บทที่ 73 ลิฟต์ของตึกนี้ใช้การได้หรือเปล่า?

"ไม่รู้ว่าบริษัท D ยื่นข้อเสนออะไรให้นะ? ในเมื่อบอกว่าเป็นระดับท็อป ราคาคงสูงลิบลิ่วแน่ๆ…"

เผยเซี่ยอันเองก็สงสัยเหมือนกันว่าจะเป็นใคร ถ้าเป็นซงซีวอนจริงๆ ก็คงดีไม่น้อย คู่แข่งลดไปอีกหนึ่งคนแล้ว ฮิฮิฮิ

พอพูดถึงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ระบบที่กำลังเพลิดเพลินกับการเผือกเรื่องชาวบ้านก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยเตือน "เห็นไหมล่ะ? นี่คือผลลัพธ์ของคนที่ไม่มีศีลธรรมและไร้จริยธรรม เจ้าจงประพฤติตัวดีๆ เสียเถอะ!"

"รู้แล้วน่า รู้แล้ว แต่ฉันต้องมีเวลาด้วยสิ ทุกวันนี้ทำงานไม่ได้หยุดหย่อน แม้แต่ตอนนอนก็ยังต้องเข้าไปฝึกในมิติอีก แทบจะประสาทกินอยู่แล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปมีได้ล่ะ?"

…

ตารางงานแน่นเอี้ยดมาก พวกเธอบินไปปักกิ่งในวันรุ่งขึ้น

งานที่ปักกิ่งจัดขึ้นที่ศูนย์ศิลปะแห่งหนึ่งในย่านหวังจิง ครั้งนี้เป็นสถานที่ปิด บรรยากาศภายในจึงเงียบสงบกว่ามาก

ภาษาจีนกลางของพัคอึนซองได้วิวัฒนาการกลายเป็นสำเนียงปักกิ่งแท้ๆ ไปแล้ว

"กินข้าวหรือยัง?" คำถามสี่คำนี้ออกเสียงได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ ไม่เพี้ยนแม้แต่วรรณยุกต์เดียว เผยเซี่ยอันที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะยืดตัวตรงขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน แล้วยกนิ้วโป้งให้ข้ามหัวเพื่อนๆ ทั้งสี่คน

พัคอึนซองขยิบตาให้อย่างผู้ชนะ จากนั้นก็หันไปหาแฟนคลับแล้วพูดว่า "เก่งมาก!" ทำเอาแม้แต่การ์ดยังหลุดขำ

วันนี้ในที่สุดซากิก็ออกเสียงชื่อตัวเองได้ถูกต้องเสียที ไม่ได้ปล่อยไก่ให้ขายหน้าอีก

แฟนๆ ส่งชุดน่ารักๆ และเครื่องประดับศีรษะมาให้สำหรับงานนี้มากมาย และมาสเตอร์แฟนไซต์ทั้งห้าบ้านต่างก็ได้รูปสวยๆ กลับไปเพียบ

กว่างานจะเสร็จก็เป็นเวลาช่วงบ่าย พอก้าวขึ้นรถ ทุกคนต่างก็หันไปมองเผยเซี่ยอัน รวมถึงชเวมีซุกด้วย

อยากกินอะไรล่ะ?

เนื่องจากเป็นโอกาสอันหาได้ยากที่ได้มาต่างประเทศ ชเวมีซุกจึงยอมผ่อนผันเรื่องคุมน้ำหนักให้ชั่วคราว

เธอยังคงติดใจรสชาติอาหารจีนที่เผยเซี่ยอันพาไปเลี้ยงเมื่อวานอยู่เลย

เผยเซี่ยอันเปิดดูรีวิวในเสี่ยวหงซูเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว หลังจากกลับโรงแรมไปเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง เธอก็พาทุกคนเดินลัดเลาะเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง

คนที่มากินที่นี่ส่วนใหญ่เป็นชาวปักกิ่งรุ่นเก่า คนหนุ่มสาวมีน้อย จึงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกจำได้

เผยเซี่ยอันสั่งอาหารเป็นภาษาจีนอย่างคล่องแคล่ว

พวกเธอสั่งเป็ดย่างไปสองตัวและอาหารพื้นเมืองปักกิ่งอีกสองสามอย่าง

สุดท้ายเธอก็ไม่กล้าสั่งโต้วจือ เพราะกลัวจะสร้างบาดแผลทางใจให้เพื่อนต่างชาติพวกนี้

พอสั่งอาหารเสร็จ เธอก็สังเกตเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องหน้าเธอตาแป๋ว

เผยเซี่ยอันลูบหน้าตัวเอง "มองฉันกันทำไมเหรอคะ? มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า?"

ซากิมองเธอด้วยสายตาชื่นชม "ออนนี่ ทำไมภาษาจีนของพี่ถึงไฟแลบขนาดนี้ล่ะคะ? ฟังดูเหมือนกำลังแร็ปอยู่เลย"

พัคอึนซองถึงกับพูดไม่ออก "ก็เธอเป็นคนจีนนี่ จะพูดภาษาจีนไม่เก่งได้ยังไงเล่า?!"

ดวงตาของซากิเบิกกว้างเมื่อเป็ดจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟ

"ออนนี่ หนังมันใสจนโปร่งแสงเลยค่ะ"

ซากิคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยกส่องดูกับแสง มันโปร่งแสงจริงๆ ขอบม้วนงอนิดๆ และเคลือบด้วยประกายมันวาว

เธอวางเนื้อเป็ดชิ้นนั้นลงบนแผ่นแป้งบางๆ วางแตงกวาซอยกับต้นหอมซอย ราดซอสหวาน แล้วม้วนเป็นแท่งหนาประมาณนิ้วมือ ยัดเข้าปาก เคี้ยวอยู่สองสามคำ ก่อนจะวางตะเกียบลง พนมมือพร้อมกับเอ่ยคำว่า "โกจิโซซามะ" เป็นภาษาญี่ปุ่น

แม้จะจากบ้านเกิดมาหลายปีแล้ว แต่เธอก็ยังติดนิสัยนี้อยู่

"กินไปแค่คำเดียวก็ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารแล้วเนี่ยนะ?" ตะเกียบของพัคอึนซองชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

"ก็มันอร่อยมากนี่คะ กลัวว่าเดี๋ยวจะลืมพูดตอนท้าย"

พัคอึนซองกลอกตา ม้วนกินเองคำหนึ่ง พลางเคี้ยวไปสองที ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างไม่แพ้ซากิเมื่อกี้เลย

โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอเอื้อมมือไปเลื่อนจานเป็ดเข้ามาหาตัวเองอีกสามเซนติเมตร คังฮานาใช้ตะเกียบดันจานนั้นกลับไปตำแหน่งเดิมอย่างใจเย็น ทั้งสองสบตากันอย่างดุเดือด และคังฮานาก็เป็นฝ่ายชนะ

ทั้งห้าคนใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะฟาดอาหารบนโต๊ะจนเกลี้ยง

ซากิซดซุปโครงเป็ดจนหยดสุดท้าย ขณะที่พัคอึนซองกำลังเลียชามจาจังมยอนของตัวเอง เธออยากจะสั่งเพิ่มอีกสักชาม แต่พอเจอสายตาพิฆาตของชเวมีซุกเข้าให้ก็ต้องล้มเลิกความคิดไป

คังฮานาใช้ตะเกียบจิ้มซอสเต้าเจี้ยวหวานที่เหลือแล้ววาดเป็นวงกลมเล่นบนจาน ส่วนฮันจียุนกำลังพิมพ์ข้อความลงในโน้ต บรรทัดล่าสุดเขียนไว้ว่า "เค้กถั่วลันเตา: เย็น หวาน อร่อยมาก"

เผยเซี่ยอันชะโงกหน้าไปดู "พี่คะ พี่จะจดพวกนี้ไว้ทำไมเหรอ?"

"เอาไว้บอกให้ท่านประธานเพิ่มเข้าไปในโรงอาหารของบริษัทไง"

"แต่โรงอาหารเรามีแค่ไมโครเวฟเครื่องเดียวเองนะคะ เชฟก็ไม่มี"

ฮันจียุน "…ช่างเถอะ ขอจดไว้ก่อนแล้วกัน"

ซากิลูบพุงตัวเองพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "อร่อยจังเลย อร่อยกว่าฝีมือพ่อหนูอีก!"

พ่อของเธอเป็นเชฟร้านอาหารญี่ปุ่นในโอซาก้า

"อย่าให้พ่อเธอได้ยินเชียวล่ะ"

"พ่อฟังภาษาเกาหลีไม่ออกหรอกค่ะ"

เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเธอก็บินกลับมากิมโป

เครื่องลงจอดตอนสิบเอ็ดโมง ทั้งห้าคนรับสัมภาระแล้วมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ชเวมีซุกเดินนำหน้าด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ และแทนที่จะเดินไปยังจุดรับส่งผู้โดยสารตามเคย เธอกลับเดินตรงดิ่งไปยังลานจอดรถ

"พี่มีซุก พี่จอดรถไว้ตรงไหนเหรอคะ?"

"ตามฉันมาเถอะน่า"

ที่ชั้นใต้ดินสองของลานจอดรถ มีรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบอยู่ มันไม่ใช่คันเดิมที่เคยนั่ง ตัวรถกว้างกว่า ช่วงล่างต่ำกว่า และติดฟิล์มกระจกมืดสนิทจนมองไม่เห็นด้านใน

"เปลี่ยนรถใหม่อีกแล้วเหรอคะ?" ซากิเอื้อมมือไปแตะประตูรถ

"ขึ้นรถได้แล้ว" ชเวมีซุกตัดบท ไม่ยอมตอบ

พอรถแล่นออกไป เส้นทางกลับไม่ใช่ทางเดิม ตามปกติแล้วเวลาเดินทางจากกิมโปกลับหอพักจะต้องมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ แต่วันนี้รถกลับวิ่งขึ้นไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ฮันจียุนก้มมองแผนที่ในโทรศัพท์แล้วกดปิดหน้าจอ จังหวะนั้นเผยเซี่ยอันเหลือบไปเห็นพอดี

"พี่จียุน พี่ก็สังเกตเห็นเหมือนกันเหรอคะ?"

"สังเกตเห็นอะไรเหรอ?" ซากิที่นั่งเบาะหลังชะโงกหน้ามาถาม

"ทางนี้ไม่ใช่ทางกลับหอพักน่ะสิ"

"อ้าว แล้วจะไปไหนกันล่ะ?"

ชเวมีซุกพูดอย่างมีเลศนัย "เดี๋ยวพวกเธอก็รู้เองแหละ"

ไม่ถึงสามสิบนาทีต่อมา รถก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนสายที่ไม่คุ้นตา

ริมสองฝั่งถนนเรียงรายไปด้วยต้นแปะก๊วย ทางเท้าปูด้วยกระเบื้องสีเทาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย วัยรุ่นสองสามคนที่สวมหมวกแก๊ปกำลังนั่งอยู่หน้าร้านกาแฟตรงหัวมุมถนน เผยเซี่ยอันชำเลืองมองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าด้วยรูปร่างและสัดส่วนที่โดดเด่นขนาดนี้ พวกเขาน่าจะเป็นเด็กฝึกของค่ายไหนสักแห่ง

ทั้งห้าคนก้าวลงจากรถแล้วมายืนอยู่หน้าอาคารกระจกสูงห้าชั้น

ตัวอาคารไม่ได้สูงมากนักแต่หน้ากว้างเป็นพิเศษ ด้านหน้าเป็นกระจกบานใหญ่จรดพื้น ทำให้มองเห็นล็อบบี้และเคาน์เตอร์ต้อนรับที่เปิดไฟสว่างไสวด้านในได้อย่างชัดเจน

ป้ายใหม่เอี่ยมติดอยู่บนผนังด้านซ้าย ตัวอักษรใช้ฟอนต์เดียวกับที่ตึกเก่า แต่ขนาดใหญ่กว่าเดิมมาก

ควอนแทโหยืนรออยู่ตรงทางเข้า สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต ด้านหลังของเขา แสงไฟตรงโต๊ะประชาสัมพันธ์เปิดสว่าง และมีรูปคอนเซปต์ของ DUAL ขนาดยักษ์ห้ารูปแขวนอยู่บนผนังตรงโถงลิฟต์ แต่ละภาพได้รับการจัดแสงอย่างมืออาชีพจนดูราวกับภาพปกนิตยสารชั้นนำ

“ยินดีต้อนรับกลับนะ” เขาเอ่ยทัก

ซากิอ้าปากค้าง ส่วนพัคอึนซองแหงนหน้ามองป้ายด้านบน พลางส่งเสียงอึกอักในลำคอออกมาคำหนึ่งอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

คังฮานายืนอยู่หลังสุด พลางกวาดสายตามองสำรวจรูปลักษณ์ภายนอกของอาคารทั้งหลังอย่างเงียบๆ

เผยเซี่ยอันถามคำถามที่เธอใส่ใจมากที่สุด "ท่านประธานคะ ลิฟต์ตึกนี้ใช้การได้ไหมคะ?"

ควอนแทโฮหัวเราะเบาๆ แล้วผลักประตูกระจกเปิดออก "ขึ้นไปดูด้วยตัวเองสิ"

สมาชิกแต่ละคนต่างพากันเบียดเสียดแย่งกันวิ่งกรูเข้าไปด้านในทันที