บทที่ 70 ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน

ซงซีวอนนั่งอยู่ในบันไดหนีไฟมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว

ไฟเซนเซอร์ส่วนใหญ่ในอาคาร SLE แห่งนี้เสียมานาน มีเพียงดวงตรงหัวมุมชั้นสี่เท่านั้นที่ยังสว่างอยู่

เขาเอนหลังพิงกำแพง แสงเย็นเยียบจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้า นิ้วเลื่อนดูประวัติการสนทนา ตรวจสอบข้อความใน KakaoTalk ที่คุยกับจูยอนตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีประโยคไหนถูกแคปหน้าจอไปใช้เป็นอาวุธเล่นงานเขาได้ จากนั้นจึงกดลบการสนทนาทั้งหมดทิ้งอย่างเกลี้ยงเกลา

ตอนที่เขาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์คราวก่อน เขาอยากจะเปลี่ยนเบอร์หนีเธอด้วยซ้ำ แต่ก็ทำไม่ได้

เพราะในมือเธอมีสิ่งที่เขาไม่อาจมองข้ามได้ นั่นคือคลิปวิดีโอที่เธอถ่ายเขาไว้ริมแม่น้ำฮัน

มันเป็นคลิปสั้นๆ เพียงแค่ราวสี่สิบวินาที และไม่มีเนื้อหาสำคัญอะไร ทว่าตอนนั้นเขาดื่มไปจนเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไปสองสามเรื่อง ทั้งเรื่องคิมซองจุน เรื่อง TE ตลอดจนเรื่องวุ่นวายเกี่ยวกับการจัดสรรทรัพยากรสำหรับงานเดี่ยวของเพื่อนร่วมวง

ตอนที่เธออัดคลิป เธออ้างว่าแค่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก ตอนนั้นเขาเห็นว่ารอยยิ้มของเธอดูน่ารักดีจึงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่มาตอนนี้ สี่สิบกว่าวินาทีนั้นกลับกลายเป็นบ่วงที่รัดคอเขาแน่น

โทรศัพท์สั่นครืด หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้า: จูยอน

เขาเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดแล้วกดตัดสาย ทว่าไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ดังขึ้นอีก

คราวนี้เขายอมกดรับสาย น้ำเสียงกดต่ำ "ฉันติดประชุมอยู่"

"โอปป้า" เสียงของเธอหวานหยดย้อยปนออดอ้อน ไม่กี่เดือนก่อนเขาเคยคิดว่าเสียงนี้ช่างน่าฟังเหลือเกิน แต่ตอนนี้มันกลับบาดหูราวกับเสียงเล็บกรีดลงบนกระจก

"วันนี้ยัยนั่นมารอดักฉันที่หน้าประตูโรงเรียนอีกแล้ว ฉันกลัวมากเลย โอปป้าจะมารับฉันเมื่อไหร่คะ? ไหนบอกว่าจะพาฉันไปเกาะเชจู จองบ้านพักไว้หรือยัง?"

"ช่วงนี้ตารางงานฉันแน่นมาก"

"แต่คราวที่แล้วโอปป้าก็พูดแบบนี้" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป เริ่มมีความแหลมคมแทรกซึมผ่านความออดอ้อน "โอปป้าคิดจะทิ้งฉันเหรอ?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าตารางงานแน่น" เขาปรับเสียงให้อ่อนลง ประสบการณ์สิบปีในการควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงถูกฝังลึกอยู่ในกระดูก แม้ตอนนี้ใจจริงอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งลงแม่น้ำฮันไปให้พ้นๆ แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังก็ยังคงดังผ่านสายไป "กลับบ้านไปก่อนนะ ล็อกประตูให้เรียบร้อย ฉันสั่งอาหารไปให้แล้ว เดี๋ยวพอมาถึงเขาคงกดกริ่งเอง"

"ฉันไม่อยากกินข้าว ฉันอยากเจอโอปป้า"

"สัปดาห์หน้าแล้วกัน"

"โอปป้าก็พูดว่าสัปดาห์หน้าตลอดเลย"

"จูยอน" เขาเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงแฝงความเย็นเยียบจนแทบสังเกตไม่ออก "เป็นเด็กดีหน่อย"

ปลายสายเงียบไปสองวินาที เขารู้ดีว่าเธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงที่จะโวยวายต่อ กับผลประโยชน์ที่จะได้จากการยอมว่าง่าย

การชิงไหวชิงพริบทำนองนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับไม่ถ้วนในช่วงหลังมานี้

มันเป็นลูปเดิมๆ เสมอ เธอเริ่มงอแง เขาก็พยายามเกลี้ยกล่อม เธอก็งอแงหนักขึ้น แล้วเขาก็เงียบใส่ พอเธอเริ่มกลัวว่าเขาจะโกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ยอมถอย วงจรอุบาทว์นี้วนซ้ำไปมาร่วมแปดร้อยรอบได้แล้ว

ครั้งนี้ เธอก็ยอมถอยอีกเช่นเคย

"งั้นสัปดาห์หน้าโอปป้าต้องมาหาฉันนะ สัญญากับฉันแล้วนะ"

"อืม"

หลังจากวางสาย เขาก็ก้มมองสี่เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้พวกนั้นอีกครั้ง ข้อความจากพวกสตอล์กเกอร์เริ่มทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ ข้อความล่าสุดเพิ่งส่งมาเมื่อคืนนี้เอง

【ซีวอนโอปป้า วันนี้กระโปรงของแฟนโอปป้าสั้นจัง มีเด็กผู้ชายที่โรงเรียนจ้องเธอตั้งเยอะแยะ โอปป้าจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอ?】 ภาพที่แนบมาคือแผ่นหลังของจูยอน ถ่ายจากระยะห่างไม่เกินห้าเมตร

เขาไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของจูยอนหรอก พูดตามตรง ถ้าสตอล์กเกอร์คนนั้นคิดจะทำอะไรจริงๆ ก็คงลงมือไปนานแล้ว

ตลอดสิบปีในวงการนี้ เขาเคยเจอซาแซงแฟนมาสารพัดรูปแบบ ทั้งพวกที่แอบติดเครื่องติดตาม GPS ไว้ใต้ท้องรถ พวกที่ปลอมตัวเป็นพนักงานส่งของแอบย่องเข้าไปในอะพาร์ตเมนต์เพื่อขโมยกางเกงใน หรือแม้กระทั่งพวกที่รวบรวมข้อมูลเที่ยวบินของเขาลงไฟล์ Excel แล้วเอาไปโพสต์ประจานลงเว็บบอร์ด

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ครั้งนี้สตอล์กเกอร์มีรูปถ่าย

รูปถ่ายที่สามารถทำลายเส้นทางอาชีพของเขาจนพังยับเยิน

แค่จูยอนคนเดียวก็ทำให้เขาปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว นี่ยังมีนังซาแซงนี่โผล่มาอีก

เขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับจูยอนเลย พวกเขาเพิ่งเจอกันในงานอีเวนต์เมื่อหกเดือนก่อน เธอส่งยิ้มให้เขาจากแถวหน้า พอจบงาน เขาก็ให้ผู้ช่วยไปขอคอนแทกต์ของเธอมา

สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นก็เป็นไปตามสเต็ป

เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นเป็นประจำในวงการ เขาไม่ได้คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด แค่รู้สึกว่าตัวเองซวยชะมัด

โทรศัพท์สั่นเตือนอีกครั้ง คราวนี้มาจากเบอร์ใหม่

【เหลือเวลาอีกสี่สิบแปดชั่วโมงนะ ซีวอนโอปป้า ความอดทนของฉันใกล้จะหมดแล้ว โอปป้ารู้อยู่แก่ใจว่าฉันต้องการอะไร】

เขารวบรวมข้อความนั้นรวมถึงข้อความก่อนหน้าทั้งหมด แล้วอัปโหลดส่งไปยังคลาวด์ไดรฟ์นิรนาม

ควอนแทโฮเดินออกมา และเห็นซงซีวอนที่นั่งคุดคู้อยู่ตรงนั้นมาตลอดสองชั่วโมง

"มาทำอะไรที่นี่?"

ซงซีวอนลุกขึ้นยืนแล้วค้อมศีรษะลง

"ท่านประธานครับ ผมแย่แล้ว…"

ควอนแทโฮไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พอจะเดาเรื่องราวออก

"ประมาณครึ่งปีก่อน ผมใกล้ชิดกับแฟนคลับผู้หญิงคนหนึ่งมากเกินไป เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เราเจอกันในงานอีเวนต์ เธอสวยมากแล้วก็เป็นฝ่ายเข้าหาผมก่อน ผม…" เขาชะงักไปโดยไม่คิดแก้ตัว "ตอนนั้นผมเครียดมาก แล้วเธอก็เข้ามาพอดี ผมก็เลยปล่อยให้เลยตามเลย"

สีหน้าของควอนแทโฮยังคงนิ่งสนิท

"ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมามีคนแอบถ่ายรูปผม ไม่ใช่ปาปารัสซี แต่เป็นพวกซาแซงแฟน ถ่ายจากหน้าต่างของวิลล่าตรงข้ามตึกฝั่งนู้น เมื่อคืนตอนห้าทุ่ม ถ้าเกิดรูปพวกนั้นหลุดออกไป…"

"ถ่ายไปกี่รูป?"

"เธอส่งมาให้ผมหกรูปครับ สามรูปจากลานจอดรถ และอีกสามรูปจากหน้าต่างวิลล่า รูปจากลานจอดรถมันเบลอ แต่รูปจากหน้าต่าง…" เขาส่ายหัว "ไม่ต้องเสียเวลาแต่งภาพเลย แค่ส่งให้ Dispatch ก็ขึ้นพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งได้สบายๆ"

ควอนแทโฮยืนพิงราวบันไดพลางก้มมองลงมาที่เขา

การมองลงมาจากมุมนี้นำพาความกดดันมาให้อย่างเป็นธรรมชาติเสมอ ในอดีตเวลาที่ซงซีวอนถูกเรียกไปอบรมในห้องซ้อมของ TE ควอนแทโฮก็มักจะยืนอยู่ในท่านี้

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ท่าทางของเขาไม่เคยเปลี่ยน และน้ำเสียงก็เช่นกัน

"นายอยากให้ฉันช่วยอะไร?"

"สตอล์กเกอร์คนนั้นบอกว่าอยากเจอผม เธอบอกว่าถ้าผมยอมไปเจอเธอตามลำพัง เธอจะลบรูปทั้งหมด ทั้งในโทรศัพท์ คอมพิวเตอร์ แล้วก็บนคลาวด์" ซงซีวอนอดแค่นยิ้มเยาะไม่ได้ตอนพูดคำว่า 'ลบทั้งหมด' "ขนาดตัวเธอเองก็คงยังไม่เชื่อคำพูดตัวเองเลยด้วยซ้ำ แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้วครับ"

"ผมแจ้งตำรวจไม่ได้ การแจ้งตำรวจก็เท่ากับเปิดโปงเรื่องนี้ให้คนทั้งโลกรู้ และผมก็ไม่อยากให้หัวหน้าคิมรู้ด้วย เขาคอยจ้องจะเหยียบผมมานานแล้ว"

เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผากแล้วพูดต่อ "เพราะงั้นผมถึงต้องการคนกลาง ถ้าท่านประธานช่วยไปเจรจากับยัยสตอล์กเกอร์คนนี้ ช่วยกล่อมให้เธอใจเย็นลง แล้วบีบให้เธอลบรูป…"

ควอนแทโฮจ้องมองเขานิ่งนาน ราวกับเพิ่งเคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เป็นครั้งแรก

"ซีวอน นายกลายเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ซงซีวอนไม่ได้ตอบ

"ตอนที่ฉันอยู่กับนายที่ TE นายเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด ตอนนั้นนายไม่เคยสนใจเรื่องไร้สาระพวกนี้เลยด้วยซ้ำ นายทุ่มซ้อมจนถึงเช้ามืดทุกวันโดยไม่ยอมกินข้าว เขียนเนื้อเพลงยาวเป็นสิบๆ หน้าแล้วแก้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นายเคยบอกกับฉันว่า 'ท่านประธานครับ ผมอยากเป็นคนที่เก่งที่สุด ไม่ใช่คนที่ดังที่สุด หรือรวยที่สุด แต่เป็นคนที่เจ๋งที่สุด'"

ซงซีวอนหลุบตาลงต่ำ

"ต่อมา พอนายมีชื่อเสียง มีทั้งรายการวาไรตี้ งานพรีเซนเตอร์ มีโปรเจกต์เดี่ยว มีสตูดิโอเป็นของตัวเอง นายก็เริ่มหลงคิดว่าตัวเองคู่ควรกับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด สมควรได้รับสัญญากับแบรนด์ดังๆ สมควรได้เป็นหัวหน้าวง และสมควรได้รับความลุ่มหลงเทิดทูนจากแฟนคลับสาวสวยพวกนั้น"

ลูกกระเดือกของซงซีวอนขยับขึ้นลงด้วยความฝืดคอ

"นายไม่ได้เปลี่ยนไปหรอก นายแค่เผยธาตุแท้ที่แท้จริงออกมาต่างหาก" ควอนแทโฮเอ่ยเสียงเรียบ

"ฉันช่วยนายไม่ได้"

ซงซีวอนเงยหน้าขึ้นมองทันที

"ไม่ใช่เพราะฉันไม่อยากงัดข้อกับคิมซองจุนหรอกนะ ความขัดแย้งระหว่างฉันกับเขามันไม่ได้ขี้ปะติ๋วไปกว่าเรื่องนี้สักเท่าไหร่ แต่มันเป็นเพราะนายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้นตอของปัญหาอยู่ตรงไหน นายคิดว่าเป็นเพราะซาแซงนั่นมันบ้าคลั่งเกินไป คิดว่าเป็นเพราะเด็กนักศึกษาคนนั้นเรื่องมากเกินไป และคิดว่ามันเป็นแค่คราวซวยที่จับพลัดจับผลูมาเจอกัน"

"ฉันจะไม่ช่วยนายติดต่อยัยสตอล์กเกอร์นั่น และจะไม่ช่วยนายวิ่งเต้นปิดข่าวด้วย ฉันจะไม่บอกใครเรื่องที่นายมาหาฉันที่นี่ในวันนี้ นายอายุเกินสามสิบแล้ว ถึงเวลาที่ต้องยืดอกรับผิดชอบเรื่องที่ตัวเองก่อแบบลูกผู้ชายได้แล้ว"

"ดูแลตัวเองให้ดีแล้วกัน" ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ควอนแทโฮก็หันหลังเดินลงบันไดไป

ซงซีวอนยืนนิ่งเคว้งคว้างอยู่ในโถงบันได ปล่อยให้แสงไฟเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวดับวูบแล้วติดขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านจากจูยอนเด้งขึ้นมากว่าสิบข้อความแล้ว แต่เขาไม่แม้แต่จะกดเข้าไปดู

เวลานับถอยหลัง 48 ชั่วโมงที่ซาแซงคนนั้นขีดเส้นตายไว้ยังคงเดินต่อไป เขาคำนวณดูแล้ว… ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณ 46 ชั่วโมง