บทที่ 72 ยินดีต้อนรับกลับบ้าน

เมื่อเครื่องบินเข้าสู่น่านฟ้าของประเทศจีน ซากิก็เอาหน้าแนบติดกับหน้าต่างทันที

"ถึงหรือยังคะ? ประเทศจีนหน้าตาเป็นยังไงบ้างเหรอ?"

"อีกยี่สิบนาที" เผยเซี่ยอันเอนหลังพิงเบาะพลางหลับตาลง

ซากิผละตัวออกมาก่อนจะชะโงกเข้าไปใหม่ "คนจีนทุกคนสวยเหมือนพี่หรือเปล่าคะ?"

พัคอึนซองยื่นมือมาจากแถวหลังแล้วดันหัวซากิกลับเข้าไปติดเบาะ "เงียบปากสักห้านาทีไม่ได้หรือไง?"

"ก็คนมันตื่นเต้นนี่นา"

"ดูออกย่ะ"

ฮันจียุนนั่งอยู่อีกฝั่งของทางเดิน บนตักมีสมุดโน้ตวางกางอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยคำอ่านออกเสียงภาษาจีนที่จดด้วยตัวอักษรเกาหลี

"พี่จียุน สมุดโน้ตของพี่นี่เก่าจนเกือบจะกลายเป็นวัตถุโบราณได้แล้วนะ" เผยเซี่ยอันลืมตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วปรายตามอง

"นี่เป็นครั้งแรกที่พี่ต้องทักทายคนอื่นเป็นภาษาจีนนะ ถ้าพูดผิดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?"

"ต่อให้พูดผิด แฟนๆ ก็มองว่าน่ารักอยู่ดีแหละค่ะ"

ฮันจียุนขมวดคิ้ว จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาฝึกต่อไป

คังฮานาใส่หูฟังข้างหนึ่ง ปากท่องตามแล้วก็กดย้อนกลับไปฟังใหม่อีกรอบ

โดยไม่ต้องถาม เผยเซี่ยอันก็รู้ว่าเธอกำลังฟังบทพูดสิบบรรทัดสำหรับงานแจกลายเซ็นที่ตนเองช่วยอัดเสียงให้เมื่อคืนนี้

พัคอึนซองเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ริมฝีปากขยับมุบมิบไม่หยุด ซากิจึงชะโงกไปฟังแล้วช่วยแปลเสียงดังลั่น "พี่อึนซองกำลังพูดว่า 'สวัสดีค่ะทุกคน พวกเราคือ DUAL!'"

"หุบปากไปเลย! หนวกหูจริง" พัคอึนซองเคาะหัวเธอเข้าให้ทีหนึ่ง

ซากิแลบลิ้นปลิ้นตาพลางก้มมองกระดาษโน้ตที่เผยเซี่ยอันเขียนให้

"สวัสดีค่ะ ฉันคือชิมิซุไก่โง่ พี่เซี่ยอัน ฉันออกเสียงถูกไหมคะ?"

เผยเซี่ยอันกลั้นขำแทบแย่ "เมื่อกี้เธอเพิ่งบอกว่าตัวเองเป็นไก่โง่ไปน่ะ ลองพูดอีกทีสิ ไก่โง่"

"ไก่โง่"

เผยเซี่ยอันเอามือปิดหน้ากุมขมับ "เอาเถอะ อยากเป็นไก่โง่ก็เป็นไป แฟนๆ คงให้อภัยเธอเองแหละ"

งานแจกลายเซ็นจัดขึ้นที่ลานกิจกรรมชั้นสามของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ตอนที่ DUAL ไปถึง ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงครึ่งก่อนงานจะเริ่มตามกำหนดการ ทว่าทางห้างได้ปิดบันไดเลื่อนจากชั้นสองขึ้นมาชั้นสามไปเรียบร้อยแล้ว

ผู้คนเกือบสองพันคนหลั่งไหลเข้ามาล่วงหน้าก่อนเวลานัดหมาย และพื้นที่นอกแนวกั้นก็อัดแน่นไปด้วยผู้คนซ้อนกันถึงเจ็ดแปดชั้น คนด้านหน้าต่างสอดแขนผ่านช่องว่างของราวกั้นเพื่อชูโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพ ส่วนคนด้านหลังก็เขย่งปลายเท้าชูป้ายไฟขึ้นเหนือศีรษะ

เผยเซี่ยอันมองลงไปจากแนวกั้นแล้วชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นป้ายข้อความว่า "เซี่ยอัน ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

"มีอะไรเหรอ?" ฮันจียุนแตะไหล่เธอเบาๆ

"ไม่มีอะไรค่ะ เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ"

พื้นที่หลังเวทีเป็นจุดพักผ่อนชั่วคราว มีโต๊ะเครื่องแป้งห้าตัวตั้งเบียดเสียดกันอยู่หลังม่านที่รูดปิดไว้

ซากิวุ่นวายกับการจัดผมหน้าม้าอยู่หน้ากระจก ยกขึ้นปล่อยลงอยู่ถึงสี่รอบ ส่วนพัคอึนซองก็ไม่ได้ดุเธออย่างเคย แต่นั่งพึมพำคนเดียวอยู่ตรงมุมห้อง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ คังฮานาก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและทำท่าทางเดิมซ้ำๆ คือหยิบปากกาจากโต๊ะ ยื่นออกไป แล้วดึงกลับมา

อันที่จริงเธอแจกลายเซ็นแบบหลับตาก็ยังทำได้ เพียงแต่กำลังซ้อมพูดขอบคุณเป็นภาษาจีนไปพร้อมกับยื่นอัลบั้มเท่านั้น

ทุกคนยกเว้นเผยเซี่ยอันต่างกำลังตั้งหน้าตั้งตาฝึกภาษาจีน และพัคอึนซองก็พูดภาษาจีนได้เป๊ะที่สุด แทบไม่มีสำเนียงแปร่งติดมาเลย

พรสวรรค์ทางภาษาของตำแหน่งนักร้องนำไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เผยเซี่ยอันถึงกับเคยได้ยินเธอแอบซ้อมร้องเพลงจีนเมื่อวันก่อนออกเดินทางด้วยซ้ำ

เมื่องานแจกลายเซ็นเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หญิงสาวทั้งห้าคนก็ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีแล้วเอ่ยทักทายขึ้นพร้อมกันเป็นภาษาจีน "สวัสดีค่ะทุกคน พวกเราคือ DUAL"

เสียงกรีดร้องของแฟนๆ ดังกึกก้องไปทั่วทั้งลานกิจกรรม

คนแรกที่เดินเข้ามาหาเผยเซี่ยอันคือเด็กสาวคนหนึ่ง เธอแต่งหน้ามาอย่างประณีตงดงาม แม้แต่เล็บก็เพิ่งทำมาใหม่ เป็นโทนสีเขียวมินต์เฉดเดียวกับปกอีพี

"สวัสดีค่ะ" เผยเซี่ยอันทักทายเธอเป็นภาษาจีน

เด็กสาวสะดุ้งตัวโยนราวกับถูกไฟช็อตก่อนจะได้สติ

งานแจกลายเซ็นมีเวลาจำกัดสำหรับแต่ละคน และเธอก็เสียเวลาอันมีค่าไปหลายวินาทีแล้ว

"พี่คะ มาเล่นเกมกันเถอะค่ะ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เราต้องตอบว่า 'แน่นอนอยู่แล้ว' นะคะ"

"เอาสิ เข้ามาเลย"

"พี่รู้ใช่ไหมคะว่าฉันชอบพี่ที่สุด?"

"แน่นอนอยู่แล้ว เธอเองก็รู้ใช่ไหมล่ะว่าฉันชอบเธอมากและขอบคุณเธอมากจริงๆ?"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ! พี่จะเป็นเพื่อนคนสำคัญที่สุดของฉันใช่ไหมคะ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว เธอจะคอยฟังเพลงทั้งหมดที่ฉันแต่งใช่ไหมล่ะ?"

"แน่นอนอยู่แล้วค่ะ! แล้วพี่แต่งเพลงภาษาจีนได้ใช่ไหมคะ?"

เผยเซี่ยอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเมื่อความลับเล็กๆ โดนจับได้ "แน่นอนอยู่แล้ว!"

เด็กสาวอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะถามซ้ำด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "จริงเหรอคะ?!"

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

แม้แฟนคลับจะเป็นฝ่ายแพ้เกม แต่เผยเซี่ยอันก็ยังยอมเกี่ยวก้อยสัญญากับเธอ ยืนยันหนักแน่นว่าจะปล่อยเพลงภาษาจีนออกมาอย่างแน่นอน

พอเด็กสาวคนที่สองก้าวขึ้นมาบนเวที เผยเซี่ยอันก็เอ่ยทักทาย ทว่าประโยคแรกของแฟนคลับคนนั้นกลับกลายเป็น "เซี่ยอัน ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว ช่วยอวยพรให้ชีวิตแต่งงานของฉันมีความสุขหน่อยได้ไหมคะ?"

เผยเซี่ยอันประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นแฟนคลับของตนแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้ ทว่าก็ยังคงเอ่ยอวยพรให้ชีวิตคู่ของเธอเปี่ยมด้วยความสุขอย่างจริงใจ

"ขอบคุณนะ ที่รัก"

เผยเซี่ยอัน "??? หยอดเก่งเกินไปแล้วนะเนี่ย ตัวแค่นี้"

เด็กสาวหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันควันเมื่อได้ยินคำว่า "ตัวแค่นี้"

"ยังต้องฝึกอีกเยอะนะเรา แค่นี้ก็หน้าแดงแจ๋แล้ว ยังคิดจะมาเต๊าะฉันอีกเหรอ"

…

ทางฝั่งของซากินั้น บรรยากาศหลุดโลกไปไกลลิบ

เธอยิ้มกว้างสดใสให้แฟนคลับพลางเอ่ยว่า "สวัสดีค่ะ ฉันคือชิมิซุไก่โง่"

แฟนคลับถึงกับสตั๊นไปเสี้ยววินาที ลืมคำพูดที่อุตส่าห์เตรียมมาจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะหัวเราะพรืดจนตัวงอพับลงไปกับโต๊ะ

ซากิหันขวับไปถามเผยเซี่ยอันที่นั่งข้างๆ "พี่คะ ทำไมเขาถึงขำล่ะ?"

เผยเซี่ยอันหัวเราะจนแทบขาดใจ "ก็บอกแล้วไงว่าเธอพูดว่าตัวเองเป็นไก่โง่มาตลอดน่ะ!"

"ก็พี่เป็นคนสอนฉันเองนี่นา!"

"ฉันสอนว่าซากิ ไม่ใช่ซ่าจีสักหน่อย!"

แฟนคลับคนนั้นหัวเราะจนหนำใจในที่สุด ก่อนจะเอ่ยทักทายซากิด้วยภาษาญี่ปุ่นกระท่อนกระแท่นสองสามคำ

ดวงตาของซากิเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันทีที่ได้ยินภาษาบ้านเกิด เธอแอบตั้งปณิธานในใจแน่วแน่ว่าจะต้องเรียนภาษาจีนกับเผยเซี่ยอันให้คล่องให้ได้

แฟนคลับยังอุตส่าห์เรียนภาษาญี่ปุ่นเพื่อเธอ แล้วทำไมเธอจะเรียนเพื่อพวกเขาบ้างไม่ได้ล่ะ?

พัคอึนซองรับอัลบั้มมาจากแฟนคลับแล้วเอ่ยทักทายเป็นภาษาจีน "สวัสดีค่ะ ฉันคือพัคอึนซอง ขอบคุณที่ชอบฉันนะคะ"

แฟนคลับอุทานลั่นด้วยความประหลาดใจ "พี่พูดภาษาจีนได้ด้วยเหรอคะ?!"

หลังจากพูดจบ เธอก็สังเกตเห็นสีหน้าว่างเปล่าของพัคอึนซอง จึงเดาได้ทันทีว่าคงพูดได้แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว

ทว่าประโยคดังกล่าวกลับแทบไม่มีสำเนียงแปร่งเลย ไม่รู้ว่าต้องฝึกซ้อมมานานเท่าไร คิดได้เช่นนั้น ขอบตาของเด็กสาวก็รื้นไปด้วยน้ำตา ก่อนจะรีบอธิบายซ้ำเป็นภาษาเกาหลี

พัคอึนซองเพิ่งเข้าใจความหมาย จึงเอ่ยอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย "ขอโทษด้วยนะคะ ภาษาจีนของพี่ยังไม่ดีพอ คราวหน้าที่เราเจอกัน พี่จะต้องคุยกับเธอเป็นภาษาจีนให้ได้แน่นอนค่ะ"

เด็กสาวน้ำตาไหลพรากออกมา พัคอึนซองจึงรีบดึงทิชชูสองแผ่นส่งให้อย่างเก้ๆ กังๆ

แฟนคลับคนที่สองดูตั้งสติได้ดีกว่ามากเมื่อได้ยินพัคอึนซองพูดภาษาจีน จึงยกนิ้วโป้งให้ "พี่คะ ภาษาจีนของพี่ดีกว่าซากิตั้งร้อยเท่าแน่ะ!"

พัคอึนซองยืดตัวขึ้นมาด้วยความฮึกเหิมทันที "ตาถึงไม่เบานี่เรา" จากนั้นเธอก็ชวนแฟนคลับคุยต่ออีกหนึ่งนาทีเต็มโดยใช้ภาษาเกาหลีผสมภาษามือ

เมื่องานแจกลายเซ็นใกล้สิ้นสุดลง เผยเซี่ยอันก็หยิบไมโครโฟนขึ้นมา สมาชิกทั้งห้าคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน โทรศัพท์มือถือของผู้ชมทุกคนถูกยกขึ้นพร้อมกัน แสงแฟลชที่สว่างวาบดูราวกับทะเลแห่งแสงไฟ

เธอเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาเป็นภาษาจีน

"ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้นะคะ มีเพื่อนๆ หลายคนที่เดินทางไกลมาจากทั่วประเทศ ฉันรู้ดีว่าการเดินทางไม่ใช่เรื่องง่าย และเงินส่วนนี้ก็คือค่าครองชีพกับเงินเดือนที่พวกคุณอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมา ในอนาคตฉันจะไปเยือนเมืองอื่นๆ ในจีนให้มากขึ้น และฉันจะรักษาสัญญาค่ะ"

สมาชิกคนอื่นๆ ต่างช่วยกันเอ่ยขอบคุณตาม จากนั้นทุกคนก็โค้งคำนับเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อม

เมื่อกลับถึงโรงแรม เผยเซี่ยอันก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงพลางไถโทรศัพท์ คิดไม่ตกว่าจะสั่งเดลิเวอรีดีไหม ในที่สุดก็ได้กลับมาจีนสักที เธอจึงอยากจะกินอาหารจีนให้หนำใจ

จู่ๆ บนหน้าจอก็มีแจ้งเตือนข่าวด่วนจาก Dispatch เด้งขึ้นมา เป็นภาพเงาดำของผู้ชายคนหนึ่งพร้อมพาดหัวว่า "ข่าวเดตของท็อปสตาร์ชาย" เนื้อความทั้งหมดเขียนไว้อย่างคลุมเครือ ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าเป็นใคร

ระบบเฝ้าดูอย่างนึกสนุก "เจ้าคิดว่าเป็นคนซวยคนไหนล่ะ? ตอนนี้น่าจะกำลังเจรจากับคนของบริษัท D อยู่ หรือว่าจะเป็นซงซีวอน?"