บทที่ 87 อีกเดี๋ยวเขาก็เป็นคนของฉันแล้ว!

“ใครบอกว่าเขาเป็นนักแสดงกันล่ะ?”

“ฉันเคยดูซีรีส์ของเขาแล้ว ห่วยแตกจะตาย ดูแล้วแสบตาสุดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?”

คิ้วสวยของแอวริลเลิกขึ้นเล็กน้อย เธอเป็นคนปากตรงกับใจ จึงพูดออกมาอย่างไม่ไว้หน้าสักนิด

สิ้นคำพูดนี้ หลี่หยางถึงกับยืนสตั๊นเหมือนโดนฟ้าผ่า!

ส่วนคนอื่นต่างเปลี่ยนสีหน้าทันควัน ทุกสายตาหันขวับมามองหลี่หยาง และเห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้าของเขาเริ่มดำทะมึนอีกรอบแล้ว

“ฮ่าๆ… ชัดเจนเลย หลี่หยาง ดูท่าแอวริลจะเป็นแฟนคลับนายจริงๆ ว่ะ!”

เติ้งฉีฉีไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น หัวเราะร่าพลางแซวใส่หน้าหลี่หยางตรงนั้นเลย

“นั่นสิ ฉันก็ว่าอยู่ แฟนคลับของหลี่หยางจะมาชื่นชมแบบปกติได้ยังไง นี่สิถึงจะเป็นการเปิดตัวแฟนคลับตัวจริงที่ถูกต้อง!”

หลิวเทียนเซียนเองก็หัวเราะจนหุบปากไม่ลง

“ฮ่าๆ ขำจะตายอยู่แล้ว พวกเดียวกันชัดๆ สาวสวยคนนี้คือพวกเดียวกันแน่นอน!”

“โธ่เอ๊ย ใครบอกว่าฝรั่งคิดไม่เหมือนพวกเรา ฉันรู้สึกว่าคุยกับสาวสวยคนนี้ถูกคอชะมัด!”

“จริงแท้แน่นอน ซีรีส์ของพี่หยางน่ะแสบตาสุดๆ ไม่ใช่ว่าเล่นห่วยจนทนดูไม่ได้ ก็เล่นดีจนจิตหลอนเกินไป พาเอาคนดูใจคอไม่ดี นี่มันคำพูดของแฟนคลับตัวยงชัดๆ!”

“ฉันเห็นนะ หน้าพี่หยางเริ่มดำขึ้นเรื่อยๆ จนจะกลายเป็นสีม่วงแล้วเนี่ย!”

…

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ยิ่งไม่เกรงใจเข้าไปใหญ่ แต่ละคอมเมนต์แซวกันยับ ข้อความหัวเราะลั่นหน้าจอเลื่อนเร็วเสียจนแทบจะโหลดไม่ทัน ทำให้ห้องไลฟ์เกือบจะค้างไปเลย

“เฮ้ยๆ หัวเราะกันพอหรือยังเนี่ย!”

“แอนตี้แฟนอย่างเธอโผล่มาจากไหนกันหืม?”

“กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันไม่มีฝีมือ วันนี้ฉันจะทำให้ดูว่าคำว่าสวมวิญญาณตัวละครมันเป็นยังไง!”

“นาน่า ปิดประตูปล่อยผู้กำกับมาเลย จัดของหนักมาให้ฉัน!”

หลี่หยางไม่ยอมแล้ว อัดอั้นอยู่นานจนหน้าดำหน้าแดงพูดออกมา

การโดนสาวสวยมาหัวเราะเยาะใส่หน้าว่าไม่มีฝีมือ แถมยังบอกว่าดูแล้วแสบตา เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปทนไหว!

“เฮ้ยๆ ปิดประตูปล่อยผู้กำกับอะไรกัน?”

ไม่ไกลนัก หลังจากที่นาน่าไปเจรจา ทางกองถ่ายก็หารือกันเรียบร้อยแล้วว่าจะจัดบทบาทแบบไหนให้พวกหลี่หยาง

ผู้กำกับให้ความสำคัญกับทางรายการมาก กำลังจะเดินมาบอกข่าว แต่พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็ชักไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที

ปกติมีแต่สำนวนปิดประตูปล่อยหมา แล้วไอ้บ้าที่ไหนมาปิดประตูปล่อยผู้กำกับวะ?

เห็นเขาเป็นตัวอะไรกันเนี่ย?

ชั่วพริบตานั้น สีหน้าของผู้กำกับก็ดำทะมึนจนแข่งกับหลี่หยางได้เลย

“หลี่หยาง จัดของหนักอะไรเหรอ?”

นาน่าถามด้วยสีหน้างุนงง

“ใช่ ของหนักอะไรของนาย?”

คนอื่นก็มองหลี่หยางด้วยความสงสัยเช่นกัน

“ก็ไหนบอกว่าฉันไม่มีฝีมือไงล่ะ? วันนี้ฉันจะทำให้เห็นเองว่าฝีมือการแสดงที่แท้จริงมันคืออะไร!”

“ในกองถ่ายมีบทไหนที่เล่นยากๆ บ้าง ขนมาให้หมด วันนี้ฉันจะแสดงให้พวกเธอเห็นเองว่าการเก็บเรียบแบบชิลๆ มันเป็นยังไง!”

หลี่หยางไม่ยอมแพ้ ลั่นวาจาอย่างมั่นใจสุดขีด

พอคำนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างพากันพูดไม่ออก ได้แต่หรี่ตามองเขาเป็นตาเดียว

“หลี่หยาง สมเป็นนายจริงๆ ถึงเวลาพิสูจน์ตัวเองอีกแล้วสินะ!”

“แต่ว่าคราวนี้ไม่มีสาวสวยแก้ผ้าให้ดูหรอกนะจ๊ะ!”

จู่ๆ เติ้งฉีฉีก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เธอเดินเข้าไปตบอกหลี่หยางอย่างไม่เกรงใจพลางพูดแซว

ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกระลอก

ไม่ว่าจะเป็นชาวเน็ตในไลฟ์ หรือคนที่อยู่ตรงนั้น รวมถึงผู้กำกับที่เพิ่งเดินมา ต่างก็ขำจนตัวงอ

คนที่รู้จักหลี่หยางต่างเข้าใจความหมายของประโยคนี้ได้ในทันที รวมถึงแอวริลด้วย

“เอาล่ะๆ หลี่หยาง ฉันไม่ได้บอกว่านายไม่มีฝีมือสักหน่อย แค่บอกว่าซีรีส์ที่นายเคยแสดงนำมันไม่น่าดูต่างหากล่ะ!”

“จริงๆ แล้วฝีมือการแสดงของนายสุดยอดมากเลยนะ บทโรคจิตพวกนั้นที่นายเล่น ขนาดฉันดูแล้วยังรู้สึกว่าจิตสุดๆ เลย!”

“โรคจิตจริงๆ นะ ไม่ได้หลอก เมื่อคืนฉันลองเปิดดูคลิปของนายไปตั้งหลายคลิป ตกใจกลัวจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยเนี่ย!”

“นายไม่รู้หรอก บทหัวหน้ามาเฟียที่นายเล่น หรือไอ้ฆาตกรโรคจิตนั่นน่ะ น่ากลัวกว่าหนังไฟนอล เดสติเนชันซะอีก รู้ตัวบ้างไหม?”

“ที่ฉันพูดไปตั้งเยอะเมื่อกี้ไม่ได้จะดูถูกนายนะ ฉันพูดจริงๆ นายเหมาะกับบทโรคจิตมาก แต่นายจะเล่นเป็นคนโรคจิตไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอกนะ!”

“นายหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้ มีพรสวรรค์ตั้งขนาดนี้ ทำไมถึงชอบโชว์ความจิตให้คนอื่นดูอยู่เรื่อยเลยล่ะ?”

แอวริลเองก็ขำจนยืนแทบไม่ไหว ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยปรับสีหน้ามาพูดอย่างจริงจัง

“เธอ… คนต่างชาติพูดจาน่าโดนตื้บแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าเนี่ย?”

เห็นชัดๆ ว่าแอวริลกำลังชมหลี่หยางอยู่ แต่คำพูดพวกนี้ฟังยังไงก็ทำให้เขารู้สึกขัดหูพิลึก

ก็จริงที่ว่าเขาหน้าตาหล่อเหลา มีพรสวรรค์ ทั้งบุ๋นและบู๊รอบด้าน แต่ไอ้คำว่าเหมาะกับบทโรคจิตมันคืออะไรกัน?

แล้วไอ้คำว่าตัวเองก็โรคจิตอยู่แล้ว แถมยังชอบโชว์ความจิตให้ชาวโลกดูเนี่ยนะ?

เขาอยากทำแบบนั้นที่ไหนเล่า?

ถ้าพวกผู้กำกับพวกนั้นมีแก่ใจจัดบทดีๆ ให้เขาสักหน่อย เขาคงไม่ต้องคอยแบกชื่อเสียงว่าเป็นคนโรคจิตวิ่งร่อนไปทั่วแบบนี้หรอก!

ตอนนี้ดีเลย คนทั้งเน็ตคิดว่าเขาเป็นโรคจิตกันหมดแล้ว

ที่สำคัญคือไอ้ระบบเฮงซวยนี้ยังมีกฎห้ามใช้เส้นสายจ่ายเงินซื้อบทอีกต่างหาก

ไม่อย่างนั้น ต่อให้ต้องหมดเนื้อหมดตัว หลี่หยางก็คงต้องหาทางคว้าบทคนดีสุดเท่ มหาเศรษฐีร้อยล้าน ไม่สิ มหาเศรษฐีล้านล้านมาเล่นให้ได้ แค่คิดถึงผลลัพธ์ก็ฟินจะแย่แล้ว

“ฉันก็พูดตามความจริงนี่นา นายจะโกรธทำไมล่ะ!”

“จริงๆ นะหลี่หยาง ฉันคิดว่านายมีพรสวรรค์มากเลยรู้ไหม?”

“เพลงเปียโนที่โผล่มาในคลิปของนายเมื่อวาน ทำเอาฉันทึ่งไปเลยจริงๆ!”

“ฉันว่านายไม่เหมาะจะเอาดีทางสายการแสดงหรอก นายเหมาะจะไปเอาดีทางวงการเพลงมากกว่ารู้ไหม?”

แอวริลมองหลี่หยางด้วยความขบขัน ก่อนจะเผยจุดประสงค์ของเธอออกมาอีกครั้ง!

เมื่อได้ยิน ทุกคนต่างพากันเงียบกริบและหันไปมองหลี่หยางพร้อมกัน

จะว่าไป หลังจากที่ได้ฟังเพลงเปียโนของหลี่หยางเมื่อวานนี้ พอมาได้ยินคำพูดของแอวริล ทุกคนก็เกิดความรู้สึกขึ้นมาจริงๆ ว่า ถ้าหลี่หยางไม่ไปเอาดีทางวงการเพลง มันก็น่าเสียดายจริงๆ นั่นแหละ!

มีเพียงบอสหยางเท่านั้นที่จู่ๆ ก็รู้สึกหวั่นใจกลัวจะสูญเสียเขาไป

ยิ่งอยู่กับหลี่หยางนานเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าหมอนี่มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด

เธอกำลังคิดหาทางดึงตัวหมอนี่มาร่วมงานอยู่แท้ๆ นี่วันนี้จะโดนคนอื่นมาชุบมือเปิบไปหรือยังไงกัน?

“คุณแอวริลคะ ฉันคิดว่าคุณพูดถูก หลี่หยางมีพรสวรรค์ทางดนตรีมากจริงๆ!”

“แต่ใครบอกกันล่ะคะว่าเขาเหมาะกับสายดนตรีอย่างเดียว แล้วไม่เหมาะกับวงการแสดง?”

“ฉันคิดว่าหลี่หยางในวงการแสดงก็เปรียบเหมือนทองคำที่ถูกฝังกลบอยู่ สักวันหนึ่งจะต้องเปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาได้อย่างแน่นอน มันเป็นแค่เรื่องของเวลาว่าจะช้าหรือเร็วเท่านั้น!”

“หลี่หยาง นายรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะช่วยหาทางให้ ฉันจะหาบทดีๆ ให้นายอย่างแน่นอน สักวันหนึ่ง ฉันเชื่อว่านายจะต้องผงาดขึ้นมาในวงการแสดงได้แน่!”

บอสหยางสูดหายใจเข้าลึกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นที่สุด

“เอ่อ คุณบอสหยาง ฉันสืบประวัติมา จำได้ว่าคุณกับหลี่หยางไม่ได้เกี่ยวข้องกันไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงได้มาก้าวก่ายเรื่องอนาคตของเขาด้วยล่ะ?”

แอวริลขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความเป็นปฏิปักษ์ที่แผ่ออกมาจากบอสหยางอย่างชัดเจน

“ใครบอกว่าเราไม่เกี่ยวข้องกันล่ะคะ?”

“อีกเดี๋ยวเขาก็จะเป็นคนของฉันแล้ว!”

บอสหยางเบิกตากว้าง รีบโพล่งออกไปทันที

ความตั้งใจเดิมของเธอคือ พอคดีความของหลี่หยางสิ้นสุดลงและตัดขาดจากเทียนหมิงโดยสมบูรณ์เมื่อไร เธอจะพาตัวหลี่หยางไปเป็นคนในสังกัดบริษัทของเธอทันที

แต่เพราะพูดเร็วเกินไป มันเลยฟังดูมีเลศนัยแปลกๆ

ชั่วพริบตานั้น ทุกคนต่างหันมามองเธอด้วยสายตาประหลาดทันที

“ฮั่นแน่…”

เติ้งฉีฉียิ้มกริ่ม มองบอสหยางด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์คล้ายกำลังแซว

หลิวเทียนเซียนกับนาน่าไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาของทั้งคู่กลับฉายแววมีเงื่อนงำอย่างยิ่ง

ส่วนในห้องไลฟ์นั้น บอกได้คำเดียวว่าระเบิดตู้มไปเรียบร้อยแล้ว!