บทที่ 82 ทักทายถึงบรรพบุรุษผู้กำกับ!

ใช่แล้ว บทบาทที่หลี่หยางต้องแสดงในครั้งนี้เป็นแค่หัวขโมยกระจอก แถมยังเป็นขโมยโรคจิต ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนบ้า คนปัญญานิ่มอีกด้วย

ที่บอกว่าขโมยคนนี้ไม่ปกติธรรมดา

ก็เพราะเขาไม่ขโมยเงิน ไม่ขโมยของมีค่า แต่ชอบขโมยชุดชั้นในผู้หญิง

ตัวละครถูกกำหนดให้เป็นคนไร้บ้านวัยสี่สิบกว่าปี สมองมีปัญหา นอกจากการขอข้าวน้ำประทังชีวิตตามสัญชาตญาณแล้ว ในหัวก็จ้องแต่จะทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงพรรค์นี้!

ยามอดมื้อกินมื้อ ก็นั่งคุดคู้อยู่ข้างทางอย่างน่าเวทนา สภาพเหมือนหมาจรจัดจนใครเห็นก็ทนดูแทบไม่ได้

แต่พออิ่มหมีพีมัน ชายวัยเกือบห้าสิบคนนี้ก็เริ่มทนความเหงาไม่ไหว

โบราณว่าไว้ ท้องอิ่มตึงหนังตาหย่อนแถมกิเลสกำเริบ หมอนี่เป็นพวกใจกล้าแต่ขี้ขลาด แถมไร้สมอง เลยชอบวิ่งพล่านไปตามตรอกซอกซอย เห็นชุดชั้นในผู้หญิงตากไว้ที่ไหนเป็นต้องแอบฉก

ส่วนฉกไปแล้วเอาไปทำอะไร ผลลัพธ์คงเดาได้ไม่ยาก

ด้วยเหตุนี้ แม้หญิงสาวจำนวนมากจะโกรธแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่อยากเอาเรื่องแบบนี้ไปแจ้งความ

แน่นอน ถึงแจ้งไปก็ไม่มีประโยชน์

จนกระทั่งวันนี้ บทบาทที่หลี่หยางเล่นดันไปขโมยชุดชั้นในของป้าวัยหกสิบกว่าปีเข้าให้ จนจุดชนวนความเดือดดาล ถูกป้าคนนั้นถือกระทะก้นแบนไล่ฟาดจนหน้าตาบูดเบี้ยวเขียวช้ำคากองถ่าย ก่อนจะถูกลากส่งสถานีตำรวจ คดีถึงได้ปิดลงอย่างสมบูรณ์

นี่คือฉากเปิดเรื่องของภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ในบทคือฉากที่หลี่หยางโดนจับ แล้วตามด้วยภาพกลุ่มผู้หญิงพากันรุมประณามด่าทอ เพื่อปูเข้าสู่แก่นเรื่องหลักของซีรีส์

ใช่แล้ว นี่คือซีรีส์แนวสืบสวนสอบสวน ฉากเปิดเรื่องของพวกหลี่หยางจึงเป็นเพียงภาพสะท้อนสั้นๆ ไม่กี่นาทีเท่านั้น

พอได้รู้เนื้อหาบทของหลี่หยาง ไม่เพียงแต่แขกรับเชิญคนอื่นๆ ในรายการอย่างพวกบอสหยางที่ขำกันจนแทบขาดใจ แม้แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็พากันหัวเราะเยาะสะใจถ้วนหน้า

พวกเขาค้นพบความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือหลังจากฉากที่หลี่หยางตามบอสหยางไปหางานแสดงคราวนั้น เขาก็ไม่เคยได้รับบทดีๆ อีกเลย

ไม่เป็นฆาตกรต่อเนื่อง ก็เป็นเจ้าพ่อมาเฟีย ไม่ก็ทหารญี่ปุ่นฆ่าคนตาย มาคราวนี้หนักข้อถึงขั้นเป็นคนไร้บ้านโรคจิต

หรือนี่จะเป็นลิขิตสวรรค์ บทพวกนี้ถึงได้เข้ากับราศีของเขาที่สุด?

"กระแอม เอ่อ ผู้กำกับครับ พอลองเปลี่ยนบทอื่นให้ผมหน่อยได้ไหม?"

"แล้วก็พี่นาน่า ทางรายการจะท้าทายทั้งที ไม่เห็นต้องให้ผมมาท้าทายกับบทแบบนี้เลยนี่ครับ? ฝีมือการแสดงของผมใครๆ ก็เห็น เอามาเล่นบทแบบนี้มันเสียของชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

หลี่หยางกระแอมเบาๆ แล้วส่งสายตาละห้อยมองไปยังผู้กำกับกองถ่ายและนาน่า พิธีกรรายการ!

"ไม่ได้หรอก บทที่มีบทพูดสักสองสามประโยคมันมีอยู่แค่นี้เอง แถมบทผู้ชายก็มีแค่บทนี้บทเดียว!"

"ถ้านายไม่ยอมเล่น ก็ต้องไปเล่นบทตัวประกอบระยะยาว หรือไม่ก็ไปเป็นฉากหลัง เป็นนาย ก. นาย ข. ริมถนน ซึ่งมันไม่ตรงกับคอนเซปต์ภารกิจท้าทายของรายการพวกนายเลยนะ!"

ผู้กำกับปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดจริงจัง

ล้อเล่นน่า นี่ก็ถือเป็นดาราดังคนหนึ่งนะ หลอกให้เขามาเล่นบทแบบนี้ได้ มีเหตุผลอะไรต้องไปใช้หน้าใหม่ที่ไม่มีชื่อเสียงกันล่ะ?

"กระแอม หลี่หยาง ไม่ใช่พี่นาน่าไม่ไว้ใจฝีมือการแสดงของเธอนะ แต่เพราะพี่เชื่อมือเธอมากเกินไปต่างหากล่ะ บทที่ต้องอาศัยทักษะการแสดงสูงขนาดนี้ถึงต้องเป็นเธอเท่านั้น!"

"คนที่คิดแบบนี้ไม่ได้มีแค่พี่คนเดียวหรอกนะ เธอลองดูในห้องไลฟ์สิ คนดูเขาสนับสนุนให้เธอเล่นบทนี้กันทั้งนั้น ทุกคนบอกว่ามีแต่เธอเท่านั้นที่จะทำให้ตัวละครนี้มีชีวิตขึ้นมาได้!"

"ในฐานะศิลปิน ถ้าเราตอบสนองความต้องการของคนดูไม่ได้ เธอยังจะเรียกตัวเองว่าศิลปินได้อยู่อีกเหรอ? เธอว่าจริงไหมล่ะ?"

นาน่าแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ แต่พอพูดประโยคสุดท้ายจบ ใบหน้ากลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

หลี่หยางรีบก้มดูมือถือ ทันใดนั้นใบหน้าเขาก็มืดครึ้มลงทันที

"ใช่เลยพี่หยาง ไม่ใช่พวกเราไม่เชื่อฝีมือนะ แต่พวกไอดอลหน้าใสยุคนี้เล่นไม่ได้ถึงแก่นหรอก บทโรคจิตแบบนี้พวกเขาเล่นแล้วเหมือนกลัวเสียฟอร์ม ปล่อยของไม่ได้เต็มที่ ต้องพี่หยางเท่านั้นแหละ!"

"ถูกต้อง ไม่ได้บอกว่าฝีมือพี่หยางโรคจิตนะ แต่พี่หยางมีออร่าแบบนั้นจริงๆ ต้องเล่นแล้วล่ะ!"

"เล่นเลย เล่นเลย ต้องเล่นนะ ถ้าพี่หยางไม่เล่นบทนี้ฉันจะร้องไห้ให้ดู โคตรตั้งตารอเลยเนี่ย!"

…

เป็นอย่างที่นาน่าพูดจริงๆ คนดูต่างตั้งตารอคอยให้หลี่หยางแสดงบทนี้กันอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเห็นคอมเมนต์ลอยที่ผู้ชมส่งเข้ามา หลี่หยางก็แทบอยากจะกระโดดงับหัวคนให้รู้แล้วรู้รอด

"พับผ่าสิ โลกนี้ยังมีความยุติธรรม มีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้างไหมเนี่ย?"

"ไอดอลคนอื่นรับบทที่มีตำหนินิดๆ หน่อยๆ แฟนคลับก็แทบจะไปขุดโคตรเหง้าผู้กำกับขึ้นมาด่า!"

"ทำไมพอเป็นฉัน ยิ่งผู้กำกับยัดเยียดบทโรคจิตให้ พวกนายกลับยิ่งดีใจล่ะเนี่ย? ดูอาการตื่นเต้นของพวกนายสิ แทบจะอยากเรี่ยไรเงินไปสร้างสุสานบรรพบุรุษใหม่ให้บ้านผู้กำกับอยู่แล้วมั้ง!"

หลี่หยางรู้สึกเอือมระอาสุดจะทน อดไม่ได้ที่จะกัดฟันพูดประชดประชัน

"เฮ้ย อย่าเอาสุสานบรรพบุรุษบ้านฉันมาล้อเล่นนะ!"

ผู้กำกับกองถ่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้า ใบหน้าก็ดำคล้ำลงทันควัน

เขารู้สึกได้เลยว่า หลี่หยางกำลังจงใจทักทายไปถึงบรรพบุรุษของเขาชัดๆ!

สีหน้าของเขาทำเอาคนดูในห้องไลฟ์หัวเราะกันลั่นทันที

ภายใต้แรงกดดันและการเรียกร้องอย่างหนักหน่วงจากทั้งทีมงานกองถ่าย ทีมงานรายการ และเหล่าคนดู ในที่สุดหลี่หยางก็ไร้หนทางต่อกร จำต้องยอมรับบทนี้ไปโดยปริยาย

"เอาละน่า อย่าทำหน้าหงอยเป็นไก่ป่วยไปเลย!"

"นี่ก็ถือเป็นการยอมรับจากแฟนๆ อย่างหนึ่งไม่ใช่เหรอ!"

"ผู้กำกับบอกว่า รายการอีพีนี้เธอนี่แหละที่โดดเด่นสะดุดตา เป็นตัวแบกของรายการเลยนะ คืนนี้ผู้กำกับอยากนัดเจอเธอเพื่อคุยเรื่องเซ็นสัญญาของรายการใหม่อีกรอบด้วย!"

"ทุกคนเอ็นดูและมองเห็นคุณค่าในตัวเธอขนาดนี้ ยังจะมีอะไรให้น่าน้อยใจอีกล่ะ?"

ทุกคนเริ่มแยกย้ายกันไปเตรียมตัว ระหว่างที่หลี่หยางกำลังแต่งหน้าอยู่นั้น นาน่าก็เดินยิ้มกริ่มเข้ามายืนข้างหลังเขาแล้วเอ่ยขึ้น

"หืม มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ?"

หลี่หยางได้ยินดังนั้น หัวใจก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มองหน้านาน่าด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"งั้นก็แปลว่า ค่าตอบแทนของผมจะได้ปรับขึ้นไปเทียบเท่าพวกบอสหยางแล้วใช่ไหมครับ?"

หลี่หยางชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะรีบถามต่อทันควัน

พูดไปก็น่าอนาถใจ ทั้งที่มาเป็นแขกรับเชิญในรายการเหมือนกันแท้ๆ

แต่ผลที่ได้คือ เขาต้องออกแรงแทบตาย ให้ทางเทียนหมิงช่วยใช้เส้นสายฝากฝังถึงจะได้เข้ามาในรายการนี้ได้ ส่วนเรื่องค่าตัวน่ะเหรอ อย่าได้หวังเลย มาทำงานให้ฟรีๆ แถมยังต้องพึ่งเส้นสายอีกต่างหาก

หันไปดูแขกรับเชิญคนอื่นสิ บอสหยาง เติ้งฉีฉี ฮวาฝ่าซือ หลิวเทียนเซียน และคนอื่นๆ แต่ละเทปได้ค่าตัวกันสูงลิ่วถึงแปดหลัก เห็นแล้วมันน่าอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

หลี่หยางอยากจะบอกเหลือเกินว่า พอเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแล้วมันน่าโมโหชะมัด

เพียงเพราะชื่อเสียงของตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ ก็จำเป็นต้องยอมเสียเปรียบขนาดนี้เลยเหรอ?

ไม่นึกเลยว่าผ่านไปเพียงไม่กี่วัน โอกาสของเขาก็มาถึงแล้ว

"เรื่องค่าตอบแทนจะเป็นยังไงฉันก็ไม่รู้หรอกนะ อาจจะสูงกว่า หรืออาจจะต่ำกว่านิดหน่อย!"

"แต่เอาเป็นว่า ทางรายการน่ะปลื้มเธอมากเลยล่ะ จะบอกความลับให้ฟังเรื่องหนึ่งนะ!"

"เรื่องระหว่างเธอกับฮวาฝ่าซือมันลุกลามใหญ่โตเกินไป หลังจากการประชุมหารือกันของทีมงานรายการ พวกเขายอมแบกรับแรงกดดันจากทั้งฝั่งสปอนเซอร์และผู้สนับสนุนรายใหญ่เพื่อถีบหัวส่งฮวาฝ่าซือออกไปเลยนะ!"

"คำตอบนี้พอใจเธอหรือยังล่ะ?"

นาน่ายิ้มตาหยีขณะพูด ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูหลี่หยางในประโยคสุดท้าย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลี่หยางก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่าตัวเองจะสร้างแรงกระเพื่อมได้มหาศาลขนาดนี้ จนทำให้ทางรายการให้ความสำคัญกับเขาถึงเพียงนี้

"เอาเถอะ ขอแค่เงินถึง ทุกอย่างก็คุยกันได้ง่ายๆ รับรองเลยว่าจะจัดเต็มให้ภารกิจของรายการปังสุดๆ ไปเลย!"

ในที่สุดหลี่หยางก็อารมณ์ดีขึ้นมา คนบางคนที่ฝันอยากรวยแทบคลั่งอย่างเขา ขอแค่ได้เงิน จะให้ทำอะไรก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้น

อีกอย่าง ฝีมือการแสดงของฉันก็ได้รับการยอมรับแล้วไม่ใช่หรือไง?

อย่างน้อยก็ในบทตัวร้ายกับบทโรคจิตละนะ…