนั่งเทียนเขียนกันไปเองทั้งนั้น วันนั้นฉันไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด!”

หลี่หยางหน้าดำคร่ำเครียด นี่กะจะเกาะเรื่องนี้ไม่ปล่อยเลยใช่ไหมเนี่ย

“เอ๋ ถ้าไม่ได้ทำอะไรเลย อาจารย์โอวหยางจะตามมาไล่ฆ่านายได้ยังไงล่ะ?”

เป่าเฉียงมองหลี่หยางด้วยแววตากรุ้มกริ่ม แสดงท่าทีไม่เชื่ออย่างเต็มที่ ทำเอาหลี่หยางกระตุกเปลือกตาไม่หยุด

“ที่มันพูดน่ะเรื่องจริง ฉันไปสอบถามความจริงที่สถานีตำรวจมาแล้ว ไอ้เด็กนี่ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ!”

“มันดึงลูกสาวฉันไว้ แล้วก็โชว์แอ็กติงการแสดงใส่หน้าเธออยู่ครึ่งชั่วโมงเหมือนลิงไม่มีผิด!”

“ที่ฉันโมโหจนทนไม่ไหว ก็เพราะไอ้เวรนี่มันทำตัวเลวทราม ทำลายชื่อเสียงของลูกสาวฉันป่นปี้ต่างหากล่ะโว้ย!”

ทันใดนั้นเอง โอวหยางก็โพล่งขึ้นมา

“อะไรนะ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?”

“ไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยนะ ลากสาวสวยเข้าไปเพื่อโชว์ทักษะการแสดงใส่เนี่ยนะ?”

ในเสี้ยววินาทีนั้น ทุกคนต่างพากันยืนเอ๋อรับประทาน

ภาพจำลองในหัวพุ่งกระแทกเข้ามาอย่างจัง ทุกคนต่างจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นออกได้อย่างชัดเจน

พอเริ่มได้สติ สายตาที่ทุกคนมองไปยังหลี่หยางก็ยิ่งเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด

รวมไปถึงเติ้งฉีฉี บอสหยาง และหลิวเทียนเซียนด้วย

ขนาดพวกเธอยังรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อจนพูดไม่ออก แล้วจะนับประสาอะไรกับพวกผู้ชายคนอื่นๆ

ไอ้หมอนี่ลากสาวสวยหยาดเยิ้มเข้าไปในห้อง แถมในสภาพที่ฝ่ายหญิงไม่ได้สวมเสื้อผ้า แต่มันกลับยืนโชว์การแสดงใส่เขาไปครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ

เขาทำลงไปได้ยังไงกันวะ?

จะไร้เดียงสาเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?