บทที่ 71 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!

สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเวทีเป็นตาเดียว

ชายหนุ่มดูสุขุมนิ่งสงบ บทเพลงที่เขาบรรเลงพลิ้วไหวประหนึ่งสายน้ำไหลเอื่อย ชวนให้ผู้ฟังค่อยๆ สงบใจตามโดยไม่รู้ตัว

ท่วงทำนองอันไพเราะทำให้ทุกคนอดทึ่งไม่ได้ ฝีมือเปียโนของเขาไม่ธรรมดาจริงๆ

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อเสียงเปียโนจบลง สวีไป่ซงก็ปรบมือให้อย่างกระตือรือร้น

เร่อปากับบอสหยางปรบมือตาม ช่วยส่งเสียงสนับสนุนอย่างเต็มที่

มีเพียงหลี่หยางที่ไม่พูดจา ไม่ไหวติง และยิ่งไม่คิดจะปรบมือ

เพราะเขาจำได้แล้วว่าคนบนเวทีคือใคร ดูท่าหมอนี่คงเป็นแขกรับเชิญลึกลับในค่ำคืนนี้สินะ

ด้วยฐานะของอีกฝ่าย ก็นับว่าคู่ควรให้สวีไป่ซงคอยประจบเอาใจขนาดนี้จริงๆ

"บอสหยาง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ วันนี้ผมขอมอบเพลง《รักบริสุทธิ์》เพลงนี้ให้คุณ หวังว่าจะถูกใจนะ!"

ท่ามกลางแสงไฟบนเวที ชายหนุ่มหยิบช่อดอกกุหลาบที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันหน้ามาส่งยิ้มให้

"คุณชายอวี๋?"

พอมองเห็นชัดตาว่าเป็นใคร บอสหยางก็ชะงักกึก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที

"ผมเองครับ ทำไมล่ะครับ บอสหยางไม่อยากเจอผมขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นจะให้ผมกลับเลยไหมล่ะ?"

คุณชายอวี๋ หรือชื่อจริงคืออวี๋หลง เดินยิ้มร่าลงมาจากเวทีพลางเอ่ยเย้าแหย่

จังหวะนั้นเอง ไฟในห้องรับรองก็สว่างพรึบ อวี๋หลงก้าวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบอสหยาง

"ให้คุณครับ!"

อวี๋หลงยื่นช่อกุหลาบในมือให้บอสหยาง

"ขอบคุณค่ะ…"

บอสหยางลังเลเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วรับดอกไม้มาถือไว้

"ฮ่าๆ นายน้อยหลี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ!"

"ได้ยินมาว่าช่วงนี้นายถังแตกเอาเรื่องเลยนี่!"

"นึกไม่ถึงจริงๆ ว่านายน้อยหลี่ที่เคยใช้เงินมือเติบ จะมีวันที่ตกอับได้ถึงขนาดนี้!"

"นายนี่ก็นะ มีพี่น้องอยู่นี่ทั้งคน พอลำบากแล้วทำไมไม่มาหากัน ดันไปคลุกคลีกับพวกระดับล่างอยู่ได้ ไม่ลดเกรดตัวเองไปหน่อยเหรอ?"

"ฉันได้ยินเรื่องหมดแล้วล่ะ พวกสารเลวเทียนหมิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์มันรังแกกันเกินไปจริงๆ กล้าดียังไงมาลูบคมนายน้อยหลี่!"

"ฉันช่วยสั่งสอนพวกมันให้แล้วนะ ต่อไปถ้าใครยังกล้าหาเรื่องนายอีก ฉันนี่แหละจะไม่ปล่อยมันไว้เป็นคนแรก!"

"เซ็นสัญญานี่ซะ แล้วหนี้ระหว่างนายกับเทียนหมิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็ถือว่าเจ๊ากันไป ดีไหม?"

"จริงสิ ฉันเตรียมเงินให้อีกสองล้าน ถือเป็นค่าทำขวัญให้นายน้อยหลี่ เป็นไงบ้างล่ะ?"

อวี๋หลงหันไปมองหลี่หยางแล้วหัวเราะร่วน เขาโบกมือเบาๆ คนสนิทก็รีบนำสัญญาฉบับหนึ่งพร้อมบัตรธนาคารเข้ามาวางตรงหน้าหลี่หยางทันที

หลี่หยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พอเห็นหน้าหมอนี่ ความรังเกียจในใจก็ยิ่งพวยพุ่ง

คนตรงหน้าภายนอกดูเป็นมิตรเข้าถึงง่าย แต่ถ้าคิดจะคบค้าสมาคมด้วยจริงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับการขอหนังเสือจากเสือ

เจ้าของร่างเดิมอาจจะโง่ แต่ก็ยังรู้ดีว่าไม่ควรทำธุรกิจร่วมกับคนพรรค์นี้ น่าเสียดายที่อุตส่าห์ระวังตัวแทบตาย สุดท้ายก็ยังโดนมันเล่นงานจนได้อยู่ดี

วันนี้ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแสร้งทำเป็นดีแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางยอมรับเงื่อนไขใดๆ ที่หมอนี่เสนอมา ต่อให้อีกฝ่ายหยิบยื่นผลประโยชน์ให้ เขาก็ไม่มีวันรับ

คนพรรค์นี้ไม่เคยโยนลาภลอยลงมาจากฟ้า มีแต่จะขุดหลุมพรางดักคนเท่านั้น!

"เป็นอะไรไปเนี่ย เป็นอะไรไป!"

"นายน้อยหลี่ นายจะทำหน้าอมทุกข์ไปทำไม?"

"ฉันได้ยินมาว่าบอสหยางถูกใจนายมาก ถึงขนาดยอมลดตัวลงมาเจรจาเงื่อนไขกับเทียนหมิงเพื่อเซ็นสัญญากับนายเลยนะ!"

"วันนี้ต่อให้นายไม่เห็นแก่หน้าฉัน แต่นายก็ต้องไว้หน้าบอสหยางบ้างสิ ให้โอกาสพี่น้องได้ทำคะแนนหน่อย เซ็นสัญญานี้ซะ ดีไหม?"

เมื่อเห็นหลี่หยางนิ่งเงียบไปนาน อวี๋หลงจึงเอ่ยยิ้มๆ

"ใช่แล้วหลี่หยาง เซ็นเถอะ!"

บอสหยางใจเต้นระรัวด้วยความยินดี ไม่นึกว่าเรื่องราวจะราบรื่นขนาดนี้

"หรือบอสหยางจะเซ็นแทนเขาล่ะครับ? ยังไงเขาก็จะย้ายไปอยู่บริษัทคุณแล้ว ในฐานะเจ้านาย คุณเซ็นแทนก็มีค่าเท่ากัน!"

พอเห็นหลี่หยางยังคงนิ่งเฉย อวี๋หลงจึงส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วหันไปพูดกับบอสหยาง

"ได้ค่ะ ฉันเซ็นเอง!"

บอสหยางเห็นท่าทางครุ่นคิดของหลี่หยางแล้วไม่อยากให้เสียเวลา ยิ่งเรื่องยืดเยื้อเดี๋ยวจะยิ่งมีปัญหา เธอจึงเตรียมจะเซ็นสัญญาทันทีตรงนั้น

"ช้าก่อน…เรื่องเซ็นสัญญาไม่มีปัญหาหรอก แต่ไม่คิดจะให้ทนายตรวจสอบสักรอบก่อนเซ็นเลยเหรอ ไม่กลัวมีหลุมพรางบ้างหรือไง?"

หลี่หยางเอามือกดทับตัวสัญญาไว้ทันทีเพื่อรั้งบอสหยาง

"หือ?"

พอสิ้นเสียงนี้ บรรยากาศในห้องรับรองก็เปลี่ยนไปในพริบตา

บอสหยางกับเร่อปาขมวดคิ้วมุ่น ส่วนอวี๋หลงกับสวีไป่ซงที่อยู่ข้างๆ พลันชักสีหน้าบึ้งตึง ดูแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

"น้องชาย นายไม่ไว้ใจพี่ชายคนนี้เหรอ!"

อวี๋หลงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาเดินมานั่งลงข้างๆ หลี่หยางแล้วยกแขนขึ้นพาดบ่าอีกฝ่ายพลางหัวเราะ

"ถอยไปไกลๆ อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวแล้วมานับญาติแถวนี้!"

"ข้อแรก ฉันไม่ได้สนิทกับนาย ข้อสอง ฉันไม่ได้มีรสนิยมแบบนาย ในวงการเขาเมาท์กันให้แซ่ดว่านายชอบไม้ป่าเดียวกัน แต่ฉันชอบผู้หญิง อยู่ห่างๆ ฉันไว้!"

"ข้อสุดท้าย ออกมาทำการค้าเหมือนกัน ในใจคิดแผนการสกปรกอะไรอยู่ต่างคนต่างก็รู้ดี อย่ามาทำตัวอยากเป็นกุลสตรีแต่ดันเปิดซ่อง มันน่าขยะแขยง!"

หลี่หยางฟาดมือลงบนหลังมือของอีกฝ่ายอย่างแรงแล้วเอ่ยเสียงเย็น

"นาย…"

"หลี่หยาง มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?"

สีหน้าของอวี๋หลงถอดสีลงทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นหลายส่วน

"เกินไปเหรอ?"

"ฉันว่าไม่เห็นจะเกินไปตรงไหน!"

"ในเมื่อไม่มีทนายอยู่ด้วย แต่นายกลับรีบร้อนให้เซ็นสัญญาขนาดนี้ ฉันก็มีเหตุผลมากพอที่จะสงสัยว่าสัญญาฉบับนี้มีปัญหา!"

"ให้ฉันเดานะ สัญญานี่คงไม่ใช่สัญญาเดิมพันอีกหรอกนะ? คิดจะหลอกฟันบอสหยางอีกคนล่ะสิ?"

"ไม่อย่างนั้นสัญญาของฉัน นายจะให้เธอเซ็นแทนทำไม?"

"ดูท่านายกำลังตามจีบบอสหยางอยู่ คงไม่ได้คิดจะให้เธอขายตัวขัดดอกหรอกนะ?"

"แต่คิดดูอีกทีคงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ทว่าไอ้เรื่องโยนหนี้สิบล้านนั่นให้บอสหยางรับกรรมแทนเนี่ย ฉันเชื่อสนิทใจเลยว่าคนอย่างนายกล้าทำแน่!"

"ก็นะ คนพรรค์นาย เพื่อเงินแล้วมีเรื่องระยำอะไรบ้างที่ทำไม่ลง มันมีแค่ทำได้กับทำไม่ได้ ไม่มีคำว่ากล้าหรือไม่กล้าหรอก!"

หลี่หยางแค่นยิ้มเย้ยหยัน ไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

พูดได้เต็มปากเลยว่า ความรู้สึกที่เขามีต่ออวี๋หลง ติดลบยิ่งกว่าที่มีต่อเทียนหมิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ทั้งบริษัทเสียอีก

"หลี่หยาง นายอย่าให้มันเกินไปนักนะ!"

"ฉัน อวี๋หลง ถามใจตัวเองดูแล้ว ไม่เคยมีเรื่องไหนที่ทำผิดต่อนาย อย่าเอาเจตนาดีของฉันไปเปรียบเป็นตับไตไส้พุงลาหน่อยเลย!"

"นายคิดจะแตกหักกับเทียนหมิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือกระทั่งแตกหักกับฉันจริงๆ ใช่ไหม?"

แววตาของอวี๋หลงเย็นเยียบ น้ำเสียงกดต่ำจนเย็นเฉียบถึงขีดสุด

"เจตนาดีงั้นเหรอ? ตับไตไส้พุงลาเหรอ? นอกจากอย่างหลังแล้ว ไอ้เจตนาดีที่ว่านั่นนายน่ะมีกับเขาด้วยหรือไง?"

"บอสหยางกับคนอื่นอาจจะยังไม่รู้ไส้รู้พุงนาย แต่นายคิดว่าฉันจะไม่รู้จักสันดานนายงั้นสิ?"

"มานี่มา ขอดูสัญญาหน่อยซิ!"

หลี่หยางหัวเราะในลำคอ พลางเอื้อมมือเตรียมจะหยิบสัญญาขึ้นมาดู

"จะเซ็นก็เซ็น ไม่เซ็นก็ไสหัวไป จะดูหาพระแสงอะไร!"

อวี๋หลงตวัดมือฟาดสัญญาจนปลิวกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นทันที

ใช่แล้ว หลี่หยางอ่านเขาออกทะลุปรุโปร่ง และความจริงเขาก็เป็นคนแบบนั้นจริงๆ

ที่ผ่านมามีแต่คนอื่นที่ต้องยอมเสียเปรียบให้เขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนอย่างเขาต้องยอมเป็นฝ่ายขาดทุน?

เงินตั้งสิบล้านเชียวนะ แถมยังมีคดีความคาราคาซังอยู่อีกตั้งคดี

คดีความต้องถูกยกเลิก ส่วนเงินสิบล้านเขาก็ต้องเอาคืนมาให้ได้ ต่อให้เงินก้อนนี้ไม่ใช่เงินที่ควรเป็นของเขาตั้งแต่แรก แต่ได้มาเพราะสัญญาเดิมพัน เขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอก

ถ้าได้ตัวบอสหยางด้วยก็ดีไป แต่ถึงจะไม่ได้ ในเมื่อเธออยากได้ตัวหลี่หยางไปนัก เงินก้อนนี้ก็ต้องขูดรีดเอาจากเนื้อเธอให้ได้อยู่ดี

ทันทีที่สัญญาถูกปัดกระจาย บอสหยางกับเร่อปาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็หน้าเปลี่ยนสีพร้อมกัน

แม้แต่แรกทั้งสองคนจะไม่คิดว่าคุณชายตระกูลอวี๋ผู้สูงส่งจะกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ แต่ขนาดสัญญายังไม่ยอมให้ดูแล้วปัดทิ้งแบบนี้ ถ้าจะบอกว่าไม่มีอะไรตุกติก ทั้งคู่ก็คงไม่เชื่อแล้ว

หรือว่าไอ้หมอนี่จะเจ้าเล่ห์เพทุบายสารพัดพิษเหมือนที่หลี่หยางพูดจริงๆ?