บทที่ 69 วันสลับตัว

การถ่ายทำตอนที่สองมีกำหนดการในอีกสามวันนับจากนี้

ตอนที่คังฮานายื่นข้อเสนอให้พีดีมิน พีดีมินพลิกดูทั้งสามหน้า เงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วก้มลงมองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้อ่านข้ามอะไรไป

"เธอแน่ใจนะ"

"อืม"

แผนงานมีความยาวเพียงหน้าครึ่งเท่านั้น

หัวข้อเรื่องมีสี่ตัวอักษร "วันสลับตัว"

กติกานั้นเรียบง่าย ก่อนเริ่มการถ่ายทำ แต่ละคนจะต้องจับสลากชื่อเพื่อนร่วมทีมขึ้นมาคนละหนึ่งชื่อ และตลอดทั้งวันหลังจากนั้น พวกเธอจะต้องสวมบทบาทเลียนแบบคนๆ นั้นไปตลอดเวลา

แต่ละคนมีโอกาสหลุดบทได้เพียงสองครั้งเท่านั้น หากเกินกว่านั้นจะถูกลงโทษ

"ฟังดูไม่เห็นยากเท่าไหร่เลย…"

ซากิไม่ได้จริงจังกับมันเลยสักนิด เธอล้วงมือเข้าไปในกล่องจับสลากแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา พอคลี่ออก สีหน้าของเธอก็พลันเจื่อนลงทันที

บนกระดาษเขียนไว้ว่า: พัคอึนซอง

“อ้าว ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง” พัคอึนซองยืนอยู่ข้างๆ เธอ

ซากิถลึงตาใส่ "นี่! อยากตายเหรอ ใครให้เธอมาพูดกับฉันแบบนี้ ทำไมไม่พูดจาสุภาพยะ!"

เผยเซี่ยอันเลิกคิ้ว "นี่เข้าถึงบทบาทแล้วเหรอเนี่ย"

ซากิเป็นแร็ปเปอร์ ความไวต่อเสียงและจังหวะของเธอจึงสูงมาก การเลียนแบบน้ำเสียงการพูดของคนอื่นจึงเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าการเต้นเสียอีก

เผยเซี่ยอันยื่นมือไปจับกระดาษมาแผ่นหนึ่ง วินาทีที่เธอคลี่ออก ฮันจียุนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ชะโงกหน้ามาดูแล้วหลุดหัวเราะหึๆ ออกมาสั้นๆ

บนกระดาษเขียนไว้ว่า: ชิมิซุ ซากิ

เรื่องนี้ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากสำหรับเธอ เผยเซี่ยอันเก็บกระดาษใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วหันไปหาคังฮานาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ออนนี่ ถ่ายรายการนี้เสร็จแล้วคงไม่ต้องทำงานล่วงเวลาใช่ไหมคะ หนูรู้สึกว่าตัวเองต้องทำออกมาได้ไม่ดีแน่เลย ถ้าเรตติ้งไม่ดีจะทำยังไงล่ะเนี่ย แล้วในข้าวกล่องมีอะไรบ้างเหรอคะ…?"

คังฮานากะพริบตาปริบๆ ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้พีดี ทั้งน้ำเสียง จังหวะจะโคน รวมถึงคำพูดพร่ำบ่นไม่หยุดหย่อนนั่น… ถ้าหลับตาลง เธอคงคิดว่าเป็นซากิพูดอยู่จริงๆ

"เซี่ยอันออนนี่ เลียนแบบหนูเหมือนเกินไปแล้ว!" ซากิตะโกนพลางชี้หน้าเธอ "เดี๋ยวนะ ไม่สิ นี่พี่กำลังพูดเรื่องหดหู่ด้วยน้ำเสียงหนูเหรอ หนูเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย"

"ใช่" เผยเซี่ยอันกับพัคอึนซองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน

พัคอึนซองสำทับว่า "ทุกครั้งที่เธอบอกว่าจะทำพัง สุดท้ายก็ทำออกมาได้ยอดเยี่ยมตลอด แล้วพอคราวหน้าก็มาพูดตัดพ้อบั่นทอนกำลังใจอีก บางทีฉันยังสงสัยเลยว่าเธอแค่พยายามสะสมแต้มบุญแบบย้อนกลับรึเปล่า"

ฮันจียุนพลิกดูแผ่นกระดาษที่ตัวเองจับได้ บนนั้นเขียนชื่อ เผยเซี่ยอัน

เธอยิ้มออกมา นี่เป็นเรื่องที่ง่ายที่สุดสำหรับเธอในวันนี้แล้ว เพราะเอกลักษณ์ของเผยเซี่ยอันนั้นเด่นชัดเกินไป

คังฮานากดนาฬิกาจับเวลา "เริ่มได้"

การถ่ายทำเข้าสู่โหมดสลับตัวอย่างเป็นทางการ

ซากิเป็นคนแรกที่เครื่องติด

เธอเดินตรงไปหาเผยเซี่ยอัน หรี่ตาลง เชิดคางขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงวางมาด "เซี่ยอัน วันนี้ปกเสื้อเธอเบี้ยวอยู่นะ แล้วทำไมข้อความในแชตรวมเมื่อวานถึงอ่านแล้วไม่ตอบล่ะ"

เผยเซี่ยอันชะงักไปชั่วขณะ น้ำเสียงเหมือนเปี๊ยบ ปกติแล้วพัคอึนซองก็ชอบเรียกชื่อเธอห้วนๆ แบบนั้น น้ำเสียงไม่ดังไม่เบาเกินไป แฝงแววห่วงใยอย่างเย็นชา และพยางค์สุดท้ายจะกดต่ำลงเสมอ

ซากิถึงกับเลียนแบบจังหวะการหายใจ โดยมีเสียงฮึมฮำในลำคอเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยซ้ำ

ทุกคนหัวเราะกันครืน ยกเว้นพัคอึนซอง

เธอโวยใส่ซากิด้วยสีหน้ามืดมน "ไม่เห็นจะเหมือนฉันตรงไหนเลย! ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย…"

พัคอึนซองยังพูดไม่ทันจบประโยค คังฮานาก็ยกป้ายคะแนนขึ้นมาประกาศว่าเธอทำผิดไปแล้วหนึ่งครั้ง

เธอรีบหุบปากฉับ กำแผ่นกระดาษในมือแน่น เธอจับได้ชื่อของฮันจียุน

นี่ถือเป็นบททดสอบหินสำหรับเธออย่างแท้จริง ฮันจียุนเป็นลีดเดอร์ และวิธีการพูดของอีกฝ่ายก็ตรงข้ามกับเธอโดยสิ้นเชิง

ฮันจียุนมักจะเกริ่นนำก่อนพูดเสมอ คอยถามไถ่ว่าคนอื่นโอเคไหม และให้ความสำคัญกับทีมเป็นอันดับแรก ในขณะที่พัคอึนซองมักจะโพล่งออกไปตรงๆ โดยไม่ทันคิด

เธอสูดหายใจเข้าลึก เดินตรงไปหาฮันจียุน กอดอก และโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย—ท่ายืนประจำของฮันจียุนก่อนสั่งงานในห้องซ้อม

"อึนซอง" เธอพูดกับฮันจียุนตัวจริง พลางแกล้งดัดเสียงให้อ่อนโยนลง "วันนี้ท่าเต้นของเธอยังดูรีบร้อนไปหน่อยนะ ฉันดูคลิปซ้อมเมื่อคืนแล้ว ท่อนฮุกที่สามเธอขยับเร็วไปเสี้ยววินาที ถึงคนดูอาจจะไม่สังเกตเห็น แต่มันจะส่งผลต่อความพร้อมเพรียงของภาพรวมทั้งหมด…"

ฮันจียุนอ้าปากค้าง จ้องมองเธอตาไม่กะพริบ

"แล้วก็…" พัคอึนซองยังไม่ยอมหยุด เธอสังเกตเห็นว่าการพูดของฮันจียุนมีจุดตายอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือเมื่อได้เปิดประเด็นแล้วก็ยากที่จะหยุด

"เรื่องที่ฉันบอกเธอไปเมื่อคราวที่แล้ว เธอว่าจะลองเก็บไปคิดดู แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ให้คำตอบฉันเลยนะ ฉันหวังว่าจะได้คำตอบจากเธอภายในวันนี้นะ แล้วก็เรื่องปรับเปลี่ยนตารางงานของสัปดาห์หน้า…"

"พอได้แล้ว!" ในที่สุดฮันจียุนก็หลุดตะโกนออกมา

ฉันเป็นคนพูดจาเวิ่นเว้อขนาดนั้นเลยเหรอ?

"ใช่เลยค่ะ" เหล่าน้องๆ ขานรับขึ้นพร้อมเพรียงกัน แม้กระทั่งคังฮานาที่นั่งอยู่ข้างหลังก็ยังพยักหน้าเอ่ยปากด้วย

"ทั้งหมดนี้ก็เพราะพวกเธอนั่นแหละ…"

เมื่อเห็นว่าฮันจียุนกำลังจะเริ่มบ่นพร่ำเพรื่ออีกรอบ เผยเซี่ยอันก็รีบขัดขึ้นมา "พี่จียุน ตอนนี้พี่ยังไม่เหมือนฉันเลยสักนิดนะคะ"

ฮันจียุนเหลือบมองเธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้า เอียงซ้ายเอียงขวาสำรวจตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "วันนี้สวยจังเลย ใบหน้านี้ช่างไร้ที่ติตรงตามแบบฉบับเกินไปแล้ว"

ทุกคนในห้องส่งต่างพากันระเบิดเสียงหัวเราะ แม้แต่ระบบก็ยังกลั้นขำไม่ไหว "ฮ่าๆ รู้ตัวไหมเนี่ย โฮสต์น่ะหลงตัวเองเบอร์นี้ได้ตลอดทั้งวันจริงๆ สินะ"

เผยเซี่ยอัน: …

การถ่ายทำดำเนินต่อไปจนถึงช่วงบ่าย และสถานการณ์ก็เริ่มเตลิดเกินควบคุมไปกันใหญ่

หลังจากเลียนแบบฮันจียุนอยู่นาน พัคอึนซองก็ถึงขั้นเริ่มช่วยทีมงานยกพร็อพประกอบฉาก พร้อมกับบอกว่าพอยกเสร็จแล้วยังมีอีกเรื่องที่ต้องสะสางต่อ

ฮันจียุนตัวจริงเดินตามต้อยๆ พยายามจะห้ามเธอ แต่พัคอึนซองกลับอินจัดจนเข้าถึงบทบาทสุดๆ แถมยังเริ่มพิมพ์รายการสิ่งที่ต้องทำสำหรับการซ้อมวันพรุ่งนี้ลงในโทรศัพท์อีกด้วย

ด้านฮันจียุนที่เลียนแบบเผยเซี่ยอันก็เกิดผลข้างเคียงเช่นกัน เธอส่องกระจกบ่อยเสียจนเผลอจ้องหน้าจอนิ่งค้างไปสองวินาที ก่อนจะหันไปพูดกับซากิที่อยู่ข้างๆ ว่า "ฉันเพิ่งค้นพบว่าจริงๆ แล้วฉันก็หน้าตาดีไม่เบาเหมือนกันนะ"

น้ำเสียงนั้นจริงจังเสียจนซากิแยกไม่ออกว่าฮันจียุนกำลังสวมบทเป็นเผยเซี่ยอัน หรือเจ้าตัวคิดแบบนั้นจริงๆ กันแน่

ยิ่งเลียนแบบพัคอึนซอง ซากิก็ยิ่งเข้าฝักขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นที่เผยเซี่ยอันเริ่มชินกับการพูดสุภาพกับเธอ ส่วนซากิเองก็แทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นมักเน่ของวง

พอพัคอึนซองตัวจริงเดินมาซ้อนหลังแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เลียนแบบได้ไม่เลวนี่" ซากิก็ตกใจจนสะดุ้งโหยงลอยจากเก้าอี้

ส่วนเผยเซี่ยอันก็ดำดิ่งเข้าสู่โหมดซากิอย่างสมบูรณ์แบบ พอช่วงท้ายๆ เธอก็ไม่จำเป็นต้องพยายามฝืนเลียนแบบอีกต่อไป เห็นอะไรเธอก็พูดเจื้อยแจ้วไปหมด ตั้งแต่แอร์ในสตูดิโอหนาวแค่ไหน เสียงล้อรถเข็นของทีมงานดังขนาดไหน เลิกงานแล้วจะไปกินอะไรดี และบทลงโทษของพี่ฮานาคืออะไรกันแน่

คังฮานานั่งฟังเธอพูดเจื้อยแจ้วอยู่บนเก้าอี้พีดีถึงสามนาที จากนั้นก็หยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบเงียบๆ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย

การถ่ายทำดำเนินมาถึงขั้นนี้ พีดีมินก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะต่อยอดสร้างซีซั่นสองอย่างแน่นอน

ในเวลาเดียวกัน ที่สำนักงานของ SLE ควอนแทโฮปิดคอมพิวเตอร์ จัดการเอกสารบนโต๊ะให้เรียบร้อย หยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาเตรียมตัวเลิกงาน

เขาเพิ่งจะเคาะตารางงานแฟนไซน์สองรอบที่จีน ทั้งในเซี่ยงไฮ้และปักกิ่งเสร็จสิ้น ซึ่งสามารถจัดขึ้นได้ทันทีหลังจากที่พวกเมมเบอร์ถ่ายทำรายการวาไรตี้เสร็จ

ทว่าพอเดินเลี้ยวตรงหัวมุมบันไดชั้นล่าง เขาก็ชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน

ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนขั้นบันได ร่างพิงกำแพง ในมือถือกาแฟกระป๋องที่ยังไม่ได้เปิด แสงไฟเซนเซอร์ส่องสว่างกระทบเสี้ยวหน้าของเขา

"ซีวอน? นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ"