บทที่ 64 บทมาเฟียของหมอนี่ ดูยังไงก็ไม่ได้แสดงชัดๆ!

“แอ็กชัน…”

สิ้นเสียงผู้กำกับ การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้นทันที

ฉากนี้คือสถานบันเทิงยามราตรีขนาดมหึมา

และเป็นฉากเปิดตัวฉากแรกของ ‘คุณชายจาง’

ภายในห้องวีไอพีระดับจักรพรรดิอันสลัวราง ธนบัตรปึกใหญ่ถูกโปรยปรายลงมาจากกลางอากาศราวกับห่าฝน

“เฮ้…”

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องกู่ก้องอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนกลุ่มหนึ่งต่างแย่งกันก้มเก็บเงินบนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย จากนั้นทุกคนก็หันไปมองคุณชายจางด้วยสายตาซาบซึ้งในบุญคุณ คำประจบสอพลอนานาชนิดพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย

“คุณชายจางครับ เด็กใหม่ใสซื่อพวกนั้นมาถึงแล้วครับ!”

ทันใดนั้น ผู้จัดการร้านก็เดินเข้ามาแล้วเอ่ยกระซิบเสียงเบา

ในเวลานี้ พรรคพวกคนอื่นๆ ในห้องต่างมีสาวงามเคียงข้างในอ้อมกอดคนละคนสองคน มีเพียงข้างกายของคุณชายจางเท่านั้นที่ยังว่างเปล่า

คุณชายจางที่รับบทโดยหลี่หยางนั่งไขว่ห้างพิงพนักโซฟา เขาเพียงแค่โบกมือส่งสัญญาณ พริบตานั้นก็มีลูกน้องรีบตัดปลายซิการ์แล้วยื่นมาจ่อถึงริมฝีปาก ก่อนจะจุดไฟดวงโตให้อย่างคล่องแคล่ว

“ฟู่…”

คุณชายจางสูดควันเข้าไปคำหนึ่ง พ่นกลุ่มควันสีขาวออกมาอย่างช้าๆ จากนั้นจึงค่อยกวักมือเรียกผู้จัดการคนนั้น

ผู้จัดการรีบลุกขึ้น เพียงครู่เดียวก็พาสาวงามสามคนเดินเข้ามา

วินาทีที่ได้เห็นสาวงามทั้งสาม หลี่หยางถึงกับชะงักไปแวบหนึ่ง

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเป่าเฉียงถึงบอกว่างานนี้เขาได้กำไรเต็มๆ

เขาเป็นนักแสดงบทตัวร้ายที่เป่าเฉียงชวนมา จึงยังมีคิวถ่ายทำต่อไปอีกหลายวัน

แต่สามคนนี้มาเพื่อเล่นเป็นตัวประกอบ เป็นแค่เอ็กซ์ตร้าเท่านั้น

พวกเธอมีคิวปรากฏตัวเพียงแค่ฉากเดียว ซึ่งก็คือตอนนี้ ในบทบาทเด็กสาวบริการของสถานบันเทิงที่ต้องมาคอยปรนนิบัติเขา

กล้องแพนไปที่ตัวของทั้งสามคนหนึ่งรอบ ก่อนจะเบนกลับมาจับที่ร่างของหลี่หยางอีกครั้ง

ในเวลานี้ หลี่หยางได้หลอมรวมเข้ากับโมเดลตัวละครไปเรียบร้อยแล้ว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายเปี่ยมเสน่ห์ เขายกมือขึ้นแล้วกระดิกนิ้วเรียกทั้งสามคน

เด็กสาวไร้เดียงสาที่รับบทโดยหลิวเทียนเซียน บอสหยาง และเติ้งฉีฉี ต่างก้มหน้าก้าวไปข้างหน้าด้วยความประหม่า มายืนอยู่ตรงหน้าของหลี่หยางอย่างว่าง่าย

“ทักทายสิ ยืนบื้อทำบ้าอะไรกันอยู่?”

“มีตากันบ้างไหมเนี่ย? รู้ไหมว่านี่คือใคร?”

เสียงตวาดลั่นดังขึ้น ผู้จัดการคนนั้นก้าวขึ้นหน้าพลางส่งเสียงด่าทอใส่หญิงสาวทั้งสามอย่างดุดัน

“ว้าย…”

หญิงสาวทั้งสามสะดุ้งอุทานด้วยความตกใจ จากนั้นจึงค่อยเปล่งเสียงเรียก ‘คุณชายจาง’ ออกมาเบาๆ

ทว่าคุณชายจางที่หลี่หยางรับบทกลับไม่ได้ตอบรับคำทักทายนั้น เขาหรี่ตามองพลางส่งยิ้มบาง หันไปหาผู้จัดการ แล้วกระดิกนิ้วเรียกอีกฝ่าย

“คุณชายจางมีอะไรจะสั่งผมเหรอครับ?”

ผู้จัดการรีบปรี่เข้าไปหา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลี่หยางพร้อมส่งยิ้มประจบประแจง

“เพียะ!”

ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมา กลับเป็นฝ่ามือที่ฟาดเข้าเต็มเหนี่ยวหนึ่งฉาด

“คุณชายจาง…คุณ…”

ผู้จัดการโดนตบจนหน้าหงาย เซถลาล้มพับไปชนกับโต๊ะข้างๆ จนอดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกไม่ได้

“มึงขึ้นเสียงตะคอกใส่ใครวะ?”

หลี่หยางตวาดกร้าว เขาลุกพรวดขึ้นมากระชากผมของผู้จัดการไว้แน่น คว้าขวดแก้วประกอบฉากด้านข้างแล้วฟาดลงบนกบาลของอีกฝ่ายเต็มแรง

“คุณชายจาง ผม…ผม…”

ผู้จัดการแข้งขาอ่อนปวกเปียกไปทันที นี่ไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว แต่เขากำลังกลัวจนตัวสั่นจริงๆ

หลี่หยางไม่ได้ทำหน้าตาบิดเบี้ยวถมึงทึงแต่อย่างใด ทว่ากลิ่นอายความดุร้ายป่าเถื่อนที่แผ่ออกมาปะทะหน้านั้น กลับทำให้เขาอดสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจไม่ได้

ให้ตายสิ แค่เล่นละครไม่ใช่เหรอวะ จะสมจริงอะไรเบอร์นี้เนี่ย?

ในวินาทีนี้ ผู้จัดการแทบคิดว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับทายาทมาเฟียเลือดเย็นที่ฆ่าคนไม่กะพริบตาเข้าจริงๆ เสียแล้ว

“ผมผมผม…ผมหาแม่มึงสิ!”

“ดูให้ดีๆ สามคนนี้เป็นผู้หญิงของกู มึงมีสิทธิ์อะไรมาด่าพวกเธอ?”

คุณชายจางที่หลี่หยางรับบทเงื้อมือขึ้นฟาดหน้าผู้จัดการไปอีกฉาด พลางเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางสุดจะดิบเถื่อน

“แต่…แต่พวกเธอเป็นแค่เด็กดริ๊งก์นะครับ…”

ผู้จัดการแทบจะลืมบทพูดไปหมดแล้ว ละล่ำละลักอยู่นานกว่าจะเค้นประโยคนี้ออกมาได้

“เด็กดริ๊งก์หาแม่มึงสิ คืนนี้นอนกับกู คืนนี้ก็เป็นผู้หญิงของกู!”

“คืนนี้มึงต้องให้เกียรติพวกเธอหน่อย ไสหัวไป!”

สิ้นเสียงคำราม คุณชายจางที่หลี่หยางสวมบทบาทก็ถีบส่งไปหนึ่งเปรี้ยง ทำเอาผู้จัดการกระเจิดกระเจิงรีบโกยอ้าวหนีไปทันที

ไม่ไกลกันนัก เป่าเฉียงที่กำลังจับตามองฉากนี้อยู่พลันตาเป็นประกาย แทบจะปรบมือส่งเสียงชื่นชมตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด

ตอนแรกเขาแค่อยากให้หลี่หยางลองเล่นดูก่อน ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะเริ่ม หมอนี่ก็ทำให้ตัวละครตัวนี้มีชีวิตขึ้นมาจริงๆ

ไอ้หมอนี่ ออร่าความเหี้ยมเกรียมแผ่ออกมาเต็มเปี่ยม ดูไม่ออกเลยสักนิดว่ากำลังแสดง

นี่มันคือตัวละครตัวนั้นหลุดออกมาเองชัดๆ สุดยอดเกินไปแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองบอสหยางและคนอื่นๆ ชั่วขณะหนึ่งถึงกับแอบกังวลว่าพวกเธอจะรับส่งอารมณ์ไม่ทัน

ในเวลานี้ นักแสดงคนอื่นๆ ในห้องวีไอพีต่างก็อ้าปากค้างตาค้างกันหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะทุกคนถูกหลี่หยางข่มขวัญจนเผลอทำสีหน้าตกตะลึงออกมาจริงๆ เทกนี้คงพังไปแล้ว

ยังดีที่คนพวกนั้นไม่มีบทต้องต่อปากต่อคำด้วย แต่ฉากถัดไปนี่สิ สามสาวทั้งบอสหยาง หลิวเทียนเซียน และเติ้งฉีฉี ต้องเข้าฉากปะทะอารมณ์กับหลี่หยางตรงๆ

หลี่หยางดุขนาดนี้ จะไม่ทำให้พวกเธอตกใจกลัวจนเสียทรงใช่ไหม?

ในตอนนี้ เป่าเฉียงอดนึกถึงคลิปที่เคยแพร่สะพัดในเน็ตก่อนหน้านี้ไม่ได้ ฉากที่หลี่หยางเล่นเป็นเจ้าพ่อมาเฟียแล้วขู่จนคนทั้งกองถ่ายกลัวจนทรุด

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเคยเห็นมาก่อน เขาก็คงกลัวว่าคนอื่นๆ ในกองถ่ายจะขวัญผวาไปด้วยเหมือนกัน

ขนาดตัวเขาเองเมื่อครู่นี้ยังเผลอสะดุ้งเลย

และคนที่รู้สึกแบบเดียวกับเขาในตอนนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย ทั้งทีมงานคนอื่นๆ ในกองถ่าย หรือผู้ชมในห้องไลฟ์สดหลายๆ ห้องที่จับภาพอยู่ไม่ไกล

“เชี่ย พี่หยางเหมาะกับบทมาเฟียจริงๆ ว่ะ แค่เปิดตัวมาก็ทำเอาใจฉันเกือบวาย!”

“ยังดีนะที่เคยดูคลิปตอนพี่หยางเล่นเป็นมาเฟียมาก่อน เลยพอมีภูมิคุ้มกันบ้าง ไม่งั้นเมื่อกี้ฉันคงฉี่แทบราด!”

“หน้าตาก็ออกจะหล่อ แต่พอจะเหี้ยมก็สวิตช์อารมณ์ได้ทันที น่ากลัวทะลุจอออกมาเลย ขอยอมใจลูกพี่จริงๆ!”

“ฉากนี้เล่นดีกว่าพวกดารารุ่นเก๋าอีก ดารารุ่นเก๋าดูยังไงก็คือใช้ทักษะการแสดง แต่พี่หยางตอนนี้ให้ความรู้สึกว่าไม่ได้แสดงเลยสักนิด หมอนี่มันทายาทมาเฟียตัวจริงชัดๆ!”

เวลานี้ ไม่ใช่แค่ผู้ชมในห้องไลฟ์ของหลี่หยางเท่านั้นที่ส่งเสียงฮือฮา แต่คอมเมนต์ในห้องไลฟ์อื่นๆ ก็กรีดร้องด้วยความทึ่งไม่แพ้กัน

ท่ามกลางสายตาของผู้คนนับหมื่นนับแสน ‘คุณชายจาง’ ที่หลี่หยางรับบท หลังจากไล่ผู้จัดการร้านไปแล้ว ก็หันกลับมามองพวกเด็กสาวที่บอสหยางและคนอื่นๆ แสดง

“หึๆ อย่าไปใส่ใจเลย จริงๆ แล้วฉันเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายมากนะ”

“เข้ามานี่สิ มีฉันอยู่ตรงนี้ ใครหน้าไหนมันกล้าขึ้นเสียงใส่พวกเธอ ฉันจะตัดลิ้นมันทิ้งซะ!”

หลี่หยางคลี่ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูสว่างไสวอบอุ่นเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง ขณะเอ่ยกับเด็กสาวหน้าใสเหล่านั้น

นี่แหละคือตัวละครคุณชายจางที่หลี่หยางรับบท

ตัวละครนี้มีทั้งความโหดเหี้ยมและความชั่วร้าย ยามอำมหิตเลือดเย็นก็สามารถทำให้คนกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

แต่ยามเจ้าเล่ห์นุ่มนวล แม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็ยังมีเสน่ห์น่าดึงดูด ให้ความรู้สึกอบอุ่นสดใสราวกับแสงตะวัน

ทว่าภายใต้ความอบอุ่นสดใสนั้น กลับแฝงเร้นไปด้วยความวิปริตชั่วร้าย จนทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในเวลานี้ บอสหยางและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกเหมือนต่อบทไม่ถูกไปชั่วขณะ

วินาทีที่แล้วยังโหดเหี้ยมขนาดนั้น พริบตาเดียวกลับมายิ้มได้อย่างอ่อนโยน ถึงจะรู้ว่าเป็นการถ่ายละคร แต่ไอ้หมอนี่มันเปลี่ยนสีหน้าเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

ไม่ต้องมีช่วงปรับอารมณ์เชื่อมต่อเลยสักนิด

แค่นั้นยังไม่พอ รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นสบายตานั่น พอสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของเขาแล้ว กลับทำให้หัวใจกระตุกวูบ เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ราวกับกำลังถูกสัตว์ร้ายจ้องจะเขมือบอยู่อย่างไรอย่างนั้น

สิ่งนี้ทำให้หญิงสาวทั้งสามอดไม่ได้ที่จะเริ่มประหม่าขึ้นมาจริงๆ

ยังโชคดีที่บทบาทของพวกเธอคือเด็กสาวที่เพิ่งมาทำงานครั้งแรก การแสดงท่าทางตื่นเต้นหวาดระแวงแบบนี้จึงถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง ไม่อย่างนั้นฉากนี้คงพังไม่เป็นท่าและต้องสั่งคัตถ่ายใหม่อีกรอบไปแล้ว

“ขะ…ขอบคุณค่ะคุณชายจาง…”

หลิวเทียนเซียนที่ในตอนนี้ดูบอบบางน่าทะนุถนอมเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ เธอรีบก้มหน้าลงพลางเอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว

“ขะ…ขอบคุณค่ะคุณชายจาง…”

จากนั้น เด็กสาวที่บอสหยางและเติ้งฉีฉีรับบทก็รีบเอ่ยตามขึ้นมาติดๆ