บทที่ 89 แย่งชิงบทบาท!

"ยืนให้บ้าอะไรล่ะ!"

"เมื่อคืนคุณน้อยใจขนาดนั้น เพื่อให้คุณสบายตัว ผมยอมทุ่มเทจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปหมดแล้วนะ!"

"นอกจากจะไม่ซาบซึ้งในความดีของผม ตอนนี้แค่มีเรื่องหนึ่งอธิบายไม่ได้ คุณก็คิดจะลงไม้ลงมือกับผมเลยเหรอ?"

"อย่าเข้ามานะ ผมแค่ไม่อยากถือสาคุณ แต่ไม่ได้แปลว่าผมกลัวคุณหรอกนะ!"

เมื่อเห็นบอสหยางทำท่าเหมือนแม่เสือน้อยกำลังจะแผลงฤทธิ์ หลี่หยางก็กระโดดหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ผู้หญิงในอารมณ์แบบนี้รับมือยากที่สุด ยึดคติลูกผู้ชายไม่สู้กับสตรีเข้าไว้ เขาไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสทำร้ายตัวเองได้เด็ดขาด!

"เชี่ยเอ๊ย 'เพื่อให้คุณสบายตัว ผมยอมทุ่มเทจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปหมดแล้ว' เนี่ยนะ?"

"ประโยคนี้แฝงความหมายลึกซึ้งมากนะโว้ย!"

"ขอรูปยืนยันด่วน อยากรู้ความจริง!"

คนอื่นๆ อ้าปากค้างไปตามๆ กัน โดยเฉพาะผู้ชมในห้องไลฟ์ที่พากันคึกคักขึ้นมาทันที

ถ้าไม่เอาประโยคนี้ไปเล่นเป็นมีม พวกเขาคงรู้สึกผิดต่อไลฟ์นี้แย่

นี่มันข่าวใหญ่ระดับสะเทือนฟ้าสะเทือนดินชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

บอสหยางกับหลี่หยางมีอะไรกันแล้วจริงๆ แถมเพื่อให้เธอพอใจ หลี่หยางยังถูกสูบจนแห้งเหือดอีก

สมกับคำกล่าวที่ว่า ไตเหล็กไหลก็ไม่เหลือน้ำสักหยดเดียวจริงๆ!

"เอาละๆ เลิกเล่นกันได้แล้ว เตรียมตัวถ่ายทำค่ะ!"

สิบนาทีต่อมา ความวุ่นวายก็ยุติลง นาน่าเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย บอสหยางจึงยอมล้มเลิกความคิดที่จะทุบหลี่หยางแก้เขินไปอย่างฮึดฮัด

สาเหตุหลักก็เพราะไอ้หมอนี่มันวิ่งเร็วเกินไป ไล่จับไม่ทันเลยสักนิด!

"ตามกฎเดิมครับ มีบทไหนที่เล่นยากๆ จัดมาให้หมดเลย ผมรับไว้เอง!"

"วันนี้ผมต้องพิสูจน์ให้เห็นว่า ไม่ใช่ฝีมือการแสดงของพี่คนนี้ที่ทำร้ายสายตา แต่เป็นบทที่พวกผู้กำกับห่วยๆ จัดให้ กับบทละครขยะที่พวกคนเขียนบทห่วยๆ เขียนขึ้นมาต่างหากที่ทำร้ายสายตาคนดู!"

หลี่หยางเดินเข้ามาข้างหน้า เขารู้สึกว่าจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องกู้ศักดิ์ศรีของตัวเองคืนมา จะไม่ยอมให้ใครพูดถึงผลงานของเขาแล้วต้องนึกถึงคำว่าทำร้ายสายตาอีกต่อไป

มันหยามกันเกินไปแล้ว!

"อะแฮ่ม หลี่หยาง ครั้งนี้นายอาจจะเล่นเป็นตัวละครหลักไม่ได้นะ แต่ถ้าไปยืนเป็นฉากหลัง น่าจะไม่มีปัญหาอะไร!"

ผู้กำกับกระแอมสองทีแล้วพูดปนยิ้ม

"อะไรนะ บทตัวประกอบหลักก็เล่นไม่ได้ จะให้ผมไปเป็นแค่ฉากหลังเนี่ยนะ?"

พอได้ยินแบบนี้ หลี่หยางก็ชักสีหน้าขึ้นมาทันที จะตบหน้ากันแรงเกินไปแล้วมั้ง?

นี่กำลังดูถูกใครอยู่ฮะ?

"อะแฮ่ม ก็อย่างที่คุณแอวริลคนนี้บอกนั่นแหละ หลี่หยาง นายมีความสามารถทางดนตรีที่ยอดเยี่ยม เล่นเปียโนได้เก่งมาก!"

"แต่บทสำคัญที่สุดของฉากนี้คือการร้องเพลง การเล่นเปียโนถือเป็นแค่ดนตรีประกอบในวง ไม่เหมาะที่จะมายืนตำแหน่งเซ็นเตอร์หรอกนะ!"

"เพราะฉะนั้นเซ็นเตอร์ของวันนี้ ฉันคิดว่าฉีฉีเหมาะสมที่สุด!"

"แล้วยิ่งถ้าคุณแอวริลมาร่วมด้วย มีเซ็นเตอร์เพิ่มอีกคน มันก็จะยิ่งสมบูรณ์แบบเข้าไปใหญ่!"

ผู้กำกับกระแอมอีกรอบแล้วเดินเข้ามายิ้มอธิบาย

"อะไรนะ ร้องเพลงเหรอ คิดว่าผมทำไม่ได้หรือไง?"

"ผมไม่สน วันนี้ผู้กำกับต้องให้ตำแหน่งเซ็นเตอร์กับผม ขอแค่คุณกล้าให้ ผมก็กล้าทำให้คุณดูว่าที่เขาเรียกว่าฟังดนตรีก็ไม่สู้ฟังเพลงร้องมันเป็นยังไง!"

หลี่หยางเลิกคิ้วขึ้นอย่างดุดัน เป็นครั้งแรกที่เขาออกแรงแย่งบทให้ตัวเองอย่างจริงจังขนาดนี้

เขารู้สึกว่าต่อไปนี้ต้องทำแบบนี้แหละ เว้นแต่ว่าจะไม่มีตัวเลือก ไม่อย่างนั้นก็ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น!

ทว่าสิ้นเสียงของหลี่หยาง จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงโหยหวนราวกับผีสางเทวดาร้องไห้ดังขึ้นมา ทำเอาคนทั้งกองถ่ายเงียบกริบไปในพริบตา

หรือถ้าจะพูดให้ถูก มันก็ไม่ได้ถึงกับโหยหวนขนาดนั้น แต่มันไม่มีความเพราะเลยสักนิด เสียงแบบนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับคำว่าเพราะเลยจริงๆ

แถมยิ่งร้องก็ยิ่งหลงคีย์ เพี้ยนไปคนละทิศละทางอย่างสิ้นเชิง

หลี่หยางจำได้ในทันที นี่มันเสียงเพลงที่เจ้าของร่างเดิมร้องเอาไว้ เป็นเพลงประกอบละครซีรีส์แนวประธานหนุ่มที่ตัวเองแสดง

และก็เป็นเพลงเปิดเพลงนี้นี่แหละ ที่ทำให้คนดูส่วนใหญ่ยอมแพ้ตั้งแต่ตอนแรกที่ซีรีส์เริ่มฉาย

พอถูกเปิดขึ้นมาต่อหน้าต่อตาแบบนี้ หลี่หยางก็เขินอายจนแทบจะเอาเท้าจิกพื้นสร้างบ้านสามห้องนอนขึ้นมาให้รู้แล้วรู้รอด

เขาส่งสายตาอำมหิตไปยังตัวการ ซึ่งก็คือแอนตี้แฟนตัวน้อยอย่างแอวริล

"อย่ามองฉันแบบนั้นสิ แต่จะว่าไปนะหลี่หยาง นายเล่นเปียโนเพราะขนาดนั้น ทำไมถึงร้องเพลงได้ห่วยแตกขนาดนี้ล่ะเนี่ย?"

"แถมยังร้องเพี้ยนอีกต่างหาก ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่านายจะมีฝีมือเล่นเปียโนระดับนั้นได้!"

แอวริลสบตาหลี่หยางด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

"ฉัน…"

"ถ้าฉันจะบอกว่านี่ไม่ใช่ฝีมือที่แท้จริงของฉัน พวกเธอจะเชื่อไหมล่ะ?"

หลี่หยางหมดคำจะพูดไปเลยจริงๆ ผู้หญิงคนนี้จงใจทำลายภาพลักษณ์ของเขาชัดๆ แถมยังมาทำหน้าตาไร้เดียงสาใส่อีก เห็นแล้วมันชวนให้หัวร้อนชะมัด!

"เอาแบบนี้ มอบบทนี้ให้ผม แล้วผมจะทำให้ทุกคนเห็นเดี๋ยวนี้เลยว่าฝีมือจริงๆ ของผมเป็นยังไง!"

หลี่หยางชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยายามเรียกร้องต่อ

"หลี่หยาง ไม่ใช่ว่าทีมงานจงใจแกล้งนายนะ แต่นายไม่เหมาะกับบทนี้จริงๆ!"

ผู้กำกับมองหลี่หยางอย่างจนปัญญา

"ยังไม่ได้ให้ผมลอง แล้วจะรู้ได้ไงว่าไม่เหมาะ?"

"ตอนนี้แค่คุณตกลงมอบบทนี้ให้ผม ภายในสามนาที ผมจะส่งคำตอบที่คุณต้องพอใจให้ดู!"

หลี่หยางยังคงยืนกราน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพยายามแย่งชิงบทละครอย่างไม่คิดชีวิต

แน่นอนว่าเขาก็หมดหนทางเหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะภารกิจรองของระบบบังคับว่าต้องมีความสามารถก่อน ถึงจะแสดงออกมาและได้รับรางวัลอื่นๆ ได้ เขาก็คงสวมบทบาทเป็นนักร้องระดับเทพไปตั้งแต่ตอนนี้แล้ว

แต่ในเมื่อไม่มีความสามารถนี้ ภารกิจรองก็ไม่ยอมทำงาน เขาจึงต้องหาทางเพื่อให้ได้รับรางวัลจากภารกิจหลักก่อน

"พูดจริงนะ งั้นก็ได้ มอบบทนี้ให้นาย แต่นายต้องลองซ้อมการแสดงให้ดูก่อนนะ!"

ผู้กำกับขมวดคิ้วมองหลี่หยาง ในเมื่อปฏิเสธต่อไปไม่ได้แล้วก็จำต้องพยักหน้ารับคำ

ทว่าในวินาทีที่เขาสิ้นเสียงลง หลี่หยางก็เปิดใช้งานภารกิจหลักได้สำเร็จทันที!

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับบทเซ็นเตอร์การเต้นสแควร์แดนซ์ในการแข่งขันร้องและเต้นพื้นบ้านสำเร็จ ขอส่งมอบโมเดลตัวละครให้แก่โฮสต์ ณ บัดนี้!】

【ติ๊ง! สร้างโมเดลตัวละครสำเร็จ โมเดลนี้มาพร้อมกับทักษะการร้องเพลงระดับเทพ ทักษะการประพันธ์เพลงระดับท็อป และความเชี่ยวชาญในเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด!】

เมื่อได้ยินเสียงของระบบ หลี่หยางก็ดีใจจนเนื้อเต้น ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

บทนี้ดูท่าทางจะไม่ธรรมดาเอาเสียเลยแฮะ

แต่ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกันแน่เนี่ย? ทำไมถึงมีบทที่สุดยอดขนาดนี้โผล่มาได้?

ไม่นานนัก หลี่หยางก็ไปขอบทละครจากผู้กำกับมาอ่านดู จนเข้าใจเรื่องย่อคร่าวๆ ของเรื่องนี้

นี่คือซีรีส์สร้างแรงบันดาลใจที่บอกเล่าเรื่องราวพื้นบ้าน

สิบปีเปลี่ยนผ่านหนึ่งรุ่น เมื่อสิบปีก่อน วงการเพลงพื้นบ้านเคยเกิดความปั่นป่วนและมีแนวดนตรีผุดขึ้นมามากมาย

ทั้งตัวแทนเพลงเต้นสแควร์แดนซ์ ตัวแทนเพลงแจ๊ส เพลงร็อก ฮิปฮอป และสตรีทแดนซ์

การแข่งขันร้องรำทำเพลงพื้นบ้านเมื่อสิบปีก่อน ทีมตัวแทนสแควร์แดนซ์คว้าอันดับหนึ่งไปครอง

สิบปีต่อมา แต่ละสายก็กลับมาประชันกันอีกครั้งเพื่อชิงความเป็นหนึ่ง

ตอนนี้ฉากข้างหลังถ่ายทำเสร็จไปหมดแล้ว ความจริงวันนี้มีกำหนดการปิดกล้อง

ทว่าการมาเยือนของทีมงานรายการ พอผู้กำกับได้เห็นเติ้งฉีฉีกับหลิวเทียนเซียน ก็เกิดความคิดแปลกใหม่ขึ้นมาทันที อยากจะใช้พวกเธอถ่ายทำฉากเปิดเรื่องใหม่อีกสักรอบ

ฉากนี้ว่าด้วยเหตุการณ์ในการแข่งขันร้องและเต้น ที่เพลงสแควร์แดนซ์คว้าอันดับหนึ่งและสร้างตำนานบทใหม่ขึ้นเมื่อสิบปีก่อน

เพราะเติ้งฉีฉีเป็นนักร้องตัวจริง ส่วนหลิวเทียนเซียนก็ทั้งร้องทั้งเต้นได้ สมัยก่อนเธอก็แจ้งเกิดมาจากสายนี้นี่แหละ หากได้พวกเธอมาเป็นตัวแทนเปิดเรื่อง รับรองว่าจะต้องเรียกกระแสและยอดขายตั๋วได้อย่างมหาศาลแน่นอน

"เป็นไงล่ะหลี่หยาง เห็นแล้วใช่ไหม บทนี้มันไม่เหมาะกับนายจริงๆ หรอก มันเหมาะกับฉีฉีกับเทียนเซียนมากกว่าตั้งเยอะ!"

ผู้กำกับพูดอยู่ข้างๆ อย่างจนใจ

ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็อยากให้ฉีฉีหรือหลิวเทียนเซียนมายืนตำแหน่งเซ็นเตอร์มากกว่า และถ้าได้แอวริลมาร่วมด้วยอีกคนก็คงจะยิ่งวิเศษเข้าไปใหญ่

ด้วยระดับชื่อเสียงของแอวริล ซีรีส์เรื่องนี้คงยกระดับโกอินเตอร์ไปเลยทันที!