บทที่ 62 หมดหน้าจะไปพบใครเขาแล้ว!

“มอง มอง มอง มีอะไรให้มองนักหนา?”

“ใครบอกว่าผมไม่ได้ทำอะไรเลยสักหน่อย?”

หลี่หยางหน้าแดงก่ำ พอคำพูดนี้หลุดจากปาก แม้แต่ตัวเองก็ยังรู้สึกกระดากอาย

เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตขนาดนั้นบนอินเทอร์เน็ต แต่สุดท้ายกลับเปิดเผยว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ยนะ

นี่มันอะไรกัน? แบบนี้จะไม่โดนหาว่าไอ้นั่นใช้การไม่ได้ หรือไม่ก็เป็นไอ้งี่เง่าไปเลยเหรอ?

แต่พอลองคิดดู เขาก็ค่อนข้างงี่เง่าจริงๆ นั่นแหละ ตอนนั้นสมองคิดบ้าอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?

“อะไรนะ แกยังทำอย่างอื่นอีกเหรอ?”

“แกทำอะไรลูกสาวฉัน!”

พอได้ยินแบบนั้น อาจารย์โอวหยางก็ของขึ้นทันที ตาเบิกกว้างดั่งตาโค จ้องมองหลี่หยางด้วยจิตสังหารเต็มเปี่ยม

“หลี่หยาง นายคงไม่ได้ทำเรื่องชั่วช้าอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”

ชั่วพริบตานั้น แม้แต่สายตาที่พวกเป่าเฉียงมองหลี่หยางก็เริ่มเปลี่ยนไปทีละคน

ที่เมื่อกี้ทุกคนยังเล่นมุกกันได้ ก็เพราะหลี่หยางเข้าสถานีตำรวจไปแล้วก็ยังออกมาได้ แปลว่าคงไม่ได้ทำอะไรผิดจริง

แต่ถ้าเขาดันทำอะไรลงไปจริงๆ นั่นมันสวะชัดๆ

คนพรรค์นี้ไม่สมควรได้รับการให้อภัย

“ผม…”

หลี่หยางอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก

เรื่องพรรค์นี้จะพูดยังไงล่ะเนี่ย!

เขาอยากจะเผ่น แต่ตอนนี้คนรอบข้างต่างล้อมหน้าล้อมหลังไว้หมด แถมตากล้องประจำตัวของพวกบอสหยางก็มาถึงแล้วด้วย

ตอนนี้ตัวเขาเรียกได้ว่ากำลังออกกล้องพร้อมกันหลายห้องไลฟ์ ถ้าพูดอะไรผิดไป ผลลัพธ์คงเกินจะจินตนาการ

แถมยังหนีไม่ได้อีก ถ้าชิ่งตอนนี้ก็ยิ่งอธิบายไม่เคลียร์เข้าไปใหญ่

“ผม…”

หลี่หยางอึกๆ อักๆ อยู่นาน อยากจะตบหน้าตัวเองสักฉาดจริงๆ ให้ตายสิ อยู่ดีไม่ว่าดีจะไปแก้ตัวทำไมกัน? คราวนี้ดีล่ะ ถ้าไม่พูดให้กระจ่างมีหวังเละแน่

“เลิกมองได้แล้ว ผมสารภาพก็ได้ ตอนนั้นผมยังไปหาซีรีส์ที่ตัวเองเคยเล่นมาเปิดให้เธอดูด้วยซ้ำ!”

“ใครใช้ให้เธอไม่รู้จักผมล่ะ?”

“ที่สำคัญคือพวกทีมงานแพลตฟอร์ม ไม่รู้ไอ้เต่าตัวไหนสมองมีปัญหา ซีรีส์ของผมโดนถอดเกลี้ยงเลย ที่มีคลิปตัดแปะก็ตัดออกมาได้ห่วยแตกสิ้นดี!”

“ลูกสาวเขาสงสัยในฝีมือการแสดงของผมก่อนนะ ในฐานะลูกผู้ชาย พวกคุณว่าผมจะยอมได้เหรอ?”

“ถ้าเป็นพวกคุณจะไม่ยอมพิสูจน์ฝีมือตัวเองบ้างรึไง?”

“เก็บสายตาลามกพวกนั้นไปเลยนะ อย่ามามองผมเหมือนมองพวกระยำจะได้ไหม?”

หลี่หยางหลับตาปี๋ หมดหน้าจะไปพบใครเขาแล้ว ตะโกนลั่นออกมาในที่สุด

“ฮ่าๆ…”

สิ้นเสียงหลี่หยาง ทุกคนเงียบกริบไปชั่วอึดใจ พอตั้งสติได้ เป่าเฉียงก็ขำจนตัวงอลงไปทรุดกับพื้น

เขาหัวเราะพลางตบไหล่หลี่หยางรัวๆ

“ฮ่าๆ ขำจะตายอยู่แล้วโว้ย!”

“หลี่หยาง นายมันไอดอลตัวจริงของลูกผู้ชายเลย!”

“ถูกแล้ว ลูกผู้ชายจะยอมให้ผู้หญิงมาสงสัยว่าเราไม่เก่งได้ยังไง? เรื่องแบบนี้มันยอมกันไม่ได้ ต้องพิสูจน์!”

“มาๆ ก็รู้กันอยู่ว่านายกำลังไลฟ์ มาดูกันหน่อยซิว่าคนดูในห้องไลฟ์นายจะว่ายังไงกับ ‘การพิสูจน์’ ของนายบ้าง!”

เป่าเฉียงขำจนท้องคัดท้องแข็ง กอดคอหลี่หยางหมับแล้วควักมือถือขึ้นมากดเข้าห้องไลฟ์ของหลี่หยางทันที

“ฉันไม่ดู ถอยไปเลย!”

หลี่หยางจะยังมีหน้าไปดูได้ยังไงกัน!

ตอนนี้เขาแค่อยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ ชื่อเสียงที่สะสมมาทั้งชีวิตพังพินาศหมดสิ้นก็วันนี้แหละ

“เอ้าๆ อย่าเพิ่งไปสิ นายไม่ดู เดี๋ยวฉันอ่านให้ฟังเอง!”

“มีชาวเน็ตบอกว่า ‘ลูกผู้ชายจะยอมรับว่าตัวเองไม่เก่งไม่ได้ ถึงเวลาโชว์ก็ต้องโชว์ เอาให้ผู้หญิงยอมสยบให้ได้ แต่พี่หยางครับ พี่โชว์ผิดเรื่องไปหน่อยนะ!’”

“แล้วก็มีอีกคนบอกว่า ‘ในเน็ตพูดกันว่าพี่หยางเป็นคนสารเลว ฉันไม่เคยเชื่อเลย จนวันนี้ความจริงปรากฏ ฉันต้องขอออกโรงแทนพี่หยางสักหน่อยแล้ว พี่หยางไม่ใช่คนสารเลวหรอก แต่พี่หยางสารเลวยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานซะอีก!’”

“อ้อ ยังมีบทสนทนาของชาวเน็ตสองคนนี้ด้วย คนหนึ่งบอกว่า ‘ว้าว พี่หยางไร้เดียงสาจัง’ อีกคนตอบว่า ‘ใช่ ไร้เดียงสาจนโง่บัดซบเลย!’”

เป่าเฉียงคว้าตัวหลี่หยางไว้พลางอ่านคอมเมนต์ลอย ขำจนแทบขาดใจ

ด้านข้าง บอสหยางกับคนอื่นๆ ก็พยายามกลั้นขำจนหน้าแดงก่ำ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องก้มตัวหัวเราะก๊ากออกมาเหมือนกัน

สายตาของแต่ละคนที่มองหลี่หยางล้วนแปลกประหลาด ราวกับยอมใจแต่ก็พูดอะไรไม่ออก

ใช่แล้ว พวกเธอทึ่งจริงๆ และก็พูดไม่ออกจริงๆ ด้วย

หมอนี่ทำตัวเบียวขนาดนี้ไปได้ยังไงกันนะ?

“พวกเธอดูเร็ว หน้าหลี่หยางแดงแล้ว หลี่หยางเขินล่ะ!”

จู่ๆ เติ้งฉีฉีก็ชี้ไปที่หลี่หยาง

“จริงด้วย ร้อนจี๋เลย ผู้ชายเวลาเขินนี่น่ารักจัง!”

หลิวเทียนเซียนก้าวเข้ามา ยื่นมือเรียวเล็กไปแตะแก้มของหลี่หยาง

สัมผัสเย็นเฉียบจากมือนุ่มทำให้หลี่หยางสะดุ้งเฮือก เผลอถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“หลี่หยาง นายเขินจริงๆ ด้วยอะ!”

“นึกไม่ถึงเลยนะ ว่านายจะมีมุมแบบนี้ด้วย?”

“ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อก่อนนายถึงเล่นบทประธานจอมเผด็จการได้แข็งทื่อขนาดนั้น ในเน็ตมีข่าวลือว่านายเคยมีแฟนมาตั้งกี่คน แต่ดูทรงตอนนี้แล้ว นายคงไม่เคยแม้แต่จะจับมือผู้หญิงเลยด้วยซ้ำมั้ง!”

“มิน่าล่ะ ตอนนายเล่นเป็นท่านประธาน เวลาพูดคำหวานทีไรถึงได้ดูขัดหูขัดตาทุกที กระจ่างแจ้งก็วันนี้แหละ!”

“มาๆ ให้พี่สาวจับดูหน่อยซิ!”

บอสหยางทำหน้าราวกับค้นพบทวีปใหม่ พูดพลางเดินปรี่เข้ามา ยื่นสองมือไปบีบหน้าหลี่หยางไว้อย่างไม่เกรงใจ

“ผม…”

“ไปเลยไป… น่ารำคาญจริง ใครเขิน ใครหน้าแดงกันฮะ?”

หลี่หยางเริ่มจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ละคนนี่จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม

ทำไมรู้สึกเหมือนวันนี้ตัวเองกลายเป็นฝ่ายโดนแทะโลมไปได้เนี่ย?

ทว่าท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขา ยิ่งทำให้พวกผู้หญิงหัวเราะจนตัวงออย่างไม่ไว้หน้า

นี่แหละคือผู้หญิง

เวลาผู้ชายดุดัน พวกเธอก็ทำตัวเหมือนกระต่ายขาวผู้ไร้เดียงสา แต่พอผู้ชายเริ่มจนมุมเมื่อไหร่ พวกเธอก็พร้อมจะแมนยิ่งกว่าผู้ชาย และกลายร่างเป็นจอมเต๊าะมือฉมังทันที

“เอาล่ะๆ เลิกหัวเราะกันได้แล้ว พอเถอะ!”

“ฉันรู้สึกว่าตัวหลี่หยางร้อนไปหมดแล้วเนี่ย ในฝ่ามือนี่เหงื่อชุ่มเลย!”

“พวกเธอไปล้อเขาแบบนั้นมันไม่ถูกนะ!”

“ไม่เชื่อพวกเธอลองมาจับดูสิ!”

ทันใดนั้น เป่าเฉียงก็หุบยิ้ม ตีหน้าขรึมเอ่ยปากดุทุกคนขึ้นมา

เพียงแต่พอดูมุมปากที่กระตุกยิกๆ ของเขาแล้ว ใบหน้าขรึมๆ นั่นก็ดูไม่จริงจังเอาเสียเลย

“จริงเหรอ มาๆ พวกเราขอลองจับหน่อย!”

โดยมีเติ้งฉีฉีเป็นหัวโจกพุ่งเปิดฉากเข้ามาก่อน บรรดาสาวๆ ต่างไม่เกรงอกเกรงใจกันสักนิด ทำตัวราวกับพวกนักเลงหัวไม้ ลงไม้ลงมือกันอุตลุดในทันที

“ถอยไป ถอยไปให้หมดเลยนะ…”

“จับ จับ จับ จ่ายเงินกันหรือยังเนี่ย? มาจับมั่วซั่วได้ไง!”

“ไปไกลๆ เลย!”

หลี่หยางหน้าแดงก่ำ ทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว จึงหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี

“เฮ้ยๆ หยุดๆ เลิกเล่นได้แล้ว จะไปแทะโลมหลี่หยางของฉันแบบนั้นได้ยังไง!”

“เดี๋ยวๆ หลี่หยาง อย่าเพิ่งไป มาคุยกันก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย!”

เป่าเฉียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนจะโบกมือห้ามกลุ่มของบอสหยางเอาไว้ แล้วดึงตัวหลี่หยางที่กำลังจะชิ่งหนีแยกออกมาอีกทางหนึ่ง

“หลี่หยาง ฉันเห็นคลิปที่นายอัดคนในเน็ตแล้วนะ แถมเมื่อกี้ยังได้เห็นกับตาตัวเองอีก!”

“ไม่นึกเลยว่านายจะมีฝีมือขนาดนี้!”

“ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ มาเล่นบทหนึ่งให้หน่อยเป็นไง?”

เป่าเฉียงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

หลี่หยางมองค้อนเป่าเฉียงอย่างเอือมระอา หมอนี่หัวเราะเยาะเขาตั้งนานสองนาน ตอนนี้ยังมีหน้ามาขอให้เขาช่วยอีกเหรอ?

“ไม่ช่วยครับ จำได้ไหมว่าเมื่อก่อนตอนผมไปชวนพี่เล่นหนัง ค่าตัวตั้งสิบล้านพี่ยังปฏิเสธหน้าตาเฉยเลย ผมไม่ช่วยหรอก!”

หลี่หยางนึกถึงความทรงจำที่ร่างเดิมเคยไปเชิญเป่าเฉียงได้ จึงหยิบยกเรื่องนี้มาอ้างทันที!