บทที่ 65 ไตเหล็กกล้าพังยับเยินไปแล้ว!

“อืม ไร้เดียงสาดี ฉันชอบ!”

“เข้ามาสิ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น ฉันไม่กินเลือดกินเนื้อหรอกน่า!”

“มาๆ ไม่ต้องเกรงใจ คืนนี้สนุกกันให้เต็มที่ เงินพวกนี้เป็นของพวกเธอทั้งหมด!”

หลี่หยางพยักหน้าพลางคว้าเงินปึกใหญ่จากถาดข้างๆ ดึงตัวหลิวเทียนเซียนเข้ามาใกล้ แล้วยัดเงินปึกนั้นใส่เข้าไปในบราของเธอตรงๆ

“ว้าย…”

หลิวเทียนเซียนหลุดอุทาน ใบหน้างามแดงซ่านขึ้นมาทันที

เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่หลี่หยางสอดมือเข้ามา นิ้วของเขาโดนเนินอกเข้าเต็มเปา

หมอนี่ถึงจะกำลังแสดงอยู่ก็เถอะ แต่มันจะไม่ดิบเถื่อนและสมจริงเกินไปหน่อยเหรอ!

ยังดีที่บทเด็กสาวบริการมือใหม่อย่างพวกเธอตอนนี้ แค่ต้องแสดงท่าทีประหม่า ขัดเขิน และหน้าแดงออกมาเท่านั้น ไม่ได้มีบทพูดอะไรต่อ ไม่อย่างนั้นด้วยสภาพแบบนี้ มีหวังการแสดงหลุดกระเจิงแน่นอน!

ทางด้านหลี่หยางเองมือก็กระตุกไปวูบหนึ่ง มีกระแสไฟประหลาดแล่นปราดไปทั่วร่าง

ว่าไม่ได้นะ ปกติหลิวเทียนเซียนดูไม่อวบเลยสักนิด แต่ไอ้ตรงที่ควรมีเนื้อมีหนังเนี่ย ของแท้แม่ให้มาจริงๆ

“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ขึ้นมาสิ!”

หลี่หยางรวบตัวหลิวเทียนเซียนเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก จากนั้นก็กวักมือเรียกบอสหยางพลางตบลงบนตักตัวเอง

“อือ…”

บอสหยางก้มหน้าลง ความประหม่าค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนตักของหลี่หยางตามบท

หลี่หยางไม่เกรงใจเลยสักนิด วาดแขนกว้างโอบสาวงามซ้ายขวาเข้ามาแนบอกทันที

สัมผัสนุ่มหยุ่นอันน่าทึ่งปะทะเข้ามา เนินเนื้ออวบอิ่มทั้งสี่เบียดเสียดแนบชิดกับตัวเขา จนหลี่หยางเกือบจะลืมบทและอยากหยุดพักดื่มด่ำกับความสุขนี้แทนให้รู้แล้วรู้รอด

ชั่วพริบตานั้น ในใจของหลี่หยางก็ประเมินผลเสร็จสรรพ

บอสหยางใหญ่กว่า

อย่าเห็นว่าเธอผอมกว่าหลิวเทียนเซียนนะ แต่ซ่อนรูปของจริง!

“ฮ่าๆ ดี…”

“เข้ามาๆ รินเหล้า…”

“คืนนี้สนุกกันให้สุดเหวี่ยงไปเลย…”

คุณชายจางที่หลี่หยางสวมบทบาทหัวเราะร่า ยกมือขึ้นดึงตัวน้องสาวบริการที่เติ้งฉีฉีรับบทให้มานั่งลงบนโซฟาข้างๆ

จากนั้นก็ปล่อยสาวงามสองคนบนตักลง แล้วเอนตัวนอนราบหนุนลงบนตักของสามสาวพร้อมกัน

สามดาราสาวต่างพากันพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เมื่อกี้หมอนี่ยังเขินอายอยู่แท้ๆ ทำไมพอเริ่มแสดงปุ๊บ ความขี้อายถึงหายวับไปกับตาเลยล่ะ?

ดูท่าทางช่ำชองนั่นสิ ชัดเจนว่าเป็นพวกเจนสังเวียนราตรีตัวพ่อชัดๆ

แถมสายตายังเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ หัวนั่นแทบจะมุดเข้าไปในร่องอกของบอสหยางอยู่รอมร่อ

ทำเอาบอสหยางแทบจะกลอกตาขึ้นฟ้า

ทว่าฉากนี้ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้วและใกล้จะถ่ายเสร็จ ทั้งสามคนจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แกล้งทำท่าทางขัดเขินหวาดระแวงคอยปรนนิบัติหลี่หยางต่อไป

ตอนนี้ บรรดานักแสดงตัวประกอบที่เล่นเป็นลูกน้องในห้องวีไอพีต่างได้สติ พากันส่งเสียงโห่ร้องและแหกปากร้องเพลงดังระงมเป็นระลอก

สุดท้าย หลี่หยางก็ลุกขึ้นยืน โอบกอดสาวงามทั้งสามเดินออกจากห้องไป

ส่วนฉากหลังจากนั้นก็เป็นฉากที่ไม่สามารถออกอากาศได้…

“คัต… เยี่ยม!”

ทันทีที่ผู้กำกับสั่งคัต เป่าเฉียงก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว

ฉากนี้โดยพื้นฐานแล้วเป็นเวทีฉายเดี่ยวของหลี่หยาง ส่วนคนอื่นล้วนเป็นแค่ตัวประกอบและฉากหลังทั้งสิ้น

ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น หลี่หยางกลับแสดงฉากนี้จนมีชีวิตชีวา สมจริงราวกับเกิดขึ้นตรงหน้า

“หลี่หยาง คาดไม่ถึงจริงๆ นะเนี่ย ซีนยาวขนาดนี้ นายเล่นเทกเดียวผ่านเฉยเลย ฉันหาจุดบกพร่องไม่เจอเลยสักนิด!”

“โดยเฉพาะสีหน้าเจ้าเล่ห์หื่นกามเมื่อกี้นี้ รู้อะไรไหม มันสุดยอดไปเลยพับผ่าสิ!”

“ฉันชักสงสัยแล้วนะว่านายตั้งใจมาเพื่อฉวยโอกาสกินเต้าหู้สาวๆ โดยเฉพาะหรือเปล่า!”

เป่าเฉียงเดินมาหยุดตรงหน้าหลี่หยางแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนทึ่ง

ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่เป่าเฉียงที่ทึ่ง คนอื่นๆ ในกองถ่ายรวมถึงชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็ทึ่งไปตามๆ กัน

ฉากนี้ถ่ายทำได้ราบรื่นและยอดเยี่ยมจนน่าขนลุกจริงๆ

“พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิพี่ นี่มันคือการแสดงนะ ผมไปกินเต้าหู้ใครตอนไหน?”

พอได้ยินคำชมประโยคแรก หลี่หยางยังแอบกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ แต่พอได้ยินคำว่ากินเต้าหู้เข้า เขาก็ไม่ยอมรับขึ้นมาทันที

นี่มันใส่ร้ายป้ายสีกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?

ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ผุดผ่องในชาตินี้จะไม่ให้เหลือรอดเลยหรือไง?

“ฮ่าๆ คิดเหมือนกันเลย หลี่หยาง นายเอาเรื่องจริงมารวมกับการแสดงใช่ไหมเนี่ย?”

“ใช่เลย พูดอีกอย่างคือ นายอินกับบทเกินไปจนแยกไม่ออกหรือเปล่า? พวกเราดูอยู่ทั้งเมืองนะ นายเนียนฉวยโอกาสไปไม่น้อยเลย!”

“พูดมาซะดีๆ เมื่อกี้ตานายมองไปทางไหน แล้วมือนายไปจับโดนอะไรมาบ้าง?”

คนอื่นๆ ในกองถ่ายเริ่มส่งเสียงแซวตามกันมา ทำเอาหลี่หยางถึงกับหน้าแดงวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

ว่าไปแล้ว ตัวเขาเองก็ชักไม่แน่ใจเหมือนกันว่า เพราะซึมซับโมเดลตัวละครจนอินจัดเกินไป หรือเพราะกิเลสในใจมันพาไปกันแน่

เมื่อกี้อะไรที่พอจะแตะอั๋งได้ เขาฟาดเรียบไปหมดทุกดอก มีตั้งหลายจังหวะที่เกือบจะเลยเถิดข้ามเส้นไปแล้วด้วยซ้ำ

โชคยังดีที่สามสาวไม่ส่งเสียงกรี๊ดออกมา ไม่อย่างนั้นคงได้อับอายขายขี้หน้ากันหมด

เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปยังสามดาราสาวด้านข้าง ก็เห็นว่าทั้งสามคนกำลังจ้องเขม็งมาที่เขาตาเขียวปั๊ด

เห็นได้ชัดว่าตอนเข้าฉากไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนนี้ในใจของพวกเธอคงกำลังเดือดปุดๆ แน่นอน

หมอนี่กล้าเกินไปแล้ว มันน่าสงสัยจริงๆ ว่าใช้ข้ออ้างเรื่องการแสดงมาลวนลามกันหน้าด้านๆ หรือเปล่า

สายตาพิฆาตของสามสาวทำเอาหลี่หยางถึงกับหดคอลงด้วยความรู้สึกผิดเต็มประตู

และภาพที่หลี่หยางสะดุ้งกลัวจนต้องหดคอนั้น ก็ถูกกล้องไลฟ์สดหลายตัวจับภาพไว้ได้พอดิบพอดี ส่งผลให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ระเบิดเสียงหัวเราะกันลั่นจอ

“เอาละๆ ถ่ายฉากต่อไปกันเถอะ!”

หลี่หยางรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

ไม่นาน การถ่ายทำก็ดำเนินต่อไป

ตรงทางเดิน ชายในชุดสูทเดินจ้ำอ้าวเข้ามาแล้วเคาะประตูห้องรัวๆ

ประตูห้องเปิดออก กล้องแพนตามเข้าไป ก็เห็นเตียงนอนยับยู่ยี่ บนพื้นเต็มไปด้วยเสื้อผ้าเกลื่อนกลาด

สามสาวงามนอนเปลือยกายอยู่บนเตียง แน่นอนว่านี่เป็นแค่ภาพลวงตา ข้างในพวกเธอใส่เสื้อผ้าไว้หมด แค่มีผ้าห่มคลุมไว้จนมองไม่เห็น และเพราะมีแขนกับขาโผล่ออกมาพ้นผ้าห่ม จึงชวนให้รู้สึกไปในทางนั้น!

ไม่นาน ภาพนั้นก็ถูกแผ่นหลังของหลี่หยางบดบังจนมิด

หลี่หยางสวมเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินออกมา ตามตัวเต็มไปด้วยรอยจูบ ท่าเดินดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงอย่างเห็นได้ชัด มือข้างหนึ่งยังอดไม่ได้ที่จะคอยกุมเอวตัวเองไว้

ฉากนี้ทำเอาทุกคนในกองถ่ายถึงกับอ้าปากค้างไปตามๆ กัน

แม้แต่เป่าเฉียงที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ยังเบิกตากว้าง ตะลึงงันจนพูดไม่ออก

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ในบทมีฉากนี้ด้วยเหรอ? ทำไมสภาพดูอนาถขนาดนั้นล่ะ?”

เป่าเฉียงงง ผู้กำกับงง แม้แต่มือเขียนบทก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

ท่าทางการเปิดตัวของคุณชายจางที่หลี่หยางแสดง ทำเอาทุกคนจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกลสุดกู่

“เชี่ย พี่หยางจะสมจริงเกินไปมั้ยเนี่ย นี่ไปกรำศึกหนักมานานแค่ไหนวะนั่น?”

“ให้ตายสิ สีหน้าคนไตพังชัดๆ พี่หยาง แค่แสดงละครเฉยๆ พี่ไม่ได้เล่นจนไตวายไปจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?”

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็อึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน ฉากนี้มันชวนให้คิดลึกจนห้ามความคิดตัวเองไม่อยู่จริงๆ!

“คุณชาย ท่าน… ท่านเป็นอะไรไปขอรับ?”

นักแสดงที่เล่นเป็นคนเคาะประตูถึงกับสตั๊นต์ ลืมบทของตัวเองไปดื้อๆ ได้แต่มองหลี่หยางพลางพูดตะกุกตะกัก

ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็นเข้า คงนึกว่าหลี่หยางสะดุดล้มจนบาดเจ็บกลางกองถ่ายไปแล้ว!

“ให้ตายสิ โดนผู้หญิงสามคนเล่นงานมาทั้งคืน แกคิดว่าฉันเป็นอะไรวะ?”

“ต่อให้มีไตเหล็กไหลก็ยังทนไม่ไหวโว้ย! มีอะไรก็รีบพูด รีบผายลมออกมาให้หมด ฉันจะกลับไปนอนต่อ!”

คุณชายจางที่หลี่หยางสวมบทบาทถลึงตาใส่ ก่อนจะตวาดออกมาอย่างหงุดหงิดเต็มทน

“ฮ่าๆ…”

สิ้นเสียงคำพูดนี้ คนรอบข้างก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ต่างระเบิดเสียงหัวเราะลั่นกองถ่าย

แม้แต่สามสาวที่นอนอยู่บนเตียงในห้องก็ยังหลุดขำพรืดออกมา

ตอนที่เห็นหลี่หยางเดินขาสั่นพั่บๆ ออกมาเหมือนกุ้งแห้ง ทุกคนยังงงเป็นไก่ตาแตกว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะท่าทางแบบนี้มันไม่ได้มีอยู่ในบทเลยสักนิด

ทว่าประโยคเดียวของหลี่หยางเมื่อครู่ กลับจุดชนวนความฮาจนระเบิดตู้มขึ้นมาทันที

นี่มันฉากซีเรียสไม่ใช่เหรอวะ ทำไมแกเล่นจนกลายเป็นหนังตลกไปได้เนี่ย?!

“ขำอะไรกันนักหนาเนี่ยฮะ? ถ่ายหนังอยู่นะเว้ย!”

หลี่หยางถึงกับเซ็งเป็ด อุตส่าห์เข้าถึงอารมณ์ได้เนียนกริบแท้ๆ พอหลุดขำกันแบบนี้ก็พังหมดสิฟะ!