บทที่ 93 หลิวเทียนเซียนผู้พูดไม่ออก

“ฮิๆ ทุกวันนี้ได้ติดรถเพื่อนร่วมงานคนสวยไปกลับ ได้นั่งมองสาวงามตลอดทาง คิดดูสิว่าฉันต้องเพี้ยนขนาดไหน ถึงต้องดิ้นรนหารถมาขับเองให้เหนื่อยแรง?”

หลี่หยางเกาหัวพลางหัวเราะร่า

“นายนี่มัน…”

ใบหน้างามของหลิวเทียนเซียนแดงระเรื่อ แววตาของหลี่หยางตอนนี้น่ากลัวเกินไป มองมาทีไรทำเอาเธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนแทะโลมอย่างไรอย่างนั้น

“หน้าหนาไม่มีใครเกินจริงๆ!”

หลิวเทียนเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค้อนขวับแล้วแหวใส่หน้าแดงก่ำ

“จริงสิ แค่มองปราดเดียวนายก็รู้เลยเหรอว่าโสมนั่นเป็นของปลอม?”

“แถมโสมที่ส่งมาทีหลังต้นออกจะเล็ก นายฟันธงได้ยังไงว่าเป็นโสมป่าร้อยปี?”

“เห็นท่าทางเชี่ยวชาญเบอร์นั้น ฉันเกือบคิดว่านายจบหมอมาจริงๆ ซะอีก!”

หลิวเทียนเซียนดึงสายตากลับมาแล้วเอ่ยถามอีกครั้ง

“ฉันเป็นหมออยู่แล้วต่างหาก เชี่ยวชาญกว่าใครหลายคนด้วย แค่ไม่มีใบประกอบโรคศิลปะก็เท่านั้น!”

“อีกอย่าง ใครบอกเธอกันว่ายาต้องดูขนาดถึงจะแยกแยะอายุหรือของแท้ของปลอมได้!”

“คนเราอยู่มาได้ตั้งร้อยปี ร่างกายยังหดเล็กลงเลย พวกคนแก่ตัวแห้งเหี่ยว เธอจะบอกว่าพวกเขาอายุน้อยกว่าไอ้หนุ่มรุ่นกระทงอายุสิบยี่สิบปีหรือไง?”

“แล้วก็นะ อันหนึ่งเป็นโสมป่าธรรมชาติแท้ๆ จากป่าเขา อีกอันเป็นสายพันธุ์ที่มนุษย์เพาะเลี้ยงขึ้นมา!”

“ถ้าจะเทียบขนาดกัน ไก่ป่าตามเขามันจะไปอ้วนกว่าไก่กินอาหารสัตว์ฉีดฮอร์โมนได้ยังไง?”

หลี่หยางเบะปาก คำพูดยืดยาวชุดนั้นทำเอาหลิวเทียนเซียนเถียงไม่ออกไปเลย

ถึงอย่างนั้นเธอก็อดกลอกตาไม่ได้ หมอนี่เป็นหมอจริงๆ เหรอ? ทำไมเธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลยนะ?

ทว่าไม่นาน เธอก็จำต้องเชื่อ

รถแล่นมาจอดที่หน้าสถานีตำรวจ พอหลี่หยางก้าวลงจากรถ จ้าวหมินก็รีบเดินแกมวิ่งออกมารับ

“โธ่เอ๊ย เสี่ยวหยาง ในที่สุดเธอก็มา!”

“ดูสิ นี่จะตีสองอยู่แล้ว ทำไมถึงได้ดึกขนาดนี้เนี่ย? เหล่าเฉินยังรอยาของเธออยู่นะ!”

“พวกนี้เป็นยาที่เธอจัดมาหมดเลยใช่ไหม? เท่าไหร่ล่ะ เดี๋ยวฉันเอาไปให้แล้วจะไปเอาเงินจากเหล่าเฉินมาคืนให้!”

จ้าวหมินมีสีหน้าร้อนรน แต่พอเห็นหลี่หยางก็อดตื่นเต้นดีใจไม่ได้

“พูดเรื่องเงินทำไมกันครับ แค่ไม่กี่ร้อยหยวนเอง!”

“ยาพวกนี้อย่าใช้มั่วซั่วนะครับ เดี๋ยวผมแยกให้”

“ห่อนี้สำหรับให้ลุงเฉินฟื้นฟูอาการบาดเจ็บโดยเฉพาะ แขนของเขาจะหายดีไหมก็ต้องพึ่งพาฤทธิ์ยาชุดนี้ไปกระตุ้น จะชุ่ยไม่ได้เด็ดขาด!”

“ห่อนี้เป็นของลุง ส่วนห่อนี้ของลุงหยางครับ”

“ส่วนห่อสุดท้ายนี้ลุงเก็บไว้ วันหลังนัดรวมตัวกันเมื่อไหร่ ก็หยิบยาออกมาหนึ่งชุดเอาไปตุ๋นไก่ บำรุงกำลังได้ดีเยี่ยมเลยละครับ!”

“เชื่อผมเถอะ กินยาพวกนี้หมด รับรองว่าลุงๆ ทั้งสามคนจะกลับมากระปรี้กระเปร่า อาการบาดเจ็บเรื้อรังแต่ก่อนหายเป็นปลิดทิ้งแน่นอน!”

หลี่หยางโบกมือแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“อะไรกัน เตรียมมาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? มีของเหล่าหยางด้วย? เธอรู้เหรอว่าเขาเจ็บตรงไหน?”

จ้าวหมินชะงักไป จำไม่ได้ว่าหลี่หยางเคยตรวจอาการให้หยางลี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วไปจัดยาให้ได้ยังไงกัน?

“ลุงจ้าว คำว่าหมอเทวดามันหมายความว่าไงล่ะครับ? สังเกต ดมกลิ่น ซักประวัติ จับชีพจร แค่กวาดตามองปราดเดียว อาการป่วยก็รู้คร่าวๆ แล้วไหมล่ะครับ?”

“ถ้าผมมองไม่ผิด เอวของลุงหยางน่าจะเคยโดนกระแทกอย่างแรงจนบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าปกติจะยืนตัวตรงแหน็บจนดูไม่ออก แต่หลอกสายตาคนมีประสบการณ์ไม่ได้หรอก!”

“บำรุงให้ดีๆ เถอะครับ!”

หลี่หยางยิ้มยิงฟัน คำพูดของเขาทำเอาจ้าวหมินสูดหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง

“ไอ้หนูนี่มันแน่จริงๆ ตาแหลมคมอย่างกับตาทิพย์ ดูเหมือนไม่มีโรคไหนรอดพ้นสายตาแกไปได้เลยนะ!”

“ฉันว่าแกเลิกเป็นเถอะนักแสดงน่ะ ฝีมือแพทย์ระดับนี้ ไปสอบใบประกอบโรคศิลปะมารักษาคนช่วยชีวิตคนดีกว่า!”

จ้าวหมินเอ่ยอย่างทึ่งๆ พลางยกนิ้วโป้งให้หลี่หยาง

“พอเถอะครับ ผมไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก!”

“ลุงรีบเอายาไปส่งให้ลุงเฉินเถอะ ทางนี้ผมเฝ้าให้เอง!”

หลี่หยางเบะปาก

“ได้ งั้นรบกวนแกด้วยนะ เดี๋ยวฉันเอาเงินมาคืนให้!”

จ้าวหมินไม่เกรงใจ ตบไหล่หลี่หยางแล้วหมุนตัวเดินจากไป

“ยาตั้งสามสี่ล้าน นายคิดเงินเขาแค่ไม่กี่ร้อยหยวนเนี่ยนะ?”

“แล้วดึกดื่นป่านนี้ไม่กลับบ้าน ทำไมนายยังวิ่งมาเข้าเวรที่นี่อีกล่ะ?”

หลิวเทียนเซียนเดินลงมาจากรถ มองหลี่หยางด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

วินาทีนี้ ในที่สุดเธอก็เชื่อแล้วว่าหลี่หยางเป็นหมอจริงๆ หมอตัวจริงเสียงจริง

ก็เหมือนอย่างที่เขาว่า แค่ไม่มีใบประกอบโรคศิลปะเท่านั้นแหละ

กระทั่งตำรวจยังเชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนี้ แล้วยังมีอะไรให้ต้องสงสัยอีก?

“เธอจะไปรู้อะไร เงินทองเป็นของนอกกาย หมดไปเดี๋ยวก็หาใหม่ได้ คำนี้เขาพูดถึงฉัน เข้าใจไหม!”

“เงินเล็กๆ น้อยๆ อย่าไปใส่ใจเลยน่า!”

“อีกอย่าง คนดูเขาอยากเห็นฉันท้าประลองปักหลักสถานีตำรวจร้อยวันกันไม่ใช่เหรอ? นี่เพิ่งวันที่เก้าเอง ฉันจะยอมแพ้ได้ยังไง!”

“เธอกลับไปก่อนเถอะ หรือว่าจะอยู่ค้างคืนที่นี่ด้วยกันล่ะ?”

หลี่หยางหัวเราะฮิๆ พลางแซวอย่างหน้าไม่อาย

หลิวเทียนเซียนกลอกตาทันที เพิ่งจะค้นพบว่าหมอนี่พูดจาหาแก่นสารไม่ได้จริงๆ

“นายอยู่ไปคนเดียวเถอะ ฉันไปล่ะ!”

หลิวเทียนเซียนเบะปาก หมุนตัวกลับขึ้นรถ

สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองผ่านกระจกรถออกมา

ที่ศาลาพักผ่อนด้านข้าง หลี่หยางไม่มีทีท่าว่าจะรั้งเธอไว้สักนิด เขากลับหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าตาเฉย บนใบหน้ามีรอยยิ้มเซ่อซ่าปรากฏอยู่

“หมอนี่นะ!”

หลิวเทียนเซียนกลอกตา ทว่าในใจกลับรู้สึกสั่นไหวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เธอพบว่าตัวเองเริ่มอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับหมอนี่มากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ตกลงเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่?

ใครๆ ก็บอกว่าเขาเป็นไอ้ตัวผลาญสมบัติ ถลุงเงินทองจนหมดตัว ไม่เหลืออะไรสักอย่าง

พอมาเป็นนักแสดง ก็หน้านิ่งยิ่งกว่าใคร การแสดงแข็งทื่อจนชวนให้อึดอัดแทบแทรกแผ่นดินหนี

คนในวงการต่างลือกันว่าชีวิตนี้เขาพังยับเยินไปแล้ว

แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่เธอได้เห็นและได้ยินกลับไม่ตรงกับข่าวลือพวกนั้นเลยสักนิด

หมอนี่แสดงไม่เป็นงั้นเหรอ? ขอแค่เริ่มเข้าบท แม้แต่นักแสดงรุ่นใหญ่ก็ใช่ว่าจะรับส่งบทกับเขาไหวนะ!

หมอนี่ไร้ประโยชน์จริงน่ะเหรอ? ฝีมือแพทย์ระดับที่แม้แต่ตำรวจยังไว้ใจและนับถือ มันยังไม่พอให้เขาภาคภูมิใจอีกหรือไง?

เขาผลาญสมบัติจนหมดตัวจริงเหรอ? แล้วทำไมเงินตั้งหลายล้านถึงควักออกมาได้โดยไม่กะพริบตาเสียดายสักนิด?

แต่ไอ้เรื่องใช้เงินมือเติบน่ะของจริงแน่ ของราคาหลายล้านยกให้คนอื่นได้แบบหน้าตาเฉย

ตกลงเขาเป็นคนยังไงกันแน่? ด้านไหนคือตัวตนที่แท้จริงของเขากัน?

ชั่วพริบตา ความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลิวเทียนเซียน ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้ขับรถจากไป

“เชี่ยเอ๊ย… แอนตี้แฟน… แอนตี้แฟนชัดๆ ไอ้พวกนี้มันแอนตี้แฟนกันหมดแน่ๆ!”

จู่ๆ หลี่หยางก็แหกปากลั่นขึ้นมา

หลิวเทียนเซียนเพิ่งกลับรถขับมาถึงหน้าประตู กำลังจะพ้นออกไป พอได้ยินเสียงนี้ก็อดสะดุ้งไม่ได้

เธอมองกระจกหลัง พลันทำหน้าปั้นยากด้วยความเอือมระอาขั้นสุด

เห็นแค่หลี่หยางกำลังเต้นแร้งเต้นกา สีหน้าหงุดหงิดเต็มประดา ชี้นิ้วด่ามือถือไม่หยุดหย่อน

“หมอนี่มัน…”

หลิวเทียนเซียนส่ายหน้า เหยียบคันเร่งขับออกไปทันที!

เวลานี้ หลี่หยางที่อยู่ในศาลาอารมณ์เสียสุดขีด

ใช่แล้ว เขาโดนแฟนคลับของตัวเองกวนประสาทเข้าให้

เป็นแฟนคลับเหมือนกันแท้ๆ ทำไมแฟนคลับคนอื่นถึงได้เทิดทูนบูชา ชื่นชม ยกย่องไอดอลของตัวเองสารพัด?

หันกลับมาดูแฟนคลับตัวเองสิ ให้ตายเถอะ ไม่เห็นหัวกันเลยสักนิด เห็นเขาเป็นตัวตลกชัดๆ เอาแต่จ้องจะดูเขาหน้าแตกไปวันๆ

ตามหลักแล้ว นี่ถึงจะเป็นเรื่องปกติที่ควรเป็น

นักแสดงน่ะ เดิมทีก็มีไว้สร้างความบันเทิงให้คนดู การที่คนดูยกย่องบูชาเป็นพระเจ้านั่นต่างหากที่ไม่ปกติ

แต่ตอนนี้ เขาอยากให้แฟนคลับตัวเองไม่ปกติเหลือเกิน!

พอแฟนคลับพวกนี้ทำตัวปกติ กลับกลายเป็นว่าตัวเขาดันดูแปลกแยกไม่เหมือนดาราคนอื่นซะงั้น

ทำไมดาราคนอื่นมีแต่คนเชิดชูเป็นเทพเจ้า มีแต่เขาคนเดียวที่วันๆ โดนแฟนคลับล้อเลียนเป็นตัวตลกไม่เว้นแต่ละวันเนี่ย?

"โคตรไม่ยุติธรรมเลยพับผ่า!"

ในที่สุด หลี่หยางก็ส่ายหน้า พลางพึมพำบ่นอุบอิบอย่างอดไม่ได้!