บทที่ 76 บาดเจ็บไม่ไปโรงพยาบาล แต่กลับมาหาฉันเนี่ยนะ?

"จะขอบคุณผมไม่มีปัญหา จะขอบคุณยังไงผมก็รับได้ทั้งนั้น แต่ถ้าคุณยืนกรานจะยอมเอาตัวเข้าแลก ผมก็พอจะฝืนใจยอมรับได้อยู่นะ!"

"ส่วนเรื่องเงินนี่ไม่ต้องคืนหรอก ไม่ต้องเก็บไปคิดมาก!"

หลี่หยางโบกไม้โบกมือแล้วหัวเราะหึๆ

"ประสาทกลับอีกละ ไสหัวไปเลย!"

บอสหยางตวัดสายตามองค้อนเขาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะสตาร์ตเครื่องเตรียมออกรถ

เธอไม่อยากพูดอะไรให้มากความ แต่เงินก้อนนี้ยังไงก็ต้องคืน เธอไม่มีทางยอมรับมันมาเฉยๆ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของหลี่หยางหรอก

ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของหลี่หยางก็ดังขึ้น

"ฮัลโหล ลุงจ้าว มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

หลี่หยางก้มดูชื่อสายเรียกเข้าแล้วก็อดประหลาดใจไม่ได้

วันนี้ฉันก็ไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรนี่นา? แค่ไปสถานีตำรวจช้าหน่อย ถึงกับต้องโทรตามกันเลยเหรอ?

"หลี่หยาง รีบมาเดี๋ยวนี้เลย เร็วเข้า เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

จ้าวหมินที่อยู่อีกฝั่งร้อนรนสุดขีด หลังเร่งเร้าอยู่สองสามคำก็ตัดสายไป โดยไม่ได้อธิบายให้กระจ่างเลยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

"ซี๊ด… บอสหยาง วันนี้ผมไม่ได้ก่อเรื่องแล้วก็ไม่ได้ทำร้ายใครใช่ไหม?"

"ทำไมสถานีตำรวจถึงโทรตามผมล่ะ? ร้อนรนขนาดนั้น แถมยังบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้วอีก?"

หลี่หยางเริ่มระแวง เพื่อตัดปัญหา เขายอมย้ายไปนอนที่สถานีตำรวจแล้วแท้ๆ ไม่อยากต้องมีคดีติดตัวทุกวันอีกแล้วนะ!

"วันนี้ตอนถ่ายละครนายลงไม้ลงมือกับฝ่าซือ นับด้วยไหมล่ะ?"

บอสหยางชะงักไปเช่นกัน ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเล

"เชี่ยเอ๊ย เรื่องแค่นั้นก็นับเป็นคดีด้วยเหรอ?"

"ไปสถานีตำรวจก่อนเลย!"

หลี่หยางถึงกับเหวอ คิดยังไงเรื่องนั้นก็ไม่น่าจะลามไปถึงสถานีตำรวจได้แท้ๆ เขามีเหตุผลในการลงมือหนักแน่นพอ ไม่ได้เจตนาทำร้ายร่างกายสักหน่อย จะผิดได้ยังไง?

ทุกอย่างเป็นเพราะความต้องการของงานล้วนๆ แถมสุดท้ายเพราะ "ทนเห็นคนเจ็บไม่ไหว" เขายังเป็นฝ่ายหยุดมือเองด้วยซ้ำ ไม่อย่างนั้นคงตบต่อทั้งวันไม่เลิกหรอก!

บอสหยางไม่พูดพล่ามทำเพลง เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจถนนทองคำทันที

ข้างๆ กันนั้น เร่อปากะพริบตาโตปริบๆ พลางจ้องมองหลี่หยางด้วยความประหลาดใจ

หมอนี่ดูเหมือนจะไปสถานีตำรวจเป็นวันที่แปดแล้วใช่ไหมเนี่ย?

เขามีเวรกรรมผูกพันอะไรกับสถานีตำรวจกันแน่ ถึงได้พัวพันกันลึกซึ้งขนาดนี้?

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็เลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดรถของสถานีตำรวจ

"เสี่ยวหยาง ทำไมเพิ่งมาถึงเอาป่านนี้ล่ะ?"

"เร็วๆ มาทางนี้!"

จ้าวหมินยืนรออยู่หน้าประตูด้วยความร้อนใจ พอเห็นพวกเขามาถึงก็รีบปรี่เข้ามาหา

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?"

"ทำไมถึงร้อนรนขนาดนี้?"

หลี่หยางทำหน้าบอกบุญไม่รับ ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนจะไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นป่านนี้คงโดนจับไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

"เฮ้อ ลุงเฉินของนายน่ะสิ วันนี้ไปเจอกับพวกคนร้ายเข้า ลุงเฉินสะกดรอยตามไปเรื่อยๆ กำลังจะแจ้งให้ที่สถานีกับทางกองสืบสวนลงมือ แต่ดันถูกจับได้ซะก่อน โดนพวกมันรุมทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสเลย!"

"โดยเฉพาะแขนขวา โดนฟันไปตั้งสี่ห้าแผล กระดูกหักยับหมดแล้ว เธอต้องรีบไปช่วยชีวิตด่วนเลยนะ!"

จ้าวหมินเร่งฝีเท้าไปพลางเอ่ยด้วยความกระวนกระวาย

"อะไรนะครับ?"

"โดนฟันเหรอ?"

"บาดเจ็บแล้วทำไมพวกคุณไม่ไปโรงพยาบาล จะโทรหาผมทำไมเนี่ย?"

หลี่หยางชะงักไป แทบจะเป็นบ้า

นี่เห็นฉันเป็นหมอประจำตัวไปแล้วหรือไง? จะไม่เกรงใจกันเกินไปหน่อยเหรอ?

"ไปมาแล้ว แผลอื่นจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว แต่หมอบอกว่าแขนข้างนี้เส้นประสาทเสียหายหนักเกินไป อาจจะต้องตัดแขนทิ้ง ไม่อย่างนั้นเนื้ออาจจะเน่า หรืออาจอันตรายถึงชีวิตได้เลย!"

"ลุงเฉินของเธอน่าสงสารจริงๆ คนเรามีแขนแค่สองข้าง ถ้าแขนขวาขาดไป วันข้างหน้าจะทำยังไงล่ะ?"

จ้าวหมินส่ายหน้า พูดไปน้ำตาก็แทบจะไหลพราก

พวกเขาร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายสิบปี พอเห็นเฉินเย้าบาดเจ็บหนักขนาดนี้ เขาก็ปวดใจเหลือเกิน

"ดูลุงพูดเข้าสิ ทำอย่างกับว่ามีแค่เขาที่มีแขนสองข้าง คนอื่นเขามีสามเศียรหกกรกันหมดงั้นแหละ!"

"เอาเถอะ เดี๋ยวผมขอดูหน่อย!"

หลี่หยางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ขณะเดียวกันก็อดนับถือไม่ได้ ลุงพวกนี้ใจถึงพึ่งได้จริงๆ

ความรับผิดชอบในการกวาดล้างอิทธิพลมืดของพวกเขา ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกกองสืบสวนเลยสักนิด!

ไม่นานนัก ทั้งหมดก็มาถึงห้องรับรองของสถานีตำรวจ เวลานี้มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมเฉินเย้าอยู่

แขนของเฉินเย้าได้รับการพันแผลเบื้องต้นมาแล้ว ทว่าเลือดยังคงไหลซึมจนผ้ากอซกลายเป็นสีแดงฉาน

"หลีกไปๆ อย่ามายืนมุงกัน ให้เสี่ยวหยางดูหน่อย!"

จ้าวหมินผลักทุกคนออกไป แล้วเปิดทางให้หลี่หยางก้าวขึ้นมาข้างหน้า

"ตาเฒ่าจ้าว โรงพยาบาลดีๆ ไม่ยอมอยู่ นายดันดึงดันพาเขากลับมา เสี่ยวหยางจะรักษาได้จริงๆ เหรอ?"

คนอื่นๆ ต่างมองจ้าวหมินกับหลี่หยางด้วยความกังขา หยางลี่ถึงขั้นเปิดปากตำหนิออกมาตรงๆ

"รักษาได้ก็รักษา รักษาไม่ได้ก็ช่างมัน อย่างมากก็แค่เสียแขนไปข้างหนึ่ง จะมีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกเหรอ?"

"ลองเสี่ยงดูสักตั้ง ถ้าโชคดีหน่อยอาจจะรักษาแขนข้างนี้ไว้ได้ จะมามัวพล่ามไร้สาระอะไรกันนักหนา?"

"เสี่ยวหยาง เธอลงมือได้เลย พวกตาบอดพวกนี้ไม่รู้ถึงความเก่งกาจของเธอ แต่ลุงจ้าวเชื่อมั่นในตัวเธอเสมอ!"

จ้าวหมินถลึงตาใส่คนรอบข้าง พลางเอ่ยให้กำลังใจหลี่หยางอย่างเต็มที่

"เอาละครับ ไม่ต้องยืนมุงกันแล้ว เงียบๆ หน่อยผมจะได้ตรวจดู!"

หลี่หยางส่ายหน้ายิ้มแห้งๆ เขาไม่ได้ต้องการแรงฮึดอะไรพวกนั้นอยู่แล้ว ก่อนจะนั่งยองๆ ลงแล้วจับชีพจรทันที!

จากนั้นก็แกะผ้าพันแผลออก ตรวจดูบาดแผลของเฉินเย้าอย่างละเอียด

เฉินเย้าไม่ได้พูดจาอะไรในตอนนี้ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ได้แต่กัดฟันข่มความทรมานเอาไว้

จนกระทั่งหลี่หยางเริ่มซักถามอาการ เขาถึงยอมเค้นคำตอบกลับมาได้สองสามคำ

"เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้วครับ แขนข้างนี้รักษาไว้ได้ เดี๋ยวผมจะฝังเข็มระงับปวดให้ลุงเฉินก่อน แล้วค่อยต่อกระดูกรักษาแผลให้!"

หลี่หยางพยักหน้าเล็กน้อย พลางบอกให้จ้าวหมินไปหยิบเข็มเงินที่เขาเคยทิ้งไว้ที่นี่มา หลังฆ่าเชื้อเรียบร้อย เขาก็ปักเข็มลงไปติดต่อกันสามเล่ม พริบตานั้น แขนทั้งข้างของเฉินเย้าก็ชาดิก ไร้ความรู้สึก ไม่หลงเหลือความเจ็บปวดอีกต่อไป

ถึงตรงนี้ เฉินเย้าถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกยาวเหยียด

ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างพากันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

แค่ปักเข็มส่งๆ ไปสองสามทีก็หายปวดแล้วเหรอ? ออกฤทธิ์ไวกว่ายาชาซะอีก จริงหรือหลอกเนี่ย?

"ลุงเฉินรอแป๊บนะ ผมจะต่อกระดูกให้ก่อน!"

หลี่หยางบอกไปอีกประโยค จากนั้นจึงเริ่มลงมือต่อกระดูก แล้วฝังเข็มห้ามเลือดให้เฉินเย้า สุดท้ายก็นำขี้ผึ้งยาบางส่วนที่สถานีตำรวจเอากลับมาจากโรงพยาบาลมาทาให้ แล้วพันผ้าพันแผลกลับเข้าไปใหม่

"แค่นี้ก็เสร็จแล้วเหรอ? ถึงจะเริ่มปวดขึ้นมาอีก แต่ก็ไม่ได้ทรมานจนทนไม่ไหวแล้วนะ!"

"เสี่ยวหยาง หรือว่าเธอจะเป็นหมอเทวดาเหมือนที่ตาเฒ่าจ้าวบอกจริงๆ?"

เฉินเย้าลุกขึ้นมาขยับแขนดู พลางมองหลี่หยางด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

ขนาดโรงพยาบาลยังบอกว่าต้องตัดแขนทิ้ง แต่พอมาถึงมือหลี่หยาง ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเรียบร้อย จะอัศจรรย์เกินไปแล้วมั้ง?

จังหวะนี้ไม่ใช่แค่เฉินเย้าที่ตกตะลึง แม้แต่หยางลี่และตำรวจคนอื่นๆ รวมถึงเร่อปากับบอสหยางต่างก็มีสีหน้าเหลือเชื่อไปตามๆ กัน

ฝีมือของหมอนี่มันมหัศจรรย์เกินไปแล้วจริงๆ จนแทบไม่น่าเชื่อสายตาตัวเอง

"เรื่องกล้วยๆ น่า ชุบชีวิตคนตายสร้างเนื้อติดกระดูกผมยังทำได้เลย แค่นี้จะนับเป็นอะไรได้"

"เอาละๆ คืนนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้หลังเลิกงานผมจะไปจัดยามาบำรุงให้ลุงอย่างดีเลย!"

"บอสหยาง พวกคุณกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ยังมีคิวถ่ายละครกับไลฟ์สดอีก อย่าให้เสียงานเลยครับ"

หลี่หยางโบกมืออย่างไม่ยี่หระ ยิ้มกระหยิ่มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่อย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย

ท่าทางสบายๆ ไม่เดือดเนื้อร้อนใจราวกับที่นี่เป็นบ้านตัวเอง ทำเอาบอสหยางกับเร่อปาอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบนใส่เขา

"เสี่ยวหยาง คืนนี้นายยังจะนอนที่สถานีตำรวจอีกเหรอ?"

ข้างๆ กันนั้น หยางลี่อดรนทนไม่ไหวจนต้องโพล่งขึ้นมา

"พูดจาไร้สาระ! เสี่ยวหยางมาที่นี่ก็เหมือนกลับบ้านตัวเอง ถ้าไม่นอนที่นี่แล้วจะให้ไปนอนที่ไหนล่ะ?"

"เสี่ยวหยาง ฟังลุงนะ ต่อไปนี้นายปักหลักอยู่ที่นี่ได้เลย ใครกล้ามีปัญหา ลุงจะซัดมันให้เอง!"

ไม่ทันที่หลี่หยางจะได้อ้าปาก จ้าวหมินก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน แถมยังจัดแจงห้องพักชั้นดีให้เสร็จสรรพ ซึ่งแน่นอนว่ามันก็คือห้องพักเวรของพวกเขานั่นแหละ

ภาพตรงหน้านี้ ยิ่งทำให้เร่อปากับบอสหยางถึงกับพูดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่

สิบนาทีต่อมา สองสาวก็ขอตัวกลับไป หลี่หยางกำชับข้อควรระวังให้เฉินเย้าอีกสองสามข้อ จากนั้นจึงไปอาบน้ำแล้วเข้านอนพักผ่อน!