บทที่ 90 บทเพลงสไตล์ชนเผ่าทำเอาอึ้งกันทั้งบาง!

สิ้นเสียงผู้กำกับ เขาก็อธิบายรายละเอียดของบทนี้ให้ทุกคนในกองถ่ายฟังเพิ่มเติม

ในพริบตา แม้แต่พวกหลิวเทียนเซียนที่อยู่ในกองถ่าย รวมถึงคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็รู้สึกว่าบทนี้ไม่เหมาะกับหลี่หยางเลยสักนิด

ช่วยไม่ได้จริงๆ พูดกันตามตรง ขอแค่เป็นคนสติดี ย่อมต้องยกบทนี้ให้เติ้งฉีฉีกับหลิวเทียนเซียน ไม่มีทางมอบให้หลี่หยางเด็ดขาด

เรื่องนี้มันแน่อยู่แล้ว!

“ใครบอกว่าบทนี้ไม่เหมาะกับผมล่ะครับ?”

“ผมกลับรู้สึกว่าบทนี้สร้างมาเพื่อผมชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?”

“ก็แค่เพลงเต้นลานกว้างไม่ใช่เหรอ รอดูก็แล้วกัน!”

เมื่อเห็นสายตาเคลือบแคลงสงสัยของทุกคน หลี่หยางไม่มีทางปล่อยบทนี้หลุดมือไปแน่

วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปากขอบทอย่างจริงจัง ถ้าขืนทำพังขึ้นมา วันข้างหน้าจะเอาหน้าที่ไหนไปบากหน้าขอบทจากคนอื่นอีกล่ะ?

ถ้าอยากจะมีอนาคตที่ดีในวงการ วันนี้ต้องประเดิมด้วยชัยชนะเท่านั้น!

เขาเหลือบไปเห็นกลองชุดที่ตั้งอยู่ในกองถ่าย จึงเดินตรงรี่เข้าไปทันที

ทุกคนขมวดคิ้วมองตาม หมอนี่จะทำอะไร คงไม่ได้คิดจะใช้กลองชุดเล่นเพลงหรอกนะ?

เปียโนของเขาอาจจะพิสูจน์ฝีมือไปแล้ว แต่เสียงร้องเพลงของเขานี่มันเกินจะรับไหวจริงๆ

อีกอย่าง เขาตีกลองชุดเป็นด้วยเหรอ?

ต่อให้ตีเป็น แล้วเสียงร้องแบบนั้นมันจะเข้ากันได้จริงหรือ?

แม้ว่านี่จะเป็นแค่การแสดง และสามารถใส่ดนตรีประกอบในขั้นตอนตัดต่อทีหลังได้ แต่บทแบบนี้ ถ้าเปลี่ยนเอานักร้องตัวจริงมารับบทย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

อย่างน้อยก็ทำให้คนดูยอมรับได้ง่ายกว่าการเลือกนักแสดงมั่วซั่ว

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง หลี่หยางเดินไปนั่งลงหลังกลองชุด ไม่รอให้ใครได้ทันเอ่ยปาก เขาก็ควงไม้กลองในมืออย่างคล่องแคล่ว พลิกหมุนอย่างงดงามจนทุกคนเบิกตากว้าง

ชั่วพริบตานั้น ออร่าของหลี่หยางก็เปลี่ยนไป ราวกับว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็นมือกลองโดยกำเนิด

ที่เขาว่ากันว่า ยอดฝีมือลงมือแค่ครั้งเดียวก็รู้แจ้ง เพียงแค่การควงไม้กลองอันน่าทึ่งท่าเดียว ความเป็นมืออาชีพก็พุ่งทะยานขึ้นมาทันทีไม่ใช่หรือไง?

จากนั้นไม่นาน หลี่หยางก็เริ่มบรรเลง เสียงกลองชุดดังก้องกังวาน ทุกคนราวกับถูกฟ้าผ่าใส่ ต่างพากันเผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมา

นี่ไม่มีเครื่องดนตรีชิ้นอื่นคลอเลยแม้แต่น้อย อาศัยเพียงจังหวะกลองชุดล้วนๆ กลับสามารถบรรเลงดนตรีที่เร้าใจและเปี่ยมพลังออกมาได้ขนาดนี้

แค่ท่อนเริ่ม ก็ทำให้หัวใจของผู้คนเต้นระรัวตามจังหวะ ราวกับถูกดึงดูดเข้าสู่ท่วงทำนองไปแล้ว

“สุดขอบฟ้าอันกว้างใหญ่คือรักของฉัน!”

“เชิงเขาเขียวขจีทอดยาว ดอกไม้กำลังเบ่งบาน!”

“บทเพลงแบบไหนกันที่ชวนให้โยกย้ายที่สุด!”

“เสียงเพลงแบบไหนกันที่ทำให้ใจเบิกบานที่สุด!”

…

ในไม่ช้า หลี่หยางก็เริ่มเปล่งเสียงร้อง ทันทีที่เสียงร้องดังขึ้น ทั่วทั้งบริเวณก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความเงียบกริบจะเข้าปกคลุมไปทั่วสารทิศ

“นี่มัน…”

ทุกคนต่างอ้าปากค้าง ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน!

นี่ยังเป็นคนเดิมที่ก่อนหน้านี้ร้องเพลงเสียงไม่ได้เรื่องแถมยังเพี้ยนกระจายคนนั้นอยู่อีกเหรอ?

ฟังจากเสียงร้องนี้แล้ว มันแทบจะเป็นคนละคนกันชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

ในวินาทีนี้ ไม่เพียงแค่ในกองถ่ายที่เงียบกริบ แม้แต่ในห้องไลฟ์ บรรดาชาวเน็ตต่างก็อึ้งค้างกันไปหมด จนไม่มีคอมเมนต์ลอยโผล่มาสักข้อความเดียว

ทุกคนกำลังจ้องมองหลี่หยางด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

นี่คือหลี่หยางตัวจริงแน่เหรอ?

ทำไมถึงได้ทำลายสามัญสำนึกของผู้คนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้อีกล่ะเนี่ย!

เพลงของวงฟีนิกซ์เลเจนด์เพลงนี้ เดิมทีเนื้อเพลงต้องเป็นท่อนร้องของผู้หญิง แต่ในตอนนี้พอเขาใช้เสียงผู้ชายร้องออกมา กลับไม่ได้รู้สึกขัดหูเลยสักนิด

หลังจากผสานเข้ากับโมเดลตัวละครแล้ว ทักษะการร้องระดับเทพก็เพียงพอที่จะทำให้เขาปรับเข้ากับทุกโทนเสียงและเปลี่ยนได้ทุกจังหวะ

เพลงนี้ ถูกเขาถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบในทันที!

เมื่อเวลาค่อยๆ ผ่านไป ในกองถ่ายถึงกับมีคนอดใจไม่ไหวเริ่มขยับโยกย้ายตาม

แม้จะไม่มีท่าเต้นต้นแบบให้ดู แต่หลายคนก็ยังโยกตามได้อย่างตรงจังหวะเป๊ะ

ขณะเดียวกัน ชาวเน็ตจำนวนมากในห้องไลฟ์ก็เริ่มโยกหัวส่ายหน้าตาม เริ่มอินไปกับจังหวะเพลง

คนที่เริ่มขยับตามมีมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงร้องของหลี่หยางหยุดลง และเสียงกลองชุดเงียบหายไป หลายคนถึงค่อยๆ ได้สติกลับมา

ในโลกคู่ขนานแห่งนี้ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเพลงของวงฟีนิกซ์เลเจนด์ เพลงนี้ก็มีอยู่เช่นกัน

แต่ทันทีที่หลี่หยางร้องออกมา ตามการจัดการของระบบ เพลงนี้ก็ได้กลายเป็นเพลงของหลี่หยางโดยสมบูรณ์แล้ว

ต่อให้เมื่อก่อนเคยมีคนได้ยิน ทุกคนก็จะลืมมันไปจนหมดสิ้น และฟังมันในฐานะเพลงใหม่อย่างเดียว

และหลี่หยางก็คือผู้ประพันธ์เพลงนี้

ทุกคนที่เพิ่งได้สติกลับมา ในเวลานี้ต่างมองหลี่หยางตาค้าง

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เขาจะร้องเพลงที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ออกมาได้รวดเร็วเพียงนี้

นี่มันเพลงที่เกิดมาเพื่อการเต้นลานกว้างชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

ถ้าพวกป้าๆ ยายๆ ได้ยินเข้า มีหวังลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นตรงนั้นเลยหรือเปล่าเนี่ย?

โดยเฉพาะแอวริล หลิวเทียนเซียน และเติ้งฉีฉี ในเวลานี้หัวใจของพวกเธอยิ่งสั่นสะเทือนอย่างหนัก

พวกเธอรู้ซึ้งดีว่า การจะแต่งผลงานเพลงขึ้นมาสักเพลงมันยากเย็นขนาดไหน

เพลงของหลี่หยางเพลงนี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย จังหวะจะโคนชัดเจน แต่นั่นคือผลงานที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว หากจะให้เริ่มแต่งขึ้นมาตั้งแต่ต้น มันยากเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้อย่างแน่นอน

แต่เขากลับร้องออกมาได้เร็วขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เพิ่งมาแต่งสดๆ ตรงนี้แน่

ก็นั่นน่ะสิ ทุกคนมองข้ามเขาไปหมด วันนี้เขาก็มอบความประหลาดใจที่คาดไม่ถึงให้ทุกคนอีกแล้ว!

หมอนี่เป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในวงการเพลงจริงๆ สินะ วันนี้ถึงเพิ่งจะยอมเปิดเผยฝีมือที่แท้จริงออกมา!

แต่ทำไมก่อนหน้านี้เขาร้องเพลงได้ห่วยแตกขนาดนั้นกันล่ะ?

ก็นั่นแหละนะ ระดับยอดฝีมือย่อมยากแท้หยั่งถึง!

ชั่วพริบตานั้น ความคิดสารพัดผุดขึ้นมาในหัวของพวกเธอ

“เป็นไงบ้างครับผู้กำกับ ตอนนี้ผมเหมาะกับตำแหน่งเซ็นเตอร์นี้หรือยัง?”

หลี่หยางไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะคิดยังไง ในเวลานี้เขาแค่ต้องการพิสูจน์ตัวเอง

ถ้าคราวนี้ยังล้มเหลวอีก ต่อไปจะเอาหน้าที่ไหนบากหน้าไปขอบทดีๆ จากคนอื่นได้ล่ะ?

เขาดูออกแล้ว ถ้าหน้าไม่ด้านพอ คิดจะหาบทดีๆ มันยากเกินไปจริงๆ อย่างน้อยถ้าอยากจะเล่นเป็นมหาเศรษฐีแสนล้านล่ะก็ อย่าได้ฝันเลย แต่ถ้าให้เล่นเป็นพวกโรคจิตล่ะก็ คนอื่นคงอ้าแขนต้อนรับกันใหญ่

แต่เขาจะไปเล่นเป็นคนโรคจิตตลอดชีวิตได้ยังไงเล่า!

“เหมาะ เหมาะมากเลยครับ!”

“อาจารย์หลี่หยาง เพลงนี้…ลิขสิทธิ์ภาพยนตร์ของเพลงนี้ขายให้กองถ่ายของเราได้ไหมครับ!”

“ผมตัดสินใจแล้ว ต้องใช้เพลงนี้เป็นเพลงประกอบของเรื่องนี้ และเป็นผลงานระดับขึ้นหิ้งของเรื่องนี้ให้ได้!”

“มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!”

เมื่อผู้กำกับได้สติ เขาก็ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดตัวลอย

ในพริบตาเดียว แม้แต่คำเรียกขานที่เขาใช้เรียกหลี่หยางก็เปลี่ยนไป มีการเพิ่มคำว่าอาจารย์เข้าไปข้างหลังด้วย

ต้องรู้ก่อนนะว่า เขาคอยจับตาดูห้องไลฟ์ของรายการอยู่ตลอดเวลา

ในเวลานี้ ห้องไลฟ์แตกตื่นกันไปหมดแล้ว ผู้ชมนับล้านเกือบสิบล้านคนต่างพากันส่งเสียงเชียร์ด้วยความตื่นเต้น

เรียกได้ว่า การแสดงของหลี่หยางในครั้งนี้ได้ดึงดูดกระแสยอดขายตั๋วให้กองถ่ายมามหาศาล ขอเพียงแค่เคาะเลือกเพลงนี้ของหลี่หยาง เขาเชื่อว่าจะมีชาวเน็ตจำนวนมากยอมควักเงินซื้อตั๋วหนังอย่างแน่นอน

ถึงไม่คิดจะดูหนัง ก็ต้องยอมซื้อตั๋วเพราะเพลงนี้แน่ๆ

ในตอนนี้ บทบาทในเรื่องนี้ หลี่หยางไม่ได้มีความได้เปรียบน้อยไปกว่าพวกเติ้งฉีฉีเลย เผลอๆ จะเหนือกว่าขั้นหนึ่งด้วยซ้ำ!

“ไม่มีปัญหาครับ ถ้าชอบก็เอาไปใช้ได้เลย แต่พวกเราต้องหาเวลามาคุยเรื่องค่าลิขสิทธิ์กันก่อนนะ!”

หลี่หยางพยักหน้า เขารู้ดีว่า บทนี้เขาคว้ามาครองได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้ว

“เอาอย่างนี้แล้วกัน เพลงนี้เหมาะกับการร้องคู่ชายหญิง ในเมื่อจะแสดงแล้ว ก็ต้องแสดงออกมาให้ถึงแก่น!”

“เติ้งฉีฉี เดี๋ยวผมเขียนโน้ตเพลงให้ เธอดูรอบหนึ่ง แล้วพวกเรามาร้องด้วยกัน!”

“จริงสิ แอวริล ให้ฉันแก้เนื้อเพลงสักสองสามท่อนเป็นเวอร์ชันภาษาอังกฤษ แล้วพวกเรามาร้องคู่กันในระดับอินเตอร์หน่อยเป็นไง?”

“ส่วนเทียนเซียนเต้นเก่ง เดี๋ยวฉันจะสอนท่าเต้นให้พวกเธอ เธอกับนาน่ามาเป็นคนนำเต้นด้วยกัน ดีไหม?”

หลังจากหยุดไปนิดหนึ่ง หลี่หยางก็เป็นฝ่ายตัดสินใจทันทีแล้วเอ่ยยิ้มๆ

เดิมทีบทบาทก็ถูกจัดสรรไว้หมดแล้ว เติ้งฉีฉีเป็นคนร้องนำ หลิวเทียนเซียนกับนาน่าเป็นคนนำเต้น ส่วนหลี่หยางก็เป็นแค่คนเล่นดนตรี ทำหน้าที่เป็นศิลปินฉากหลัง

แต่ตอนนี้ นอกจากบทบาทของหลี่หยางจะเปลี่ยนไปแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังคงเหมือนเดิม

เมื่อเผชิญกับการจัดแจงของหลี่หยาง ผู้กำกับก็ไม่มีความเห็นคัดค้านแม้แต่น้อย!