บทที่ 74 มีเงินทั้งที มีหรือจะไม่ขิง!

“ขอบใจนะ เงินก้อนนี้ฉันจำไว้แล้ว วันหลังจะคืนให้ เดี๋ยวค่อยเขียนสัญญากู้ยืมตามไปให้!”

บอสหยางยังคงมีหลักการของตัวเอง ไม่พูดจาไร้สาระให้เสียเวลา รีบยกหูโทรศัพท์ติดต่อทางเว็บไซต์ต้นสังกัดของผู้จัดการเสิ่นทันที

“เกรงใจไปได้ แค่ไม่กี่สิบล้านไม่ได้อยู่ในสายตาผมหรอก เอาอีกสักร้อยล้านไหมล่ะ!”

“ผมบอกว่าให้ก็คือให้ ไม่จำเป็นต้องคืน โอนให้บริษัทพวกนั้นเพิ่มไปอีกหน่อย ทางที่ดีเอาลิขสิทธิ์ผูกขาดมาเลย ต่อไปอยากได้บทเรื่องไหนก็เลือกได้ตามใจชอบ!”

หลี่หยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ระหว่างที่พูดก็โอนเงินเข้าบัญชีของบอสหยางไปอีกหนึ่งร้อยล้าน

เรื่องน่าเสียดายที่สุดในชีวิตมีอยู่สองอย่าง ตอนมีชีวิตอยู่ไม่มีเงินใช้ กับตอนตายไปแล้วดันใช้เงินไม่หมด

ถึงหลี่หยางจะไม่ตาย แต่บทบาทของคุณชายจางก็ต้องมีวันจบลง ทันทีที่บทนี้แสดงจบ เงินพวกนี้ก็ไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป!

ถ้าใช้เงินก้อนนี้ไม่หมด เขารู้สึกเหมือนตัวเองตายไปทั้งที่เงินยังใช้ไม่หมด มันทรมานใจจะตายชัก

ในเมื่อช่วงเวลาสั้นๆ นี้ใช้ไม่ทัน สู้เอามาอวดรวยเล่นๆ แถมยังได้ผูกมิตรสร้างบุญคุณอีกต่างหาก มีอะไรไม่ดีตรงไหน?

อย่างน้อยก็ถือว่าโยนเงินลงน้ำ แต่เขายังได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นไม่ใช่เหรอ?

“นาย…”

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนทางมือถือว่ามีเงินเข้าอีกหนึ่งร้อยล้าน บอสหยางก็อึ้งค้างไปในทันที

หมอนี่บ้าไปแล้วเหรอ?

เงินทองเขาเอามาโยนทิ้งเล่นกันแบบนี้หรือไง?

“ไม่ต้องพูดแล้ว รีบโอนไปให้ทางนั้นซะ อยากโอนเท่าไหร่ก็แล้วแต่คุณเลย!”

“แต่ก็ยังยืนยันคำเดิม เงินก้อนนี้ผมไม่เอาคืน ถ้าคุณกล้าคืน ผมโกรธจริงๆ ด้วย!”

หลี่หยางโบกมือ พลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา บอสหยางกับเร่อปาก็ยืนเหวอจนสติหลุดไปเรียบร้อย

นี่ใช่คำที่คนปกติเขาพูดกันเหรอ?

เงินเกือบสองร้อยล้าน แถมยังไม่ยอมให้คืนอีก ทำท่าเหมือนถ้าคืนเงินให้แล้วจะกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตซะงั้น

นี่มันทำลายสามัญสำนึกของมนุษย์เกินไปแล้วไหม?

ทว่าทั้งสองคนไม่มีทางรู้เลยว่า หลี่หยางเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

คนบ้าที่ไหนจะไม่เอาเงิน?

ประเด็นคือเขาได้แค่สิทธิ์ใช้งานชั่วคราว ไม่มีสิทธิ์เก็บไว้ถาวรหรือเอาไปใช้ส่วนตัวได้ตลอดไป

ตอนนี้ถ้าเขายกให้คนอื่นไป ก็ถือว่าได้ใช้มันแล้ว

แต่ถ้ามีคนเอามาคืน มันก็ยังคงเป็นเงินของตัวละครคุณชายจางอยู่ดี พอแสดงบทบาทนี้จบ เงินพวกนี้ก็ต้องหายวับไป เขาไม่ได้เงินติดกระเป๋าเลยสักแดงเดียว

ถ้าไม่เป็นแบบนี้ สู้เขาเอาเงินสามร้อยล้านไปกว้านซื้อทรัพย์สินไว้ไม่ดีกว่าเหรอ?

ดังนั้น แทนที่จะปล่อยให้เงินหายไปเปล่าๆ สู้ใจป้ำให้ถึงที่สุดไปเลย เรามันคนรวย มีเงินซะอย่าง จะผลาญเล่นใครจะทำไม!

“เร็วๆ เข้าสิ เห็นเงินใช้ไม่หมดเนี่ย ผมอึดอัดใจจะตายอยู่แล้ว!”

หลี่หยางพูดความจริงจากใจออกมาอย่างหาได้ยาก

แต่พอคำนี้เข้าหูบอสหยาง ฟังยังไงก็รู้สึกทะแม่งๆ

สุดท้าย บอสหยางก็จำต้องยกมือถือขึ้นมาติดต่อทางเว็บไซต์จนได้

ทว่าพอถึงตอนที่จะพูดเรื่องตัวเลขจำนวนเงิน เธอกลับลังเลขึ้นมา

ยังไงนี่ก็ไม่ใช่เงินของเธอ ในอนาคตต้องหามาคืนแน่นอน เท่ากับว่าเธอกำลังเอาเงินในอนาคตมาใช้ จะทำสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด

“ฮัลโหล โอนเงินสองร้อยล้านไปให้พวกคุณแล้วนะ ส่วนเรื่องจะร่วมมืออะไรกันบ้างไว้ค่อยคุยวันหลัง ผมขอเรียกร้องแทนบอสหยางหนึ่งข้อ!”

“ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ รีบโทรศัพท์ไปหาผู้จัดการทั่วไปแซ่เสิ่นนั่นซะ สั่งให้มันไสหัวไป ไม่อย่างนั้นความร่วมมือหลังจากนี้ก็ไม่ต้องคุยกันแล้ว!”

หลี่หยางเห็นบอสหยางมัวแต่อ้ำอึ้ง จึงเดินตรงเข้าไปแย่งมือถือมาพูด พอกล่าวจบก็กดตัดสายทันที

“หลี่หยาง นาย…”

บอสหยางแทบจะสติแตก หมอนี่ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย?

“โอนเงินไปสิ!”

“ผมโอนเพิ่มให้คุณอีกยี่สิบล้านแล้ว อย่ามัวแต่ชักช้า รีบๆ เข้า!”

หลี่หยางยื่นมือถือคืนให้บอสหยาง พลางเอ่ยเร่ง

บอสหยางรู้สึกหัวใจบีบรัดไปหมด สองร้อยล้านเชียวนะ หมอนี่ทำเป็นไม่สะทกสะท้านขนาดนี้ได้ยังไงกัน

แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว หลังลังเลอยู่นาน เธอคิดจะโทรไปยกเลิก ทว่าภายใต้สายตาที่จ้องกดดันของหลี่หยาง เธอก็ทำได้เพียงกัดฟันโอนเงินก้อนนั้นออกไป

พูดได้เลยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บริษัทของพวกเธอไม่ต้องกังวลเรื่องบทละครอีกแล้ว

เรื่องในเว็บไซต์นั้นอยากจะเลือกเรื่องไหนก็เลือกได้ อยากสร้างแบบไหนก็สร้างได้ มีเงินทุนหนุนหลังขนาดนี้ ให้แสดงไปจนตายก็ยังไหว

ต่อไปยังจะต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสทำเงินอีกเหรอ?

ในเวลานี้ ภายในห้องนอนแห่งหนึ่ง ชายวัยกลางคนกำลังนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้างุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าบอสหยางหมายความว่าอย่างไร

โดยเฉพาะเสียงผู้ชายที่โผล่มาตอนท้าย พูดจาอวดดีเกินไปแล้ว

โทรมาดึกดื่นป่านนี้ คิดจะเอาเขามาล้อเล่นแก้เหงาหรือไง?

ขณะที่เขากำลังสับสน จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกสาย

เป็นสายจากแผนกการเงินของบริษัท

“อะไรนะ มีเงินเข้าบัญชีบริษัทสองร้อยล้าน โอนมาจากบอสหยางงั้นเหรอ?”

พอฟังคำรายงานจากฝ่ายการเงิน ชายคนนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นบ้า

นี่มันไม่ต่างอะไรกับเงินหล่นทับลงมาจากฟ้าเลยสักนิด

สัญญายังไม่ได้คุยกันแท้ๆ แต่จ่ายเงินมาก่อนแล้ว มีธรรมเนียมที่ไหนกัน?

เขาสัมผัสได้ทันที นี่บอสหยางกำลังแสดงแสนยานุภาพทางการเงินให้เขาดูชัดๆ เงินทุนมหาศาลขนาดนี้ ชัดเจนว่าต้องการผูกขาดลิขสิทธิ์ภาพยนตร์และซีรีส์ทั้งหมดของบริษัทพวกเขา

ต้องรู้ก่อนนะว่า ก่อนหน้านี้เพื่อแสดงความจริงใจในการร่วมมือ บอสหยางก็วางเงินมัดจำไว้แล้วหนึ่งร้อยล้าน รวมกับสองร้อยล้านนี้เข้าไปอีก ก็เป็นสามร้อยล้านแล้ว

ยังมีลูกค้ารายไหนจะยิ่งใหญ่ไปกว่านี้อีกไหม?

ชายวัยกลางคนไม่กล้าคิดชักช้า รีบกดโทรศัพท์หาบอสหยางทันที

ในห้องส่วนตัว มือถือของบอสหยางส่งเสียงดังขึ้น หลี่หยางชะโงกหน้าไปดูแวบหนึ่ง พอเห็นชื่อสายเรียกเข้าก็แย่งมือถือมากดรับสายทันที!

“ฮัลโหล นายคือคนที่ชื่อผู้จัดการชิวอะไรนั่นใช่ไหม?”

“ที่ผมพูดไปเมื่อกี้ นายคงได้ยินชัดเจนแล้วนะ ไม่มีเงื่อนไขอื่นหรอก ถ้าบริษัทนายอยากได้เงินก้อนนี้ไว้ และอยากร่วมมือกันระยะยาวต่อไป ก็ช่วยเตะไอ้คนที่ชื่อผู้จัดการเสิ่นนั่นทิ้งไปก่อน!”

“ไม่อย่างนั้น ถ้าบริษัทยังเก็บตัวบ่อนทำลายแบบนี้ไว้ ผมคงต้องสงสัยอย่างหนักแล้วล่ะว่าบริษัทนายมีค่าพอให้ร่วมงานด้วยหรือเปล่า!”

หลี่หยางเอ่ยปากพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม

“อ๋า!”

ทางปลายสาย ผู้จัดการชิวอ้าปากค้างจนตาโต ดูท่าสถานการณ์จะซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก

บอสหยางคนนี้เกาะมหาเศรษฐีตัวจริงเข้าให้แล้ว!

เงินสองร้อยล้านคิดจะโยนก็โยนออกมาหน้าตาเฉย นี่มันผู้ยิ่งใหญ่ระดับไหนกัน?

คนที่เขาไม่มีปัญญาไปมีเรื่องด้วยแน่นอน!

“ฮ่าๆ คุยง่ายครับคุยง่าย คุณผู้ชายโปรดรอสักครู่ ผมไม่สนหรอกว่าไอ้แซ่เสิ่นมันไปล่วงเกินคุณผู้ชายยังไง แต่ก่อนถึงวันพรุ่งนี้ ผมรับประกันเลยว่าจะไล่มันไสหัวออกจากบริษัทไปแน่นอน!”

เมื่อไม่เห็นหลี่หยางตอบกลับ ผู้จัดการชิวก็ไม่กล้าพูดพร่ำทำเพลง รีบให้คำมั่นสัญญาทันที

อำนาจของเงินมันประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า เรื่องพรรค์นี้เขาไม่คิดจะลังเลแม้แต่วินาทีเดียว

“เหอะๆ คุณชายหลี่ ทุกคนนี่สมกับเป็นนักแสดงจริงๆ เลยนะ!”

“รับส่งบทกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ถึงขั้นแกล้งโทรศัพท์กันด้วย เกือบทำเอาผมหลงเชื่อแล้วสิเนี่ย!”

ผู้จัดการเสิ่นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว

ให้ตายสิ เคยเห็นคนขี้เก๊กมาก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครจะแสดงละครตบตาได้แนบเนียนขนาดนี้มาก่อน

ที่สำคัญคือบอสหยางกับเร่อปายังยอมเล่นตามน้ำไปด้วยอีก

“เหอะๆ …”

อวี๋หลงเองก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน พลางส่ายหน้าด้วยท่าทางเอือมระอา

จากนั้นเขาก็รินไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วยกขึ้นจิบเบาๆ

เงินสองร้อยล้านเชียวนะ อย่าว่าแต่คุณชายอวี๋อย่างเขาเลย ต่อให้เป็นตระกูลสวีที่หนุนหลังเขาอยู่ หากคิดจะควักเงินสดก้อนนี้ออกมาก็ยังต้องเหนื่อยจัดการอยู่พอสมควร แต่นี่หมอนั่นกลับบอกว่าโอนก็โอนได้ทันทีเนี่ยนะ

ขอร้องเถอะ ขนาดพวกนักเขียนนิยายสมองกลวงยังไม่กล้าแต่งบทแบบนี้ออกมาเลยมั้ง?

ทว่าในระหว่างที่พวกเขากำลังรอดูหลี่หยางหน้าแตกอยู่นั้น จู่ๆ เสียงริงโทนโทรศัพท์ของผู้จัดการเสิ่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

ผู้จัดการเสิ่นหยิบมือถือขึ้นมาดูสายเรียกเข้า อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย สุดท้ายจึงกดรับสาย

แต่พอได้ยินเสียงที่ดังลอดออกมาจากปลายสาย ร่างของเขาก็พลันสั่นสะท้านไปทั้งตัว ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า แข็งทื่อค้างอยู่กับที่ในทันที!