บทที่ 68 เธอหัวดื้อหรือขี้เกียจกันแน่?

เผยเซี่ยอันสะดุ้งโหยง นี่เธอกำลังจะถูกแฉแล้วเหรอ?

"ยอมแพ้ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ? จะได้มีคังฮานาไปนั่งกินเป็นเพื่อนด้วยไง"

ระบบเอ่ยเตือนเธอในห้วงความคิด สิ่งสุดท้ายที่มันอยากเห็นก็คือการที่เผยเซี่ยอันต้องมาขายหน้า

เผยเซี่ยอันชะเง้อคอมองกล่องข้าวเบนโตะ จากนั้นก็ปัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที

"ฉันไม่อยากกินของพรรค์นั้นหรอกนะ! อีกอย่าง ถ้าฉันยอมแพ้ ก็เท่ากับยอมรับว่าฉันแร็ปไม่เป็นไม่ใช่หรือไง?!"

"แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ? ข้าก็บอกแล้วว่าเจ้าห่วย แต่เจ้าก็ไม่เคยเชื่อ บอกให้ซ้อมเพิ่มก็ทำเหมือนข้าไปกลั่นแกล้ง คราวนี้ดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น!"

"เงียบไปเลย ให้ฉันคิดก่อน!"

"ออนนี่?" ซากิเอียงคอ "คงไม่ได้กำลังคิดจะยอมแพ้หรอกนะคะ? ถ้ายอมแพ้จะได้เบิ้ลไปสองกล่องเลยนะ"

เผยเซี่ยอันเงยหน้าขึ้น

ช่วงเวลาที่ผ่านมาเธอฝึกซ้อมในมิติไปนานแค่ไหนกัน? เวลาจริงสองวัน และในมิติก็อย่างน้อยวันละห้าถึงหกชั่วโมง รวมกันแล้วก็ห้าสิบถึงหกสิบชั่วโมง

แม้พื้นฐานระดับ F ของเธอจะย่ำแย่จริงๆ แต่หลังจากเพิ่มแต้มคุณสมบัติไปสองแต้ม ประสิทธิภาพในการฝึกซ้อมของเธอก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า อย่างน้อยเธอก็สามารถขัดเกลาครึ่งแรกของเพลงพื้นฐานเพลงที่หนึ่งและสองจนถึงระดับที่พอฟังได้แล้ว

หัวข้อที่ซากิให้มา—สภาพอากาศ ตารางงาน และอารมณ์—ล้วนใช้คำศัพท์ในชีวิตประจำวัน โครงสร้างประโยคเรียบง่าย และไม่จำเป็นต้องจัดวางสัมผัสที่ซับซ้อนอะไร

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะยอมแพ้สักหน่อย" เธอวางการ์ดภารกิจลงบนโต๊ะ "ขอจังหวะหน่อย"

ซากิกะพริบตาปริบๆ ปัดนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์สองครั้ง แล้วเสียงจังหวะกลองก็ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธในห้องอัด BPM ไม่ได้เร็วนัก จังหวะสม่ำเสมอ และโครงสร้างก็คล้ายกับเพลงพื้นฐานที่เธอเคยฝึกซ้อมมา

เผยเซี่ยอันหลับตาลงฟังไปสี่ห้องจังหวะ จากนั้นจึงลืมตาขึ้น

เท้าขวาเคาะตามจังหวะ ทีละจังหวะ

นี่คือสิ่งที่ระบบสอนเธอ ให้ร่างกายขยับตามจังหวะก่อน แล้วค่อยเปล่งเสียงตาม

จากนั้นเธอก็เริ่มเอ่ยปาก

"วันนี้อากาศที่โซลแจ่มใส อุณหภูมิ 26 องศาเซลเซียส ไม่ร้อนไม่หนาว และไม่มีลม รายการวาไรตี้วงกำลังถ่ายทำที่ JTBC ซากิพีดีเฮี้ยบเกินไป สมาชิกก็เลยโดนทรมานเรียงตัว"

ซากิอ้าปากค้าง ตาโตด้วยความตกใจ

"ตารางงานเดิมควรจะซ้อมเต้น แต่สุดท้ายพวกเราก็มาลงเอยที่ห้องอัด ลีดเดอร์ต้องเติมคำนำหน้าทุกประโยคที่พูด ส่วนอึนซองก็รวบรวมมีมหน้าเธอไปสองสามแบบแล้ว"

พัคอึนซองรีบเอาขาลงทันที

เผยเซี่ยอันสูดหายใจเข้า โฟลว์เปลี่ยนเข้าสู่ท่อนที่สอง ส่วนที่ยากที่สุดที่เธอฝึกซ้อมมาในมิติก็คือตรงนี้ ความถี่ของคำสัมผัสเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า และจังหวะก็เปลี่ยนจากสี่จังหวะธรรมดาไปเป็นการยกจังหวะที่ซอยย่อยลงไปอีก

เธอเหยียบเท้าขวาหนักขึ้นเล็กน้อย โน้มตัวไปข้างหน้า และเคาะปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะ

"ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? บอกตามตรงว่าประหม่ามาก แต่ฉันก็ยังแร็ปต่อไปเรื่อยๆ ซากิบอกว่าฉันเป็นเมนโวคอลแล้วจะแร็ปไม่ได้แน่ๆ แต่ใครบอกกันล่ะว่าเมนโวคอลจะร้องให้เธอฟังไม่ได้?"

เธอหยุดลงตรงคำสุดท้ายอย่างแม่นยำ พยางค์สุดท้ายลงตรงเส้นกั้นห้องจังหวะพอดีเป๊ะ

ซากิอุทานออกมาแล้วเริ่มปรบมือ "ออนนี่ทำได้จริงๆ ด้วย สุดยอดไปเลย!"

ใบหน้าของเผยเซี่ยอันซับสีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแร็ปต่อหน้าคนอื่น แม้จะยังขลุกขลักอยู่บ้าง แต่ก็รอดพ้นจากการทำให้ตัวเองต้องขายหน้ามาได้

ระบบในหัวของเธอถอนหายใจออกมายาวเหยียด น้ำเสียงอ่อนแรงราวกับเพิ่งไปวิ่งแปดร้อยเมตรมา "ความแม่นยำของสัมผัสอยู่ที่ 72% จังหวะหายใจสะดุดไปครั้งหนึ่ง แล้วท่อนที่สองก็มีจังหวะยกที่คลาดเคลื่อนไปเสี้ยววินาที… เมื่อกี้ตกใจแทบแย่ เกือบจะปลดพันธนาการให้เจ้าแล้วเชียว"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าตัวเองไม่ได้แย่อย่างที่นายพูดสักหน่อย! ถ้านายไม่คอยกดดันปั่นหัวฉัน ฉันคงไม่ประหม่าขนาดนี้ และคงทำได้ดีกว่านี้ด้วยซ้ำ!"

"อย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย"

ซากิหยิบการ์ดภารกิจของเผยเซี่ยอันขึ้นมาแล้ววาดรูปตราประทับสตรอว์เบอร์รีขนาดใหญ่ไว้ด้านหลัง "น่าเสียดายอยู่นิดหน่อยที่ไม่ได้เห็นออนนี่ปล่อยไก่ แต่ฉันก็จะยอมให้ออนนี่ผ่านไปได้ละกัน"

จากนั้นก็หันความสนใจไปที่พัคอึนซอง "อึนซองออนนี่ มีมของพี่ยังขาดอยู่อีกสี่รูปนะ"

พัคอึนซองส่งสายตา 'ฝากไว้ก่อนเถอะ' ไปให้ และเดินไปอยู่หน้ากล้องของซากิอย่างจำนน

เริ่มแรก เธอทำตาเหล่เข้าหากัน ซากิหัวเราะร่าและรัวชัตเตอร์เก็บภาพไปหลายรูป

พัคอึนซองยอมละทิ้งการรักษาภาพลักษณ์โดยสิ้นเชิง เธอทำหน้าตาตลกๆ ติดต่อกันอีกหลายหน้า จนแม้แต่เผยเซี่ยอันยังอดรู้สึกสงสารไม่ได้

ในเวลาต่อมา ภาพสีหน้าพวกนี้ถูกพวกแอนตี้แฟนแคปไปใช้ทำเป็นมีมล้อเลียน แต่กลับพบว่ามันไม่ได้มีอานุภาพทำร้ายจิตใจอะไรเลยสักนิด

เพราะแฟนคลับของพัคอึนซองเอาไปใช้บ่อยกว่าเสียอีก…

ภารกิจท้าทายของฮันจียุนก็เสร็จสิ้นลงก่อนมื้อเย็นเช่นกัน โดยต้องแลกกับการที่หลังจากนั้น ทุกประโยคที่เธอเอ่ยออกมาจะต้องขึ้นต้นด้วย "ฉันคือลีดเดอร์ที่น่ารักที่สุดของ DUAL"

เธอชอบเผลอพูดเนื้อหาปกติออกมาก่อนแล้วค่อยนึกขึ้นได้ จึงเติมประโยคนั้นตามหลังพร้อมบอกว่าลืมใส่ ซากิจึงคอยหักคะแนนของเธอไปเรื่อยๆ

จนในที่สุด เธอก็เริ่มด้านชา เธอสามารถพูดกับทีมงานโดยไม่กะพริบตาว่าตัวเองคือลีดเดอร์ที่น่ารักที่สุดของ DUAL แล้วค่อยถามต่อว่าห้องน้ำไปทางไหน

อาหารที่ทีมงานเตรียมไว้ให้ในวันนี้เป็นอาหารฝรั่งเศส ได้แก่ ครัวซองต์ แซลมอนย่างหน่อไม้ฝรั่ง ซุปครีมเห็ด ขาเป็ดกงฟีจานเล็กๆ และสลัดอีกสองสามกล่อง

เมื่อเทียบกับอาหารสุดหายนะของซากิแล้ว อาหารมื้อนี้ช่างประณีตเลิศรสเกินไปจริงๆ

ฮันจียุนช่วยแจกจ่ายช้อนส้อมให้ทุกคน ส่วนพัคอึนซองก็เอื้อมมือไปคว้าขนมปังเรียบร้อยแล้ว

เผยเซี่ยอันลากเก้าอี้มานั่งข้างโต๊ะ และเพิ่งจะมารู้สึกตัวว่าหิวก็ตอนที่ได้กลิ่นหอมของซุปครีมเห็ดนี่เอง

คังฮานาก็เดินมาที่โต๊ะเช่นกัน

ซากิหยิบกล่องอาหารกลางวันทั้งสี่กล่องของเธอออกมาจากกระเป๋าเก็บอุณหภูมิ แล้วจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบตรงหน้าคังฮานา

"ของฮานาออนนี่ค่ะ"

คังฮานาก้มลงมองอาหารหน้าตาเกินคำบรรยายทั้งสี่กล่องตรงหน้า

"หนึ่งร้อยคำ ยังทันอยู่นะคะ" ซากิยื่นตะเกียบให้เธอ

คังฮานานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับตะเกียบมา เธอคีบต๊อกบกกีที่หมักด้วยซอสบลูเบอร์รีจนกลายเป็นสีม่วงเข้มขึ้นมา ยัดเข้าปาก เคี้ยวอย่างไร้อารมณ์แล้วกลืนลงคอ จากนั้นก็คีบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสวาซาบิมินต์เข้าปาก น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าแต่เธอก็ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมา ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ก่อนจะหยิบขวดน้ำข้างๆ ขึ้นมากระดกอึกใหญ่

พัคอึนซองแทะขาเป็ดไปพลางพึมพำอู้อี้ไปพลาง "ออนนี่ นี่พี่หัวดื้อหรือแค่ขี้เกียจกันแน่เนี่ย?"

คังฮานาไม่ได้ตอบคำถาม เธอกินเข้าไปอีกคำ แล้วใช้หลังมือปาดหางตา ซึ่งคราวนี้เป็นน้ำตาที่ไหลออกมาตามกลไกของร่างกายเพราะฤทธิ์วาซาบิ ไม่ได้เกี่ยวกับอารมณ์ความรู้สึกเลยสักนิด

ฮันจียุนเลื่อนถ้วยซุปครีมเห็ดไปให้คังฮานา "กินคู่กับอันนี้น่าจะช่วยได้ดีขึ้นนะ"

คังฮานาหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบหนึ่งอึก จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากินต๊อกบกกีบลูเบอร์รีของเธอต่อไป

หลังจากมื้อเย็นจบลง พีดีมินก็นำกล่องจับสลากทึบแสงออกมาวาง

"เราจะจับสลากเลือกพีดีสำหรับซีซันที่สองกัน กติกาก็ยังคงเหมือนเดิม คนที่จับสลากได้จะมีสิทธิ์เลือกธีมและตั้งกฎเกณฑ์ทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง ใครจะเป็นคนจับสลากดี?"

"ฉันเอง!"

พัคอึนซองตะโกนขึ้นมาพร้อมกับยื่นมือเข้าไปในกล่องทันที

มือของเธอควานไปทั่วกล่อง พลางส่งสายตาถมึงทึงไปทางซากิ "รอดูได้เลย ถ้าฉันจับได้ขึ้นมา ธีมก็คือมักเน่ (น้องเล็ก) จะต้องคอยรับใช้บรรดาพี่ๆ ทั้งวันโดยไม่มีเงื่อนไข การรับใช้ที่ว่าก็รวมไปถึง แต่ไม่จำกัดแค่ การรินน้ำ นวดตัว วิ่งไปซื้อกาแฟ…"

"งั้นก็จับเลยสิคะ" ซากิไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

พัคอึนซองดึงกระดาษที่พับอยู่ออกมาจากกล่อง และทันทีที่คลี่มันออก สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นผิดหวังทันควัน

"ทำไมถึงเป็นฮานาออนนี่ล่ะเนี่ย…?"

คังฮานายังกลืนต๊อกบกกีในปากไม่ทันหมด และยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ

คนที่ไม่อยากพูดที่สุด กำลังจะต้องมารับหน้าที่เป็นพีดีประจำซีซันสอง