บทที่ 91 กองถ่ายกลายสภาพเป็นคอนเสิร์ตในพริบตา!

“ได้สิคะ ฉันไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!”

เติ้งฉีฉีตาเป็นประกาย เมื่อครู่นี้เธอถูกจังหวะของเพลงดึงดูดเข้าอย่างจัง ตอนนี้จึงเป็นคนแรกที่พยักหน้าเห็นด้วย และเต็มใจอย่างยิ่งที่จะร้องเพลงนี้!

“ฉันก็เอาด้วยค่ะ!”

“ฉันด้วยคน!”

จากนั้น หลิวเทียนเซียนกับนาน่าก็รีบพยักหน้าตาม

“เอาสิ นับฉันด้วยคน ฉันยังไม่เคยร้องเพลงแนวนี้เลย อยากลองแบบผสมผสานตะวันออกกับตะวันตกดูเหมือนกัน!”

แอวริลยิ้มออกมา หลี่หยางทำให้เธอประหลาดใจครั้งใหญ่ เธอเต็มใจที่จะเป็นเพื่อนกับหลี่หยาง และยินดีอย่างยิ่งกับการร่วมงานในครั้งนี้!

“แล้วฉันล่ะ?”

พอเห็นว่าทุกคนมีบทบาทกันหมด กระทั่งคนนอกอย่างแอวริลยังได้ตำแหน่งเซ็นเตอร์ไปครอง แต่กลับไม่มีใครเรียกชื่อเธอ บอสหยางก็เริ่มชักสีหน้าไม่สบอารมณ์

ทว่าเธอก็รู้ตัวดีว่าเรื่องนี้โทษคนอื่นไม่ได้ ใครใช้ให้เธอเป็นแค่นักแสดงที่ไม่เคยคลุกคลีในวงการเพลงกันล่ะ

เรื่องร้องรำทำเพลงไม่ใช่ทางถนัดของเธอเลยสักนิด!

ถึงทักษะร้องเต้นของนาน่าจะไม่ได้เลิศเลออะไร แต่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เคยนอนเตียงเดียวกับนักร้องตัวจริง ย่อมมีพื้นฐานติดตัวอยู่บ้าง ตัวเธอเองเทียบไม่ติดเลย

สภาพของเธอในตอนนี้จึงดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอยู่ไม่น้อย!

“ฮ่าๆ บอสหยางไม่ต้องรีบร้อนครับ บทของคุณมีแน่นอน!”

“คุณคือผู้มีสายตาเฉียบแหลม ฉากนี้คุณรับบทเป็นนายทุนใหญ่เบื้องหลังที่คอยสนับสนุน ชัยชนะของการแข่งขันครั้งนี้ก็คือชัยชนะของคุณครับ!”

ผู้กำกับรีบก้าวเข้ามาอธิบายด้วยรอยยิ้ม

ได้ยินแบบนั้น บอสหยางถึงค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย

อย่างน้อยบทของเธอก็ไม่ได้แย่!

ไม่นานทุกคนก็เริ่มลงมือลุยงาน

เดิมทีรายการมีกำหนดปิดไลฟ์ตอนหกโมงเย็น แต่พอทุกคนง่วนอยู่กับงาน พอถึงหกโมงก็ยังไม่ได้เริ่มถ่ายทำ รายการจึงจำต้องเลื่อนเวลาออกไปเป็นอย่างน้อยสองทุ่ม

ในกองถ่ายมีทีมเต้นมืออาชีพอยู่แล้ว อีกทั้งหลิวเทียนเซียนก็เป็นสายอาชีพโดยตรง นาน่าเองก็มีพื้นฐานดีพอ

ท่าเต้นหลายท่าจึงไม่จำเป็นต้องค่อยๆ สอน แค่สาธิตให้ดูสักสามสี่รอบ ทุกคนก็เข้าใจภาพรวมได้เกือบหมด ขอแค่ซ้อมต่ออีกสองสามรอบก็เพียงพอ

หลี่หยางต้องทั้งเรียบเรียงทำนอง แต่งและแปลงเนื้อร้อง ทั้งยังต้องสอนท่าเต้น วุ่นวายจัดการสารพัดสิ่ง

จนกระทั่งหกโมงครึ่ง ฟ้าเริ่มจะมืดลง ทุกคนก็เข้าใจบทบาทของตัวเองหมดแล้ว

ไม่นาน พอฟ้ามืดสนิท การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้นในที่สุด

กองถ่ายจ้างตัวประกอบมาจำนวนมากเพื่อเป็นผู้ชม จำลองฉากท้องถนนอันคึกคักขึ้นมา

ท่ามกลางคลื่นฝูงชน การแสดงร้องเต้นลานกว้างจึงเปิดฉากขึ้นในที่สุด

แสงไฟกะพริบวิบวับ ผู้คนหลั่งไหล เพลงและการเต้นเปิดตัวอย่างเจิดจรัส!

“สุดขอบฟ้าอันกว้างใหญ่คือความรักของฉัน…”

ทว่าคราวนี้ ผู้รับหน้าที่ร้องนำไม่ใช่หลี่หยางอีกต่อไป แต่เป็นเติ้งฉีฉีและแอวริล

เนื้อร้องหลายท่อนตรงกลางถูกหลี่หยางแปลงเป็นเวอร์ชันภาษาอังกฤษ

ตลอดทั้งเพลง หลี่หยางเหลือเพียงแค่ท่อนแร็ปเท่านั้น!

เดิมทีเพลงนี้ก็มีจังหวะจะโคนหนักแน่นอยู่แล้ว พอใส่สไตล์ภาษาอังกฤษเข้าไป ยิ่งขับเน้นความเป็นร็อกให้เด่นชัด เปลี่ยนการแสดงฉากนี้ให้กลายเป็นคอนเสิร์ตไปโดยปริยาย

ขณะเดียวกัน การแสดงเต้นลานกว้างก็ช่วยดึงคะแนนพุ่งขึ้นไปจนถึงจุดสูงสุด

โดยเฉพาะลีลาการเต้นของหลิวเทียนเซียนที่สะกดสายตาทุกคู่จนเป็นประกาย

“เพราะเกินไปแล้ว เพลงนี้มันล้างสมองชัดๆ!”

“จริงด้วย เพิ่งฟังรอบที่สองเอง รู้สึกเหมือนในหัวมีแต่เพลงนี้วนเวียนเต็มไปหมดแล้ว!”

“สมกับเป็นเทียนเซียน มาจากสายนักแสดงขับร้องระบำมืออาชีพ เต้นได้สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!”

“เทียนเซียน ใครๆ ก็บอกว่าเธอคือเซียนนิวี่ ไม่นึกเลยว่าพอมาเต้นลานกว้างแล้วจะเด็ดขาดขนาดนี้ เปิดหูเปิดตาฉันจริงๆ!”

ในจังหวะนั้น การถ่ายทำฉากหนึ่งได้กลายสภาพเป็นคอนเสิร์ตไปโดยสมบูรณ์ และเป็นคอนเสิร์ตที่มีผู้ชมหลายสิบล้านคนเสียด้วย

พวกตัวประกอบที่ถูกจ้างมา ณ เวลานี้ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังแสดงอยู่เลยสักนิด เมื่อมายืนอยู่ในบรรยากาศจริง พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะขยับโยกตามจังหวะ หลอมรวมเข้ากับขบวนเต้นลานกว้างไปโดยสัญชาตญาณ

ในห้องไลฟ์ ยอดผู้ชมพุ่งทะลุสิบล้านคนไปแล้ว และไต่ขึ้นไปแตะตัวเลขกว่าสิบสามล้านคน

ผู้คนมากมายพากันคอมเมนต์กระหน่ำ บรรยากาศตื่นเต้นคึกคักไม่ต่างจากคอนเสิร์ตจริงๆ

ภาพที่เกิดขึ้นทำเอาผู้กำกับ คนคุมคอนเซปต์ และทีมงานเบื้องหลังของรายการต่างพากันยิ้มแก้มปริด้วยความประหลาดใจ

เช่นเดียวกัน ทางฝั่งผู้กำกับของกองถ่ายภาพยนตร์ก็มีสีหน้าปลาบปลื้มยินดีอย่างยิ่ง

การถ่ายทำฉากนี้ใหม่ในวันนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องกลายเป็นฉากคลาสสิก และเป็นจุดเด่นที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้

พวกเขามีลางสังหรณ์ว่า หลังจากภาพยนตร์เรื่องนี้เข้าฉาย เพียงแค่อาศัยฉากที่ถ่ายทำในวันนี้ ก็คงกวาดรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศไปไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน เป็นลาภลอยที่เกินความคาดหมายจริงๆ!

ตลอดการถ่ายทำฉากนี้ แขกรับเชิญของรายการต่างก็ยุ่งอยู่กับบทบาท มีเพียงบอสหยางคนเดียวที่ปรับตัวกลมกลืนเข้าไปไม่ได้เลย

ทว่าเธอยังคงมีฝีมือการแสดงอยู่ ไม่นานก็หาทางไม่ให้ตัวเองว่างจนเกินไป

ในฐานะนายทุนใหญ่เบื้องหลัง เธอจึงแอบเพิ่มบทให้ตัวเองโผล่เข้ามาในฉาก ทำทีเหมือนถูกเสียงดนตรีดึงดูดใจจนเริ่มโยกย้ายส่ายสะโพกตามไปด้วย

แม้จะไม่มีท่าเต้นระดับมืออาชีพและเข้าจังหวะไม่ค่อยทัน

แต่การที่เธอเพิ่มบทให้ตัวเองแบบนี้ กลับช่วยเสริมบรรยากาศให้ฉากนี้ได้อย่างลงตัว เปรียบเสมือนการแต่งแต้มจุดสำคัญ ยิ่งช่วยตอกย้ำให้เห็นว่าเพลงเต้นลานกว้างนี้ได้รับความนิยมมากเพียงใด ขนาดผู้มีอิทธิพลยังต้องลงมาร่วมวง

กว่าจะถ่ายทำฉากนี้เสร็จสิ้นเวลาก็ล่วงเลยไปถึงสามทุ่ม

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดรายการก็ปิดไลฟ์ลง

ทว่านี่คือวันที่ยากจะลืมเลือนอย่างแน่นอน ผู้ชมจำนวนมากยังคงตกอยู่ในภวังค์ ไม่สามารถดึงสติตัวเองกลับมาได้อยู่นานสองนาน!

ส่วนผู้ชมบางกลุ่มที่ไหวตัวทัน ก็รีบอัดคลิปวิดีโอไปโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตจนกลายเป็นกระแสฮือฮาไปทั่วอย่างรวดเร็ว

วันนี้ถูกลิขิตให้เป็นอีกวันที่หลี่หยางโด่งดังเป็นพลุแตก

หลังจากถ่ายทำเสร็จสิ้น เพื่อเป็นการขอบคุณที่หลี่หยางและคนอื่นๆ ทุ่มเทแสดงอย่างเต็มที่ ผู้กำกับกองถ่ายจึงเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ให้พวกเขา

กินดื่มกันจนอิ่มหนำ วันนี้ถึงได้ผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์ ซึ่งในเวลานี้ก็เข้าสู่วันใหม่ตอนเที่ยงคืนแล้ว

“หลี่หยาง อย่าหาว่าฉันก้าวก่ายเลยนะ คุณทำให้ฉันประหลาดใจและทึ่งมากจริงๆ!”

“ถ้าใช้สำนวนเก่าแก่ของประเทศคุณ คุณเกิดมาเพื่อหากินในวงการเพลงชัดๆ วงการภาพยนตร์ไม่เหมาะกับคุณเลย!”

“คุณกลับไปปรึกษากับคนรักของคุณให้ดีเถอะนะ ฉันจะรอคุณ ขอแค่คุณเต็มใจ วงดนตรีของพวกเราพร้อมต้อนรับคุณเสมอ!”

“ฉันเหนื่อยมากแล้ว เมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ได้งีบไปนิดหน่อยบนเครื่องบิน ตอนนี้ง่วงมาก คงไม่พูดอะไรต่อแล้วล่ะ!”

“จำไว้นะ ปรึกษากับคนรักของคุณให้ดีๆ ล่ะ!”

ก่อนจะแยกย้าย แอวริลจับมือหลี่หยางเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจัง

ด้านข้าง บอสหยางที่ได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำไปหมดแล้ว

คราวนี้เรื่องเข้าใจผิดมันชักจะบานปลายไปกันใหญ่ ไม่มีใครเชื่อในความบริสุทธิ์ของเธอเลยสักคน

โดยเฉพาะเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของแอวริล เธอแทบอยากจะพุ่งเข้าไปตบเรียกสติอีกฝ่าย แล้วบอกให้รู้ว่าการจับคู่มั่วซั่วแบบนี้มันไม่ถูกต้อง

แต่พอมองไปทางหลี่หยาง เธอกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง จนสัญชาตญาณสั่งให้ไม่อยากเอ่ยปากปฏิเสธออกไปเสียอย่างนั้น

“ไปเถอะครับ ไว้ผมจะเก็บไปคิดดู แต่พูดตามตรงนะ ผมยังอยากหากินในวงการภาพยนตร์มากกว่า!”

หลี่หยางยิ้มน้อยๆ พลางพยักหน้าตอบแอวริล

ล้อเล่นน่า โปรโกงของฉันมันอยู่ในสายการแสดงทั้งหมด ขืนวิ่งโร่ไปร้องเพลงก็บ้าเต็มทีแล้ว!

แอวริลไม่พูดพร่ำทำเพลงมากความ ขานรับคำหนึ่งแล้วเดินจากไปทันที

“ไปล่ะ ให้คู่ผัวเมียข้าวใหม่ปลามันคุยกันไปตามสบายนะ!”

เติ้งฉีฉีส่งสายตามีเลศนัยมาทางหลี่หยางและบอสหยาง ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วแล่นจากไป!

“ถูกเผง พวกเธอค่อยๆ คุยกันไปนะ ฉันเองก็ต้องรีบไปหาพี่เจี๋ยของฉันเหมือนกัน วันนี้กินอาหารหมาจนเลี่ยนไปหมดแล้ว ขอตัวไปผลิตเองบ้างล่ะ!”

นาน่าเองก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเอ่ยลาแล้วเดินจากไปอีกคน

“พวกเธอ…”

“ใครจะไปคุยกับเขากันเล่า ฉันก็กลับเหมือนกัน!”

บอสหยางอับอายจนแทบไม่มีหน้าจะอยู่ต่อแล้ว เธอไม่มีทางยอมเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่อย่างเด็ดขาด

เมื่อเห็นว่าทุกคนแยกย้ายกันไปหมด หากยังขืนรั้งอยู่ต่อไป มีหวังความเข้าใจผิดคงยิ่งถลำลึกจนกู่ไม่กลับ

ทันใดนั้น เธอไม่รอให้หลิวเทียนเซียนได้อ้าปากพูด ก็รีบชิงก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ยๆ ไม่ไปส่งผมกลับหน่อยเหรอ?”

“ผมไม่มีรถนะ…”

หลี่หยางรีบตะโกนลั่น ทว่าก็ไม่อาจรั้งบอสหยางไว้ได้ สุดท้ายจึงต้องยืนเคว้งคว้างอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง

“หลี่หยาง ให้ฉันไปส่งคุณกลับไหมคะ?”

ในตอนนั้นเอง หลิวเทียนเซียนก็เอ่ยขึ้นมา!