บทที่ 72 คำข่มขู่ของอวี๋หลง!

“ฮะๆ… ฮ่าๆ…”

“เห็นหรือยังครับว่าอะไรที่เรียกว่าเผยหางจิ้งจอก?”

“บอสหยาง ในฐานะนักธุรกิจที่ฉลาดเป็นกรด การนัดเจอกันทั้งที่ยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายเนี่ย มันไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉลาดเลยนะ!”

“คนแบบนี้คุณยังคิดจะมาเจรจาสงบศึกด้วยอีก ผมว่าตัดใจเสียแต่ตอนนี้เถอะ วันหลังอย่าได้มาเจอกันอีกเลย ไม่งั้นจะถูกหลอกจนหมดตัวไม่รู้เรื่อง!”

หลี่หยางหัวเราะร่า สายตาที่มองอวี๋หลงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“คุณชายอวี๋ อย่าบอกนะว่าก่อนเซ็นสัญญา แม้แต่สิทธิ์ที่จะขอดูฉันก็ไม่มี?”

บอสหยางขมวดคิ้วแน่น ตอนนี้เธอเองก็เริ่มระแวงแล้ว

เพราะอย่างไรก็คนในวงการเดียวกัน เรื่องหลายเรื่องไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม ต่างฝ่ายต่างทำเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน ไม่น่ามานั่งหลอกลวงกันหรอก เพราะใครมันจะยอมให้หลอกง่ายๆ?

ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่เธอวางใจเพียงนิดเดียว เกือบจะตกหลุมพรางเข้าให้แล้ว

ถ้าสัญญาฉบับนี้มีปัญหาจริง เธอคงให้อภัยความประมาทของตัวเองในวันนี้ไม่ได้แน่!

“หึๆ ขอดูสัญญาน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ถ้าแม้แต่ความไว้ใจขั้นพื้นฐานเรายังไม่มีให้กัน ความร่วมมือนี้ยังจำเป็นต้องดำเนินต่อไปอีกเหรอ?”

อวี๋หลงสีหน้าย่ำแย่ แค่นหัวเราะเยาะ

พอคำนี้หลุดออกมา สีหน้าของบอสหยางและเร่อปาก็ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

ความไว้ใจขั้นพื้นฐานงั้นเหรอ?

นี่ใช่คำพูดที่คนทำธุรกิจเขาพูดกันหรือเปล่า?

ในแวดวงธุรกิจ เรื่องความไว้ใจมันก็แค่ลมปาก ใครเอาเรื่องความรู้สึกมาเป็นสาระ นั่นแหละโง่แท้จริง!

คำพูดของอวี๋หลงไม่ต่างอะไรกับการกินปูนร้อนท้องจนเผยพิรุธ ชัดเจนว่าเห็นพวกเธอเป็นคนโง่!

“นั่นสินะ ดูเหมือนว่าความร่วมมือนี้คงเดินหน้าต่อไปไม่ได้แล้ว ในเมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราขอตัว!”

บอสหยางหรี่ตาลงเล็กน้อย ไม่พูดอะไรให้มากความ ดึงมือหลี่หยางและเร่อปาเตรียมจะเดินออกไป

มีคำพูดบางอย่างที่เธอไม่อยากพูดให้หักหาญน้ำใจเกินไป เพราะอย่างไรก็คนในวงการ ถึงจะไม่พอใจ วันหน้าก็คงเลี่ยงโอกาสร่วมงานกันไม่พ้น เพียงแค่อาจจะเปลี่ยนรูปแบบไป

ถ้าไม่ชอบ ก็แค่หลีกเลี่ยงไป จะได้ไม่กระทบความร่วมมือเรื่องอื่นในอนาคต

อีกอย่าง ตอนนี้เร่อปาก็กำลังถ่ายละครร่วมกับจางไป่ซงอยู่ด้วย ถ้ามาเปิดศึกทะเลาะกันตรงนี้ แล้วละครจะถ่ายต่อยังไง?

“หยุดนะ!”

ทว่าในตอนที่บอสหยางคิดจะยอมถอยก้าวหนึ่ง อวี๋หลงกลับไม่มีความคิดที่จะปล่อยผ่าน เอ่ยขึ้นเสียงเย็น

“คุณชายอวี๋ยังมีเรื่องอะไรอีก?”

บอสหยางสีหน้าบึ้งตึง หยุดฝีเท้าลงแล้วถาม

“หึๆ ได้ยินมาว่าช่วงนี้บอสหยางสนใจนิยายเรื่องหนึ่งอยู่ คุยตกลงกันเบื้องต้นเรียบร้อย แถมยังจ้างคนเขียนบทมาดัดแปลงแล้วด้วยนี่!”

“เรื่องนี้คืบหน้ามาได้เดือนกว่าๆ อีกสักสองเดือนก็น่าจะเปิดกล้องได้แล้ว ผมพูดไม่ผิดใช่ไหม?”

อวี๋หลงยิ้มพลางพูด

“หมายความว่ายังไง?”

หัวใจของบอสหยางกระตุกวูบ จู่ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างยิ่งผุดขึ้นมา!

“หึๆ ไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอก!”

“ก็แค่ได้ยินมาว่า สตูดิโอของบอสหยางช่วงนี้เงินทุนหมุนเวียนติดขัดนิดหน่อย แม้แต่ค่าลิขสิทธิ์ดัดแปลงยังต้องจ่ายเป็นงวดๆ!”

“แล้วตอนนี้ คนเขียนบทก็ลงมือไปได้เดือนกว่าแล้ว เงินงวดสุดท้ายที่เหลือก็ควรจะโอนไปได้แล้วนะ!”

“แต่ทางบริษัทเจ้าของผลงานเดิมยังไม่ได้เงินงวดสุดท้าย ทางนั้นก็เลยร้อนใจน่าดู!”

“สู้ให้ผมฮุบบทเรื่องนี้มา แล้วพวกเรามาร่วมมือกัน มันจะไม่ดีกว่าเหรอ?”

อวี๋หลงหัวเราะเบาๆ ระหว่างที่พูดก็เปิดไวน์แดงบนโต๊ะรินลงในแก้วก้าน แกว่งเบาๆ ยกขึ้นดม แล้วจิบเข้าไปคำหนึ่ง ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มเต็มประดา

ความรู้สึกไม่ดีในใจของบอสหยางยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร ประตูห้องรับรองก็เปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามา

“ผู้จัดการเสิ่น?”

“พวกคุณ?”

บอสหยางอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ชายวัยกลางคนผู้นี้คือผู้จัดการทั่วไปฝ่ายปฏิบัติการของเว็บไซต์นิยายออนไลน์เรื่องดังกล่าว การดัดแปลงนิยายทั้งหมดของเว็บนี้ ล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของเขาทั้งสิ้น

ไม่ว่าจะเป็นการดัดแปลงเป็นมังงะ ดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ซีรีส์ หรือทำเป็นหนังสือเสียง หากคิดจะคว้าลิขสิทธิ์มา ก็ต้องผ่านมือเขาทั้งนั้น

บอสหยางไม่คาดคิดเลยว่า วันนี้เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่ ชัดเจนว่าเตี๊ยมกับอวี๋หลงเอาไว้แล้ว!

“บอสหยาง เงินก้อนนั้นเมื่อไหร่จะจ่ายให้ผมสักทีล่ะครับ?”

“คุณผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย จนมันเลยกำหนดมาแล้วนะ!”

“ตามเงื่อนไขในสัญญา ผมมีสิทธิ์ยกเลิกสัญญาได้ และเงินมัดจำก้อนแรกก็จะไม่คืนให้ด้วย!”

ผู้จัดการเสิ่นยิ้มมองบอสหยางแล้วเอ่ย

“คุณ…”

“เพื่อเป็นการปูทางสำหรับความร่วมมือระยะยาว ฉันจ่ายเงินให้พวกคุณไปตั้งร้อยล้านแล้วนะ ค่าลิขสิทธิ์ดัดแปลงรอบนี้ก็จ่ายไปแล้วตั้งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ เหลืออีกแค่ไม่กี่ล้าน เดือนหน้าก็โอนให้แล้ว พวกคุณรอแค่นี้ไม่ได้เชียวเหรอ?”

สีหน้าของบอสหยางเปลี่ยนไปทันที ตอนที่พูด น้ำเสียงถึงกับแหลมสูงขึ้นมา

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นนายทุนชื่อดังในวงการบันเทิง แต่บอสหยางก็ไต่เต้าขึ้นมาทีละก้าว ในมือไม่ได้มีคอนเนกชันหรือทรัพยากรหนาแน่นขนาดนั้น

อย่างน้อยหากเทียบกับกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ตัวจริง ทุนก้อนเล็กๆ ของเธอมันยังเปราะบางเกินไป นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอเอะอะก็เน้นความปรองดองไว้ก่อน

หากมองในบางมุม เธอไม่มีกำลังพอจะไปงัดข้อกับพวกทุนใหญ่หรอก

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ปัญหาที่ควรจะมา สุดท้ายมันก็มาจนได้!

“หึๆ เวลาแค่นี้ พวกเราน่ะรอได้อยู่หรอก!”

“แต่ติดตรงที่บอสหยางความทะเยอทะยานสูงเกินไป เปิดศึกหลายด้านเกิน เงินที่ติดค้างอยู่ก็ชักจะเยอะขึ้นทุกที จนหมุนเงินกลับมาไม่ทัน!”

“พวกเราเองก็กลัวจะสร้างความลำบากให้บอสหยางไม่ใช่เหรอ? นี่ไงล่ะ คุณชายอวี๋ออกหน้ามาในนามของเทียนหมิงเพื่อขอร่วมมือ ผมก็เลยคิดว่า สู้ยกบทเรื่องนี้ให้เทียนหมิงไปเลยดีกว่า!”

“อย่างน้อยคุณชายอวี๋เขาก็เงินหนากว่าเห็นๆ!”

ผู้จัดการเสิ่นยิ้ม เดินไปนั่งลงข้างอวี๋หลง ชนแก้วไวน์กับอวี๋หลง

ท่าทางสมรู้ร่วมคิดกันนั้นเผยออกมาจนหมดเปลือก

อวี๋หลงยิ้มตาหยีมองบอสหยาง ในเวลานี้ เขานั่งนิ่งอย่างผู้คุมเกม วางท่าเหนือกว่า ราวกับเป็นผู้บงการทุกสิ่งทุกอย่าง

“พวกคุณอย่าให้มันเกินไปนักนะ ความร่วมมือครั้งนี้ทางเว็บไซต์ของพวกคุณเป็นฝ่ายผลักดันเต็มที่แท้ๆ!”

“ผู้จัดการเสิ่น ถ้าคุณคิดจะกลั่นแกล้งกันแบบนี้ ผู้จัดการชิวไม่ปล่อยคุณไว้แน่!”

เร่อปาทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เอ่ยขึ้นเสียงดัง

“หึๆ ผู้จัดการชิวแล้วจะทำไม?”

“ในฐานะฝ่ายปฏิบัติการ ผมหาผลประโยชน์ให้บริษัทตลอดเวลา มันผิดตรงไหน? ตราบใดที่ทำเพื่อบริษัท ต่อให้เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ก็เอาผิดผมไม่ได้หรอก!”

“พวกคุณทั้งหลาย ถ้ามีเงิน ก็ควักออกมาตอนนี้เลย แต่ถ้าไม่มีเงิน พวกเราค่อยมาคุยกันใหม่!”

“ผมรู้ว่าพวกคุณมีคอนเนกชันคุยกับพวกบรรณาธิการบริหารหรือผู้จัดการทางฝั่งเว็บ แต่สุดท้าย อำนาจการตีความสัญญาฉบับนี้ มันอยู่ในมือผม!”

ผู้จัดการเสิ่นเบะปาก พูดจาอย่างไม่แยแส

“ดี… ดีจริงๆ เลยนะผู้จัดการเสิ่น!”

“ก็แค่จะเอาเงินไม่ใช่เหรอ? เงินแค่ไม่กี่ล้าน นึกว่าฉันจะหามาไม่ได้หรือไง?”

“รอเดี๋ยวเถอะ…”

บอสหยางโกรธจนหน้าแดงก่ำ พูดจบก็ทำท่าจะหันหลังเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อน… บอสหยางจะทำอะไรน่ะครับ?”

“หรือคิดว่าบริษัทตัวเองเป็นหนี้ไม่พอ ยังคิดจะไปกู้ยืมอีก?”

“ผมว่าในวงการตอนนี้ คงไม่มีใครกล้าให้คุณยืมเงินแล้วล่ะมั้ง ไม่อย่างนั้นพวกเรามานั่งลงคุยกันดีๆ หน่อยเป็นไง?”

อวี๋หลงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง พูดพลางยิ้มเยาะ

“นายหมายความว่ายังไง?”

ร่างบางของบอสหยางสั่นสะท้าน เธอฟังออกถึงคำข่มขู่ในน้ำเสียงของคุณชายอวี๋ นี่มันชัดเจนว่ากำลังบีบคั้นเธอ

ด้วยอิทธิพลของตระกูลอวี๋ พวกเขามีหุ้นส่วนอยู่ในบริษัทยักษ์ใหญ่หลายแห่งในวงการบันเทิง

พูดได้เลยว่า ขอเพียงพวกเขาเอ่ยปาก ก็สามารถบอยคอตต์ใครสักคนได้ในพริบตา

ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าเขาได้ลงมือ หวังจะโดดเดี่ยวบอสหยางให้จนมุม!