บทที่ 66 การแสดงที่สะกดคนทั้งกอง!

“ฮ่าๆ ขนาดไตทองคำอย่างฉันยังรับไม่ไหวเลยว่ะ หลี่หยาง นี่บทพูดนายจริงดิ?”

“หลี่หยาง นายกะจะขำให้ฉันตายคาที่เลยใช่ไหมเนี่ย? บทมันเขียนให้เล่นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮะ?”

ทีมงานรอบข้างต่างหัวเราะก๊ากพลางมองหลี่หยางอย่างพูดไม่ออก

หลี่หยางกลอกตามองบน ไอ้พวกนี้ไม่เข้าถึงจิตวิญญาณของตัวละครก็ย่อมไม่เข้าใจเป็นธรรมดา แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นคุณชายจางตัวจริงไม่ใช่เรอะ?

ให้ตายเหอะ ผู้หญิงวันละสามคน เปลี่ยนเป็นใครจะไปทนไหววะ!

“หยุดๆ เลิกขำกันได้แล้ว…”

“ยอดเยี่ยม นี่มันฉากคลาสสิกชัดๆ!”

“หลี่หยาง นายคิดท่าทางแบบนี้ได้ยังไง แล้วคิดบทพูดพวกนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย?”

“ทุกคนหยุดหัวเราะก่อนเถอะ การเปิดตัวเมื่อกี้นี้ ฉันบอกได้คำเดียวว่าโคตรสุดยอด แม้ในบทจะไม่มี แต่พอเติมเข้าไปแล้วมันดีขึ้นเป็นกอง นี่แหละคือจิตวิญญาณของตัวละคร!”

เป่าเฉียงเองก็หลุดขำไม่หยุด ก่อนจะก้าวขึ้นมาข้างหน้าพลางมองหลี่หยางด้วยความทึ่ง

“ใช่เลย ตลกแต่แฝงความจริงจัง แล้วในความจริงจังก็ยังมีความชั่วร้ายโรคจิต ตรงกับคาแรกเตอร์ของคุณชายจางเป๊ะ!”

“ฉันก็ว่ายอดเยี่ยม!”

ผู้กำกับเอ่ยขึ้นมาบ้าง ฉากเมื่อครู่นี้ทำให้พวกเขาตาสว่างและรู้สึกเซอร์ไพรส์จริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะมันเหนือความคาดหมายจนทุกคนคุมตัวเองไม่อยู่ พวกเขาก็คิดว่าการเปิดฉากนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเลยทีเดียว

จนถึงตอนนี้ คนดูในห้องไลฟ์ถึงเพิ่งรู้ว่า การแสดงของหลี่หยางฉากนี้คือการด้นสดนอกบทล้วนๆ

ทันใดนั้น คนดูที่กำลังขำก๊ากก็พลันตาสว่าง อดไม่ได้ที่จะตบเข่าฉาดด้วยความสะใจ

“นี่แหละถึงเรียกว่าเก็บทุกเม็ดของจริง!”

“แค่ท่าทางเดียวกับคำพูดสองประโยค ฉากนี้คือยกระดับขึ้นฟ้าไปเลยปะวะ?”

คนดูพากันรัวคอมเมนต์ลอยจนหน้าจอแทบแตกอีกระลอก

ไม่นาน ทุกคนก็สงบสติอารมณ์ลงได้ ผู้กำกับสั่งให้แก้บทเล็กน้อย แล้วยึดตามการแสดงของหลี่หยางเมื่อครู่ทั้งหมด

การถ่ายซ้ำรอบนี้ ยังคงมีคนมาเคาะประตู หลี่หยางเดินกะปลกกะเปลี้ยออกมาพร้อมบทสนทนาเดิม

“คุณชาย เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ของล็อตนั้นของเราเพิ่งข้ามด่านเข้ามาก็โดนตรวจค้นทันทีเลยครับ!”

คราวนี้ ลูกน้องชุดสูทต่อบทได้อย่างไหลลื่นและเอ่ยอย่างร้อนรน

“อะไรนะ ของตั้งแปดร้อยกว่าจินจู่ๆ ก็หายวับไปเนี่ยนะ?”

“ไอ้เวรเอ๊ย เที่ยวนี้ทำลับๆ ล่อๆ ขนาดนั้น มันพลาดได้ยังไงวะ?”

“แล้วมันกระทบกับของอีกหนึ่งตันข้างหลังไหม?”

คุณชายจางที่หลี่หยางสวมบท สีหน้าพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาทันควัน แววตาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

ลูกน้องชุดสูทสะดุ้งโหยงจนเกือบหลุดคิว เขาชะงักไปชั่วอึดใจก่อนจะตอบตะกุกตะกัก “คุณชาย ของอีกหนึ่งตันข้างหลังตอนนี้คงยังเอาเข้ามาไม่ได้ครับ ต้องกบดานไปก่อน!”

“พวกข้างล่างสงสัยว่า ของล็อตนี้อาจจะมีหนอนบ่อนไส้ครับ!”

“อะไรนะ? หนอนบ่อนไส้? หรือว่าจะเป็นมัน?”

หลี่หยางได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที

ลูกน้องชุดสูทก้มหน้าเงียบกริบ

“รออยู่นี่!”

หลี่หยางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกระชากประตูปิดเสียงดังสนั่นแล้วกลับเข้าไปในห้อง

ครู่ต่อมา คุณชายจางในร่างหลี่หยางก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยเดินออกมา พยักหน้าสั่งให้ลูกน้องนำทางแล้วเดินดุ่มๆ จากไป

“คัต… ยอดเยี่ยม!”

“สุดยอด… ไหลลื่น ไม่มีสะดุดเลยแม้แต่นิดเดียว เทกนี้ผ่าน…”

สิ้นเสียงสั่งคัตของผู้กำกับ ทุกคนในกองถ่ายต่างหันมามองหลี่หยางด้วยความทึ่งปนชื่นชม

โดยเฉพาะเป่าเฉียงที่รีบปรี่เข้ามาหาหลี่หยางพลางเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย

เขาลองถามตัวเองดู ต่อให้เป็นเขาเล่นเอง ก็ยากที่จะลื่นไหลได้ขนาดนี้เหมือนหลี่หยาง

ตลอดทั้งฉาก หมอนี่เก็บรายละเอียดเนียนกริบ ไม่มีหลุดโฟกัสเลยแม้แต่น้อย ดูไม่ออกเลยว่ากำลังแสดงอยู่

ฉากแรกก็ว่าเป๊ะแล้ว ฉากที่สองก็ยังเนียนกริบ มีแต่คนอื่นที่เล่นพลาด แต่หลี่หยางไม่เคยหลุดเลยสักครั้งเดียว

ฝีมือการแสดงและชั่วโมงบินระดับนี้ มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“นั่นสิ ถ่ายหนังมาตั้งหลายปี ในฐานะผู้กำกับ ฉันไม่เคยถ่ายงานได้ไหลลื่นขนาดนี้มาก่อนเลย!”

“มองเผินๆ เหมือนเล่นไปเรื่อย เหมือนปล่อยผ่านหลายจุด แต่พอดูรายละเอียดข้างในกลับทำให้คนต้องอึ้ง หลี่หยาง หนังที่นายเคยเล่นก่อนหน้านี้มันถ่ายกันยังไงวะเนี่ย? นั่นมันไม่น่าใช่ฝีมือจริงๆ ของนายเลยนะ!”

ผู้กำกับเดินเข้ามาเช่นกัน สายตาจับจ้องไปที่หลี่หยางอย่างเป็นประกาย

“จริงด้วย ฝีมือระดับนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าหนังเรื่องก่อนๆ จะแป้กได้ขนาดนั้น!”

“หลี่หยาง…”

คนอื่นๆ พากันรุมพูดคุยคนละประโยคสองประโยค ราวกับทุกคนเพิ่งเคยรู้จักหลี่หยางเป็นครั้งแรก ต่างยอมรับในฝีมือของเขาอย่างหมดใจและอดชื่นชมไม่ได้

แม้แต่บอสหยางกับพวกสาวๆ ที่เดินออกมาจากห้อง ในเวลานี้ก็ยังมองเขาด้วยความทึ่ง

ยิ่งร่วมงานกับหลี่หยางนานเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีเรื่องให้ประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

ใครกันวะที่บอกว่าหมอนี่เป็นดาราหน้านิ่งไร้อารมณ์ นี่มันตบหน้าคนทั้งวงการชัดๆ

ลองคิดดูให้ดี ฉากที่พวกเธอเห็นเขาเล่นกับตา ไม่มีฉากไหนพังเลยสักฉาก ส่วนใหญ่เป็นนักแสดงร่วมที่รับมุกไม่ทันเองทั้งนั้น ไม่เคยเป็นเพราะตัวเขาที่มีปัญหาเลยสักครั้ง

ขนาดคนในกองถ่ายยังอึ้งกันขนาดนี้ แล้วจะนับประสาอะไรกับพวกคนดูในห้องไลฟ์

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันทึ่งจนอ้าปากค้าง

โดยเฉพาะเรื่องที่หลี่หยางแอบด้นสดเพิ่มมุกเข้าไปเอง ยิ่งทำให้คนดูติดใจจนลืมไม่ลง

หลังจากนี้ยังมีคิวถ่ายทำต่อ ทว่าคนดูจำนวนมากพอกดบันทึกหน้าจอเสร็จก็พากันออกจากห้องไลฟ์ไปตัดต่อคลิป

วันนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าหลี่หยางจะต้องดังเป็นพลุแตกอีกวัน ทันทีที่คลิปพวกนี้ถูกโพสต์ลงเน็ต มันจะต้องกลายเป็นไวรัลไฟลามทุ่งอย่างแน่นอน

ล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่าย ทุกคนกินข้าวกล่องเสร็จ การถ่ายทำก็ดำเนินต่อ

วันนั้นง่วนกันจนถึงหกโมงเย็น การไลฟ์สดถึงได้จบลง

ส่วนฉากที่หลี่หยางต้องเข้าในวันนี้ ก็เก็บครบเรียบร้อยหมดแล้ว ก็แหม เล่นเทกเดียวผ่านทุกฉาก จะไม่ให้เสร็จไวได้ยังไงล่ะ

ส่วนฉากที่เหลืออีกตั้งเยอะ นักแสดงคู่ประกบยังไม่มาเข้าฉาก ก็ทำได้แค่นัดคิวกันใหม่

“เฮ้อ… ยุ่งมาทั้งวัน ในที่สุดก็เสร็จสักทีโว้ย!”

พอเดินพ้นรั้วกองถ่าย หลี่หยางก็บิดขี้เกียจยาวๆ เตรียมจะเรียกแท็กซี่กลับไปพักผ่อน

แต่ทันใดนั้น ฝูงคนกลุ่มใหญ่ก็กรูกันเข้ามาล้อม มีทั้งปาปารัสซี สตรีมเมอร์ และกองทัพนักข่าว

“ทุกคนครับ ผมเจอหลี่หยางแล้ว เจอตัวเป็นๆ แล้วครับ!”

“กรี๊ด หลี่หยางออกมาแล้ว ทุกคนรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะไปถามหลี่หยางให้ว่า วันนี้ยังคิดจะท้าทายสถิตินอนค้างที่สถานีตำรวจเป็นวันที่แปดอีกไหม!”

“คุณหลี่หยางครับ คุณออกมาแล้วเหรอครับ? ได้ยินข่าวลือว่าช่วงนี้คุณย้ายสำมะโนครัวไปปักหลักอยู่ที่สถานีตำรวจ เรื่องจริงไหมครับ?”

“คุณหลี่หยาง ได้ยินว่าตอนนี้ทางสถานีตำรวจเอือมระอาคุณจนแทบทนไม่ไหว อยากจะถีบหัวส่งคุณใจจะขาด นี่เรื่องจริงหรือเปล่าครับ?”

“คุณหลี่หยาง คิดจะเกาะสถานีตำรวจกินไปตลอดชาติ ไม่อยากย้ายออกมาแล้วใช่ไหมครับ?”

“คุณหลี่หยาง ตอนแรกมีแต่คนหาว่าคุณดวงซวย ต้องไปรายงานตัวที่สถานีตำรวจทุกวัน แต่ทำไมจู่ๆ กระแสมันถึงพลิกกลับตาลปัตรเร็วขนาดนี้ ตกลงว่าคุณไม่ยอมปล่อยสถานีตำรวจไป หรือสถานีตำรวจไม่ยอมปล่อยตัวคุณกันแน่ครับ?”

พวกนี้พอเห็นหน้าหลี่หยางก็ตาลุกวาวเหมือนฝูงหมาป่าหิวกระหายแล้วพุ่งชาร์จเข้ามาทันที

พวกสตรีมเมอร์ยังคงพูดคุยเจื้อยแจ้วกับคนดูในห้องไลฟ์ของตัวเอง ส่วนนักข่าวกลับยื่นไมค์จ่อเกือบถึงปาก พลางรัวคำถามประดังประเดเข้ามาไม่หยุด

“ทำอะไรกันเนี่ย ทำอะไรกันฮะ?”

“ผมจะไปนอนที่สถานีตำรวจหรือไม่ มันไปเกี่ยวอะไรกับพวกคุณด้วย? ใครบอกพวกคุณว่าผมไปเกาะติดสถานีตำรวจไม่ยอมไปไหนกันวะ?”

หน้าของหลี่หยางมืดทะมึนลงทันควัน ให้ตายสิ อยู่ๆ คนพวกนี้โผล่มาจากไหนกันเยอะแยะ แล้วคำถามแต่ละข้อแม่งคืออะไรเนี่ย

แถมยังยืนล้อมหน้าล้อมหลังไม่ยอมเปิดทางให้อีก

“เธอนั่นแหละเป็นคนบอก!”

พอสิ้นเสียงหลี่หยาง ทุกคนก็พร้อมใจกันหันขวับแล้วชี้นิ้วไปทางด้านหลังของเขาทันที

“บอสหยางครับ ที่คุณบอกว่าคุณหลี่หยางตามก่อกวนสถานีตำรวจทุกวันจนตำรวจเอือมระอาแทบแย่ นี่เรื่องจริงหรือเปล่าครับ?”

“นั่นสิคะบอสหยาง วันนี้ที่คุณพูดเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องล้อเล่นคะ? คุณหลี่หยางเป็นตัวน่ารังเกียจประจำสถานีตำรวจจริงๆ เหรอคะ?”

เมื่อเห็นบอสหยางเดินนวยนาดเข้ามา บรรดานักข่าวสื่อมวลชนก็เทหลี่หยางทิ้งทันควัน แล้วกรูเข้าไปขอยืนยันความจริงกับบอสหยางแทน

เสี้ยววินาทีนั้น หลี่หยางรู้สึกสันหลังวาบ เย็นเยือกไปทั่วทั้งร่าง

เขาเหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นแม่คุณบอสหยางกำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์เปี่ยมเจตนาร้ายส่งมาให้เขาอย่างอารมณ์ดี