บทที่ 85 บทพูดนี้ ทำเอาฮากลิ้งกันทั้งกอง!

หลี่หยางสะดุ้งสุดตัวตามสัญชาตญาณเพราะเสียงกรีดร้อง ทำท่าจะหันหลังวิ่งหนีทันที

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูรั้วก็เปิดออก หญิงวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก

หลี่หยางตกใจ หันขวับไปมอง คิดจะหนีแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

"กรี๊ด… ไอ้โรคจิต ช่วยด้วย ขโมย!"

ป้าวัยกลางคนแผดเสียงร้องแหลมสูง คว้าดาลประตูไม้แถวนั้นได้ก็พุ่งพรวดเข้ามา

ไม่เปิดโอกาสให้หลี่หยางได้หนีแม้แต่น้อย หล่อนกวัดแกว่งท่อนไม้กระหน่ำฟาดไม่กี่ที ตัวละครที่หลี่หยางแสดงก็นอนแผ่หลาเหมือนหมาหมดสภาพ สลบเหมือดไปคาที่

ความดุดันของป้า ประกอบกับการแสดงของหลี่หยาง ส่งให้ฉากนี้พุ่งขึ้นสู่จุดไคลแมกซ์ในพริบตา

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้โรคจิต!"

"ป้าคนนี้ก็โหดจัด มาเจอกับพี่หยาง นี่มันโรคจิตชนโรคจิต ขิงก็ราข่าก็แรงแท้ๆ!"

"ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคัพมันถึงใหญ่ขนาดนั้น ดูหุ่นป้าสิ ทีมงานโคตรใส่ใจรายละเอียดอะ!"

"ไม่รู้ทำไม พอคิดภาพหลี่หยางเอาชุดชั้นในของป้ามาจ่อจมูกแล้วทำเรื่องแบบนั้น ฉันชักจะพะอืดพะอมขึ้นมาเลย!"

"เฮ้อ โรคจิตปะทะโรคจิต มีแค่เซียนนิวี่ของฉันที่ติดอยู่ตรงกลาง ฉากนี้เล่นยากจริง รู้สึกเหมือนเซียนนิวี่ของฉันจะขวัญผวาจริงๆ เลยนะเนี่ย!"

คนดูในห้องไลฟ์ตื่นเต้นกันยกใหญ่ คอมเมนต์ลอยรัวพรึ่บพรั่บจนตาลาย

แต่ไม่ว่าจะตื่นเต้นแค่ไหน ฉากนี้ก็ถ่ายทำเสร็จสิ้นลงจนได้

ลำดับถัดไปคือฉากปิดท้าย

สถานที่ถ่ายทำย้ายมาที่แผนกสืบสวนคดีอาญา เมื่อได้ยินว่าโจรขโมยชุดชั้นในสุดโรคจิตถูกจับกุมแล้ว ผู้เสียหายที่เคยแจ้งความไว้ต่างก็แห่กันมาที่นี่ทันที

คนที่เปิดตัวออกมาเป็นคนแรกคือคุณตาวัยเจ็ดสิบกว่าปี

"แกนี่เอง ไอ้ขโมยใจบาป! แม้แต่ชุดที่เมียฉันต้องใส่ลงโลงแกยังขโมยไปได้ วันนี้ฉันขอสู้ตายกับแก!"

สิ้นเสียงคุณตา หญิงวัยสี่สิบกว่าปีหน้าตาละม้ายคล้ายหรูฮวาก็โผล่พรวดออกมา

"ไอ้คนโรคจิต แกกล้าทำเรื่องพรรค์นั้นกับฉัน แกมันไร้ยางอายเกินไปแล้ว คืนความบริสุทธิ์ให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

จากนั้น คนที่สามก็ปรากฏตัว เป็นหญิงวัยห้าสิบกว่าปี!

"แกเอาชุดชั้นในฉันคืนมา ขโมยอยู่นั่นแหละสามวันดีสี่วันไข้ ฉันก็นึกว่าลืมไว้ที่บ้านตาหวังข้างห้อง อธิบายกับผัวยังไงก็ไม่เคลียร์ แกต้องไปช่วยฉันอธิบาย คืนความบริสุทธิ์ให้ฉัน!"

สุดท้าย นาน่า บอสหยาง และเติ้งฉีฉี ที่รับบทเป็นกลุ่มผู้เสียหายก็เดินตามกันออกมา

"อะไรนะ ไอ้หมอนี่เองเหรอที่ขโมยชุดชั้นในพวกเราไป แล้วยังเอาไปทำเรื่องแบบนั้นอีก?"

"แม่จ๋า ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ฉันแปดเปื้อนไปหมดแล้ว!"

นาน่าอ้าปากร้องไห้โฮ ตีบทแตกกระเจิงด้วยท่าทางตรอมใจสุดขีด

"นี่… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ถ้าเป็นหนุ่มหล่อสักหน่อยฉันยังพอทำใจได้ แต่นี่กลับเป็นไอ้หมอนี่ที่ขโมยเสื้อผ้าพวกเราไปทำเรื่องต่ำช้าพรรค์นั้นน่ะเหรอ? ฉันก็ไม่อยากอยู่แล้วเหมือนกัน!"

เติ้งฉีฉีที่รับบทเป็นผู้เสียหายก็ฟูมฟายหัวใจสลายไม่แพ้กัน

"คุณตำรวจคะ ช่วยพามันไปล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆ ให้หน่อยได้ไหมคะ? อย่าให้มันดูอัปลักษณ์ขนาดนี้เลย ฉันกลัวจะฝังใจจนเป็นปมน่ะค่ะ!"

ตบท้ายด้วยบอสหยางที่เอ่ยปากขึ้นมา

ภายใต้การจัดวางบทของคนเขียนบทประจำกองถ่าย ฉากนี้จงใจเน้นความตลกโปกฮาอย่างชัดเจน

ทั้งการปรากฏตัวและบทพูดของผู้เสียหายทุกคนล้วนถูกเซ็ตเอาไว้หมดแล้ว

ตั้งแต่วินาทีที่คุณตาคนแรกเดินออกมาพูด คนในกองถ่ายจำนวนมากก็แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ นับประสาอะไรกับคนดูในห้องไลฟ์

ในเวลานี้ พวกเขาหัวเราะกันจนตัวงอไปนานแล้ว

"เชี่ย บทพูดอะไรวะเนี่ย โคตรพีก! ชุดที่เมียจะใส่ลงโลง พี่หยางไม่เว้นแม้แต่ชุดคนตายเลยเหรอวะ!"

"เชี่ย ป้าแกทำหน้าอะไรวะ บริสุทธิ์ผุดผ่องอะไรเนี่ย หรือว่าโดนพี่หยางจัดการไปแล้วเหรอ? ขอภาพปลากรอบด่วน!"

"ไม่ไหวๆ ขำจนท้องแข็ง จำเลยขี้เหร่เกินไป โจทก์เลยไม่ยอมรับงี้เหรอ!"

"มี่มี่ เธอกำลังท้าทายต่อมขำฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย? เพื่อความสบายใจส่วนตัว ถึงกับต้องเอาตัวจำเลยไปอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณให้สะอาดขึ้นเนี่ยนะ?"

ต้องยอมรับเลยว่าบทพูดพวกนี้หลุดโลกเกินไปจริงๆ แต่ทุกประโยคกลับยิงเข้าเป้ามุกตลกได้เป๊ะๆ

โดยเฉพาะบทพูดประโยคสุดท้ายของนายตำรวจ พอรวมเข้ากับการแสดงของหลี่หยาง ก็ยิ่งจุดชนวนเสียงหัวเราะลั่นกองถ่าย

"พวกคุณเป็นอะไรกันไปหมด ถ้าจับเขาอาบน้ำให้สะอาดดูหล่อขึ้นมาหน่อย พวกคุณยังอยากให้เขามาขโมยอีกรอบหรือไง?"

นั่นคือบทพูดสุดเอือมระอาของนายตำรวจ

ทว่าในจังหวะนั้น ตัวละครที่หลี่หยางแสดงซึ่งเพิ่งตื่นขึ้นมาในห้องสอบสวนกลับตาเป็นประกาย ถึงขั้นรีบคว้ากางเกงในตัวหนึ่งขึ้นมาถ่มน้ำลายใส่ไม่หยุด แล้วเอามาเช็ดถูหน้าตัวเอง ราวกับมั่นใจในเบ้าหน้าของตัวเองเสียเต็มประดา

"เชี่ย ไม่ไหวแล้ว กลั้นขำไม่อยู่แล้วโว้ย นี่มันการแสดงแบบไม่ต้องมีคำพูดแต่กินขาดชัดๆ!"

"บทพูดพิลึกอะไรวะเนี่ย ถ้าหล่อขึ้นแล้วยังอยากให้มาขโมยอีกรอบเหรอ? การแสดงของหลี่หยางนี่ก็เกินเบอร์ไปแล้วเว้ย ติดใจเข้าแล้วจริงๆ สินะ?"

คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันบอกว่าขำจนน้ำตาเล็ด

ทันใดนั้น ก็ไม่รู้ว่ามีคอมเมนต์ลอยจากไหนโผล่ขึ้นมาประโยคหนึ่ง: "น่ารักจังเลย พี่หยางน่ารักเกินไปแล้ว!"

คอมเมนต์นี้สะดุดตามาก จนทำให้ทุกคนอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กันเหมือนโดนฟ้าผ่า

น่ารักเหรอ?

แบบนี้เนี่ยนะเรียกว่าน่ารัก?

แต่ก็ว่าไม่ได้นะ ถ้าตัดความเป็นจริงทิ้งไป ปฏิกิริยาแบบนั้นมันก็แอบให้ความรู้สึกน่ารักอยู่จิ๊ดนึงจริงๆ

ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือ สารรูปของเขาในตอนนั้น มองมุมไหนก็เอาคำว่าน่ารักมายัดใส่เข้าไปไม่ลงเลยสักนิด!

ไม่นาน ฉากทั้งหมดก็ถ่ายทำเสร็จสิ้น

เวลาก็ปาเข้าไปบ่ายโมงบ่ายสองแล้ว ทุกคนต่างหิวโซจนไส้กิ่ว

ปิดฉากในกองถ่ายนี้ ก็กินมื้อกลางวันกันในกองถ่ายนี้นี่แหละ

หลี่หยางไปอาบน้ำก่อนเป็นอันดับแรก ทันทีที่เขาเปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง กล้องไลฟ์สดก็จับภาพไปที่เขา ทำให้ทุกคนรู้สึกสดชื่นสบายตาราวกับมีลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน

พอดูภาพเขาสวมบทคนจรจัดสติไม่ดีจนชินตา พอได้เห็นภาพในตอนนี้ ก็ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าเขาหล่อจริงๆ

"เฮ้อ พูดตามตรงนะ พอมองแบบนี้แล้วเจริญหูเจริญตากว่าเยอะเลย ถ้าในเรื่องคนที่มาขโมยชุดชั้นในฉันหน้าตาแบบนี้ ฉันก็คงไม่รังเกียจขนาดนั้นหรอก!"

จู่ๆ เสียงของเติ้งฉีฉีก็ดังขึ้น เห็นเธอถือกล่องข้าวเดินตรงมาหาหลี่หยาง แล้วยื่นให้เขาหนึ่งกล่อง ส่วนในมือตัวเองก็ถืออีกกล่องกำลังกินอยู่

พอคำนี้หลุดออกมา หลี่หยางถึงกับชะงักไป ส่วนพวกนาน่าที่เดินตามมาข้างหลังต่างก็พากันเหวอ หน้าแดงก่ำขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ยัยคนนี้พูดอะไรออกไปเนี่ย? แยกในจอกับนอกจอไม่ออกแล้วเหรอ? นี่กำลังไลฟ์สดอยู่นะยะ!

ส่วนคนดูในห้องไลฟ์ก็ยิ่งไม่ไว้หน้า ระเบิดเสียงหัวเราะกันยกใหญ่ คอมเมนต์รูปอิโมจิหัวเราะหลั่งไหลเข้ามาจนเต็มจอ

"ฮ่าๆ ขำจะตายอยู่แล้ว ฉีฉีอยากโดนพี่หยางขโมยเข้าจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

"พี่หยาง จัดให้เธอหน่อย ไปขโมยลายลูกไม้ของเธอเลย!"

"เห็นด้วยกับเมนต์บน!"

…

แม้หลี่หยางจะไม่ได้ดูไลฟ์อยู่ แต่พฤติกรรมของเขาดันตรงกับเสียงเชียร์ของชาวเน็ตพอดิบพอดี สายตาของเขากวาดมองเติ้งฉีฉีตั้งแต่หัวจรดเท้า จนทำเอาเติ้งฉีฉีรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

จากนั้นเขาก็หันไปมองบอสหยาง หลิวเทียนเซียน และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง

"เฮ้ยๆ นายจะทำอะไรน่ะหลี่หยาง? ขืนกล้าทำซี้ซั้วล่ะก็ ฉันจะสับมือแกทิ้งซะ!"

นาน่าเป็นคนแรกที่โวยวายขึ้นมา

ไม่รู้ทำไม พอโดนสายตาคู่นั้นของหลี่หยางจ้องมองอยู่ตอนนี้ เธอถึงรู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นเป้าหมายของโจรขโมยขึ้นมาเฉยๆ

ไม่ใช่แค่นาน่า แม้แต่หลิวเทียนเซียน บอสหยาง และคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกแบบเดียวกัน แถมยังเป็นความรู้สึกที่รุนแรงมาก ราวกับว่าวินาทีถัดไป ชุดชั้นในที่พวกเธอสวมใส่อยู่กับตัวจะถูกฉกชิงวิ่งราวไปเสียอย่างนั้น

ความรู้สึกนี้มันชวนอึดอัดเกินไป ชวนให้รับมือไม่ถูกจริงๆ

พวกเธอเลยรีบตั้งการ์ดระแวงหลี่หยางขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

"ทำสายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไงกันฮะทุกคน? ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ทำเหมือนกับว่าผมจะไปถอด… ถุย ขโมยชุดชั้นในของพวกคุณจริงๆ ซะงั้นแหละ!"

หลี่หยางเบะปาก คำพูดประโยคเดียวทำเอาทุกคนหัวเราะครืนกันไปทั้งบาง!