บทที่ 67 ยิ่งกลัวสิ่งไหน สิ่งนั้นยิ่งเกิด

พัคอึนซองกอดอก "เธอโดนตามใจจนเคยตัวขนาดนี้แล้ว ยังจะมาคิดล้างแค้นอีกเหรอ?"

ซากิเริ่มนับนิ้ว "พี่อึนซอง พี่แอบถ่ายรูปหลุดน่าเกลียดๆ ของฉันไปทำเป็นมีม แล้วตอนนี้ก็ยังใช้อยู่เลย"

พัคอึนซองโวยวายขึ้นมาทันควัน "มันตั้งนานมาแล้วนะ! แล้วฉันก็ไม่ได้เอาไปโพสต์ลงเน็ตสักหน่อย…"

ซากิไม่สนใจและยังคงนับนิ้วต่อไป "แล้วก็พี่จียุน ทุกครั้งที่บอกว่าพอจบเรื่องนี้แล้วจะไปกินข้าว พี่ก็จะพูดต่ออีกอย่างน้อยสามเรื่อง สามเรื่องเลยนะ! ฉันหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว พี่ยังพูดเรื่องบล็อกกิ้งไม่หยุดเลย"

"พี่ฮานาก็ด้วย! สัญญาว่าจะสอนฉันเต้น แต่กลับให้ฉันยืดกล้ามเนื้ออยู่สี่สิบนาทีในขณะที่ตัวเองนั่งไถโทรศัพท์ ขาฉันสั่นพั่บๆ แต่พี่แค่เหลือบมองแล้วบอกให้ยืดต่ออีกห้านาที"

คังฮานายกน้ำขึ้นจิบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"ส่วนพี่เซี่ยอัน แอบกินพุดดิ้งที่ฉันซ่อนไว้ชั้นล่างสุดของตู้เย็นจนหมดเกลี้ยง แถมยังแปะโพสต์อิทไว้บนกล่องเปล่าว่า 'ขอบคุณสำหรับอาหารจ้ะ' อีกต่างหาก!"

เผยเซี่ยอันแหงนหน้ามองเพดานด้วยความรู้สึกผิด ก็ตอนดึกที่เธอเพิ่งออกมาจากมิติระบบแล้วจู่ๆ ก็อยากกินของหวาน พอเห็นพุดดิ้งในตู้เย็นเลยอดใจไม่ไหวฟาดเรียบไปนั่นแหละ…

"กฎของวันนี้ง่ายมาก ฉันออกแบบภารกิจท้าทายให้เหมาะกับพวกพี่แต่ละคนแล้ว ใครที่ทำสำเร็จจะได้รับตราประทับแห่งการให้อภัยจากพีดีซากิ" เธอหยิบกระเป๋าเก็บอุณหภูมิออกมาจากด้านหลังเก้าอี้ รูดซิปเปิดออก เผยให้เห็นกล่องข้าวเบนโตะหลายกล่องที่อยู่ข้างใน "แต่ถ้าทำไม่สำเร็จ พวกพี่ต้องกินอาหารพิสดารสูตรพิเศษของฉันให้หมด"

"อาหารพิสดารเหรอ?" พัคอึนซองถอยหลังไปครึ่งก้าว

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่อันตรายถึงชีวิตหรอก" ซากิยิ้มหวาน "น่าจะไม่มียาพิษหรอกมั้ง…"

เธอพลิกเปิดการ์ดภารกิจใบแรก "พี่อึนซอง ภารกิจของพี่คือทำหน้าตลกๆ ห้าแบบ ซึ่งจะถูกถ่ายรูปและประเมินโดยพีดีซากิด้วยตัวเอง ห้ามซ้ำ และทุกคนที่อยู่ที่นี่ต้องหัวเราะออกมาดังๆ ด้วย"

พัคอึนซองของขึ้นทันที "ยัยเด็กนี่! เธอคิดจะถอนตัวออกจากวงหลังจากถ่ายวาไรตี้นี้จบหรือไงยะ?! หน้าตาอย่างฉันเนี่ยนะจะให้ทำหน้าตาน่าเกลียดได้ยังไงกัน?!"

"งั้นพี่ก็เตรียมตัวกินอาหารที่ฉันทำไว้ได้เลย ฮิๆ" ซากิส่ายหัวอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย

"คนต่อไป พี่ฮานา ในระหว่างการถ่ายทำวันนี้ พี่ต้องพูดให้ครบหนึ่งร้อยประโยค"

คังฮานา "…"

ความเงียบงันคือคำตอบสำหรับค่ำคืนนี้

เผยเซี่ยอันอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา การจะทำให้คังฮานาพูดเยอะขนาดนั้นในหนึ่งวันยังยากยิ่งกว่าสั่งให้ไปตายเสียอีก

คังฮานาเอ่ยปากด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพียงสามคำ "ฉันยอมแพ้"

"อ้าว! พี่ยังไม่ได้ลองเลยนะ อย่ายอมแพ้สิ!"

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงความเงียบของคังฮานา

ดวงตาของพัคอึนซองเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบยกมือขึ้น "งั้นฉันยอมแพ้ด้วย!"

"พี่มีสิทธิ์อะไรมายอมแพ้เนี่ย? พี่ยังไม่ได้ทำหน้าแรกเลยนะ…"

"ถ้าพี่ฮานายอมแพ้ได้ แล้วทำไมฉันจะยอมแพ้ไม่ได้ล่ะ? ต่อหน้ากฎกติกา ทุกคนย่อมเท่าเทียมกันย่ะ" พัคอึนซองดันเก้าอี้ไปข้างหลังอย่างมั่นใจพลางนั่งไขว่ห้าง

ซากิจ้องมองเธออยู่สองวินาที จากนั้นก็ค่อยๆ เปิดกระเป๋าเก็บอุณหภูมิแล้วหยิบกล่องข้าวออกมาทีละกล่อง

เมนูแรกคือต๊อกบกกีผัดซอสบลูเบอร์รี แป้งต๊อกถูกแช่อยู่ในซอสสีม่วงเข้มจนพองอืด มีชิ้นเนื้อบลูเบอร์รีแทรกอยู่ตามรอยแยก ส่งกลิ่นหอมหวานปนเผ็ดลอยคละคลุ้งออกมา

เมนูที่สองคืออเมริกาโน่เย็นที่ใส่แตงกวาดองฝานลงไปด้วย

ชเวมีซุกที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องนอกฉากส่งเสียงร้องเบาๆ ออกมาคล้ายกับหัวใจแตกสลาย

อาหารในกล่องเบนโตะที่เหลือยิ่งทวีความพิลึกพิลั่นมากขึ้นเรื่อยๆ หากสิ่งเหล่านั้นยังพอจะนับว่าเป็นอาหารได้อยู่ล่ะก็นะ…

พัคอึนซองค่อยๆ วางขาลง ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กล่องข้าวแล้วดมกลิ่นอาหารข้างใน

คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันทันที เธอแยกเขี้ยวคว่ำปากลง เผยให้เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาและขยะแขยง

แชะ

เสียงโทรศัพท์ของซากิดังขึ้น เธอเหลือบมองหน้าจอแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "ยินดีด้วยค่ะ อึนซองออนนี่ ภารกิจสำเร็จไปหนึ่งในห้าแล้ว"

"เดี๋ยวนะ! แบบนี้ก็นับด้วยเหรอ ฉันไม่ได้ทำหน้าตลกนะ นี่มันหวาดกลัวจริงๆ ต่างหาก"

"พีดีรับรองแล้วว่าผ่านค่ะ" ซากิเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ตบฝากล่องเบนโตะเบาๆ พลางเอ่ย "ยังเหลืออีกสี่หน้า หรือจะยอมแพ้ตอนนี้แล้วกินทั้งหมดนี่ก็ได้นะคะ"

สายตาของพัคอึนซองกวาดมองสลับไปมาระหว่างกล่องข้าวทั้งสี่กล่องกับใบหน้าของซากิอยู่หลายรอบ ริมฝีปากของเธอขยับอยู่นานก่อนจะเค้นคำพูดออกมาผ่านไรฟันในที่สุด "…ฉันจะทำ"

คังฮานายังคงนิ่งเฉย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พลางถือขวดน้ำไว้ในมือ สีหน้าสงบนิ่งราวกับก้าวข้ามเรื่องตลกไร้สาระนี้ไปแล้ว

"อะไรนะคะ ไม่ได้ยินเลย…"

"ฉันจะทำ!"

พัคอึนซองกัดฟันแล้วลุกขึ้นยืน เธอปรายตามองคังฮานา ด้วยหวังว่าจะได้รับความเห็นอกเห็นใจฉันเพื่อนร่วมชะตากรรมจากเมนแดนซ์สักนิด

ทว่าคังฮานายังคงไม่สะทกสะท้าน นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าสงบนิ่งราวกับได้หลุดพ้นจากเรื่องไร้สาระนี้ไปแล้ว

จากนั้นซากิจึงเริ่มการระดมพลเรียกศึกต่อ "ต่อไปก็จียุนออนนี่…"

ฮันจียุนยืดหลังตรง หลังจากผ่านสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นมา เธอก็เข้าใจความคิดสร้างสรรค์ของมักเน่คนนี้ในมุมใหม่อย่างสิ้นเชิง

"จียุนออนนี่ ในการถ่ายทำช่วงต่อไป ทุกครั้งที่ออนนี่จะพูดอะไร จะต้องขึ้นต้นด้วยประโยคว่า 'ฉันคือลีดเดอร์ที่น่ารักที่สุดของ DUAL' ก่อนเสมอนะคะ"

ฮันจียุนซักซ้อมภาพตัวเองในฐานะหัวหน้าวงยามต้องพูดต่อหน้ากล้องอยู่ในใจ ก่อนจะหลับตาลงอย่างหมดแรง

ซากิพลิกการ์ดภารกิจใบสุดท้ายแล้วหันไปมองเผยเซี่ยอัน

แว่นกันแดดของเธอเลื่อนลงมาที่สันจมูก เผยให้เห็นดวงตาผ่านกรอบแว่น

"ส่วนเซี่ยอันออนนี่ ชาเลนจ์ของออนนี่คือการแนะนำสภาพอากาศวันนี้ ตารางงานวันนี้ และอารมณ์ความรู้สึกในตอนนี้ด้วยการแร็ปค่ะ ต้องเป็นแร็ปเท่านั้น และต้องมีจังหวะกับสัมผัสคำด้วยนะคะ ถ้าไม่ผ่าน ออนนี่จะต้องกินเบนโตะอย่างน้อยสองในสี่กล่องนี้ค่ะ"

เผยเซี่ยอัน "???"

ยัยเด็กแสบคนนี้ แค่กินพุดดิ้งของเธอไปไม่กี่ถ้วย ทำไมถึงทำกับเธอแบบนี้ได้ลงคอ?

เธอพยายามบังคับตัวเองให้ใจเย็น "ฉันขอสลับภารกิจกับอึนซองได้ไหม"

พัคอึนซองพยักหน้าเห็นด้วยทันที "สลับเลยๆ ฉันสลับด้วย!"

แม้เธอจะไม่ใช่แร็ปเปอร์ แต่คนที่ร้องเพลงได้ดีมักจะแร็ปได้ไม่แย่นัก

ซากิส่ายหน้า "ไม่ได้ค่ะ ฉันเคยได้ยินอึนซองออนนี่แร็ปแล้ว แบบนั้นมันไม่ยากสำหรับออนนี่เลย ไม่สนุกสักนิด"

"อีกอย่าง ใบหน้าของเซี่ยอันออนนี่ไม่ว่าจะทำหน้าแบบไหนก็น่ารักไปหมด…"

ระบบในหัวระเบิดตูมขึ้นมา รัวคำพูดใส่เป็นชุด "จบเห่ จบเห่ จบเห่แน่! ข้าบอกเจ้าว่าไงล่ะ สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดมันเกิดขึ้นจนได้ มันต้องมีจังหวะที่บีบให้เจ้าต้องพูด และตอนนี้มันก็มาถึงแล้ว!"

ซากิโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงลง "ออนนี่ ออนนี่บอกเองนะว่าจะยอมทำอย่างไม่มีเงื่อนไข เราเกี่ยวก้อยสัญญากันแล้วด้วย"