บทที่ 80 หลี่หยางเอ่ยปากที ขำก๊ากกันทั้งบาง!

“ตูม…”

สิ้นเสียงระเบิดกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น ตัวอำเภอก็ถูกตีแตก

ท่ามกลางทะเลเลือดและซากศพ ควันไฟสงครามพวยพุ่งคละคลุ้งไปทั่ว ทหารญี่ปุ่นกรูกันบุกทะลวงเข้าไปในตัวเมือง

ไร้ซึ่งความปรานี เมื่อทหารญี่ปุ่นเหยียบย่างไปที่ใด ไม่ว่าไก่หรือสุนัขก็ไม่เหลือรอด

หลังจากถ่ายทำฉากใหญ่เสร็จสิ้น ก็เริ่มถ่ายทำเก็บรายละเอียดต่อ

เสียงย่ำกีบม้าดังขึ้น หลี่หยางในบทนายทหารญี่ปุ่นขี่ม้านำทหารอีกสิบกว่านายมาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลเจิ้ง

“มายาดาเกะเกะ… อั๊วะจะกินอึ… ขอซดบะหมี่หลัวซือเฝินอีกชาม…”

“ฮายาอาตี้ กึดกึด… อั๊วะกลัว อั๊วะกลัว…”

ทหารญี่ปุ่นหยุดม้าลงหน้าคฤหาสน์ มือหนึ่งกำแส้ม้า อีกมือกวัดแกว่งดาบซามูไรบนหลังม้า พลางรัวภาษาต่างด้าวไม่เป็นสับปะรดออกมาเป็นชุด จากนั้นเงื้อดาบส่งสัญญาณให้พวกทหารบุกเข้าไป

ทว่าพอออกคำสั่งไปแล้ว บรรยากาศในกองถ่ายกลับมีแต่ความเหวอ

ไม่ใช่แค่ทหารญี่ปุ่นพวกนั้นที่ยืนอึ้ง แม้แต่ทีมงานทั้งกองถ่ายและเหล่านักแสดงสมทบต่างก็สตั๊นไปตามๆ กัน

พวกบอสหยางพากันมองหลี่หยางตาค้าง

ในห้องไลฟ์ คนดูยิ่งเบิกตากว้างจนแทบหลุด

“เชี่ย ฉันได้ยินอะไรวะเนี่ย? เขาบอกจะกินอึ แถมยังจะซดบะหมี่หลัวซือเฝินเนี่ยนะ?”

“พวกเธอได้ยินไหม เขาบอกว่าเขากลัวด้วย…”

“พูดงึมงำอะไรวะ นึกว่าหูฉันมีปัญหาคนเดียวซะอีก พอเห็นคอมเมนต์ค่อยโล่งอกหน่อย!”

พอดึงสติกลับมาได้ คนดูในห้องไลฟ์ก็พากันฮากระจายลั่นจอ

“คัตๆ ทำอะไรกันเนี่ย… หลี่หยาง นายทำอะไรของนาย?”

“พูดภาษาอะไรออกมาน่ะ?”

ทีมงานทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ผู้กำกับรีบสั่งเบรกทันที

“ภาษาญี่ปุ่นสิครับ ผมเล่นเป็นนายทหารญี่ปุ่น จะให้ใช้ภาษาจีนกลางสั่งบุกได้ยังไงล่ะ?”

“เดี๋ยวนะครับ พวกคุณถ่ายละครสงครามต่อต้านญี่ปุ่น อย่าบอกนะว่าทั้งกองถ่ายไม่มีใครพูดภาษาญี่ปุ่นได้เลยสักคน!”

หลี่หยางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนสั่งคัตเพราะความผิดตัวเองเลยนะ

“เอ่อ…”

พอหลี่หยางพูดจบ คนอื่นๆ ในกองถ่ายต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก บรรยากาศพลันกลายเป็นความกระอักกระอ่วนทันที

ถ่ายละครสู้รบกับญี่ปุ่นแท้ๆ แต่ในกองถ่ายกลับไม่มีใครฟังภาษาญี่ปุ่นออกเลยสักคน เรื่องนี้ถ้าหลุดออกไปคงขายหน้าน่าดู

เมื่อกี้พวกเขาฟังไม่ออกจริงๆ ว่าหลี่หยางพูดอะไร

อันที่จริงการแสดงของหลี่หยางไม่มีที่ติเลย ทั้งความหื่นกามและความอำมหิตล้วนถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แต่กลับต้องมาสะดุดเพราะไม่มีใครในกองถ่ายฟังภาษาญี่ปุ่นรู้เรื่อง จนทำให้ทุกคนรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“แค่กๆ เอ่อ หลี่หยางนะ นายจะใส่สำเนียงญี่ปุ่นลงไปบ้างก็ไม่ว่าหรอก แต่เรามีลงเสียงพากย์ทีหลังอยู่แล้ว นายแค่พูดส่งๆ ไปพอเป็นพิธีก็พอ!”

“นายจะแซมภาษาญี่ปุ่นนิดหน่อยก็ได้ แต่บทหลักๆ ต้องพูดให้ชัดเจนนะ ไม่อย่างนั้นคนอื่นเขารับส่งอารมณ์ไม่ทัน!”

ในที่สุด ผู้กำกับก็เดินเข้ามาเกลี้ยกล่อมด้วยรอยยิ้มเจื่อนอย่างจนปัญญา

“ใช่แล้วหลี่หยาง เดี๋ยวเขาก็พากย์เสียงทับอยู่ดี นายช่วยพูดให้คนอื่นฟังรู้เรื่องหน่อยเถอะนะ?”

คนอื่นๆ ก็รีบช่วยกันเสริม

“ก็ได้ครับ ถ่ายต่อเถอะ รอบนี้ผมจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้นแล้วกัน แต่แสดงเป็นทหารญี่ปุ่นทั้งที ถ้าใช้ภาษาญี่ปุ่นได้ก็ควรใช้ให้มากที่สุด ไม่อย่างนั้นการแสดงมันจะขาดรสชาติไปหน่อย!”

เมื่อเห็นแบบนั้น หลี่หยางก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ได้แต่พยักหน้าตกลง

“ดี เอาล่ะ เริ่มได้!”

ไม่นาน การถ่ายทำก็ดำเนินต่อ!

“หมาล่าจีเกะเกะ… ปังๆ… ฟิ้วๆ ฆ่ามัน…”

หลี่หยางยังคงนั่งอยู่บนหลังม้า พ่นคำพูดประหลาดออกมาอีกชุดใหญ่จนทุกคนมึนตึ้บ จนกระทั่งได้ยินคำว่า “ฆ่ามัน” ในตอนท้าย คนอื่นถึงค่อยเข้าใจ

พวกลูกกระจ๊อกทหารญี่ปุ่นใต้บังคับบัญชาดูเหมือนจะถูกบรรยากาศของหลี่หยางดึงดูดเข้าให้ ต่างพากันโห่ร้องกู่ก้อง ตะโกนคำขวัญที่แม้แต่ตัวเองก็ยังฟังไม่เข้าใจ แล้วดาหน้าพุ่งชาร์จไปข้างหน้าทันที

ด้านข้าง ทีมงานคนอื่นๆ ต่างพากันหน้าดำคร่ำเครียดไปตามๆ กัน

ให้ตายสิ นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?

ไหนตกลงกันว่าจะพูดภาษาคนไง? นี่เรียกว่าภาษาคนเรอะ?

แต่ทว่าอารมณ์มันได้แล้ว และก็อย่างที่พวกเขาว่ากันเองว่าเดี๋ยวค่อยไปลงเสียงพากย์ทับเอา ตอนนี้ผู้กำกับเลยไม่อยากจะขัดจังหวะ

เพราะเขาพบว่า พลังการแสดงของหลี่หยางช่วยดึงให้ฉากนี้ถ่ายทำได้อย่างลื่นไหลเป็นพิเศษ

โดยเฉพาะจังหวะถัดจากนี้ ดูท่าจะยิ่งราบรื่นขึ้นไปอีก

จากนั้น เสียงปืนก็ดังระงมขึ้น

กล้องแพนไปจับที่หลี่หยาง

นายทหารญี่ปุ่นที่เขาสวมบทบาทก้าวลงมาจากหลังม้า หยิบไม้เท้า ถือปืน แล้วเดินกะเผลกๆ ตรงเข้าไปด้านใน

ฉากต่อไปเป็นการถ่ายทำบรรยากาศภายในคฤหาสน์

เห็นเพียงลานบ้านที่นองไปด้วยเลือด ร่างของนายท่านเจิ้งและภรรยานอนสิ้นใจกลายเป็นศพอยู่ตรงนั้น

ขณะนี้สี่สาวพี่น้องต่างก็ได้รับบาดเจ็บกันทุกคน กระสุนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงมีดสั้นในมือที่คอยระแวดระวังทหารญี่ปุ่นรอบๆ พวกเธอถูกล้อมไว้จนหมดทางหนี ได้แต่กัดฟันเตรียมสู้ตายถวายชีวิต

“สาวสวย…”

“สาวสวยเพียบเลย…”

“อั๊วะอยากได้สาวสวย…”

“ชอบสาวสวยจัง…”

พวกทหารญี่ปุ่นรอบด้านพูดภาษาญี่ปุ่นกันไม่เป็น ตอนนี้จึงพากันฉีกยิ้มหื่นกามพลางพร่ำเพ้อคำว่าสาวสวยออกมาไม่หยุดปาก

เหมือนกับว่าถ้าไม่พูดคำว่าสาวสวย พวกเขาก็จะไม่ใช่ทหารญี่ปุ่นอย่างนั้นแหละ

ภาพนี้ทำเอาคนในกองถ่ายถึงกับพูดไม่ออก และยิ่งทำให้คนดูในห้องไลฟ์กุมขมับไปตามๆ กัน

นี่มันชัดเจนเลยว่าพยายามจะเลียนแบบคำพูดมั่วๆ ของหลี่หยาง แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นการลอกเลียนแบบที่พังไม่เป็นท่า

“บาเกะ… สี่บาเกะสาวสวย…”

จนกระทั่งหลี่หยางเดินกะเผลกเข้ามา พออ้าปากปุ๊บ ฟีลลิ่งเดิมก็กลับมาทันที!

ใช่แล้ว หลี่หยางให้ความร่วมมือดีมาก ภาษาต่างด้าวที่เขาพูดตอนนี้ แม้แต่ตัวเขาเองยังฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

ทว่าพอประโยคนี้หลุดออกมา คนดูทั้งห้องไลฟ์ก็ขำก๊ากกันลั่น

ในกองถ่าย หลายคนกลั้นไม่อยู่จนหลุดขำพรวด ต้องพยายามกดเสียงให้เบาที่สุดไม่ให้เล็ดลอดเข้าไปในฉาก

บาเกะ มีสี่บาเกะสาวสวยเนี่ยนะ!

ให้ตายสิ ภาษาญี่ปุ่นบ้าบอพวกนี้ไปเรียนมาจากใครกันวะ?

คงไม่ใช่เฒ่าพานหรอกนะ?

“บาเกะ… แกนั่นแหละบาเกะ แกมันไอ้บาเกะขาเป๋ ไอ้บาเกะหน้าปรุ!”

“คนประเทศบาเกะอย่างพวกแกมันบาเกะกันทั้งนั้นแหละ!”

พวกบอสหยางที่ยืนรอเข้าฉากกับหลี่หยางต่างพากันยืนเหวอ มีเพียงพิธีกรสาวอย่างนาน่าที่หัวไวและเอือมระอาเต็มทน เธอไม่สนบทพูดเดิมอีกต่อไป จัดการหยิบคำว่าบาเกะของหลี่หยางมาด่าสวนกลับไปทันควัน

พอประโยคนี้ลั่นออกมา คนในกองถ่ายก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างห้ามไม่อยู่

แต่ละคนพยายามก้มหน้ากลั้นขำ หลายคนถึงกับขำจนตัวงอลงไปทรุดกับพื้น

นี่มันถ่ายละครต่อต้านทหารญี่ปุ่นนะเว้ยเฮ้ย! ไหงกลายมาเป็นตัวตลกแปลกประหลาดสองคนมายืนด่าบาเกะใส่กันตรงนี้ได้เนี่ย?

ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ป่านนี้หัวเราะจนแทบขาดใจตาย กระทั่งคอมเมนต์ลอยยังเว้นช่วงชะงักไปครู่หนึ่ง

นี่พวกแกแน่ใจนะว่ากำลังถ่ายละครอยู่จริงๆ ไม่ใช่มาเล่นตลกคาเฟ่ใช่ไหมเนี่ย!

“ไอซีบา… นังบาเกะสาวสวยปากปิ้วๆ!”

“พวกแกจงบุกเข้าไป… ไปฉีกๆ พวกนังบาเกะสาวสวยนี่ซะ…”

ท่ามกลางเสียงหัวเราะรอบตัว แม้แต่พวกตัวประกอบทหารญี่ปุ่นยังเกือบจะหลุดขำก๊ากออกมา แต่ละคนกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง ทำได้เพียงพยายามบิดเสียงหัวเราะสุดกลั้นให้กลายเป็นรอยยิ้มหื่นกระหายแทน

ถึงตอนนี้ พวกเขาชักจะเริ่มคุ้นชินกับสำเนียงของหลี่หยางขึ้นมาบ้างแล้ว และพอจะเดาความหมายออกเลาๆ

บาเกะสาวสวยก็น่าจะหมายถึงหญิงสาว ส่วนคำว่าฉีกๆ ก็น่าจะหมายถึงให้ไปฉีกทึ้งเสื้อผ้าพวกเธอ

อีกอย่าง…ตามบทเดิมมันก็ควรจะต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว

ทันใดนั้น กลุ่มทหารญี่ปุ่นก็ยกปืนติดดาบปลายปืนขึ้น แล้วค่อยๆ ย่างสามขุมบีบเข้าไปข้างหน้า

สี่สาวพี่น้องตระกูลเจิ้งตกอยู่ในความสิ้นหวัง ต่างฮึดสู้สุดกำลัง ต่อให้ต้องตายก็ขอแลกชีวิตลากศัตรูไปด้วยสักคน

ทว่าเรี่ยวแรงของหญิงสาวจะไปต้านทานทหารญี่ปุ่นได้อย่างไร เพียงไม่กี่กระบวนท่า สี่พี่น้องยังไม่ทันมีโอกาสได้ปลิดชีพตัวเองด้วยซ้ำ ก็ถูกกดตัวลงแนบกับพื้นเสียแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีทหารญี่ปุ่นพุ่งเข้าไปจับพวกเธอมัดไว้ และเริ่มลงมือฉีกทึ้งเสื้อผ้าตรงนั้นทันที!