บทที่ 92 โสมป่าแท้หรือเก๊!

“ได้สิครับ แต่ผมต้องแวะทำธุระสองสามที่ คงต้องรบกวนเวลาหน่อย คุณไม่ว่าอะไรนะ?”

หลี่หยางหันไปมองหลิวเทียนเซียนแล้วยิ้มอย่างเกรงใจ

ช่วยไม่ได้ คนจนก็แบบนี้แหละ ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อรถ มีรถหรูแถมคนขับสวยหยาดเยิ้มให้นั่งติดไปด้วย คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธ

แน่นอนว่าเขาก็เคยคิดจะเอาเงินจากโมเดลตัวละครคุณชายจางมาซื้อรถเหมือนกัน

ทว่ากฎของระบบระบุไว้อย่างชัดเจนว่า เงินพวกนี้ใช้จ่ายกินเที่ยวได้ แต่ห้ามนำไปแปรเป็นทรัพย์สินส่วนตัว

พูดง่ายๆ ก็คือ อะไรก็ตามที่สามารถนำไปขายต่อมือสองได้ เขาห้ามซื้อเด็ดขาด

แม้รถยนต์จะเป็นของสิ้นเปลือง ซื้อมาแล้วขายต่อยังไงก็ขาดทุนย่อยยับ แต่มันก็ยังแลกเป็นเงินคืนมาได้ จึงนับเป็นทรัพย์สินประเภทหนึ่ง ตอนนี้เขาไม่มีปัญญาซื้อด้วยเงินตัวเองจริงๆ และก็เสียดายเงินเก็บด้วย!

‘เฮ้อ วันหน้าต้องหน้าด้านกว่านี้หน่อย หาทางสอยบทมหาเศรษฐีหมื่นล้านมาครองให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!’

ครู่ต่อมา หลิวเทียนเซียนก็ขับรถมาเทียบตรงหน้า

หลี่หยางบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถไป

“จะไปไหนเหรอคะ?”

เมื่อเห็นท่าทางไม่คิดเกรงใจใครของหลี่หยาง หลิวเทียนเซียนก็ไม่ได้ว่าอะไร เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

เนื้อเสียงของเธอมีความทุ้มละมุนและอ่อนหวานเสมอ เวลาตื่นเต้นอาจจะฟังดูเหมือนสาวน้อยน่ารัก แต่ในยามปกติ เธอกลับให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวพราวเสน่ห์ที่ชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“ตระเวนไปตามโรงพยาบาลใหญ่ๆ หน่อยครับ!”

หลี่หยางขมวดคิ้วตอบ

หลิวเทียนเซียนชะงักไปเล็กน้อย แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร แต่ก็ยังขับมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

…

“เฮ้ โรงพยาบาลพวกคุณชักจะเกินไปแล้วมั้ง?”

“เอาโสมเพาะพันธุ์พรรค์นี้มาสวมรอยเป็นโสมป่าร้อยปีเนี่ยนะ?”

ยี่สิบนาทีต่อมา ภายในห้องจ่ายยาของโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนแห่งหนึ่ง หลี่หยางเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

ตามหลักแล้ว คนที่ไม่ได้เป็นคนไข้ของโรงพยาบาลย่อมไม่สามารถมาซื้อยาซี้ซั้วได้ เพราะไม่มีใบสั่งยาจากแพทย์

แต่เงินทองบันดาลได้ทุกสิ่ง ขอแค่จำนวนเงินมากพอ กฎเกณฑ์ไหนก็พังทลายได้ทั้งนั้น

ทว่าแม้จะมีเงินหนา เขาก็ยังหนีไม่พ้นที่จะโดนต้ม

พอมองโสมป่าที่โรงพยาบาลหยิบออกมาให้ หลี่หยางก็แทบอยากจะซัดหน้าคน

เขาจ่ายเงินไปเป็นล้านเพื่อซื้อโสมป่าร้อยปีสักต้น แต่ผลที่ได้ โสมในมือกลับเป็นแค่โสมเพาะเลี้ยงที่อายุไม่ถึงสามปีด้วยซ้ำ นี่มันหลอกลวงกันหน้าด้านๆ!

โชคดีที่เขาได้รับสืบทอดวิชาแพทย์จากเทพโอสถเปี่ยนเชวี่ย ของพรรค์นี้จึงไม่มีทางรอดพ้นสายตาเฉียบคมของเขาไปได้ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงกลายเป็นไอ้หน้าโง่ให้คนฟันหัวแบะแน่นอน!

“คุณหมายความว่ายังไง?”

“ดูให้ชัดๆ สิ โสมต้นใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่ถึงร้อยปีมันจะโตได้ขนาดนี้เหรอ?”

“จะซื้อไหม ถ้าไม่ซื้อก็ไสหัวไป!”

ตรงหน้า เจ้าหน้าที่ห้องยาในชุดกาวน์สีขาวหน้าเปลี่ยนสี จ้องหลี่หยางเขม็งพร้อมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงข่มขู่

“หลี่หยาง!”

หลิวเทียนเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยความงุนงง เธอไม่รู้ว่าจู่ๆ หลี่หยางจะมาซื้อของพวกนี้ทำไม แต่คนมาซื้อยาจะไปยืนเถียงกับคนขายยาตัวจริงเนี่ยนะ มันไม่ดูตลกไปหน่อยเหรอ?

เขาจะไปรู้เรื่องดีกว่าคนที่ขายยาได้ยังไงกัน?

"ไม่ต้องยุ่ง วันนี้ฉันไม่ยอมจริงๆ ด้วย!"

"คิดว่าฉันมาหาเรื่องใช่ไหม?"

"ได้เลย งั้นฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้ ให้ตำรวจเอาโสมต้นนี้ไปตรวจพิสูจน์ในแล็บ!"

"ถ้าไม่ใช่โสมป่าร้อยปี พวกแกก็เตรียมตัวไปขึ้นศาลได้เลย!"

หลี่หยางโบกมือห้ามหลิวเทียนเซียน ก่อนจะหันไปพูดเสียงเหี้ยมใส่เจ้าหน้าที่คนนั้น

พูดจบ เขาก็ควักโทรศัพท์ออกมากดเบอร์หนึ่งหนึ่งศูนย์ทันที

"เดี๋ยว… เดี๋ยวก่อนครับ!"

"พี่ชาย จะใจร้อนไปทำไม มาๆ ให้ผมดูโสมต้นนี้ให้ละเอียดอีกทีเถอะ!"

เจ้าหน้าที่คนนั้นหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้ามาแย่งตัดสายโทรศัพท์ของหลี่หยางอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ก้มลงเพ่งมองโสมป่าในมือหลี่หยาง ทำทีเหมือนกำลังตรวจสอบอย่างจริงจัง

"ไอ้หยา สะเพร่าจริงๆ สะเพร่าไปหน่อย!"

"ความผิดผมเองที่หยิบผิด คุณดูสิ บนนี้มีสัญลักษณ์แปะอยู่ พอดีไม่ได้สังเกต!"

"พี่ชายรอสักครู่นะครับ!"

ครู่ต่อมา เจ้าหน้าที่ยิ้มเจื่อนอย่างประจบประแจง ก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบโสมป่าอีกต้นหนึ่งออกมา

โสมต้นนี้ดูเรียวเล็ก ขนาดไม่ถึงครึ่งของโสมในมือหลี่หยางเมื่อครู่เสียด้วยซ้ำ

ทว่าวินาทีที่หลี่หยางเห็นมัน ดวงตาของเขากลับเป็นประกายขึ้นมาทันที

"หึๆ แค่หยิบผิดจริงๆ งั้นเหรอ?"

หลี่หยางแค่นยิ้มเยาะ เอ่ยเหน็บแนม

"แน่นอนสิครับ พี่ชายจะไม่เชื่อใจผมเชียวหรือ?"

เจ้าหน้าที่แอบปาดเหงื่อเย็นในใจ ไม่นึกเลยว่าไอ้หนุ่มที่โผล่พรวดพราดเข้ามาจะเป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง

เขาจำได้ว่าสองคนตรงหน้านี้เป็นดาราในวงการบันเทิง แล้วทำไมถึงได้เชี่ยวชาญเรื่องตัวยาขนาดนี้กันนะ?

"เหอะๆ จะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับปากฉัน แต่มันขึ้นอยู่กับการกระทำของแกต่างหาก!"

"ฉันมีเทียบยาอยู่สองสามใบ ช่วยจัดยาตามนี้ทีเถอะ ฉันอยากจะรู้นักว่าโรงพยาบาลนี้จ้องแต่จะสูบเงินโดยไม่สนความเป็นความตายของคนไข้จริงอย่างที่เขาพูดกันหรือเปล่า!"

หลี่หยางส่งเสียงหึในลำคอ

หัวใจของเจ้าหน้าที่กระตุกวูบ เข้าใจความหมายของหลี่หยางทันที นี่เป็นการบีบให้เขาต้องจัดยาของดีให้ล้วนๆ เลยน่ะสิ!

ในเมื่อหลักฐานความผิดยังคาตาอยู่ เขาก็ไม่กล้าตุกติกอีก ที่สำคัญคือหลี่หยางมีความรู้เรื่องยาจริงๆ เขาจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาจัดยาให้อย่างดีที่สุด

ยาแต่ละเทียบมีความซับซ้อนมาก บางเทียบต้องใช้สมุนไพรจีนหลายสิบชนิด บางเทียบใช้เป็นร้อยชนิด

กว่าจะจัดยาเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมง

หลี่หยางยืนคุมอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา คอยตรวจดูคุณภาพและสีสันของสมุนไพรอย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ถึงได้ยอมยื่นหมูยื่นแมวจ่ายเงินรับของ

"หึๆ ดีมาก ดูท่าคงจะหยิบผิดจริงๆ นั่นแหละ!"

"โรงพยาบาลนี้ซื่อสัตย์สุจริต ไม่หลอกลวงเด็กและคนแก่จริงๆ โดนคนอื่นเข้าใจผิดแท้ๆ เลยน้า!"

หลี่หยางยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ใช่ครับๆ ยุคนี้สมัยนี้จะไปมีคนเลวเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไง เรื่องเข้าใจผิด เข้าใจผิดกันทั้งนั้นแหละครับ!”

เจ้าหน้าที่พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด พลางยกมือปาดเหงื่อกาฬบนหน้าผาก

เขามั่นใจเลยว่าความรู้เรื่องตัวยาของไอ้หมอนี่ต้องอยู่ในระดับปรมาจารย์แน่นอน ดีไม่ดีอาจจะเก่งกว่าหมอแผนจีนรุ่นเดอะบางคนเสียอีก

ด้านข้าง หลิวเทียนเซียนที่ยืนดูเหตุการณ์มาตลอด อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น

ต่อให้เธอจะไร้เดียงสาแค่ไหน มาถึงขั้นนี้ก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว

หลี่หยางโดนหลอกเข้าจริงๆ แต่ผลลัพธ์คือ เขากลับตลบหลังเล่นงานอีกฝ่ายเสียจนไม่กล้าตุกติกหน้าด้านๆ อีก

“เฮอะ หมอพวกนี้แย่จริงๆ ค่ายาตั้งเป็นล้านยังกล้าเอาของปลอมมาหลอกขาย นึกว่าเงินคนอื่นลอยมาจากฟ้าหรือไงกัน?”

หลังจากทั้งสองเดินออกจากห้องจ่ายยาและขึ้นรถขับออกมาจากโรงพยาบาล หลิวเทียนเซียนก็อดบ่นอุบไม่ได้ขณะขับรถ

“ชินซะเถอะ ก็แค่พวกรับจ้างทำงานให้นายทุนทั้งนั้น มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าโดนหลอกก็ต้องโทษตัวเองที่ไม่มีความรู้ จะไปโทษใครได้?”

“พวกเราเปลี่ยนโลกใบนี้ไม่ได้หรอก มีแต่ต้องปรับตัวให้เข้ากับมัน!”

หลี่หยางยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

มันก็เหมือนกับที่เขาเคยพูดไว้ ต่อให้เป็นหมอที่เก่งกาจแค่ไหนก็รักษาโรคไม่ได้หรอก

นี่มันโลกของนายทุน คุณจะอยู่ดีมีสุขได้หรือไม่ สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับนายทุนเป็นคนตัดสิน

ทรัพยากรทั้งหมดอยู่ในกำมือพวกเขา ต่อให้แม่ครัวฝีมือเอกอุแค่ไหนก็หุงข้าวโดยไม่มีข้าวสารไม่ได้ ต่อให้เจอหมอที่มีจรรยาบรรณจนไม่โดนฟันหัวแบะ สุดท้ายก็หนีหลุมพรางที่นายทุนขุดไว้ไม่พ้นอยู่ดี

หลิวเทียนเซียนไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ภายในใจกลับไม่สงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหลี่หยางส่งผลกระทบต่อจิตใจเธอไม่น้อย

เธอเติบโตมาในครอบครัวที่มั่งคั่งตั้งแต่เด็ก ไม่เคยต้องลงไปคลุกคลีกับโลกของคนธรรมดาหาเช้ากินค่ำ จึงไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของคนทั่วไปจะน่าเวทนาถึงเพียงนี้!

หากมองให้ลึกลงไป แม้กระทั่งความเป็นความตายก็ยังต้องตกอยู่ในกำมือของคนอื่น ซ้ำร้ายต่อให้มองทะลุปรุโปร่งแค่ไหน ก็ไร้หนทางแก้ไขอยู่ดี

“เอ๊ะ เดี๋ยวสิหลี่หยาง คืนนี้นายซื้อยาอย่างเดียวก็หมดไปตั้งหลายล้านแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงมีเงินเยอะขนาดนี้ล่ะ?”

“แล้วถ้ารวยขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีแม้กระทั่งรถยนต์สักคันไว้ขับไปไหนมาไหน?”

จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หลิวเทียนเซียนจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาแล้วหันไปมองหลี่หยางด้วยความประหลาดใจ

หลี่หยางได้แต่ยิ้มแห้งในใจ แล้วฉันจะอธิบายยังไงดีล่ะวะเนี่ย?

จะให้บอกว่าเงินที่ซื้อยาไปเมื่อกี้นี้ไม่ใช่เงินของตัวเองงั้นเหรอ?