บทที่ 67 คาเบะด้งบอสหยาง!

“เฮ้ยๆ คุณจะทำอะไรน่ะ?”

“ผมเตือนไว้ก่อนนะ อย่ามาพูดเพ้อเจ้อทำลายชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของผมเด็ดขาด!”

หลี่หยางร้องลั่น รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวบอสหยางแล้วหันหลังเตรียมเผ่นทันที

ช่วงนี้บอสหยางคอยช่วยเขาอยู่ตลอด เรื่องที่เขาเข้าออกโรงพักบ่อยๆ เธอย่อมรู้ดีที่สุด

แค่วันนี้หลุดปากไปไม่กี่คำ เขาก็แทบจะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีอยู่แล้ว ถ้าขืนปล่อยให้พูดต่อ มีหวังชีวิตในวงการจบเห่แน่!

“หลีกไปๆ อย่ามาขวางทาง!”

เพื่อไม่ให้บอสหยางมีโอกาสได้อ้าปาก หลี่หยางลุยแหลกราวกับรถถังหุ้มเกราะ พุ่งชนดะ ลากบอสหยางฝ่าวงล้อมออกไปหน้าตาเฉย

“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณหลี่หยาง…”

“บอสหยางคะ…”

เหล่านักข่าว สตรีมเมอร์ และปาปารัซซีด้านหลังพากันวิ่งกวดตามมา ท่าทางไม่ต่างอะไรกับฝูงหมาป่าหิวโซที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ

“หลี่หยาง นายจะทำบ้าอะไรเนี่ย?”

“ปล่อยฉันลงมานะ…”

บอสหยางจะไปวิ่งสู้คนพวกนั้นได้อย่างไร พอเห็นท่าว่ากำลังจะโดนล้อมหน้าล้อมหลังอีกรอบ หลี่หยางก็จับเธอแบกพาดบ่าในพริบตา แล้วสับขาหลอกโกยแน่บพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ภาพตรงหน้าทำเอาคนที่วิ่งตามมาถึงกับอึ้งกิมกี่

“นี่มัน…”

หลิวเทียนเซียนที่ยืนมองอยู่ไกลๆ อ้าปากค้างตาโต

หมอนี่ถึงขั้นแบกคนวิ่งหนีเลยเนี่ยนะ?

“บ้าไปแล้วมั้ง? แบกคนทั้งคนยังวิ่งได้เร็วขนาดนั้น สภาพร่างกายไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันเนี่ย?”

เติ้งฉีฉีอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงหลุดพึมพำออกมา

เพราะเธอสังเกตเห็นว่า หลี่หยางแบกคนวิ่งแท้ๆ แต่ความเร็วกลับไม่ลดลงเลยสักนิด ทั้งยังอึดยิ่งกว่าอะไรดี เพียงไม่กี่นาที เขาก็วิ่งลับสายตาไปแล้ว

“หลี่หยาง นายจะทำอะไร ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ…”

บนบ่าของหลี่หยาง บอสหยางแทบจะสติแตก การโดนจับแบกพาดบ่ากะทันหันในท่านี้มันน่าอายจะตายชัก

อากาศก็ร้อนตับแลบ เสื้อผ้าที่เธอใส่ก็มีอยู่แค่น้อยชิ้น ท่อนบนเป็นเสื้อสายเดี่ยวสวมทับด้วยเสื้อคลุมกันแดด ท่อนล่างใส่แค่กางเกงขาสั้นกุด

ตอนนี้พอถูกหลี่หยางแบกไว้บนบ่า เธอสัมผัสได้ชัดเจนเลยว่าผิวเนื้อตรงต้นขามันคอยจะเบียดสีกับใบหน้าของหลี่หยางอยู่ตลอดเวลา

บางจังหวะยังเฉียดโดนริมฝีปากของเขาเข้าให้อีก

ความรู้สึกแบบนี้ มันชวนให้ทนไม่ไหวจริงๆ

ทว่าไม่ว่าเธอจะดิ้นรนอย่างไร หลี่หยางก็ไม่ยอมหยุด เขาวิ่งต่อไปหน้าตาเฉย แถมมือคู่นั้นยังล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก รวบตัวเธอไว้จนดิ้นไม่หลุดแม้แต่น้อย

ในที่สุด หลังจากวิ่งตะบึงผ่านไปร่วมครึ่งชั่วโมง ทั้งคู่ก็หนีพ้นออกมาจากเมืองภาพยนตร์จนได้ และมาหยุดพักอยู่ในตรอกแห่งหนึ่ง

“ฟู่… สลัดหลุดสักที เหนื่อยชะมัด!”

“พวกนักข่าวนี่ฝึกร่างกายกันมายังไงวะเนี่ย? แบกกล้องแบกอุปกรณ์พะรุงพะรังขนาดนั้นยังวิ่งเร็วเป็นบ้า เกือบสลัดไม่หลุดแล้วไหมล่ะ!”

หลี่หยางถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อซึมบนหน้าผากแล้วบ่นพึมพำอย่างช่วยไม่ได้

“หลี่หยาง…”

ทว่าพอสิ้นเสียงเขา เสียงที่เปี่ยมไปด้วยไฟโทสะของบอสหยางก็ดังขึ้นจากด้านข้าง ทำเอาหลี่หยางสะดุ้งโหยง

มันน่าโมโหนัก เธอเป็นถึงบอสหยาง เป็นดาราดังระดับแถวหน้าเชียวนะ!

แต่กลับต้องมาถูกคนแบกพาดบ่าวิ่งเตลิดเปิดเปิงต่อหน้าสาธารณชน แถมยังอยู่ต่อหน้านักข่าวกับสตรีมเมอร์เป็นพรวนเนี่ยนะ

คิดว่ากล้องโปรพวกนั้นมีไว้ประดับฉากหรือไง ถ่ายวิดีโอไม่เป็นกันรึไงเล่า!

บอสหยางรู้สึกว่าภาพลักษณ์ตัวเองพังพินาศหมดแล้ว ก่อนหน้านี้เธอยังเป็นแค่คนนอก ยืนดูชื่อหลี่หยางปั่นป่วนโลกอินเทอร์เน็ตอยู่ข้างสนามแท้ๆ

แต่ตอนนี้ดีล่ะสิ ข้างๆ ชื่อของหลี่หยางคงต้องมีชื่อเธอพ่วงไปด้วยแน่นอน

นี่ไม่ใช่การถ่ายหนังนะ ขอแค่พวกนั้นเติมสีใส่ไข่ลงไปนิดหน่อย ข่าวฉาวก็พร้อมจะประดังเข้ามาจนล้างยังไงก็ไม่ออกแล้ว

“แค่กๆ มองผมแบบนั้นทำไม!”

“ไม่ใช่ความผิดคุณหรือไง ใครใช้ให้ปากสว่างไปพูดจาซี้ซั้วล่ะ? คิดว่าตอนนี้ผมมีเรื่องไม่พอหรือไง?”

หลี่หยางหดคอลงเล็กน้อย พยายามตีหน้านิ่งทำใจดีสู้เสือ

“อะไรนะ นายว่าฉันปากสว่างงั้นเหรอ?”

บอสหยางชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที

“คุณปากกว้างหรือไม่กว้าง ตัวเองไม่รู้หรือไง ทั่วทั้งวงการบันเทิงจะมีสักกี่คนมาเทียบความกว้างของปากกับคุณได้!”

“เรื่องนี้ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละน่า?”

หลี่หยางยักไหล่ ในฐานะคนซื่อตรง พูดอะไรย่อมไม่เคยอ้อมค้อม

แน่นอนว่า หลี่หยางรู้สึกว่าปากกว้างมันก็มีข้อดีของปากกว้างอยู่!

แต่เรื่องแบบนั้นจะพูดออกไปได้ยังไงกันเล่า!

“หลี่หยาง…”

บอสหยางกัดฟันกรอด ก้มหน้าลงต่ำพร้อมกับถลึงตาโต ราวกับอยากจะฆ่าคนให้ตาย แถมยังขบฟันดังเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด

ทำเอาคนมองอดเสียวแทนไม่ได้ว่าฟันเธอจะแตกคาปากไหม

“แต่ที่ลือๆ กันในเน็ตก็ใช่ว่าจะจริงไปหมดซะทีเดียวนะ อย่างน้อยเท้าคุณก็ไม่ได้เหม็นเหมือนที่เขาลือกันสักหน่อย!”

“จริงสิ คุณคงไม่ได้ฉีดน้ำหอมใส่เท้าด้วยหรอกนะ?”

“เมื่อกี้เหมือนผมจะได้กลิ่นน้ำหอมแว่วๆ มาด้วย!”

“เดี๋ยวก่อน คุณอย่าจ้องผมแบบนั้นสิ แล้วก็เลิกขบฟันได้แล้ว ถึงปากคุณจะกว้างไปหน่อย แต่มันก็ดูเซ็กซี่ดีนะ ถือเป็นหนึ่งในจุดเด่นที่หาได้ยากบนตัวคุณเลย แต่ถ้าคุณเอะอะก็ขบฟันแบบนี้ ผู้ชายที่ไหนจะไปชอบ เขากลัวเจ็บกันทั้งนั้นแหละ!”

“หลี่หยาง ฉันจะสู้ตายกับนาย!”

บอสหยางสติแตกกระเจิงไปหมดแล้ว เคยเห็นคนกวนประสาทมาก็มาก แต่ไม่เคยเจอใครน่าโมโหเท่าหมอนี่มาก่อนเลย

ฟังดูสิ นั่นมันใช่คำพูดที่คนปกติเขาพูดกันเหรอ?

“เฮ้ยๆ จะทำอะไรน่ะ ผมเตือนไว้ก่อนนะว่าอย่ามาซี้ซั้ว!”

หลี่หยางเห็นบอสหยางกระโจนใส่แบบกางเล็บพร้อมขย้ำ เขาก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปทันที คว้าแขนสองข้างของบอสหยางไว้ได้อย่างแม่นยำ แล้วดันร่างเธอไปชิดติดกำแพงด้านหลัง

การโดนดันชิดกำแพงแบบกะทันหันทำให้บอสหยางชะงักไปครู่หนึ่ง

“หลี่หยาง!”

เธอแผดเสียงคำรามออกมาอีกระลอก พลางยกขาขึ้นเตรียมจะเตะ

แต่กลับเห็นหลี่หยางเบี่ยงตัววูบเดียว ร่างทั้งร่างก็เบียดกระแซะเข้ามาบดบังไว้ จนเธอหมดสิทธิ์ยกขาขึ้นเตะได้เลย!

“ฮิๆ เตะไม่โดนล่ะสิ เจ็บใจไหมล่ะ?”

หลี่หยางแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

เดิมทีเรื่องที่ต้องเข้าออกสถานีตำรวจทุกวันเขาก็กระอักกระอ่วนใจจะแย่อยู่แล้ว พอโดนยัยผู้หญิงคนนี้แฉเข้าให้ แม้แต่สถานีตำรวจก็แทบอยากจะกวาดเขาออกจากประตู แบบนี้จะไม่ให้คนอื่นเอาไปหัวเราะเยาะได้ยังไง?

พอได้เห็นท่าทางบอสหยางกัดฟันกรอดแต่ทำอะไรไม่ได้แบบนี้ เขาก็รู้สึกสะใจขึ้นมาเป็นบ้า

“เจ็บใจเหรอ…ฉันจะทำให้นายเจ็บยิ่งกว่า!”

บอสหยางอ้าปากขึ้นทันใด แล้วงับลงบนไหล่ของหลี่หยางเต็มแรง

“โอ๊ย…”

หลี่หยางหลบไม่ทัน รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวไหล่จนเผลอครางอู้ออกมา ศีรษะก้มคะมำไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัวจนแนบสนิทอยู่ข้างซอกคอของเธอ

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย…”

“ปล่อยผมนะ เจ็บๆ…เจ็บจะตายอยู่แล้ว ปล่อยสิ…”

ใบหน้าของหลี่หยางแดงก่ำ แม้แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาก็ยังแหบพร่าและต่ำลึก

“ไม่ปล่อย ฉันจะกัดนายให้ตาย…”

บอสหยางยังคงกัดเขาไว้แน่น พลางพูดเสียงอู้อี้ฟังไม่ถนัด

ไม่ไกลนัก สตรีมเมอร์สายฟรีรันนิ่งคนหนึ่งวิ่งตามมาทัน พอเลี้ยวเข้ามาในตรอกนี้แล้วเห็นภาพตรงหน้าเข้าก็ถึงกับอึ้งตาค้าง รีบถอยหลังกลับไปทันที

“ทุกคน ทายซิผมเจออะไรเข้า!”

“ดูเร็ว ข่าวใหญ่แล้ว!”

สตรีมเมอร์ฟรีรันนิ่งคนนั้นมีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

ในห้องไลฟ์ของเขามีคนดูหมื่นกว่าคน พอเขายื่นกล้องมือถือโผล่ออกไป คนดูพวกนี้ก็พากันหวีดร้องลั่นทันที

แน่นอนว่าไม่ได้ยินเสียงจริง แต่ดูจากคอมเมนต์ลอยก็รู้แล้วว่าคนดูกำลังตื่นเต้นกันขนาดไหน

“เชี่ย ฉันเห็นอะไรเข้าเนี่ย!”

“โธ่เอ๊ย เทพีของฉันแปดเปื้อนแล้ว!”

“นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ดาราดังก็มีรสนิยมแบบนี้ด้วย ชอบเล่นกันในตรอกแคบเนี่ยนะ ซูมเข้าไปใกล้อีกหน่อย พวกเราอยากดูชัดๆ!”

ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท ดวงอาทิตย์เพิ่งจะคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าในตรอกนั้น หลี่หยางกำลังต้อนบอสหยางติดกำแพง ร่างกายแนบชิดติดกันสนิท

ส่วนบอสหยางในเวลานี้ก็กำลัง ‘ฟัด’ ซอกคอของหลี่หยางอยู่ ดูจากท่าทางที่แนบแน่นขนาดนั้น ถ้าวันนี้ไม่ได้ฝากรอย ‘คิสมาร์ก’ รอยใหญ่ไว้ คงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แน่

ทว่าไม่ว่าจะเป็นสตรีมเมอร์ฟรีรันนิ่งคนนั้น หรือคนดูในห้องไลฟ์ ด้วยความที่อยู่ห่างออกไป จึงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนแจ่มแจ้ง และไม่มีใครรู้เลยสักคนว่าความสนิทแนบแน่นที่คิดกันไปเองนี้ เป็นเรื่องเข้าใจผิดล้วนๆ