บทที่ 63 ในที่สุดก็ได้บทคนรวยกับเขาสักที!

"พี่ชาย นายจงใจแกล้งฉันใช่ไหมเนี่ย?"

"ฉันเป็นนักแสดงสายกังฟูนะเว้ย!"

"แนวทางพัฒนาตัวเองของฉันมีแค่อย่างเดียวมาตลอด คือสายบ้านๆ ลุยๆ นายนึกยังไงจะเล่นเป็นประธานจอมเผด็จการ แล้วรวมแก๊งเอฟโฟร์ถึงต้องลากฉันไปด้วยฮะ!"

"จะให้ฉันเล่นเป็นชาวบ้าน เป็นคนงานก่อสร้างอะไรพวกนี้ไม่มีปัญหาเลย แต่หน้าตาอย่างฉันเนี่ยนะ ให้ไปเป็นหนึ่งในเอฟโฟร์ นายกลัวฉันจะขายหน้าไม่พอเหรอ?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ เป่าเฉียงก็โมโหจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ

"ขายหน้าแล้วมันแย่ตรงไหน นาย… ตัวนายเองก็เป็นนักแสดงสายฮาอยู่แล้วนี่!"

พอโดนเป่าเฉียงตอกกลับแบบนี้ หลี่หยางก็เริ่มกระดากอายขึ้นมาบ้าง

เขาต้องยอมรับเลยว่าร่างเดิมแม่งโคตรประหลาด แคสติงนักแสดงแต่ละเรื่องไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่องจริงๆ

ซีรีส์ไอดอลวัยรุ่น ละครรักประธานจอมเผด็จการอะไรเทือกนั้น ปกติเขาต้องเน้นพระเอกหล่อ นางเอกสวย คัดแต่วัยรุ่นหน้าใสเข้าฉาก

แต่ผลคือ ร่างเดิมกลัวออร่าความหล่อของตัวเองจะโดนแย่งซีน เลยจงใจหาใบไม้เขียวเหี่ยวๆ มาเป็นฉากหลังขับเน้นตัวเอง

และแน่นอน เป่าเฉียงก็เป็นหนึ่งในตัวเลือกพวกนั้น

นอกจากนี้ ยังมีพวกพี่โป๋ พี่เหลย อีกต่างหาก!

ด้านหนึ่ง คนพวกนี้เป็นระดับจักรพรรดิแห่งจอเงิน ในสายตาของร่างเดิม ถ้ามีพลังดึงดูดของพวกเขา ยังไงก็ต้องดังเปรี้ยงปร้าง

แต่แน่นอน เหตุผลใหญ่ที่สุดคือเอาคนพวกนี้มาขับเน้นความหล่อของตัวเอง ให้ตัวเองกลายเป็นคนที่ดูดีที่สุดในเรื่อง!

ทว่าคำพูดพวกนี้ ขืนพูดออกไปตรงๆ มีหวังโดนรุมกระทืบตายแน่นอน!

"ฉันเล่นละครตลก แต่นายกลับมองว่าตัวฉันเป็นเรื่องตลกงั้นเหรอ!"

"จะช่วยไม่ช่วย ให้หนึ่งล้าน!"

เป่าเฉียงถลึงตาใส่หลี่หยาง พอเปิดปากเรื่องเงิน หลี่หยางก็ตาลุกวาวทันที

แม้ว่าเรื่องกับเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะแตกหักกันขนาดนั้น เขามีเหตุผลพอที่จะไม่คืนเงินสัญญาเดิมพัน หรืออาจจะแบล็กเมลเอาเงินจากอีกฝ่ายได้ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขาถังแตกของจริง

พอนึกถึงสถานะมหาเศรษฐีร้อยล้านของร่างเดิม เขาก็อิจฉาจนตาร้อนผ่าว

ตอนนี้ถึงจะยังเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านไม่ได้ แต่มีเงินสักหนึ่งล้านก็ไม่เลวนี่หว่า!

"จะให้ช่วยมันก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ แต่เรามาคุยเงื่อนไขกันหน่อยได้ไหม ขอบทคนรวยให้ผมสักบทเป็นไง?"

หลี่หยางหัวเราะแหะๆ ใช้น้ำเสียงเชิงต่อรอง

"ไม่มีปัญหา บทนี้เป็นคุณชายตระกูลคนรวยอยู่แล้ว หน้าตาหล่อ แถมยังบู๊เก่งอีกต่างหาก ฉันกำลังปวดหัวหาคนเล่นไม่ได้พอดี นายเนี่ยแหละโคตรเหมาะ!"

"แต่บอกไว้ก่อนนะ ฉันเห็นคลิปที่นายเล่นช่วงนี้แล้ว ตอนเข้าฉากต้องดึงความเหี้ยมแบบนั้นออกมาให้ได้ อย่าเผลอเล่นเป็นประธานจอมเผด็จการเชียวล่ะ!"

เป่าเฉียงพยักหน้ารัวๆ

"มีบทแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?"

"เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่สิ ปกตินายเล่นแนวคอมเมดี้ไม่ใช่เหรอ? แสดงให้ฮาก็พอแล้ว จะเอาโหดเหี้ยมไปทำไมกัน?"

หลี่หยางดีใจขึ้นมา แต่ก็อดสงสัยไม่ได้

"ใครบอกว่าฉันจะเล่นแต่แนวตลก คราวนี้เป็นแนวทหารเว้ย!"

"พอดีเลย เห็นพวกนายว่างๆ กันอยู่ ฉันจะไปชวนพวกสาวสวยพวกนั้นมาร่วมแจมฉากสั้นๆ ด้วย!"

"นายนั่งรอตรงนี้แหละ!"

เป่าเฉียงโบกมือปัด พอพูดจบก็เดินตรงไปหาพวกหลิวเทียนเซียน

สิบนาทีต่อมา ทุกคนก็เดินกลับมา

"หลี่หยาง ขึ้นรถไปกันได้แล้ว!"

"รู้ว่าอีกสองวันพวกนายยังต้องอัดรายการ ตอนนี้มีเวลาว่างพอดี เราไปถ่ายกันสักสองสามฉากก่อน!"

"ฉันอุตส่าห์เปลืองน้ำลายตั้งนานกว่าจะกล่อมพวกสาวสวยมาเข้าฉากแวบหนึ่งได้ คราวนี้กำไรตกอยู่ที่นายเต็มๆ เลยนะ!"

เป่าเฉียงลากหลี่หยางขึ้นรถ ไม่นานก็ออกจากตรงนั้น มุ่งหน้าไปยังอีกโซนหนึ่งของเมืองภาพยนตร์

โซนนี้ไม่เหมือนสนามหญ้าในโรงเรียนก่อนหน้านี้ บริเวณนี้มีตึกระฟ้าเรียงราย มีทั้งผับบาร์ ไนต์คลับ รวมไปถึงอาคารสำนักงานและห้องทำงานต่างๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะรอบๆ มีแต่กองถ่ายละคร คงมีคนเข้าใจผิดคิดว่าเป็นใจกลางเมืองจริงๆ แน่

วินาทีที่หลี่หยางได้รับบทมา เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับโมเดลตัวละครคุณชายจาง!】

【หมายเหตุ: ตัวละครนี้มีทรัพย์สินประมาณสามร้อยล้าน แต่สุดท้ายจะถูกจับกุม ครอบครัวล่มสลาย ก่อนที่ตัวละครนี้จะโดนจับและยึดทรัพย์ โฮสต์สามารถดึงเงินสามร้อยล้านนี้มาใช้ได้ตลอดเวลา!】

【หมายเหตุเพิ่มเติม: เพื่อป้องกันการเกิดบั๊ก เงินจำนวนนี้ไม่สามารถนำไปซื้อทรัพย์สินถาวรใดๆ ได้ สามารถใช้เพื่อการอุปโภคบริโภคได้อย่างไร้ขีดจำกัดเท่านั้น!】

วินาทีที่ได้ยินประโยคแรก หลี่หยางตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ในที่สุดเขาก็จะได้เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สองแล้ว

โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินว่าตัวละครนี้มีเงินถึงสามร้อยล้าน เขาก็แทบจะหลุดขำก๊ากออกมา

กลายเป็นเศรษฐีร้อยล้านในพริบตา จะมีอะไรวิเศษไปกว่านี้อีกไหมเนี่ย?

ทว่าพอฟังข้อความด้านหลังจบ รอยยิ้มของหลี่หยางก็พลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

"เชี่ยเอ๊ย ฉันได้บทมาแล้ว แต่ใช้เงินยังมีข้อจำกัดอีกเหรอ? แถมสุดท้ายยังจะยึดคืนอีก?"

พอได้สติ หลี่หยางก็หน้าดำคร่ำเครียด รีบเปิดดูรายละเอียดกฎของระบบอีกรอบ สุดท้ายเขาก็ถึงกับพูดไม่ออก

ตามหมายเหตุกฎของระบบ มีเพียงสิ่งที่ตัวละครนั้นครอบครองอย่างถาวรเท่านั้น เขาถึงจะครอบครองได้อย่างถาวร

เปรียบเสมือนบัตรธนาคารใบหนึ่ง ถ้าในบัตรมีเงิน เขาก็ดึงมาใช้ได้ตลอดเวลา แต่ถ้าไม่มีเงินแล้ว เขาก็ใช้ไม่ได้

และบัตรธนาคารใบนี้ก็เทียบเท่ากับโมเดลตัวละคร

หลี่หยางครอบครองโมเดลตัวละคร แต่ไม่ได้เป็นตัวโมเดลเอง ดังนั้นสิ่งที่โมเดลสูญเสียไปเขาจึงไม่ต้องสูญเสียตามไปด้วย แต่ตราบใดที่โมเดลยังไม่สูญเสียสิ่งที่มันครอบครองอยู่ เขาก็สามารถดึงมาใช้ได้เรื่อยๆ

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าในเรื่องตัวละครนั้นสุดท้ายต้องตาย เขาก็ไม่ต้องตายตาม ตัวละครสุดท้ายต้องติดคุก เขาก็ไม่ต้องติดคุก

แต่ถ้าสุดท้ายโมเดลหมดตัว วินาทีที่ตัวละครนั้นสูญเสียทรัพย์สิน เขาก็จะไม่สามารถนำเงินออกมาใช้ได้อีก

แน่นอนว่า เงินที่ใช้จ่ายไปก่อนหน้านั้น เขาก็ไม่ต้องชดใช้คืนแต่อย่างใด

เมื่อเห็นผลลัพธ์แบบนี้ หลี่หยางแอบไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็เถียงไม่ออก อย่างน้อยสิ่งที่พอจะปลอบใจได้ก็คือ ตราบใดที่ยังไม่ได้แสดงบทนี้ไปจนถึงฉากที่สูญสิ้นทุกอย่าง ในระหว่างนี้ เงินสามร้อยล้านเขาก็ผลาญเล่นได้ตามใจชอบไม่ใช่เหรอ!

พอนึกถึงตรงนี้ หลี่หยางก็ยิ้มออกในที่สุด

"หลี่หยาง นายทำความเข้าใจตัวละครคร่าวๆ ก่อนนะ แล้วก็อ่านบทสองสามฉากนี้ให้จบ นี่เป็นบทพูดของฉากต่อไป ส่วนบทหลังจากนี้ ค่อยว่ากันตอนถ่ายทำคราวหน้า!"

หลี่หยางเป็นคนที่เป่าเฉียงเชิญมา พวกผู้กำกับทางนี้จึงเกรงอกเกรงใจเป็นพิเศษ

รองผู้กำกับกับคนเขียนบทเดินเข้ามา บรีฟงานกับหลี่หยางพร้อมกัน

"ไม่มีปัญหาครับ!"

หลี่หยางพยักหน้า กวาดสายตามองประวัติตัวละครคร่าวๆ

ตัวละครนี้ชื่อจางเฉา คนทั่วไปเรียกคุณชายจาง ทำธุรกิจมืดและธุรกิจผิดกฎหมายเป็นหลัก ทั้งซ่อง บ่อน ค้ายา มีหมดทุกอย่าง

ถึงแม้จะไม่รวยระดับหมื่นล้านเหมือนพ่อที่เป็นราชายาเสพติด แต่ก็มีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน ใต้อาณัติยังมีลูกน้องสายบู๊ฝีมือฉกาจอยู่อีกกลุ่ม โหดเหี้ยมเลือดเย็นชนิดที่แม้แต่ตำรวจยังเอาไม่อยู่

จุดจบสุดท้าย ต้องให้กองกำลังตำรวจติดอาวุธและฝ่ายทหารร่วมมือกันบุกกวาดล้าง ถึงจะจับกุมพวกมันได้ทั้งหมด

"เฮ้อ อุตส่าห์ได้บทคนรวยทั้งที ทำไมต้องเป็นเงินสกปรกแบบนี้ด้วยวะ?"

"หรือว่าชาตินี้ฉันเกิดมาเพื่อเล่นบทตัวร้ายจริงๆ?"

เขาส่ายหน้าถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มก้มหน้าอ่านบทพูดที่จะต้องถ่ายทำต่อไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หลี่หยางท่องบทไปด้วยและให้ช่างแต่งหน้าไปด้วย

เมื่อทุกอย่างพร้อม การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น

"เป่าเฉียง นายไปลากเขามาตรงๆ แบบนี้ แล้วเลื่อนคิวฉากอื่นออกไปหมดเพื่อถ่ายฉากของเขาคนเดียวก่อน มันจะไม่รีบร้อนไปหน่อยเหรอ?"

"ยังไม่ได้ลองแคสต์บทดูเลยนะ!"

ไม่ไกลออกไป เมื่อเห็นว่าการถ่ายทำกำลังจะเริ่มขึ้น ผู้กำกับก็เดินมาข้างๆ เป่าเฉียงแล้วเอ่ยถาม

"ถ่ายหน้างานไปเลย นี่แหละคือการแคสต์ในตัว!"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงไม่มั่นใจหรอก แต่ช่วงนี้ดูคลิปของเขาแล้ว ฉันรู้สึกว่าบทนี้มันสร้างมาเพื่อเขาชัดๆ!"

"รอดูเถอะ จะผ่านไม่ผ่านเดี๋ยวก็รู้!"

เป่าเฉียงโบกมือปัด สายตาที่มองไปยังหลี่หยางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แม้ว่าเมื่อก่อนหลี่หยางจะรวย มีทรัพย์สินตั้งหลายร้อยล้าน แต่พูดกันตามตรง คนในวงการไม่มีใครมองเขาอยู่ในสายตาเลย อย่างน้อยเป่าเฉียงคนหนึ่งล่ะที่ค่อนข้างดูถูก

ก็แค่ไอ้คุณชายผลาญเงินคนหนึ่ง

ทว่าผลงานของหลี่หยางในช่วงนี้ กลับทำให้เขาต้องมองใหม่อย่างทึ่งๆ โดยเฉพาะฉากการแสดงที่หลุดออกมาจากห้องไลฟ์พวกนั้น สำหรับเขาแล้ว มันเข้าขั้นน่าตื่นตะลึงเลยทีเดียว

เขาอยากเห็นจริงๆ ว่าฝีมือการแสดงของหลี่หยาง จะยอดเยี่ยมถึงขั้นไหนกันแน่!