บทที่ 73 รังแกกันเกินไปแล้ว หลี่หยางออกโรง!

"หรือว่าบอสหยางจะไม่เข้าใจความหมายของผมจริงๆ?"

อวี๋หลงนั่งพิงพนักอย่างใจเย็น เขาแกว่งแก้วไวน์ในมือไปมาพลางเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยี่หระ

บอสหยางนิ่งเงียบ แม้แต่เร่อปาที่อยู่ข้างๆ ก็พลอยเงียบไปด้วย

พวกเธอมองอวี๋หลง สลับกับมองผู้จัดการเสิ่น และหันไปมองสวีไป่ซง สีหน้าของทั้งคู่ย่ำแย่ถึงขีดสุด

ในวงการบันเทิงพวกเธออาจพอมีบุญคุณความแค้นและเส้นสายอยู่บ้าง แต่เมื่อต้องปะทะกับกลุ่มทุน เส้นสายพวกนั้นบางทีก็ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง

ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ใครจะยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อผิดใจกับตระกูลอวี๋แทนพวกเธอกัน?

"ไอ้หมอนี่ที่แซ่เสิ่นมันเป็นตัวอะไรเหรอครับ?"

"ทำไมผมมองแล้วขัดหูขัดตายังไงพิกล?"

"มีวิธีจัดการมันไหม?"

ทว่าในตอนนั้นเอง หลี่หยางกลับเอ่ยปากขึ้นมาพลางหันไปมองบอสหยาง

"นายน่ะหุบปากไปเลย!"

"อยากจัดการเขาก็ง่ายนิดเดียว ขอแค่นายมีเงิน ตอนนี้ก็ไปฮุบสัญญาฉบับนั้นมาให้ได้ แล้วร้องเรียนบริษัทต้นสังกัดของเขา รับรองว่ามันได้เดือดร้อนจนหัวหมุนแน่! แต่ถ้ามีเงินจริงๆ พวกเราจะต้องมาลำบากขนาดนี้ไหมล่ะ?"

เร่อปาที่กำลังเดือดปุดๆ หันมาตวาดใส่หลี่หยางอย่างหัวเสีย

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว ในวงการนี้เงินคือพระเจ้า มีเงินซะอย่างก็พูดคุยง่ายไปหมด ดีไม่ดีพวกเธอจะใช้เส้นสายที่มีกับทางเว็บไซต์ เขี่ยผู้จัดการเสิ่นพ้นเก้าอี้ไปเลยก็ยังได้ ทว่าพอไม่มีเงิน อีกฝ่ายก็อ้างเต็มปากว่าทำเพื่อผลประโยชน์ของบริษัท การที่พวกเธอคิดจะเล่นงานเขา มันก็เป็นแค่ฝันกลางวัน!

"เงินเหรอ?"

"น่าสนใจแฮะ ต่อหน้าหลี่หยางคนนี้ ยังมีเรื่องไหนที่เงินแก้ไม่ได้อีกเหรอ?"

"ก็แค่เงินไม่ใช่หรือไง?"

หลี่หยางยิ้มร่า เรื่องในวันนี้ต้นตอมันมาจากเขา ในเมื่อผู้จัดการเสิ่นริอ่านไปยืนข้างอวี๋หลง เขาก็ไม่มีทางปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่

"หลี่หยาง อย่าพูดเพ้อเจ้อ!"

บอสหยางทำหน้าเอือมระอา เธอขมวดคิ้วพลางดึงแขนหลี่หยางเอาไว้

หมอนี่พูดจาไม่ดูตาม้าตาเรือเอาเสียเลย

คิดว่าตัวเองยังเป็นคุณชายบ้านรวยเหมือนเมื่อก่อนหรือไง? ลำพังแค่ข้าวยังแทบจะไม่มีเงินกิน ยังริจะมาทำเป็นใจป้ำทุ่มเงินเป็นฟ่อนๆ!

ไม่เห็นหรือไงว่าอวี๋หลงกับผู้จัดการเสิ่นข้างหน้านั่นมองเขาด้วยสายตาสมเพชเวทนาขนาดไหน?

"ไม่เป็นไรหรอก ได้ยินพวกเธอคุยกันเมื่อกี้ว่ายังมียอดค้างชำระอยู่อีกไม่กี่ล้านใช่ไหม?"

"เอาแบบนี้ ผมให้สิบล้าน เอาไปจ่ายยอดค้างชำระนั่นเหลือเฟือเลยใช่ไหมล่ะ?"

"เพิ่มเงินให้อีกหน่อย ไปกดดันบริษัททางนั้นสักสามสิบล้านพอไหม? ผมไม่ต้องการอะไรมาก แค่อยากให้มันไม่มีที่ยืนในบริษัทอีกต่อไป!"

"ถ้าไม่พอก็เติมเข้าไปอีก!"

"ห้าสิบล้าน หนึ่งร้อยล้าน หรือจะสองร้อยล้านก็ว่ามา…"

หลี่หยางทำเป็นทองไม่รู้ร้อนต่อสายตาดูแคลนของอวี๋หลงและผู้จัดการเสิ่น พลางระดมยิงตัวเลขเงินก้อนโตใส่อย่างไม่ยั้ง

"ฮ่าๆ ขำเป็นบ้า!"

"คุณชายหลี่ ผมรู้ว่าคุณน่ะเคยรวย!"

"ได้ยินมาว่าสมัยที่ตระกูลหลี่ของคุณยังรุ่งเรือง บริษัทมีมูลค่าสูงตั้งหลายหมื่นล้าน!"

"ต่อให้เกิดเรื่องขึ้นในภายหลัง คุณก็ยังได้มรดกตกทอดมาตั้งเกือบพันล้าน!"

"แต่วันนี้มันไม่เหมือนวันวานแล้วนะ จะขี้โม้ก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย ทำตัวกร่างแบบนี้ไม่กลัวเขาจะหัวเราะฟันร่วงหรือไง?"

ผู้จัดการเสิ่นทนดูต่อไปไม่ไหว ระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมาอย่างดูถูก

"มันน่าขำนักเหรอ?"

"ผมถามคุณคำเดียว ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะทำให้คุณไสหัวไปได้?"

หลี่หยางแค่นยิ้มเย็น

"หึๆ สมกับเป็นคุณชายจริงๆ วางท่าได้ใจเด็ดมาก!"

"มาสิ แปดสิบล้าน! แค่แปดสิบล้าน แล้วเลือกผลงานมาอีกสองเรื่อง ผมเชื่อว่าบริษัทคงไม่ลังเลที่จะเตะผมออกจากตำแหน่งหรอก!"

"แต่คำถามคือ คุณมีปัญญาจ่ายเหรอ?"

"ถ้าคุณจ่ายไหวจริง ไม่ต้องรอให้บริษัทมาไล่ ผมจะเก็บของเดินออกไปเอง!"

"ควักเงินออกมาสิครับคุณชายหลี่ ไหนล่ะเงิน?"

ผู้จัดการเสิ่นมองหลี่หยางอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยเย้ยซ้ำอีกยก

"ที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

หลี่หยางหันไปถามเร่อปากับบอสหยาง

เร่อปาพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยจริงๆ

หมอนี่มันหน้าหนาขนาดไหนกันนะ โดนเขาถากถางซะขนาดนี้ยังจะมาวางก้ามทำเซียนอยู่อีก!

คิดว่าตัวเองยังเป็นคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์อยู่จริงๆ หรือไง?

บอสหยางเองก็จนปัญญาจะพูด ได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำนน

ในโลกการทำงาน บางครั้งความเป็นจริงมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ

ในฐานะคู่ค้าระดับปลายน้ำ ขอแค่มีกำลังทรัพย์มากพอ จะสั่นคลอนการตัดสินใจของบริษัทต้นน้ำเมื่อไหร่ก็ย่อมได้

เงินอาจไม่ใช่พระเจ้า แต่เงินก็บันดาลได้แทบทุกสิ่ง ไม่มีเรื่องไหนที่เงินแก้ไม่ได้… แต่ปัญหาก็คือตอนนี้พวกเธอไม่มีเงินน่ะสิ!

"โอเค เข้าใจละ งั้นรอแป๊บหนึ่ง!"

หลี่หยางไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง เดินเลี่ยงไปด้านข้างแล้วหยิบมือถือขึ้นมากดทำทีเป็นโอนเงิน

ทว่าในความเป็นจริง เขากำลังหลอมรวมเข้ากับโมเดลตัวละครคุณชายจางโดยตรง

กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าถ้าใช้มูลค่าสินทรัพย์สามร้อยล้านของตัวละครคุณชายจางไม่หมดคงเสียดายแย่ ไม่นึกเลยว่าโอกาสผลาญเงินจะประเคนมาถึงที่เร็วขนาดนี้

ในเมื่อมีเงินกองอยู่ตรงหน้า ขืนปล่อยไว้ก็หมดอายุเปล่าๆ เอามาใช้ตบหน้าคนเล่นก็ดูเข้าท่าไม่เลว

หลี่หยางไม่รอช้า จัดแจงดึงสินทรัพย์ของตัวละครออกมา แล้วโอนแปดสิบล้านเข้าบัญชีของบอสหยางในทันที

วินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือของบอสหยางก็ดังขึ้น

บอสหยางหยิบมือถือขึ้นมาดู ในพริบตานั้นดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง ก่อนจะหันขวับไปมองหลี่หยางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"หลี่หยาง… เงินนี่มัน…"

ม่านตาของบอสหยางหดเกร็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนพูดจาติดขัด

เงินแปดสิบล้านพอบอกว่าจะเข้าก็เข้าทันทีเลยเนี่ยนะ จริงหรือหลอกกันแน่?

ชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นเรื่องเหนือจริงไปหมด

หมอนี่ไปเอาเงินมาจากไหนกัน?

แถมเงินแปดสิบล้านนี่มันเข้าบัญชีเร็วเกินไปไหม ไม่ต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบอะไรเลยหรือไง?

"แปดสิบล้านเหรอ?"

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตะลึงของบอสหยาง เร่อปาก็ชะงักไป เธออดรนทนไม่ไหวจนต้องชะโงกหน้าไปดูหน้าจอมือถือของบอสหยาง และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็อ้าปากค้างตาค้างไปเช่นกัน

แปดสิบล้านโอนเข้าปุ๊บปั๊บ นี่มันเรื่องจริงหรือว่าฝันไปกันแน่?

"หึๆ เรื่องจิ๊บจ๊อยน่า อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิ!"

"เฮ้อ มีเงินแต่ไม่มีที่ให้ใช้เนี่ย มันอึดอัดชะมัด!"

"ไม่เสแสร้งแล้ว ผมขอเปิดการ์ดโชว์ไพ่เลยแล้วกัน!"

"ยังไงลูกพี่ของพวกเธอก็คือลูกพี่อยู่วันยังค่ำ ขาดอะไรก็ขาดได้ แต่ไม่เคยขาดเงิน!"

"ส่วนจะรวยแค่ไหน ตัวผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ขี้เกียจมานั่งนับ แต่คิดว่าคงพอจะใช้จัดการพวกเศษสวะบางตัวได้สบายๆ!"

"เอาไปเถอะ เงินนี้ผมยกให้ ไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมาก ขอแค่อย่างเดียว… สั่งให้ไอ้หมอนี่ไสหัวไปให้พ้นหูพ้นตาผมก็พอ!"

หลี่หยางฉีกยิ้มกว้าง วินาทีนั้น ร่างของเขาราวกับเปล่งรัศมีเจิดจรัสออกมา

บอสหยางยืนอึ้ง เร่อปาก็มองตาค้าง

จำเป็นต้องขี้เก๊กเบอร์ใหญ่ขนาดนี้ไหม?

หรือว่าข่าวลือที่ว่าเขาล้มละลายจะเป็นเรื่องโกหก?

หรือว่ามรดกที่เขาได้รับสืบทอดมา มันจะมากมายมหาศาลกว่าข่าวลือตั้งหลายเท่าจนผลาญยังไงก็ไม่หมดกันแน่?

ข่าวนี้มันชวนให้ช็อกเกินไปแล้ว

แต่พอเห็นรอยยิ้มของหมอนี่แล้ว ทำไมมันถึงได้ดูกวนประสาทชวนให้ฝากรอยเท้าไว้บนหน้าขนาดนี้นะ?

นี่มันคุณชายผู้ดีแบบไหนกัน? ทรงนี้มันเศรษฐีใหม่ชัดๆ!

"อะไรนะ แปดสิบล้านเหรอ?"

"พวกคุณล้อผมเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"

สวีไป่ซงที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดจู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา เขามองทั้งสามคนด้วยความงุนงง รู้สึกว่าพวกเขากำลังเล่นละครตบตาอยู่แน่ๆ

ยุคสมัยนี้แล้ว ยังจะมาเล่นละครปาหี่เกรดต่ำแบบนี้อีก ไม่อายคนอื่นเขาบ้างหรือไง!

อย่างน้อยๆ อวี๋หลงกับผู้จัดการเสิ่นก็ไม่ปักใจเชื่อแม้แต่น้อย ทำเพียงปรายตามองทั้งสามคนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

"เดี๋ยวก่อนสิหลี่หยาง นายไปรู้เลขบัญชีของฉันได้ยังไง?"

จู่ๆ บอสหยางก็รู้สึกสะกิดใจ เงินก้อนนี้มันโอนเข้าบัญชีง่ายดายเกินไปแล้ว

"โธ่เอ๊ย ไหนบอกว่าเป็นนายทุนในวงการบันเทิงไง ถามคำถามไร้เดียงสาแบบนี้ออกมาได้นะ!"

"มีเงินซะอย่าง จ้างผีมาโม่แป้งยังได้เลย เงินแปดสิบล้าน ผมโอนเข้าบัตรคุณได้แบบไม่มีดีเลย์เลยสักวินาทีเดียว กะอีแค่เลขบัญชีของคุณมันจะไปยากอะไร จำเป็นต้องเอ่ยปากถามคุณด้วยเหรอ?"

หลี่หยางเบะปาก พลางแสร้งทำทีเป็นผู้ลึกลับทรงภูมิ

พอบอสหยางได้ยินเข้าก็เผลอพยักหน้าตาม เออ…มันก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่นะ

สรุปแล้วคงเป็นเพราะนายทุนอย่างเธอยังกระจอกงอกง่อยและมือใหม่เกินไปจริงๆ นั่นแหละ!