บทที่ 75 ขาดทุนชะมัด กินเต้าหู้ทั้งทียังไม่ทันรู้รส!

“เกิดอะไรขึ้น”

อวี๋หลงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองผู้จัดการเสิ่นด้วยความหงุดหงิด

“สายจากผู้จัดการใหญ่… ผม… ผมโดนไล่ออกแล้วเหรอเนี่ย”

ผู้จัดการเสิ่นอ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเค้นเสียงสั่นเครือออกมาได้

“อะไรนะ ไล่ออกเนี่ยนะ!”

“มาไล่ออกอะไรกันกลางดึก”

“มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!”

ต่อให้อวี๋หลงจะสุขุมแค่ไหน วินาทีนี้เขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

เขาหันขวับไปมองพวกหลี่หยางทันที หรือว่า…

“ผู้จัดการชิวถามว่าผมไปล่วงเกินบอสหยางเข้าอีท่าไหน บอกว่าถ้าตอนนี้ไม่จัดการให้เรื่องจบลงด้วยดี ไม่ใช่แค่โดนไล่ออก แต่บริษัทจะเล่นงานผม และอาจจะโดนฟ้องข้อหาทำลายผลประโยชน์ของบริษัทด้วย!”

ผู้จัดการเสิ่นพูดอีกครั้ง สีหน้าและน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยากในชีวิต

ถ้าแค่โดนเลิกจ้างตามปกติ อย่างน้อยก็ยังได้เงินชดเชยสักก้อนแท้ๆ

แต่จู่ๆ ต้องมาเจอกับการถูกไล่ออกกะทันหันแบบนี้ ไม่เพียงจะไม่ได้เงินชดเชยสักแดงเดียว แต่ยังส่อแววจะโดนฟ้องร้องอีก นี่มันกะบีบให้ตายชัดๆ!

“อะไรนะ”

“มันจะเป็นไปได้ยังไง!”

จังหวะนี้ อวี๋หลงนั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที

มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเขายังไม่เชื่อว่าพวกบอสหยางโอนเงินสองร้อยล้านไปจริงๆ สมองเขาก็คงมีปัญหาแล้วล่ะ

ตอนแรกยังนึกดูแคลนรอดูเรื่องตลกของคนอื่นอยู่แท้ๆ แต่จุดจบกลับพลิกผันตาลปัตรแบบนี้ ใครมันจะไปยอมรับได้ลง!

“หึๆ ไอ้แซ่อวี๋ นายไม่ใช่เหรอที่ชอบแย่งน่ะ”

“มาสิ โชว์น้ำยาหน่อยแล้วแย่งไปให้ดูที!”

หลี่หยางแค่นยิ้มเย็น ชำเลืองมองอวี๋หลงด้วยสายตาท้าทาย

“แกเอาเงินมาจากไหนกันแน่!”

อวี๋หลงส่ายหน้า ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

“ฉันจะเอาเงินมาจากไหนมันเกี่ยวอะไรกับแก มีปัญญาก็ไปแจ้งตำรวจสิว่าเงินฉันไม่สะอาด!”

“ไอ้หนู ถ้าน้ำยาไม่พอก็มุดหัวกลับไปซะ อย่าสะเออะมาทำตัวเป็นหมาป่าหางโต!”

“ยังไม่ทันได้สืบทอดบริษัทตระกูลแกเลย มีสิทธิ์อะไรมาวางก้ามต่อหน้าฉัน ให้พ่อแกมาเองยังพอว่า!”

“เล่นคนเดียวไปเถอะ ไปละ!”

หลี่หยางส่งเสียงเยาะเย้ย จังหวะที่พูดเขาก็กอดคอบอสหยางกับเร่อปาคนละข้าง แล้วพาเดินดุ่มๆ ออกไปข้างนอก

เวลานี้ ในใจของทั้งบอสหยางและเร่อปาต่างปั่นป่วนเหมือนคลื่นยักษ์ซัดสาด สติสตังยังไม่กลับเข้าร่าง

ไม่ใช่ว่าพวกเธอไม่เคยเห็นเงิน ระดับดาราแถวหน้า เงินที่มากกว่านี้ก็เคยผ่านตามาแล้ว

แต่วงการบันเทิงก็มีกฎของวงการบันเทิง อย่ามองแค่ว่าระดับพวกเธอ ออกงานทีหนึ่งก็มีตัวเลขหมุนเวียนหลายสิบล้านหรือหลักร้อยล้าน

ในความเป็นจริงก็แค่คนรับจ้างทำงานให้กลุ่มทุนทั้งนั้น ท้ายที่สุดแล้วเงินพวกนี้ ตกถึงมือพวกเธอได้สักยี่สิบถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็บุญโขแล้ว

ยิ่งช่วงนี้พวกเธอเร่งขยายการลงทุนไปเยอะ ในมือจึงไม่มีเงินสดเหลืออยู่จริงๆ

การควักเงินก้อนสองร้อยล้านออกมาฟาดตูมเดียว แถมไม่ลังเลใจเลยสักนิดแบบนี้ มันน่าตกตะลึงจนตาค้างเกินไปแล้ว

ทั้งสองคนยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำลังถูกหลี่หยางกอดคอพาก้าวเดินออกมาในท่าทางแบบไหน

จนกระทั่งเดินพ้นประตูห้องรับรองส่วนตัวออกมา มีคนเริ่มชี้ไม้ชี้มือและหยุดยืนมอง ทั้งสองสาวถึงเพิ่งได้สติกลับมา

โรงแรมแห่งนี้คึกคักอย่างยิ่ง พนักงานที่เดินผ่านไปมามีทั้งหนุ่มหล่อสาวสวย ทุกคนล้วนหน้าตาและรูปร่างระดับนายแบบนางแบบ

คนที่สามารถมาใช้จ่ายที่นี่ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าไม่รวยล้นฟ้าก็ต้องมีอำนาจบารมีล้นมือ

หนุ่มหล่อสาวสวยที่เดินขวักไขว่พวกนี้แท้จริงแล้วทำงานอะไรกันแน่ ทุกคนต่างรู้แก่ใจดี

ถ้าไม่คอยปรนนิบัติเสี่ยใหญ่ ก็ต้องคอยดูแลเศรษฐินีสาวใหญ่

ที่นี่เป็นธุรกิจของตระกูลอวี๋อยู่แล้ว ตามชะตากรรมเดิมของหลี่หยาง หากเดินตามรอยเดิม อีกไม่ช้าเขาก็คงต้องถูกส่งมาทำงานเป็นโฮสต์ชายที่นี่เหมือนกัน

แต่ในที่สุดเขาก็สลัดพ้นมันมาได้แล้ว

ในตอนนี้ หลี่หยางกำลังกอดคอสองสาวงามระดับแถวหน้าเดินออกมา หนุ่มหล่อสาวสวยไม่น้อยที่เห็นเข้าต่างพากันเบิกตากว้าง

นั่นมันบอสหยางกับเร่อปาไม่ใช่เหรอ!

แล้วอีกคนนั่น มันไม่ใช่ตัวท็อปตำแหน่งโฮสต์ชายของโรงแรมที่บริษัทล็อกตัวไว้หรอกเหรอ

พวกเขามาเดินด้วยกันได้ยังไง

หรือว่าเศรษฐินีสาวทั้งสองจะเหงาจัด แล้วพอดีกับที่หลี่หยางโดนบริษัทส่งตัวมา พวกเธอเลยแวะมาแก้ขัดเรื่องบนเตียงกันที่นี่งั้นเหรอ

พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หลายคนก็แทบจะคลั่งตาย

โดยเฉพาะพวกโฮสต์ชายทั้งหลาย ตาร้อนผ่าวกันเป็นแถบ

ทำไมกันล่ะ เป็นโฮสต์ชายเหมือนๆ กันแท้ๆ พวกเขากลับต้องคอยปรนนิบัติยายแก่รุ่นป้าอายุอย่างต่ำก็สี่สิบอัป แต่ไอ้หมอนี่กลับได้ปรนนิบัตินางเอกซูเปอร์สตาร์คนสวยถึงสองคนเนี่ยนะ!

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาเหล่านั้น หลี่หยางเองก็ยังงงๆ อยู่พักหนึ่ง เพียงแต่แอบทอดถอนใจว่า พี่น้องพวกนี้น่าสงสารจริงๆ ที่ถูกบีบให้ต้องมาหาเงินด้วยวิธีนี้

ตระกูลอวี๋นี่ช่างบีบคั้นคนดีให้ตกต่ำเก่งเหลือเกิน

บอสหยางกับเร่อปายังไม่ทันได้คิดอะไร จนกระทั่งเริ่มรู้สึกทนสายตาคนรอบข้างไม่ไหว ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าพวกเธอทั้งคู่กำลังโดนหลี่หยางกอดคอไว้อยู่

ท่าทางนั้นดูสนิทสนมกลมเกลียวเหมือนเพื่อนซี้สามคนเดินกอดคอกันไม่มีผิด

แต่ในสามคนนี้ดันเป็นผู้หญิงไปแล้วสองคน ท่าเดินแบบนี้มันดูพิลึกพิลั่นเกินไปไหมเนี่ย!

“หลี่หยาง!”

สองสาวได้สติขึ้นมาไล่เลี่ยกัน จึงรีบผลักหลี่หยางออกทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู

เผลอทำท่าทางแบบนี้ออกมาโดยไม่รู้ตัว ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกันล่ะเนี่ย

ยิ่งพอเห็นกับตาว่ามีคนยกมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปแล้ว สีหน้าของพวกเธอก็ยิ่งเปลี่ยนไป หากภาพนี้หลุดออกไปในโลกออนไลน์ ผลลัพธ์คงเกินจะจินตนาการแน่

ปัญหาคือที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลอวี๋ พวกเธอไม่มีทางไปบังคับขอให้เขาลบวิดีโอได้เลยด้วยซ้ำ

ใบหน้าสะสวยของสองสาวเดี๋ยวแดงเดี๋ยวกระเจิง ในใจกระวนกระวายไม่เป็นสุข

“เป็นอะไรกัน จ้องหน้าฉันทำไม ไปสิ!”

หลี่หยางเองก็เพิ่งรู้ตัว แอบตะลึงอยู่เหมือนกันว่าตัวเองเผลอเนียนกินเต้าหู้สาวสวยไปถึงสองคนแบบโจ่งแจ้งขนาดนี้

เสียดายชะมัด ดันใจลอยไปหน่อย เลยไม่ได้ตั้งใจซึมซับสัมผัสเลย

แต่จะให้พวกเธอจับพิรุธความเก้อเขินของเขาได้เด็ดขาดไม่ได้!

คิดได้ดังนั้น หลี่หยางก็เดินนำลิ่วออกไปข้างนอกทันที

เห็นท่าทางแบบนั้นแล้ว เร่อปาก็แทบจะระเบิดอารมณ์

หมอนี่กอดเธออยู่ตั้งนานสองนาน แล้วก็เดินลอยหน้าลอยตาไปเฉยๆ ไม่มีคำอธิบายสักคำเลยเนี่ยนะ!

เร่อปาเบิกตากว้าง อ้าปากเตรียมจะต่อว่า แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร บอสหยางก็รีบดึงแขนเธอไว้ก่อน

“อย่าไปถือสามันเลย มันเริ่มกวนประสาทอีกแล้ว เดี๋ยวจะโมโหจนอกแตกตายเปล่าๆ!”

วินาทีนี้บอสหยางนึกอะไรขึ้นมาได้

จากประสบการณ์ของเธอ ในเวลาแบบนี้ห้ามต่อปากต่อคำเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเจ้าบ้านี่จะทำให้คนเส้นเลือดในสมองแตกเอาได้

เรื่องนี้ ดูจากสิ่งที่เธอเพิ่งเจอมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนได้เลย

“หลี่หยาง นายไปเอาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกันแน่”

“ฉันรู้สึกว่าเรื่องวันนี้ทั้งวันมันดูไม่เหมือนจริงเลยสักนิด!”

สิบนาทีต่อมา ทั้งสามคนก็ขึ้นมานั่งบนรถ

เดิมทีหลี่หยางตั้งใจจะนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ แต่เร่อปากลับทำตัวเป็นผู้พิทักษ์สาวงาม จับเขาโยนไปไว้ที่เบาะหลังทันที

พอหย่อนก้นนั่งลง บอสหยางก็อดไม่ได้ที่จะหันขวับมาถาม

“นั่นสิหลี่หยาง นายล้มละลายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยังมีเงินเยอะขนาดนี้ได้ล่ะ”

“มีเงินในมือเยอะขนาดนี้ นายจะมาทนลำบากทำไมกัน”

“ยังจะมาเล่นละครอีกเหรอ เอาเงินไปใช้ชีวิตสุขสบายไม่ดีกว่าหรือไง นี่มันเงินสดแท้ๆ เลยนะ ไม่ใช่ทรัพย์สินทั่วไป แล้วก็ไม่ใช่แค่ตัวเลขมูลค่าหุ้นด้วย!”

เร่อปาก็อดหันกลับมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

คืนนี้ ทั้งคู่โดนความป๋าของหลี่หยางทำให้ช็อกจนแทบสิ้นสติไปแล้วจริงๆ

“ฮ่า เงินขี้ปะติ๋ว เรื่องแค่นี้ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรอก!”

นานๆ ทีหลี่หยางจะได้สัมผัสความสุขของคนรวย เขายืดคอทันที แทบจะเชิดจมูกชี้ฟ้า แล้วพ่นคำพูดเก๊กเท่สำนวนลิเกครึ่งโบราณครึ่งสมัยใหม่ออกมา

สองสาวได้ยินเข้าก็กลอกตามองบนพร้อมกัน ไอ้หมอนี่เอาอีกแล้ว ขี้เก๊กไม่เลิก

แต่ก็นั่นแหละ มีเงินเยอะขนาดนี้ เขาก็มีสิทธิ์เก๊กจริงๆ นั่นแหละ

ถ้าเป็นพวกเธอเอง ก็คงอดเชิดหน้าอวดเบ่งไม่ได้เหมือนกัน

“หลี่หยาง ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นพวกเราคงโดนหลอกจนหัวปั่นไปแล้ว”

“เงินทั้งหมดโอนไปแล้ว ชั่วครั้งชั่วคราวคงยังเอาคืนมาไม่ได้ ไว้พอกลับไปฉันจะเขียนสัญญากู้ยืมเงินให้นาย ภายในสามปี ฉันจะหามาคืนนายให้ครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอน!”

บอสหยางสูดหายใจเข้าลึก เอ่ยปากด้วยความซาบซึ้งใจ