บทที่ 70 งานเลี้ยงขอขมาหรืองานเลี้ยงหงเหมิน?

“เราสนิทกันเหรอครับ”

“ทำไมผมต้องอยากเจอนายด้วย”

หลี่หยางเหลือบมองอีกฝ่ายพลางเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

สิ้นคำพูดนี้ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนก็พลันตึงเครียดจนแทบจะปะทุ ทำเอาเร่อปากับบอสหยางที่กำลังอารมณ์ดีชะงักค้าง ทั้งคู่ขมวดคิ้วแล้วหันมามอง

“หลี่หยาง คนทำงานร่วมวงการเดียวกันทั้งนั้น จะตึงใส่กันทำไม”

“ฉันรู้ว่าพวกนายมีเรื่องผิดใจกันอยู่ แต่คุณสวีเขาก็มาขอโทษนายแล้วไม่ใช่เหรอ”

บอสหยางยิ้มบางๆ อย่างมีมารยาทแล้วก้าวขึ้นมาข้างหน้า พลางดึงหลี่หยางไปด้านข้างแล้วกระซิบเสียงเบา “นี่ บนรถเมื่อกี้อะไรที่ควรพูดฉันก็พูดไปหมดแล้ว นายห้ามหักหน้าฉันเด็ดขาด อย่าทำจนมองหน้ากันไม่ติดสิ!”

หลี่หยางกลอกตา “คุณพูดอยู่ฝ่ายเดียว ผมยังไม่ได้ตอบตกลงสักคำ!”

บอสหยางถลึงตาใส่พลางกดเสียงต่ำ “แต่นายก็ไม่ได้คัดค้านนี่ ตอนนี้ห้ามทำฉันขายหน้าเด็ดขาด ทุกอย่างต้องฟังฉัน!”

พูดจบ เธอก็ปล่อยมือจากหลี่หยางแล้วเดินยิ้มๆ เข้าไปหาสวีไป่ซง “ขอโทษด้วยนะคะ หมอนี่ก็เป็นแบบนี้แหละ ปากไม่มีหูรูด ชอบพูดจาหาเรื่องคนอื่นไปเรื่อย!”

สวีไป่ซงได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มอบอุ่น เขาพยักหน้าตอบรับ “ไม่เป็นไรครับ ยังไงก็เป็นฝ่ายเราที่ผิดก่อน เชิญด้านในกันดีกว่าครับ!”

ขณะพูด สายตาของสวีไป่ซงก็กวาดมองสำรวจบอสหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า จนเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

แม้ช่วงนี้เขาจะคอยตามตื๊อเร่อปาไม่ห่าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าบอสหยางไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

โดยเฉพาะทรวดทรงองค์เอวนี้ เรียกได้ว่างดงามไร้ที่ติ

บนเน็ตลือกันให้แซ่ดว่าเธอไปทำศัลยกรรมมา แต่ไม่ว่าจะทำหรือไม่ทำ รูปร่างแบบนี้ก็คือหุ่นในฝันของผู้ชายชัดๆ

พอรับรู้ได้ถึงสายตาของสวีไป่ซง บอสหยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกแล้วพยักหน้ายิ้มๆ จากนั้นก็จูงมือเร่อปาเดินเข้าไปข้างในพร้อมกัน

“เดินสิ มัวยืนบื้ออยู่ทำไม!”

เมื่อเห็นหลี่หยางยังคงยืนนิ่งทำหน้านิ่งสนิทอยู่ที่เดิม บอสหยางก็หมดคำจะพูด เธอเดินย้อนมาดึงแขนเขาให้เดินตามเข้าไป

หลี่หยางเอือมระอาเต็มทน เขาคิดจะสะบัดออก แต่พอลังเลอยู่ชั่วครู่ก็ยอมล้มเลิกไป

ก็จริง คนอื่นเขาอาจจะไม่ไว้หน้า แต่กับบอสหยางเขาไม่ได้มีความรู้สึกแย่ด้วย

ในทางกลับกัน ตอนที่เขาเจอปัญหา มีแค่บอสหยางคนเดียวที่ยอมออกหน้าช่วยเขา ยังไงก็ต้องไว้หน้าเธออยู่ดี

แต่ถ้าจะให้เขาญาติดีกับเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์ล่ะก็ ฝันไปเถอะ

เดิมทีเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมล้มละลาย แม้จะมีสาเหตุมาจากความใช้เงินมือเติบของเจ้าตัวอยู่บ้าง แต่ถ้าคิดดูให้ดี ย่อมหนีไม่พ้นที่เทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะคอยชักใยอยู่เบื้องหลัง

โดยเฉพาะช่วงท้าย เทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์ถึงขั้นวางกับดัก ไม่เพียงสูบสมบัติของเจ้าของร่างเดิมจนเกลี้ยง ยังหลอกล่อให้เซ็นสัญญาเดิมพัน จนเป็นหนี้ก้อนโตเกือบสิบล้าน

พูดได้เลยว่า ถ้าคิดจะไต่เต้าจากศูนย์เพื่อหาเงินสิบล้านมาใช้หนี้ โอกาสแทบจะเป็นศูนย์

เจ้าของร่างเดิมถูกบีบคั้นจนตาย พอมาถึงตาเขา ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็คงต้องขายวิญญาณชดใช้หนี้ไปตลอดชีวิต

แต่เขากลับคาดไม่ถึงเลยว่า ทั้งที่มีไพ่เหนือกว่าแท้ๆ เทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์ดันเล่นพลาดซ้ำซากจนเปิดช่องให้เขาจนได้

มีโอกาสหลุดพ้นขนาดนี้ คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะยอมประนีประนอม

ถ้าคืนดี นอกจากจะไม่ได้ค่าชดเชยแล้ว ยังต้องหาเงินสิบล้านไปใช้หนี้อีก

แต่ถ้าไม่คืนดี หนี้ก็ไม่ต้องคิดจะคืน แถมยังจะได้เงินก้อนโตมาอีก เรื่องดีขนาดนี้ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะปฏิเสธ!

“มาครับๆ!”

“เชิญคนสวยทั้งสองท่านนั่งหัวโต๊ะเลยครับ!”

“เดิมทีนี่คืองานเลี้ยงขอโทษ แต่พอมีสาวสวยระดับท็อปสองคนมาร่วมด้วย ผมรู้สึกว่าที่นี่เปลี่ยนไปทันตาเห็นเลยครับ!”

สวีไป่ซงพาพวกหลี่หยางมายังห้องส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้าของโรงแรม

จากตรงนี้ เมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่จรดพื้น จะสามารถมองเห็นมหานครโม่ตูได้เกือบทั่วทั้งเมือง แสงไฟระยิบระยับสว่างไสว ช่างงดงามตระการตา

ทว่าหลี่หยางกลับไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมทิวทัศน์ เขาแอบกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเงียบเชียบ

ตรงมุมกำแพงบางจุดรอบห้อง เขาสังเกตเห็นได้ลางๆ ว่ามีกล้องรูเข็มแอบติดตั้งเอาไว้อยู่จริงๆ!

“เหอะ มีพิรุธจริงๆ ด้วย!”

“งานเลี้ยงขอโทษอะไรกัน นี่มันงานเลี้ยงหงเหมินชัดๆ กะจะจัดฉากแถลงข่าวใต้ดินเพื่อเล่นงานฉันสิไม่ว่า!”

หลี่หยางแค่นหัวเราะในใจ

เดิมทีเขาก็ไม่ไว้ใจเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์อยู่แล้ว พอเจอแบบนี้ ความรู้สึกต่อต้านยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

“ทุกท่านรอสักครู่นะครับ อาหารกำลังจะมาเสิร์ฟแล้ว!”

“ผมขอตัวออกไปข้างนอกสักครู่ครับ!”

สวีไป่ซงเชื้อเชิญให้ทุกคนนั่งลง เอ่ยทักทายเรียบร้อยแล้วก็หมุนตัวเดินออกไปทันที

“หลี่หยาง เลิกทำหน้านิ่งใส่คนอื่นได้ไหม”

“ฉันคุยกับพวกเขาไว้หมดแล้ว ความบาดหมางระหว่างพวกนายถือว่าเจ๊ากันไป เงินที่นายติดค้างไว้ก็ไม่ต้องคืนแล้ว จากนี้นายก็ย้ายมาอยู่บริษัทเรา วินวินกันทุกฝ่ายไม่ดีตรงไหน ทำไมนายต้องคอยแต่จะยึดติดไม่ยอมปล่อยด้วย”

บอสหยางรู้สึกเหนื่อยใจ พอสวีไป่ซงคล้อยหลังไป เธอก็หันมาพูดกับหลี่หยางทันที

“หลี่หยาง ดูออกเลยนะเนี่ยว่ามี่มี่เอ็นดูนายมากจริงๆ ปกติเวลาเธอเซ็นสัญญากับศิลปินคนอื่น เธอเป็นคนตั้งเงื่อนไขฝ่ายเดียวตลอด นายเป็นคนแรกเลยนะที่ทำให้เธอยอมออกโรงทุ่มเทให้ก่อนแบบนี้ ฉันยังอิจฉาเลย!”

“อีกอย่าง เบื้องหลังของเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์มีคนบางกลุ่มที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วย นายอย่าทำอะไรวู่วามล่ะ!”

เร่อปาก็จ้องมองหลี่หยางอยู่เช่นกัน เธอจึงเอ่ยเตือนขึ้นมาในจังหวะนี้

พวกเธอดูเหมือนอายุยังน้อย แต่ความจริงคลุกคลีอยู่ในวงการนี้จนกลายเป็นจิ้งจอกเฒ่ากันหมดแล้ว ย่อมรู้ดีว่าจังหวะไหนควรประนีประนอม และจังหวะไหนควรยอมถอย

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของทั้งสองคน หลี่หยางก็รู้ว่าบอสหยางหวังดีกับเขาจากใจจริง และเร่อปาก็คอยช่วยสนับสนุน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงยินดีรับน้ำใจนี้ไว้ แต่ในตอนนี้ จะให้ยอมรับง่ายๆ ได้อย่างไร

นี่มันหลุมพรางชัดๆ หากยอมตกลงไป ไม่ใช่แค่ตัวเขาเองที่จะซวย แต่จะพลอยลากบอสหยางให้เดือดร้อนไปด้วย

เงินของเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์ใช่ว่าใครคิดจะเบี้ยวก็เบี้ยวได้ คิดจะใช้คำพูดไม่กี่คำมาลบล้างหนี้สิน ช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี

ขอเพียงแค่วันนี้เขายอมอ่อนข้อ เงินก้อนนี้ถ้าเขาไม่มีปัญญาจ่าย อีกฝ่ายก็ต้องหันไปบีบเอากับบอสหยางอยู่ดี

“เข้าใจแล้วครับ”

หลี่หยางไม่ได้ปฏิเสธบอสหยางในทันที เขาก็อยากจะรอดูเหมือนกันว่า สวีไป่ซงคนนี้ หรือพูดให้ถูกคือเทียนหมิงเอนเตอร์เทนเมนต์จะเล่นลูกไม้อะไรต่อไป!

ขณะที่กำลังคุยกัน ทางโรงแรมก็เริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ

เพียงไม่นาน อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะก็ถูกยกมาวาง การจัดจานประณีตสวยงามจนแค่ได้มองก็เพลินตา แม้จะยังไม่ได้ลิ้มลองก็ตาม

“ขอโทษด้วยนะครับที่ปล่อยให้รอนาน พอดีคืนนี้ผมเชิญแขกพิเศษคนหนึ่งมาด้วย เดี๋ยวจะแนะนำให้ทุกคนรู้จักนะครับ!”

พออาหารเสิร์ฟครบ สวีไป่ซงก็เดินยิ้มแย้มกลับเข้ามา

ต้องยอมรับเลยว่าหมอนี่มนุษยสัมพันธ์ดีมาก ยิ้มแย้มต้อนรับขับสู้จนไม่ทำให้รู้สึกห่างเหินแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไรครับ เชิญใครมาเหรอ?”

หลี่หยางยิ้มบางๆ พลางมองสวีไป่ซงแล้วเอ่ยถาม

สวีไป่ซงชะงักไปเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าหลี่หยางจะยอมส่งยิ้มให้เขาจริงๆ ดูท่าการให้บอสหยางเป็นคนกลางจะได้ผลแฮะ

ในเวลาเดียวกัน บอสหยางกับเร่อปาที่อยู่ข้างๆ ก็แปลกใจอยู่บ้าง ไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะเปลี่ยนสีหน้าได้ไวปานพลิกฝ่ามือ วินาทีที่แล้วยังเย็นชาทำหน้าตายอย่างกับก้อนหินอยู่เลย พริบตาเดียวกลับยิ้มหวานขึ้นมาซะงั้น

จะว่าไปแล้ว เบ้าหน้าของหลี่หยางก็จัดว่าพรีเมียมไม่เบา แม้จะไม่ดังเท่าสวีไป่ซง แต่เรื่องความหล่อนี่กินขาดเห็นๆ รอยยิ้มนี้มีเสน่ห์เหลือล้นจนกลายเป็นลุคเทพบุตรสุดเพอร์เฟกต์ไปเลย

“ฮ่าๆ ไม่ต้องรีบร้อนครับ เดี๋ยวก็รู้แล้ว!”

สวีไป่ซงพยักหน้าพลางดีดนิ้วเป๊าะ ไม่นานม่านผืนยักษ์อีกฝั่งของห้องรับรองก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นเวทีการแสดง

ชั่วพริบตานั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลง ก่อนที่ไฟสปอตไลต์บนเวทีจะสว่างวาบ จับจ้องไปยังร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง

ชายหนุ่มคนนั้นนั่งหันหลังให้ทางนี้อยู่หน้าเปียโน

ทันทีที่แสงไฟสาดส่องลงไป เสียงเปียโนอันกังวานใสก็บรรเลงขึ้น ไพเราะจับใจและชวนให้เคลิบเคลิ้มเหลือเกิน!