บทที่ 84 โชคลาภที่ไม่คาดฝัน วิชาขโมยขั้นสุดยอด!

ใช่แล้ว ตอนแรกเขานึกว่าโมเดลตัวละครแบบนี้คงไม่ได้รางวัลอะไรจากระบบเสียอีก

แต่ทันทีที่ได้รับบทมา หลี่หยางกลับปลดล็อกสกิลใหม่เข้าจนได้ นั่นคือวิชาขโมยไร้เทียมทาน!

จริงแท้แน่นอน ตัวละครที่ต่ำต้อยติดดินขนาดนี้ ดันมีสถานะซ่อนเร้นเป็นถึง ‘ยอดโจร’

ฟังดูหลุดโลกไปหน่อย แต่มันก็เกิดขึ้นจริง หลี่หยางจึงสรุปได้ว่าตัวละครนี้ยังมีบทที่ซ่อนไว้อยู่ เพียงแต่เป็นส่วนที่เขาไม่จำเป็นต้องแสดงให้ใครเห็นเท่านั้น

ว่าแล้วเชียว ตัวประกอบที่ได้ออกกล้องเนี่ย มักจะมีปูมหลังที่คาดไม่ถึงซ่อนอยู่เสมอจริงๆ

"เฮ้ คุณคนเขียนบทอย่าเพิ่งวิ่งสิ ขอถามอะไรหน่อย!"

"ตัวละครที่ผมเล่นเนี่ย ยังมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรอีกไหมครับ อย่างพวกข้อมูลที่ไม่ได้ใส่มาในฉากที่ต้องเล่นน่ะ?"

แม้จะเดาทางได้หมดแล้ว แต่หลี่หยางก็ยังอยากได้ยินคำยืนยัน พอมองเห็นคนเขียนบทจึงรีบวิ่งตามไปทันที

"เอ๊ะ คุณรู้ได้ยังไงเนี่ย?"

คนเขียนบทชะงักไป พยายามกลั้นความรู้สึกพะอืดพะอมเอาไว้ขณะปล่อยให้หลี่หยางเดินเข้ามาตรงหน้า ก่อนจะถามด้วยความสงสัย

"มีจริงๆ สินะ! เล่าให้ฟังหน่อยสิครับ!"

ดวงตาของหลี่หยางเป็นประกาย เขาเริ่มอยากรู้ข้อมูลทั้งหมดของตัวละครนี้ขึ้นมาแล้ว

ก็ตัวละครนี้มันเจ๋งเป้งสุดๆ ไปเลยน่ะสิ วิชาขโมยของหมอนี่จะร้ายกาจขนาดไหนกันนะ?

พูดง่ายๆ ก็คือ ต่อให้คุณใส่กางเกงมาสิบแปดชั้น เขาก็ยังมีปัญญาแอบฉกกางเกงในตัวที่คุณใส่อยู่ออกไปได้โดยไม่รู้ตัวในเสี้ยววินาที!

มีวิชาขโมยระดับนี้ติดตัว บนโลกนี้ยังมีอะไรให้ต้องกังวลอีก?

หากวันไหนถึงคราวไม่มีเงินใช้จนตรอกขึ้นมา เงินทองทั่วทั้งใต้หล้าก็เหมือนเป็นเงินของเขาทั้งนั้น ยิ่งพอเข้าถึงบทบาท หลี่หยางแค่ลองคิดดูเล่นๆ ก็ยังนึกวิธีฉกเงินออกจากรถหุ้มเกราะขนเงินได้โดยไม่มีใครรู้ตัวด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ติดว่าไม่มีความคิดอยากเป็นโจรจริงๆ ละก็ ป่านนี้เขาคงเปลี่ยนสายอาชีพไปแล้ว ไม่ต้องรอถึงอนาคตด้วยซ้ำ แค่ลงมือสักเดือนสองเดือน ก็รวยเละมีกินมีใช้ไม่หมดไปทั้งชาติ!

"เอาเถอะ ตัวละครที่คุณเล่นน่ะมีเรื่องราวต่อจริง แต่ไม่มีโอกาสได้ออกหน้ากล้องหรอกนะ!"

"ผมบอกคุณคนเดียวนะ ห้ามไปบอกใครล่ะ ไม่งั้นสปอยล์แย่!"

"ทุกอย่างมันคือการปูเรื่อง ซีรีส์แนวสืบสวนสอบสวนน่ะ ความจริงมักจะซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นตั้งแต่ต้นเรื่องอยู่แล้ว!"

เมื่อเจอหลี่หยางตื๊อถาม คนเขียนบทก็ไม่ได้หวงข้อมูลอะไร ยอมลดเสียงลงเล่าให้เขาฟัง

ตามที่เล่ามา ตัวละครนี้แต่เดิมคือ ‘ยอดโจรหมายเลขหนึ่งของแผ่นดิน’ ทั้งชีวิตมีงานอดิเรกแค่อย่างเดียว คือการท้าทายสิ่งที่ใครๆ ต่างคิดว่าเป็นไปไม่ได้

นั่นคือของที่ขโมยง่ายๆ เขาไม่ชายตามอง ชอบขโมยแต่ของที่ใครต่อใครคิดว่าไม่มีทางขโมยได้เท่านั้น

มีอยู่ครั้งหนึ่งเจ้าหมอนี่นึกสนุก ดันไปรับงานบุกเข้าไปขโมยของในคลังเก็บสมบัติของพระราชวังในจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย ซึ่งเป็นสมบัติประจำชาติที่ถูกลักลอบนำออกนอกประเทศ และแม้แต่พิพิธภัณฑ์ก็ยังไม่มีสิทธิ์นำมาจัดแสดง

ว่ากันว่าสิ่งนั้นคือราชโองการของจิ๋นซีฮ่องเต้ ข้างในมีวิธีเข้าสู่สุสานหลวงจิ๋นซีฮ่องเต้บันทึกไว้

ปมปริศนาทั้งเรื่องก็หมุนรอบสมบัติชิ้นนี้นี่แหละ

ไม่รู้ข่าวหลุดไปอีท่าไหน บอกว่าสมบัติชิ้นนี้ตกมาอยู่ในเมืองตามท้องเรื่องของหนัง ยอดฝีมือจากทั่วโลกจึงแห่กันมาแย่งชิง จนเกิดเป็นคดีสะเทือนขวัญมากมาย

สุดท้ายพอสืบสาวราวเรื่องไปจนจบ ถึงได้รู้ว่าราชโองการฉบับนั้นกลับกลายเป็นเสื้อหนังที่คนจรจัดสวมใส่อยู่นั่นเอง

ราชโองการถูกจารึกลงบนม้วนหนังสัตว์ ด้านในยังมีแผนผังบางอย่างซ่อนอยู่

เสื้อหนังที่ทนทานนับพันปีผืนนั้น ถูกคนจรจัดเอามาเย็บติดกับเสื้อผ้าตัวเองแล้วสวมใส่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ส่วนเหตุผลที่เขาต้องกลายเป็นคนบ้าสติฟั่นเฟือน ก็เพราะเขาเคยเข้าไปในสุสานหลวงจิ๋นซีฮ่องเต้มาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วไปเจอเรื่องประหลาดข้างในจนโดนพิษเล่นงานจนสมองเพี้ยนไป

พอได้ฟังเบื้องหลังทั้งหมดของตัวละคร หลี่หยางก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ไม่นึกเลยว่าจับพลัดจับผลูจะได้เล่นตัวละครที่เทพขนาดนี้

นั่นก็หมายความว่าถ้าเขานึกอยากทำขึ้นมา ท้องพระคลังของทุกประเทศทั่วโลกเขาก็ไปเดินเล่นได้สบายเลยน่ะสิ?

จะมีอะไรฟินไปกว่านี้อีกไหมเนี่ย?

และที่สำคัญที่สุด แผนผังนั่นมีแค่วิชาขโมยของเขาเท่านั้นที่ไขปริศนาได้ ต่อให้คนอื่นได้ไปก็ทำได้แค่เก็บไว้ดูเล่น เพราะจนถึงท้ายที่สุดก็ไม่มีใครถอดรหัสได้อยู่ดี!

"โอเคครับ วางใจได้เลย ไม่สปอยล์แน่นอน!"

"ดูจากพล็อตแล้ว เรื่องนี้น่าจะสนุกจัดๆ เลยนะเนี่ย!"

หลี่หยางรู้สึกหวานฉ่ำหัวใจราวกับได้กินน้ำผึ้ง ความรู้สึกต่อต้านที่มีต่อตัวละครนี้หายเป็นปลิดทิ้ง

แม้จะไม่มีเงินทองล้นฟ้าเหมือนบทมหาเศรษฐี แต่ตัวละครที่มีสกิลพิเศษขนาดนี้ ก็นับว่าเป็นตัวเลือกชั้นเลิศเหมือนกัน!

เวลานี้ กองถ่ายยังคงจัดเซ็ตฉากใหม่อยู่ คงต้องใช้เวลาอีกราวครึ่งชั่วโมง

ห้องไลฟ์ยังคงคึกคักอย่างยิ่ง คนดูทุกคนต่างทึ่งกับการแต่งตัวและฝีมือการแสดงของหลี่หยาง

หลังจากเซ้าซี้ถามกันอยู่นาน ในที่สุดก็ได้คุยกับผู้กำกับกองถ่ายสักสองสามประโยค ถึงได้รู้ว่าสภาพเนื้อตัวแบบนี้ หลี่หยางเป็นคนจัดแจงเนรมิตขึ้นมาเองทั้งหมด

เดิมทีฝ่ายคอสตูมไม่ได้แต่งให้ออกมาสภาพนี้ แต่เขาเป็นคนดึงดันจะแต่งแบบนี้ให้ได้

พอเรื่องนี้เผยออกไป คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่คอมเมนต์ลอยจะเริ่มทะยอยวิ่งขึ้นมาอีกครั้ง

"ยังมีอะไรต้องพูดอีกเหรอ นึกว่ายุคนี้จะไม่มีละครดีๆ ดูแล้ว สุดท้ายฉันดันมาเห็นความหวังของวงการในตัวเจ้าหน้านิ่งหยางเนี่ยนะ!"

"ยังจะเรียกเจ้าหน้านิ่งหยางอยู่อีก ใครบอกพี่หยางของฉันไม่มีฝีมือ? ดูความทุ่มเทระดับนี้สิ สมัยนี้มีใครทำได้บ้าง?"

"เพิ่งเข้าใจคำว่าอุทิศตนเพื่อศิลปะก็วันนี้แหละ อย่าว่าแต่พวกไอดอลหน้าใสเลย เป็นฉันให้แต่งตัวแบบนี้คงสติแตกไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าจะให้แสดงเลย!"

"คลาสสิก โคตรคลาสสิก โดยเฉพาะตอนแคะขี้มูกแล้วดูดนิ้วเนี่ย ไหนจะจังหวะล้วงเข้าไปเกาในกางเกงอย่างช่ำชองนั่นอีก ตัวละครนี้มันมีชีวิตขึ้นมาจริงๆ!"

คนดูกำลังอินจัด ไม่นานนักคอมเมนต์ลอยก็ไหลทะลักจนบังหน้าจอแทบมิด

ในที่สุด ฉากใหม่ก็เซ็ตเสร็จเรียบร้อย การถ่ายทำเริ่มต่อทันที

หลี่หยางในบทคนจรจัดแอบสะกดรอยตามตัวละครของหลิวเทียนเซียน ไม่ว่าเธอจะวิ่งหนีไปทางไหนก็สลัดไม่หลุด จนกระทั่งบอสหยางหนีเข้าไปในบ้านของตัวละครนั้น

หลี่หยางในคราบคนจรจัดเกาะอยู่บนกำแพงรั้ว พอเห็นเสื้อผ้าที่ตากอยู่กลางลานบ้าน ดวงตาก็เป็นประกายวิบวับทันที

เพราะในนั้นมีชุดชั้นในตากอยู่ด้วย!

แถมตัวหนึ่งยังเป็นผ้าลูกไม้อีกต่างหาก!

พอเห็นแววตาหื่นกระหายน้ำลายหกของหลี่หยาง ทุกคนก็เบิกตากว้าง

เชี่ยเอ๊ย นี่สิถึงจะเรียกว่าโรคจิต! นี่แหละโรคจิตตัวพ่อเลย คนธรรมดาที่ไหนจะเล่นได้สมจริงเบอร์นี้?

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง หลี่หยางน้ำลายเยิ้ม ค่อยๆ ย่องเข้าไปปลดเสื้อในคัพไซส์บิ๊กเบิ้มลงมา ตามด้วยกางเกงในขอบลูกไม้ แล้วเอามาจ่อที่ปลายจมูก สูดดมเข้าไปเต็มปอดอย่างบ้าคลั่ง

วินาทีนั้น ผู้หญิงในกองถ่ายหลายคน รวมไปถึงสาวๆ ในห้องไลฟ์ต่างก็หน้าแดงแจ๋ บางคนก็อุทานออกมา บางคนก็พิมพ์คอมเมนต์ว่า "ไอ้โรคจิต!"

ส่วนพวกผู้ชายกลับตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกถึงสัญชาตญาณดิบที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างประหลาด

ไอ้หมอนี่ถึงจะน่าขยะแขยง แต่มันเล่นได้เรียลเกินไปไหมเนี่ย?

จากนั้น ภายใต้สายตาทุกคู่ หลี่หยางก็ถือชุดชั้นใน ค่อยๆ ย่องไปที่หน้าประตูบ้าน ชะโงกหน้ามองลอดหน้าต่างเข้าไปดูด้านใน

ในนั้น สาวสวยที่รับบทโดยหลิวเทียนเซียนกำลังทำหน้าตาตื่นตระหนก เธอกำลังมองลอดกระจกหน้าต่างออกมาที่เขาเช่นกัน

หลี่หยางฉีกยิ้มกว้าง ยิงฟันเหลืองอ๋อย แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปาก

หลิวเทียนเซียนตกใจจนหวีดร้องลั่น ฉากนี้ไม่ใช่แค่การแสดงแล้ว แต่มันเป็นสัญชาตญาณดิบของเธอล้วนๆ