บทที่ 68 ความรังเกียจเดียดฉันท์จากคุณป้า!

“ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันจะนับหนึ่งถึงสามแล้วนะ!”

หลี่หยางเจ็บจนมุมปากกระตุก ได้แต่กัดฟันขู่เสียงต่ำ

กัด หยิก ทึ้ง สมกับเป็นสามท่าไม้ตายติดตัวของผู้หญิงจริงๆ แค่หยิบมาใช้มั่วๆ ก็ทำเอาเจ็บแทบตายได้แล้ว

เมื่อเจอกับคำเตือนของหลี่หยาง บอสหยางกลับไม่สนใจเลยสักนิด ตอนนี้เธอแค่อยากจะกัดไอ้หมอนี่ให้จมเขี้ยวไปข้าง

“หนึ่ง…”

“สอง…”

“สาม…”

เสียงของหลี่หยางสั่นเครือ พอนับครบสามแล้วเห็นว่าไม่ได้ผล เขาก็อ้าปากงับลงไปที่ติ่งหูขาวผ่องของบอสหยางทันที

ใช่แล้ว กัดคืนเหมือนกันนั่นแหละ

ทว่าทันทีที่โดนงับ บอสหยางก็สะดุ้งวาบเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั้งร่าง

เพียงพริบตาเดียว ร่างกายของเธอก็พลอยอ่อนระทวยลงไปหมด

“อ๊า…”

เสียงครางต่ำที่ชวนใจสั่นหลุดรอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ฟังดูเซ็กซี่เย้ายวนจนน่าขนลุก

ในที่สุดบอสหยางก็ยอมอ้าปากปล่อยเขาจนได้

“คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยฉันนะ!”

บอสหยางรีบเอ็ดเสียงเบา

เธอไม่กล้าส่งเสียงดัง ขืนอยู่ในท่าล่อแหลมแบบนี้แล้วมีใครมาเห็นเข้า ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินไม่หมดแน่

ทว่าใครจะไปรู้ล่ะว่า ทั้งเสียงร้อง ทั้งท่าทางกระซิบกระซาบงุงงิงของเธอนั้น มีคนแอบดูอยู่เต็มสองตาตั้งนานแล้ว

ในสายตาของสตรีมเมอร์และคนในห้องไลฟ์ ทั้งสองคนกำลังคลอเคลียกัดหูกันอย่างดูดดื่ม ช่างแนบชิดเร่าร้อนอะไรขนาดนั้น!

“ปล่อยฉันสิ! หลี่หยาง…”

เพียงชั่วครู่ ใบหน้าสวยของบอสหยางก็แดงก่ำ ผิวพรรณทั่วร่างขึ้นสีระเรื่อตามไปด้วยราวกับจะมีเลือดซึมออกมา

ทว่าหลี่หยางกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อย

วินาทีที่ขบกัดลงบนติ่งหู ความรู้สึกประหลาดก็ถาโถมเข้ามา ทำเอาหลี่หยางถึงกับชะงักไป

ยิ่งได้ยินเสียงครางอือในลำคอของบอสหยาง เขาก็ยิ่งสะท้าน สัญชาตญาณสั่งให้เผลอกัดแน่นขึ้นไปอีก

พอยิ่งขบแน่นขึ้น บอสหยางก็ยิ่งกลั้นเสียงไม่อยู่

ความรู้สึกแบบนั้นเหมือนการเร้าอารมณ์กันไปมาโดยไม่รู้ตัว สองร่างจึงยิ่งเบียดแนบชิดกันเข้าไปใหญ่

ศีรษะเล็กของบอสหยางซบพิงอยู่บนไหล่ของหลี่หยางแนบสนิท แม้แต่ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะหลับพริ้มลง

เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดจากปลายจมูก ช่างยั่วยวนชวนให้คนทำเรื่องผิดศีลธรรมเสียจริง

"พวกเธอกำลังทำอะไรกันน่ะ?"

"วัยรุ่นสมัยนี้เนี่ยนะ ไม่ไหวเลยจริงๆ!"

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ

คุณป้าคนหนึ่งเดินผ่านมาไม่ไกล สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีพร้อมโบกมือปัดไปมาอย่างรับไม่ได้

เปรี้ยง…!

ชั่วพริบตา หลี่หยางและบอสหยางต่างสะดุ้งเฮือกราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกบาล

"เดี๋ยวครับคุณป้า อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะ! ผมกับเธอไม่ได้เป็นอย่างที่ป้าคิดนะครับ!"

หลี่หยางรีบเงยหน้าขึ้นมาแก้ตัวอย่างเลิ่กลั่ก

เขาเพิ่งจะมารู้ตัวเดี๋ยวนี้เองว่าท่าทางตอนนี้มันล่อแหลมเกินไปแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาตั้งใจเลยนะโว้ย!

เขาอยากจะอธิบายให้กระจ่าง แต่ก็เห็นบอสหยางรีบก้มหน้ามุดลงกับอก แทบจะซุกหัวเข้าไปในเสื้อตัวเองอยู่รอมร่อ

บอสหยางเวลานี้ทั้งอับอายทั้งโมโห วินาทีนี้เธอตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมเงยหน้าให้ใครเห็นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต่อให้กระโดดลงแม่น้ำแยงซีเกียงหรือแม่น้ำฮวงโหก็คงล้างมลทินไม่สะอาดแน่

"เหอะ พวกเธอจะทำอะไรกันก็เรื่องของพวกเธอเถอะ!"

"ถือซะว่าฉันไม่เห็นอะไรก็แล้วกัน!"

"วัยรุ่นสมัยนี้ ไร้ยางอายกันจริงๆ!"

คุณป้าเอี้ยวตัวเดินผ่านไป เธออ้อมไปทางด้านหลังของหลี่หยาง

"ถอยไปหน่อย อย่ามาขวางทาง!"

ซอยค่อนข้างแคบ คุณป้าดูหงุดหงิดไม่น้อย พลางผลักหลังหลี่หยางให้พ้นทาง

"อื้อ…"

ร่างของหลี่หยางจึงเซถลำไปข้างหน้าทันที ส่งผลให้บอสหยางเผลอหลุดเสียงครางแผ่วหวานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

เดิมทีก็เบียดกันแน่นขนัดอยู่แล้ว พอโดนแรงผลักกระแทกซ้ำเข้ามาอีก หน้าอกหน้าใจของเธอแทบจะถูกบดบี้จนแบนแต๊ดแต๋ อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

"เอ๊ะ ทำไมมีคนมายืนถ่ายคลิปแถวนี้ล่ะ?"

"เดี๋ยวนะ นี่พวกเธอถึงขั้นไลฟ์สดเรื่องพรรค์นี้กันเลยเรอะ!"

คุณป้าเดินพ้นมุมตึกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็บังเอิญไปเจอกับสตรีมเมอร์ที่กำลังแอบถ่ายอยู่เข้าพอดี เธอส่ายหน้าพลางทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์

"เฮ้ย… ถ่ายคลิป…"

"นี่คุณ ทำเกินไปแล้วนะเว้ย…"

หลี่หยางหันขวับกลับมา ทว่าพริบตาที่เพิ่งอ้าปาก สตรีมเมอร์สายวิ่งรายนั้นก็ใส่เกียร์หมาโกยแน่บไปเสียแล้ว

"ยังไม่ปล่อยฉันอีก! รีบตามไปสิยะ!"

นาทีนี้บอสหยางอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย คราวนี้คงไม่มีปัญญาอธิบายให้ใครเข้าใจได้แล้ว!

หลี่หยางเพิ่งได้สติว่าตนเองยังคงเอามือยันกำแพงกักตัวบอสหยางเอาไว้อยู่

เขารีบปล่อยมือแล้วหันหลังวิ่งไล่กวดไปทันที

ทว่าเมื่อโผล่พ้นตรอกออกมา กลับพบแต่ความว่างเปล่า

"คุณป้าครับ ไอ้หมอนั่นวิ่งไปทางไหนแล้ว?"

หลี่หยางรีบหันไปถาม

"ถอยไปไกลๆ เลยนะ! พวกวัยรุ่นนี่มันเหลือทนจริงๆ อย่าเอาตัวสกปรกมาโดนคนแก่อย่างฉันนะยะ!"

คุณป้าแสดงท่าทีรังเกียจอย่างออกนอกหน้า โบกไม้โบกมือไล่เขาราวกับปัดแมลงวัน ก่อนจะจ้ำอ้าวหนีไป ทิ้งให้หลี่หยางยืนเคว้งคว้างอยู่กลางสายลมเพียงลำพัง

"ผม…"

หลี่หยางอ้าปากค้าง ยืนอึ้งพูดไม่ออกไปพักใหญ่

เขารู้ดีว่าเรื่องในวันนี้ต้องกลายเป็นข่าวใหญ่สะเทือนวงการแน่ๆ

แถมยังเป็นข่าวด้านลบระดับวินาศสันตะโร ยิ่งกว่าคราวก่อนที่ถูกหาว่า 'แอบปีนเข้าห้อง' เสียอีก!

"อะแฮ่ม คือว่า… ฟังผมอธิบายก่อนนะ!"

"เมื่อกี้ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คุณเชื่อผมไหมล่ะ?"

"ก็คุณดันส่งเสียงครางแบบนั้นออกมาเอง ผมก็เลยเผลอใจสั่นไปหน่อยน่ะสิ!"

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลี่หยางก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปหาบอสหยางด้วยท่าทีระแวดระวัง พลางหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ

ตอนนี้บอสหยางนั่งยองๆ อยู่กับพื้น สองมือกอดเข่า คางเกยอยู่บนแขนตัวเอง สายตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ครั้นได้ยินคำแก้ตัวของเขา เธอก็เงยหน้าขวับ แล้วผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราด

"นี่คุณมาโทษฉันงั้นเหรอ?"

บอสหยางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า ทั้งที่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าถูกเจ้านี่เอาเปรียบแท้ๆ แต่พอฟังจากปากเขา ไหงกลายเป็นความผิดของเธอไปได้ล่ะเนี่ย? โลกนี้ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลยหรือไง!

"ก็มันเป็นความผิดของคุณจริงๆ นี่นา!"

"แต่เอาเถอะ ผมใจกว้างพอยกโทษให้คุณแล้วกัน!"

หลี่หยางยักไหล่พลางพูดจาหน้าตาเฉย

"คุณมัน…"

"หลี่หยาง! ก็คุณนั่นแหละที่มากัดหูฉันก่อน!"

บอสหยางกัดฟันกรอดคำรามออกมา เธอชักจะทนไอ้หมอนี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ

"คุณนั่นแหละที่กัดผมก่อน! แถมผมยังปรานีตั้งเยอะ ไม่ได้ใช้ฟันขบเต็มแรงสักหน่อย แค่ดูดเบาๆ เอง!"

"เนื้อตัวคุณก็ไม่ได้แหว่งหายไปสักชิ้นนี่!"

"ดูผมสิเนี่ย รอยกัดจมเขี้ยวจนเลือดแทบจะซิบอยู่แล้วนะ!"

หลี่หยางพยายามโต้เถียงด้วยเหตุผล แถมยังถกเสื้อขึ้นโชว์หัวไหล่ เผยให้เห็นรอยแผลที่โดนกัด

"คุณ…"

"กรี๊ด… นายมันเกินเยียวยาแล้ว!"

บอสหยางสติแตกอย่างสมบูรณ์ เธอกระทืบเท้าอยู่กับที่จนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด

"ช่างเถอะ ถือซะว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน!"

"ตามฉันมา!"

หลังจากผ่านไปสักพัก บอสหยางก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับหมอนี่อีกต่อไป

"เฮอะ รู้อยู่แล้วใช่ไหมล่ะว่าตัวเองผิด?"

"แบบนี้สิถึงจะถูก รู้จักยอมรับผิดแล้วแก้ไขน่ะถือว่าเป็นเรื่องดี ผมเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว ไม่ถือสาคุณหรอก!"

หลี่หยางฉีกยิ้มกว้าง เชิดหน้าชูคอราวกับไก่ชนที่เพิ่งชนะศึก

"นาย…"

"ฉันเพิ่งจะรู้วันนี้เอง ว่าปากนายนี่มันน่าฟาดขนาดไหน!"

"ไม่ไหวแล้ว ฉันคุยกับนายไม่รู้เรื่องหรอก นายมันพวก…ไอ้งี่เง่า คุยภาษาคนไม่รู้เรื่อง!"

"จะไปไม่ไป!"

ดวงตาของบอสหยางแดงก่ำขึ้นมาทันที หมอนี่มันตั้งใจกวนประสาท หรือว่ามันโง่จริงกันแน่?

ใครเคยเห็นผู้ชายที่ต้อนผู้หญิงให้จนมุมขนาดนี้บ้าง มีแต่พวกสมองกลวงเท่านั้นแหละที่ทำได้!

"ไปก็ไปสิ จะดุทำไมล่ะครับ?"

"ผมว่าคุณนั่นแหละที่เป็นพวกตัวอักษรระหว่าง A กับ C!"

หลี่หยางเบะปาก คติประจำใจคือไม่หาเรื่องใครก่อน แต่ก็ไม่ยอมให้ใครมารังแก ไม่ว่าเรื่องอะไรจะถูกจะผิดก็ต้องเถียงให้กระจ่างไว้ก่อน ในเมื่อไม่ได้ทำผิดก็ต้องสู้ ไม่อย่างนั้นคนอื่นจะมาโยนขี้ให้ฟรีๆ ได้ยังไง!

เรื่องเสียเปรียบโง่ๆ แบบนั้นน่ะ ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมทำ!