บทที่ 83 ตัวละครปรากฏตัว คนทั้งกองถ่ายถึงกับอุทานเชี่ย!

ไม่นานนัก การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น!

"หลี่หยางล่ะ พี่หยางของฉันอยู่ไหน?"

"พี่หยาง พี่หยาง รีบให้พวกเราดูคอสตูมของพี่หยางในกองถ่ายหน่อยเร็ว!"

เมื่อรู้ว่าหลี่หยางแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว คนดูในห้องไลฟ์ต่างก็นั่งไม่ติด พากันส่งข้อความเรียกร้องรัวๆ

ทว่าตากล้องของรายการกลับดึงเชิง ยังไม่ยอมหันกล้องไปจับภาพหลี่หยางในทันที

จนกระทั่งคนในกองถ่ายเตรียมการพร้อมสรรพและการถ่ายทำเริ่มขึ้น ตากล้องถึงยอมแพนกล้องไปที่หลี่หยาง

"เชี่ย… นี่มันไอ้ขาเป๋แถวตำบลบ้านฉันชัดๆ!"

"บ้าเอ๊ย นี่มันไอ้บ้าประจำหมู่บ้านฉันไม่ใช่เหรอ?"

"นี่มัน… ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมเหมือนคนบ้าที่ชอบคุ้ยถังขยะหาของกินแถวตัวเมืองบ้านฉันเป๊ะเลยล่ะ?"

"แม่เจ้า แน่ใจนะว่านี่คือตัวละครที่เดินออกมาจากกองถ่ายยุคปัจจุบัน?"

"สุดยอดว่ะ สมกับเป็นบทที่ทุกคนตั้งตารอ ให้หาคนมารับบทแท้ๆ นึกไม่ถึงว่าจะไปเชิญตัวจริงเสียงจริงมาเล่นเองเลย!"

วินาทีนี้ ทุกคนในห้องไลฟ์ต่างอึ้งตาค้าง คอมเมนต์ไหลทะลักไม่หยุด

ฉากนี้เรียกได้ว่า ตั้งตารอคอยกันแทบตาย แต่พอเปิดตัวที ทำเอาคนดูผงะช็อกกันเป็นแถบ!

แม้แต่ผู้คนมากมายในกองถ่าย เมื่อเห็นสภาพการแต่งตัวของหลี่หยาง ณ ตอนนี้ ต่างก็ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก

โดยเฉพาะพวกดาราสาวอย่างนาน่า หลิวเทียนเซียน บอสหยาง และเติ้งฉีฉี ที่แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

หลี่หยางต้องมีจิตใจเข้มแข็งเบอร์ไหน ถึงกล้าแต่งตัวพรรค์นี้ออกมาได้

ในยุคสมัยนี้ การแสดงไม่ได้จริงจังลงลึกกันขนาดนั้นแล้ว

พวกที่เล่นซีรีส์สงคราม รบกันในสนามเพลาะสามวันสามคืน แต่สุดท้ายเสื้อผ้ายังหรูหราสะอาดสะอ้าน ไร้รอยเปื้อนสักนิด

พวกที่เล่นเป็นขอทาน อย่างมากก็แค่มีรอยปะบนเสื้อผ้า ปล่อยผมเผ้ากระเซิงนิดหน่อย คนไม่รู้คงนึกว่ามาโชว์ศิลปะการแสดงร่วมสมัย ไม่เห็นเค้าความตกระกำลำบากของขอทานเลยสักนิด

เรื่องพวกนี้กลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

แต่ดูการเปิดตัวของหลี่หยางนี่สิ มันอะไรกันเนี่ย

เสื้อผ้าชุดนั้นไม่ได้มีรอยปะหรอก ทว่ากลับมีรอยขาดวิ่นอยู่หลายจุด

ที่สำคัญคือในวันที่อากาศร้อนตับแลบแบบนี้ เขากลับสวมทับกันเข้าไปเป็นชั้นๆ

ทั้งเสื้อไหมพรม ทั้งเสื้อยืด แถมด้วยเสื้อนวม แล้วยังทับด้วยเสื้อกั๊กหนังเก่าๆ ขาดๆ อีกตัว

พอมองท่อนล่าง กางเกงก็ซ้อนกันเป็นชั้นๆ เช่นกัน ขอบกางเกงที่โผล่ออกมาพอมองเห็นได้ก็มีไม่ต่ำกว่าห้าชั้นเข้าไปแล้ว นั่นแค่ที่มองเห็นนะ ที่มองไม่เห็นข้างในไม่รู้ซ้อนอยู่อีกกี่ชั้น

และจุดที่พีคที่สุดคือ ชั้นนอกสุดดันสวมกางเกงในสีแดงแป๊ดทับเอาไว้

การแต่งกายสุดประหลาด สไตล์สุดพิลึกพิลั่น ปล่อยผมเผ้ากระเซอะกระเซิง จุดร่วมเพียงหนึ่งเดียวของเสื้อผ้าทุกชิ้นบนตัวเขาก็คือ ไม่รู้ว่าหมอนี่แต่งหน้าทำชุดยังไง ถึงขนาดละเลงน้ำมันจนเคลือบไปทั่วเสื้อผ้า จากนั้นก็เหมือนเอาไปถูกับพื้นซ้ำๆ จนดำมะเมี่ยมขึ้นเงาวับ

แค่เห็นด้วยตาก็ชวนให้จินตนาการไปไกลว่า ตัวเขาต้องแผ่กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงตลบอบอวลไปไกลหลายสิบเมตรแน่ๆ ชวนพะอืดพะอมจนทนดูแทบไม่ไหว

แล้วพอย้อนกลับมาดูสีหน้าท่าทางของเจ้าตัวในตอนนี้

"ฮิๆ… ขะ… ข้าว… กิ๊น…"

เขาแบกห่อผ้าดำปี๋เดินมาถึงใจกลางเมือง แล้วก้าวไปขวางหน้านักเรียนหญิงคู่หนึ่งริมถนน จากนั้นก็ยกมือที่ดำมะเมื่อมขึ้นมา มือข้างหนึ่งลูบใบหน้าที่มอมแมมไปหมด อีกข้างก็แคะขี้มูก ก่อนจะเอาเข้าปากแล้วดูดดังจ๊วบ สุดท้ายก็ชี้นิ้วไปที่ขนมในมือของสองนักเรียนหญิงพลางส่งเสียงร้องขอ

"กรี๊ด…"

ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างการถ่ายทำ ทว่าฉากนี้ทำเอาสองนักเรียนหญิงตกใจจนกรีดร้องลั่น ไม่สนใจของในมืออีกต่อไป โยนทิ้งลงข้างทางแล้วหมุนตัวโกยแน่บ ราวกับวิ่งหนีผี

"ฮิๆ…"

คนจรจัดที่หลี่หยางสวมบทหัวเราะร่า ย่อตัวลงไปเก็บเศษอาหารของสองนักเรียนหญิงขึ้นมา แล้วนั่งแหมะลงข้างถนนกินอย่างหน้าตาเฉย

การแสดงฉากนี้ทำเอาทุกคนในกองถ่ายถึงกับเอ๋อรับประทาน ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็ช็อกจนตั้งสติไม่ทันไปชั่วขณะ

สมกับเป็นหลี่หยางจริงๆ ช่างกล้าเล่นและเล่นถึงบทบาท ไม่ว่าบทแบบไหนก็ตีบทแตกกระจุยจนเหมือนตัวจริงไม่มีผิดเพี้ยน

ในวินาทีนี้ หลายคนมีความคิดผุดขึ้นมาตรงกันเพียงอย่างเดียว

ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าคนแสดงบทนี้คือหลี่หยาง พวกเขาคงไม่มีทางจำหลี่หยางได้เลย

ฉากนี้มันสมจริงเกินไป หลายคนตั้งแต่เด็กจนโตย่อมเคยเห็นคนแบบนี้มาบ้างไม่มากก็น้อย เพียงแต่ในแต่ละท้องถิ่นอาจมีชื่อเรียกต่างกันไป

บ้างก็เรียกไอ้เด๋อ บ้างก็เรียกไอ้บ้า บ้างก็เรียกคนสติไม่ดี

แต่แน่นอนว่าคำเรียกที่เข้าใจตรงกันที่สุด ส่วนใหญ่ก็คือ 'คนบ้า'

ในยามนี้ หลี่หยางไม่เพียงแต่ถ่ายทอดความอนาถของคนจรจัดสติไม่ดีออกมาได้หมดจด เขายังเล่นความเป็นคนบ้าได้เนียนกริบถึงแก่น

รอยยิ้มโง่งม ท่วงท่าทุกอากัปกิริยา อย่าว่าแต่บรรดาไอดอลหน้าใสยุคนี้จะเล่นไม่ได้เลย ต่อให้นักแสดงรุ่นใหญ่ที่ยอมทุ่มสุดตัว แปลงโฉมด้วยลุคแบบนี้ ก็ยังเล่นให้ดูสมจริงขนาดนี้ไม่ได้

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง การถ่ายทำดำเนินต่อไป

คนจรจัดสติไม่ดีที่หลี่หยางสวมบท พอกินอิ่มหนำสำราญก็นอนแผ่หลาลงบนพื้น บิดขี้เกียจอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าฟินสุดขีด

คนเดินถนนคนอื่นๆ ที่เดินผ่านไปมา ล้วนมองเขาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์แล้วเดินเลี่ยงอ้อมไป

หลังจากพักเอาแรงครู่หนึ่ง คนจรจัดสติไม่ดีที่หลี่หยางเล่นก็รีบลุกขึ้นมานั่ง ตาจ้องเป๋งไปทางข้างหน้า

ในจังหวะนั้นเอง ตัวประกอบเดินผ่านทางที่หลิวเทียนเซียนรับบทก็ปรากฏตัวขึ้น

เธอสวมกางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดตัวจิ๋ว อวดเรียวขาขาวเนียนขณะสวมรองเท้าแตะส้นสูงเดินผ่านไป ผิวพรรณเปล่งปลั่งของเธอดึงดูดสายตาของเจ้าคนจรจัดสติไม่ดีนั่นเข้าอย่างจัง

คนจรจัดสติไม่ดีที่หลี่หยางสวมบทเลียริมฝีปาก แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน เขายื่นมือที่ดำมอมแมมล้วงเข้าไปในกางเกงแล้วเกาแรงๆ หนึ่งที

ฉากนี้ทำเอาหลายคนถึงกับอ้าปากค้างจนแทบหุบไม่ลง

เชี่ยเอ๊ย… นี่เล่นจริงดิ?

จากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน คนจรจัดก็ยันตัวลุกขึ้นแบกห่อสัมภาระของตัวเองไว้ ยิ้มโง่ๆ พร้อมกับหัวเราะฮิๆ พลางแอบเดินตามตัวประกอบที่หลิวเทียนเซียนเล่น

วินาทีนั้น หลิวเทียนเซียนถึงกับใจกระตุก

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่านี่คือการแสดง แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนโดนไอ้โรคจิตของจริงจ้องเล่นงานเข้าให้ จนอดไม่ได้ที่จะต้องเร่งฝีเท้า

มาถึงตรงนี้ ผู้กำกับถึงได้สั่งคัท

จากนั้นต้องเปลี่ยนฉากถ่ายทำ จึงต้องพักเตรียมตัวประมาณครึ่งชั่วโมง

ทันทีที่การถ่ายทำหยุดลง กองถ่ายก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

บรรดาผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็รัวคอมเมนต์จนแทบมองไม่ทัน

"เชี่ย หลี่หยาง นายทำยังไงให้แสดงได้โรคจิตขนาดนั้นวะ?"

"หลี่หยาง นายทำยังไงให้มันดูน่าขยะแขยงขนาดนั้นกันเนี่ย!"

"อย่า… อย่าเข้ามาใกล้นะ! แกสกปรกเกินไปแล้ว!"

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างทึ่งกับการแสดงของหลี่หยาง รวมถึงการแต่งกายที่สมจริงสุดๆ

แต่ในความเป็นจริง เมื่อเห็นหลี่หยางเดินเข้ามา ทุกคนต่างก็พากันถอยกรูด

โดยเฉพาะเติ้งฉีฉีและคนอื่นๆ ที่แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาโดยไม่ปิดบัง

เจ้าหมอนี่ทั้งผมเผ้ารุงรัง ทั้งเนื้อตัวมอมแมม ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้เสื้อผ้าดูสกปรกสมจริง เขายังเล่นเอาน้ำมันเครื่องละเลงทั้งตัวและเส้นผมจนเละเทะ

กลิ่นน่ะเหรอ… โคตรเหม็น บอกเลยว่าสะอิดสะเอียนสุดๆ!

เมื่อเห็นสีหน้ารังเกียจของทุกคน หลี่หยางที่แม้จะออกจากโมเดลตัวละครแล้ว ก็ยังอดหัวเราะหึๆ ในลำคอไม่ได้

ในฐานะนักแสดง ฉันก็จริงจังกับงานนะ ในเมื่อรับบทนี้มาแล้ว ก็ต้องแสดงให้สมจริงจนขนลุกสิ

เห็นได้ชัดว่าหลี่หยางพอใจกับฝีมือการแสดงของตัวเองมาก โดยเฉพาะตอนเห็นสีหน้ารังเกียจของทุกคน ยิ่งทำให้เขามั่นใจในฝีมือตัวเองเข้าไปใหญ่

เพราะตัวละครนี้มันถูกออกแบบมาให้เป็นคนไม่น่าเข้าใกล้ เป็นคนจรจัดผู้โดดเดี่ยวที่แปลกแยกจากคนจรจัดคนอื่นๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโลกของคนปกติที่แทบจะไม่มีพื้นที่ให้เขาได้ยืนอยู่เลย!

และสิ่งที่ทำให้หลี่หยางดีใจที่สุดก็คือ บทบาทแบบนี้กลับมอบผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงให้กับเขา!