บทที่ 52 ต้องปังระเบิดแน่นอน

ความประหลาดใจจู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันจนเผยเซี่ยอันแทบจะขยับตัวไม่ได้ เธอไล่นับอีกรอบอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

"ถงจื่อ ฉันนับผิดหรือเปล่า ช่วยตรวจดูให้หน่อยสิ"

ระบบเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างเฉื่อยชา "ไม่ผิดหรอก ก็ตามนั้นเป๊ะๆ"

"ฉันรวยแล้ว!"

"ดูเธอสิ ไร้ความทะเยอทะยานเสียจริง นี่แค่งวดเดียวของเพลงเดียวเองนะ ไว้ปล่อย EP ออกไปเมื่อไหร่ยังมีตามมาอีกเยอะ"

"ใช่ๆ นี่แค่ไตรมาสเดียวเอง ตราบใดที่ยังมีคนฟัง ฉันก็นอนนับเงินไปได้เรื่อยๆ ฮ่าๆ! รักนายที่สุดเลย ถงจื่อ!"

น่าเสียดายที่ระบบไม่มีร่างเนื้อ ไม่อย่างนั้นเผยเซี่ยอันคงคว้ามากอดแล้วหอมสักฟอดไปแล้ว

ระบบพึมพำบ่นว่าเลี่ยน จากนั้นก็ไม่สนใจเธออีก

เพื่อนร่วมวงเดินเกือบจะถึงโถงบันไดแล้วตอนที่เห็นเผยเซี่ยอันยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องทำงาน

"เผยเซี่ยอัน เธอยืนทำอะไรตรงนั้นน่ะ"

พัคอึนซองเดินเข้ามาดึงตัวเธอ หน้าจอมือถือของเผยเซี่ยอันยังสว่างอยู่ พอเหลือบมองไปทีเดียว ปากของเธอก็อ้าค้างทันที

"คุณพระช่วย?! เธอหาเงินได้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?!"

"อะไรเหรอ? มีอะไรกัน?"

ซากิวิ่งเหยาะๆ เข้ามาแล้วชะโงกดูที่มือของเผยเซี่ยอันบ้าง

เธอเริ่มนับเหมือนอย่างที่เผยเซี่ยอันทำไปเมื่อครู่

"หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน ล้าน สิบล้าน… ร้อยล้านเลยเหรอ?! พี่คะ พี่หาเงินได้เกินร้อยล้านเลยเหรอ?!"

รอยยิ้มของเผยเซี่ยอันฉีกกว้างจนแทบถึงรูหู "ฮิๆ ค่าลิขสิทธิ์เนื้อร้องกับทำนองเพลง 'Fate' ของไตรมาสแรกน่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะ ควอนแทโฮจึงเดินออกมาจากห้องทำงาน เขามองดูสถานการณ์ตรงหน้าแล้วยิ้มให้เผยเซี่ยอัน "ยินดีด้วยนะ! พอ EP ปล่อยออกมาเมื่อไหร่ เงินคงไหลมาเทมาไม่ขาดสาย เผลอๆ เธออาจจะหาเงินได้มากกว่าฉันที่เป็นประธานเสียอีก"

สีหน้าของพัคอึนซองซับซ้อนขึ้นมาทันตา "สรุปคือ เพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่กี่เดือน แล้วก็ได้เงินเกินหนึ่งร้อยล้านวอนจากเพลงแค่เพลงเดียวเนี่ยนะ? บ้าเอ๊ย ฉันแต่งเพลงแบบนั้นไม่ได้หรอก!"

เผยเซี่ยอันหัวเราะร่า "นี่มันพรสวรรค์ อิจฉากันไม่ได้หรอกนะ"

พัคอึนซองกัดฟัน "ฮึ่ม เธอได้เงินมาเยอะขนาดนี้ แต่พวกเรายังไม่ได้ส่วนแบ่งกันเลยด้วยซ้ำ ไม่สนล่ะ เธอต้องเลี้ยงพวกเรา"

เผยเซี่ยอันโบกมืออย่างใจป้ำ "ได้เลย! กินของที่แพงที่สุดไปเลย! ท่านประธานก็ไปด้วยกันสิคะ"

เงินมากกว่าหนึ่งร้อยล้านวอน คิดเป็นเงินหยวนก็สี่แสนกว่า เลี้ยงข้าวแค่มื้อเดียว เธอจ่ายไหวสบายๆ อยู่แล้ว

ซากิส่งเสียงร้องเชียร์ "หนูอยากกินบาร์บีคิวเกาหลี!"

ควอนแทโฮยิ้มพลางส่ายหน้า "ฉันไม่ไปร่วมวงกับพวกเธอหรอก ต้องรีบตัดต่อทีเซอร์ให้เสร็จน่ะ"

ชเวมีซุกเริ่มระแวงทันทีที่ได้ยินเรื่องเลี้ยงข้าว และพอซากิบอกว่าอยากกินเนื้อย่าง เธอก็รีบสาดน้ำเย็นเข้าใส่ทันควัน

"ไม่ได้ ใกล้จะคัมแบ็กแล้วนะ อยากให้ออกกล้องมาแล้วหน้าบวมเป็นซาลาเปากันหรือไง"

"พี่มีซุก! แค่เนื้อย่างเอง ช่วงคัมแบ็กเหนื่อยจะตาย ไม่อ้วนขึ้นหรอกน่า!"

ชเวมีซุกยังคงไม่สะทกสะท้าน "ไม่ได้ก็คือไม่ได้"

ควอนแทโฮช่วยพูดให้ "ให้พวกเธอกินเถอะ หลังจากนี้คงเหนื่อยกันอีกเยอะ ถือว่าเป็นมื้อปล่อยผีมื้อสุดท้ายแล้วกัน"

"ท่านประธานคะ!" ชเวมีซุกถลึงตาใส่ "คุณทำแบบนี้ได้ยังไงกัน…"

"เด็กๆ รีบไปเร็วเข้า ร้านเนื้อย่างแถวฮงแดร้านนั้นอร่อยมาก กินเผื่อส่วนของฉันด้วยล่ะ"

ควอนแทโฮพูดขัดชเวมีซุกพลางโบกมือไล่ให้พวกเธอรีบชิ่งไป

สาวๆ โห่ร้องอย่างดีอกดีใจแล้วพากันวิ่งตรงไปยังโถงบันได

"ให้ตายสิ…" ชเวมีซุกสบถอย่างจนใจแล้วเดินตามหลังพวกเธอไป

ถึงปากจะบ่นอุบ แต่สุดท้ายชเวมีซุกก็ยังขับรถพาสาวๆ ไปที่ร้านเนื้อย่างแถวฮงแดอยู่ดี

ทั้งหกคนนั่งจับจองโต๊ะยาวตรงมุมร้าน

ชเวมีซุกที่ถูกลากมาด้วยพูดว่า "ฉันจะนั่งคุมพวกเธออยู่ตรงนี้แหละ" ทว่าตะเกียบในมือกลับคีบเครื่องเคียงเข้าปากไปเรียบร้อยแล้ว

หมูสามชั้นส่งเสียงซู่ซ่าอยู่บนเตา น้ำมันซึมเยิ้มออกมาจากขอบชิ้นเนื้อแล้วไหลลงไปตามร่องกระทะ

แม้เนื้อจะยังไม่สุกดี แต่ซากิก็จ้องตาเป็นมันจนน้ำลายแทบจะหกอยู่รอมร่อ

พัคอึนซองแผ่ใบผักกาดหอมลงบนฝ่ามือ วางกระเทียมฝานกับกิมจิตามลงไป แล้วรีบคีบเนื้อย่างชิ้นแรกขึ้นมาห่อเป็นคำได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าพออ้าปากเตรียมจะงับ เผยเซี่ยอันก็ฉกไปกินต่อหน้าต่อตา

"วันนี้ฉันเป็นเจ้ามือนี่ เพราะงั้นคำแรกต้องเป็นของฉันสิ!" เผยเซี่ยอันพูดเสียงอู้อี้ขณะยัดเนื้อย่างเต็มปาก

พัคอึนซองเกือบจะวีนแตกอยู่แล้ว ทว่าพอคิดดูอีกทีก็เห็นว่ามีเหตุผลแฮะ

ในเมื่อกินของเขา เธอก็ทำได้แค่ยู่ปากแล้วหยิบผักกาดหอมใบที่สองขึ้นมาแทน

คังฮานารินชาข้าวบาร์เลย์เติมให้ทุกคนเงียบๆ

ฮันจียุนนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ ส่วนใหญ่ทำเพียงมองดูพวกเธอกิน นานๆ ทีถึงจะถูกซากิยัดเนื้อห่อผักใส่ปากสักคำ

เผยเซี่ยอันคอยพลิกเนื้อบนเตาย่าง น้ำมันกระเด็นโดนหลังมือจนต้องสะบัดมือออก ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพลิกเนื้อต่อไป

"จริงๆ แล้วนะ" ซากิกลืนเนื้อคำโตลงคอแล้วใช้ใบผักกาดเช็ดปาก "สิ่งที่ฉันกังวลที่สุดก่อนเดบิวต์ไม่ใช่เรื่องที่ว่าจะร้องเพลงได้ไม่ดีหรอก"

"แล้วเธอกังวลเรื่องอะไรล่ะ" พัคอึนซองถามทั้งที่เนื้อยังเต็มปากจนพูดแทบไม่เป็นคำ

กังวลว่าจะไม่มีเพื่อนน่ะสิ

เนื้อบนกระทะยังคงส่งเสียงซู่ซ่า ไม่มีใครตอบอะไร ทว่าคังฮานาที่นั่งอยู่ใกล้ซากิที่สุดกลับคีบเนื้อที่เพิ่งย่างสุกชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเธอ

"ฉันมาเกาหลีตอนอายุสิบห้า ต้องอยู่ในห้องซ้อมคนเดียว พูดเกาหลีก็ไม่คล่อง เต้นก็ยังตามคนอื่นไม่ทัน" ซากิเอาตะเกียบเขี่ยชิ้นเนื้อไปมา "ตอนนั้นฉันคิดอยู่ทุกวันว่าจะต้องเดบิวต์ให้ได้ ขอแค่ได้เดบิวต์ ฉันก็จะมีเพื่อนร่วมวง เพื่อนร่วมวงก็คือเพื่อน และเพื่อนก็คือคนที่จะไม่ถูกแยกจากกันด้วยเรื่องไทม์โซน"

"ทำไมวันนี้จู่ๆ ถึงมาทำซึ้งเนี่ย อีกอย่างเวลาที่เกาหลีกับญี่ปุ่นก็ไม่ได้ต่างกันสักหน่อย" พัคอึนซองวางตะเกียบลง

"ก็เพราะฉันได้กินเนื้อน่ะสิ"

"งั้นพรุ่งนี้ฉันไม่แบ่งให้กินแล้วนะ"

"กล้าเหรอ!"

คังฮานาพูดแทรกขึ้นมาบ้าง "จริงๆ แล้วฉันก็เหมือนกันนะ"

"เพื่อนของฉันเกือบทั้งหมดอยู่อเมริกา ตอนมาที่นี่แรกๆ ฉันไม่ชินเลยสักนิด แต่โชคดีจริงๆ ที่ได้พวกเธอมาเป็นเพื่อนร่วมวง"

เผยเซี่ยอันถาม "ฮานาออนนี่ คิดถึงบ้านไหมคะ"

คังฮานาเช็ดปาก "คิดถึงสิ ถ้าในอนาคตพวกเราได้ไปทัวร์คอนเสิร์ตที่ฝั่งยุโรปกับอเมริกา ฉันจะพาพวกเธอไปเที่ยวบ้านฉันนะ พ่อแม่ฉันใจดีมากๆ เลย"

ซากิเงยหน้าขึ้น "พวกเราจะมีเวิลด์ทัวร์ได้จริงๆ เหรอ"

พัคอึนซองตบไหล่เธอเบาๆ "ต้องมีได้อยู่แล้วสิ!"

เผยเซี่ยอันชูแก้วขึ้น "DUAL จะต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน!"

ทั้งห้าคนชนแก้วกัน ดื่มชาแทนเหล้าแล้วเงยหน้ากระดกจนหมดแก้ว

ชเวมีซุกที่มองดูอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว

เธอคิดถึงเพื่อนร่วมวงในอดีตของตัวเอง พวกเธอก็เคยเปี่ยมด้วยพลังและมีความหวังต่ออนาคตเปี่ยมล้นแบบนี้เช่นกัน

แต่น่าเสียดายที่พวกเธอโชคไม่ดี ตอนที่เดบิวต์นั้นกระแสเกาหลีกำลังเริ่มก่อตัว การแข่งขันระหว่างบอยแบนด์และเกิร์ลกรุ๊ปจากแต่ละค่ายดุเดือดเลือดพล่าน นับเป็นยุคที่ร้อยบุปผาเบ่งบานประชันความงาม

การเดบิวต์ของพวกเธอไม่แม้แต่จะสร้างแรงกระเพื่อมใดๆ และถูกคลื่นลูกใหญ่ของวงการเกิร์ลกรุ๊ปกลืนหายไปในพริบตา

ทว่า DUAL นั้นแตกต่างออกไป สมาชิกทั้งห้าคนต่างมีเสน่ห์เฉพาะตัว และแต่ละคนก็พร้อมจะเฉิดฉายได้ด้วยตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอยังมีเผยเซี่ยอัน ผู้มีพรสวรรค์ด้านการสร้างสรรค์อันน่าทึ่งอย่างแท้จริง

ชเวมีซุกลุกขึ้นยืน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วพูด "มา เดี๋ยวฉันถ่ายรูปให้พวกเธอเอง ขยับเข้ามาใกล้ๆ กันหน่อย"

เธอถอยหลังไปสองก้าวแล้วยกโทรศัพท์ขึ้น

"ซากิ เช็ดปากหน่อย อึนซอง เลิกกลอกตาได้แล้ว…"

"หนูไม่ได้กลอกตาสักหน่อย!"

"ทำหน้าแบบนั้นมันต่างจากกลอกตายังไงยะ? ฮานา ยิ้มหน่อย… ช่างเถอะ เป็นตัวของตัวเองแบบนั้นแหละดีแล้ว จียุน ขยับเข้ามาตรงกลางอีกนิด"

แชะ

ภาพความทรงจำถูกหยุดไว้ ณ วินาทีนั้น

บนโต๊ะมีเนื้อย่างส่งเสียงฉ่า ซากิชูสองนิ้วทั้งสองมือ สีหน้าของพัคอึนซองดูเหมือนพร้อมจะระเบิดอารมณ์ คังฮานามีรอยยิ้มบางๆ ที่แทบมองไม่เห็นตรงมุมปาก ฮันจียุนมองกล้องนิ่งๆ ส่วนเผยเซี่ยอันถือที่คีบอยู่ในมือ

ชเวมีซุกก้มมองผลงาน พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ส่งรูปเข้ากลุ่มแชตแล้วแท็กควอนแทโฮ

"เอาล่ะ กินต่อได้แล้ว พ้นจากวันนี้ไป ถ้าใครกล้าแอบกินของแคลอรีสูงอีกล่ะก็ เจอดีแน่"

หลังจากนั้น ตอนที่เผยเซี่ยอันเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ ระหว่างเดินกลับมาเธอก็เดินผ่านฮันจียุน

ภาพถ่ายรวมของพวกเธอทั้งห้าคนได้กลายมาเป็นภาพพักหน้าจอโทรศัพท์ของอีกฝ่ายไปเรียบร้อยแล้ว