บทที่ 76 ปรับเปลี่ยนลานจอดรถ

รถบรรทุกหลายคันจอดเรียงรายอยู่หน้าตึก TE มันไม่ใช่ฟู้ดทรักหลากสีสันที่ส่งกาแฟมาซัพพอร์ต แต่เป็นรถบรรทุกติดจอ LED พื้นหลังสีดำตัวอักษรสีขาว ตัวหนังสือใหญ่โตจนมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากชั้นสองของร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม: "ซงซีวอนจงออกจากวงไปซะ"

ข้อความดังกล่าวเลื่อนวนซ้ำโดยเว้นช่วงทุกสามวินาที ตามด้วย "หลอกลวงแฟนคลับมาสิบปี" "เอาเงินแฟนคลับไปเปย์พี่สะใภ้" และ "FLARE ไม่ต้องการลีดเดอร์แบบนี้"

พอถึงเวลาสิบโมงเช้า รถบรรทุกก็ทยอยมาถึงประตูด้านข้างมากขึ้นเรื่อยๆ ข้อความบนรถแต่ละคันก็หลากหลายแตกต่างกันไป

"แฟนคลับไม่ใช่ตู้เอทีเอ็ม" "Dream Girl ไม่ใช่คนโง่" "สิบปีแห่งความเชื่อใจพังทลายในวันเดียว"—รถบรรทุกสองคันติดเครื่องยนต์ทิ้งไว้ แสงไฟ LED สีขาวเย็นตาดูบาดตาเป็นพิเศษบนท้องถนน

พื้นที่ด้านล่างตึก TE ได้กลายสภาพเป็นลานจอดรถไปโดยสิ้นเชิง

ครู่ต่อมา ผู้คนก็เริ่มทยอยมากันหนาตาขึ้น

ตอนแรกมีคนถือป้ายผ้ามายืนอยู่หน้ารถบรรทุกเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น ทว่าพอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงเช้า จำนวนคนก็พุ่งพรวดเกินสองร้อย ลานกว้างหน้าตึก TE แทบจะถูกจับจองจนแน่นขนัด

ไม่มีใครตะโกนสโลแกน บรรยากาศเงียบกริบจนน่าขนลุก คนสองร้อยชีวิตยืนถือป้ายผ้านิ่ง จอ LED เลื่อนข้อความไปอย่างไร้เสียง มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่กี่คนที่ยืนอยู่หลังประตูกระจก สีหน้าของพวกเขาดูย่ำแย่ยิ่งกว่าแฟนคลับข้างนอกเสียอีก

คิมซองจุนยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานจรดพื้นในห้องทำงานชั้นบนสุด ก้มมองฝูงชนมหาศาลเบื้องล่างด้วยความเดือดดาลจนแทบจะพ่นไฟ

หัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์ข้างกายชะเง้อคอมองลงไปด้านล่างเช่นกัน ก่อนจะรีบหดคอกลับมาอย่างรวดเร็ว สีหน้าพะอืดพะอมเหมือนเพิ่งกลืนมะนาวเข้าไปทั้งลูก

"บัดซบเอ๊ย!" คิมซองจุนทุบกำปั้นลงบนโต๊ะทำงานหลายครั้งด้วยความโกรธเกรี้ยว จนน้ำในแก้วกระฉอกออกมารอบทิศ

"ใครปล่อยให้เอารถบรรทุกมาจอดไว้ตรงนั้น?!"

"ไม่ได้มีการยื่นขออนุญาตครับ พวกเขาขับมาจองที่กันตั้งแต่เช้ามืด" หัวหน้าทีมพีอาร์ยกมือปาดเหงื่อที่หน้าผาก

"แจ้งตำรวจหรือยัง?"

"แจ้งแล้วครับ แต่ตำรวจบอกว่ารถบรรทุกจอดอยู่ในช่องจอดที่ถูกกฎหมาย จอ LED ก็ไม่ได้มีข้อความข่มขู่คุกคามใคร จึงบังคับเคลื่อนย้ายไม่ได้ ส่วนแฟนคลับก็เป็นการชุมนุมโดยสงบ ไม่ได้กีดขวางทางเข้าออก…"

"ชุมนุมโดยสงบงั้นเหรอ" คิมซองจุนหันขวับกลับมา ริมฝีปากที่คว่ำลงด้วยความเดือดดาลทำเอาหัวหน้าทีมพีอาร์ต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป "จะปล่อยให้พวกมันยืนประจานอยู่หน้าบริษัทฉันทั้งวันแบบนี้หรือไง?!"

ไม่มีใครในห้องทำงานกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียว

โทรทัศน์เปิดทิ้งไว้ แต่ถูกปิดเสียง

ข่าวบันเทิงของ Mnet กำลังตัดภาพมุมสูงบริเวณทางเข้าตึก TE พร้อมแถบตัววิ่งตรงมุมล่างซ้าย: 【ข่าวลือเรื่องเดตของซงซีวอนวง FLARE ยังคงบานปลาย แฟนคลับรวมตัวประท้วงหน้าอาคารสำนักงาน TE】, 【สี่วันหลัง Dispatch แฉ ซงซีวอนยังคงเก็บตัวเงียบ ไม่มีการตอบสนองต่อสาธารณะ】, 【ราคาหุ้นของ TE ดิ่งลงต่อเนื่อง วันนี้เปิดตลาดร่วงไปอีก 8.7% จากวันก่อนหน้า】

จากนั้นหน้าจอก็ตัดไปเป็นข่าวอื่น นั่นคืองานแฟนไซน์สุดยิ่งใหญ่ของ DUAL ในเซี่ยงไฮ้และปักกิ่ง ภาพโคลสอัปของเผยเซี่ยอันที่กำลังถ่ายรูปโพลารอยด์ร่วมกับแฟนคลับกินพื้นที่ไปครึ่งจอ

สายตาของคิมซองจุนจับจ้องใบหน้าของเผยเซี่ยอันอยู่สองวินาที ก่อนจะคว้าเตอร์รีโมตเขวี้ยงใส่ทีวีเพื่อปิดเครื่อง รีโมตกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรงจนฝาครอบแบตเตอรี่กระเด็นหลุด ถ่าน AA สองก้อนกลิ้งหลุกหลิกเข้าไปใต้โซฟา

"ซงซีวอนอยู่ที่ไหน?!"

"ยังตามหาอยู่ครับ"

"ยังตามหาอยู่หมายความว่ายังไง?!" คิมซองจุนทุบโต๊ะอีกผาง "ผ่านไปตั้งสามวันแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาหัวมันเนี่ยนะ?! มันตายโหงอยู่ข้างนอกแล้วหรือไง?!"

หัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง "ตอนนี้มือถือส่วนตัวของเขาปิดเครื่อง เบอร์สำรองก็ไม่มีสัญญาณ ผู้จัดการไปเคาะประตูที่วิลล่าเมื่อวานแต่ก็ไม่มีใครตอบ เพื่อนบ้านบอกว่าไม่เห็นรถเขามาหลายวันแล้ว ทางนิติฯ แจ้งว่าไม่มีบันทึกการเข้าออกของเขา แต่เนื่องจากเขาเป็นเจ้าของบ้าน อาจจะขับรถเข้าออกผ่านลานจอดรถใต้ดินโดยตรง แม่ของเขาอยู่ที่กวางจู บอกว่าเพิ่งคุยโทรศัพท์กันเมื่อสัปดาห์ก่อน น้ำเสียงก็ปกติดี ส่วนพี่สาวอยู่ที่ปูซาน ช่วงนี้ยังติดต่อไม่ได้ครับ"

"แล้วนังเด็กนั่นล่ะ?!"

"ทางมหาวิทยาลัยเราก็ส่งคนไปแล้วครับ รูมเมตบอกว่าเธอทำเรื่องลาหยุดไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ตอนนี้ห้องพักว่างเปล่าครับ"

คิมซองจุนหลับตาลงพลางนวดขมับ

ลาหยุดไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อน… นี่ไม่ใช่การหนีหัวซุกหัวซุนเพราะตกใจ แต่เป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้า ซงซีวอนเตรียมตัวจะหนีหายไปตั้งแต่ก่อนที่ Dispatch จะปล่อยข่าวเสียอีก

"GPS รถล่ะ?"

"รถส่วนตัวของเขาไม่ได้ติดเครื่องติดตาม GPS ครับ ส่วนรถตู้ของค่ายจับสัญญาณได้ครั้งสุดท้ายเมื่อสี่วันก่อน จอดอยู่ที่ชั้นใต้ดิน B2 ของวิลล่าแล้วไม่ได้ขยับอีกเลย"

"แล้วกล้องวงจรปิดตรงทางออกที่จอดรถของวิลล่าล่ะ? นิติฯ ต้องมีบันทึกสิ?"

"เราไม่มีสิทธิ์ขอดูกล้องวงจรปิดของนิติฯ ครับ ต้องให้ตำรวจประสานงานให้ แต่ถ้าแจ้งตำรวจเมื่อไหร่…"

"ไม่ได้" คิมซองจุนพูดขัดขึ้นทันควัน หากแจ้งตำรวจ เรื่องนี้จะกลายจากข่าวบันเทิงเป็นข่าวสังคมทันที และเมื่อถึงตอนนั้น เขาไม่เพียงแต่ต้องรับมือกับแฟนคลับเท่านั้น แต่ยังต้องเผชิญหน้ากับตำรวจ อัยการ รวมถึงพวกสมาชิกรัฐสภาที่จ้องจะหาเรื่องเล่นงานวงการบันเทิงอยู่อีกด้วย

"ไปเรียกทนายคิมขึ้นมาพบฉัน"

ด้านล่างมีแฟนคลับมารวมตัวกันกว่าสามร้อยคนแล้ว พวกเขานำพวงหรีด ดอกเบญจมาศสีขาว และริบบิ้นสีดำมาด้วย พวงหรีดกว่าห้าสิบพวงถูกนำมาตั้งเรียงรายเป็นแถวยาวอยู่กลางลานหน้าอาคาร

ข้อความบนริบบิ้นล้วนพิมพ์เหมือนกันหมดว่า "สิบปีแห่งวัยเยาว์ ถูกฝังไว้ ณ ที่แห่งนี้"

ฝั่งตรงข้ามถนน สถานีโทรทัศน์เริ่มตั้งขาตั้งกล้อง โดยหันเลนส์ตรงมายังแถวพวงหรีดเหล่านั้น

ตอนที่คิมซูอูผลักประตูเดินเข้ามา คิมซองจุนกำลังยืนหันหลังให้ประตูอยู่ริมหน้าต่าง

"พวงหรีดข้างล่างนั่น" คิมซองจุนพูดโดยไม่หันกลับมา "เห็นแล้วใช่ไหม?"

"เห็นแล้วครับ"

"เมื่อสามปีก่อน ตอนที่สัญญาเดี่ยวของมันหมดลง" คิมซองจุนค่อยๆ หันกลับมา สีหน้ามืดมนถึงขีดสุด "ฉันอยากจะเฉดหัวมันไปให้พ้นๆ ในปีที่เจ็ดนับตั้งแต่เดบิวต์ ตอนที่ FLARE อยู่บนจุดสูงสุด มันกลับเดินมาคุยเรื่องสัญญาเดี่ยวกับฉัน บอกว่าอยากจะเปิดสตูดิโอของตัวเองและกุมบังเหียนงานเอง ในบรรดาศิลปินทั้งหมดของ TE มันเป็นคนแรกที่กล้าต่อรองเรื่องไม่ต่อสัญญากับฉัน"

คิมซูอูในฐานะที่ปรึกษากฎหมายไม่ได้ตอบอะไร เขาเป็นคนจัดการสัญญาฉบับนั้นจึงรู้ตื้นลึกหนาบางเป็นอย่างดี

"แต่ตอนนั้น FLARE ขาดมันไม่ได้" คิมซองจุนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลง "ฮวียองดังก็จริงแต่แบกบทบาทลีดเดอร์ไม่ไหว แจฮยอนเนื้อเสียงยังไม่นิ่งพอ ส่วนมินจุนกับจองซูก็ไม่มีจุดเด่น แบรนด์ FLARE จะขาดใครไปสักคนไม่ได้ทั้งนั้น"

"ฉันก็เลยยอมทน ยอมปล่อยให้เปิดสตูดิโอเพื่อให้มันยอมอยู่กับ FLARE ต่อไป ไม่ว่าจะแบ่งผลประโยชน์กันยังไง กิจกรรมของ FLARE จะต้องเดินหน้าในฐานะวงต่อไป ฉันคิดว่ามันเองก็จะเห็นแก่ประโยชน์ตรงนี้เหมือนกัน"

"มันช่างคิดช่างคำนวณ รู้ว่าถ้าออกจาก FLARE ไป เส้นทางอาชีพของตัวเองคงดิ่งลงเหว แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าไอ้ระยำนี่จะโง่บัดซบได้ขนาดนี้! แค่จะแอบคั่วผู้หญิงยังปิดไม่มิด! แม้แต่ม่านก็ยังไม่รู้จักรูดปิด!"

คิมซูอูสังเกตสีหน้าของคิมซองจุนอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหยั่งเชิงถาม "ถ้าหากเขาไม่ยอมปรากฏตัว…"

คิมซองจุนพยายามสะกดกลั้นเพลิงโทสะและบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

"ปัญหาใหญ่ที่สุดตอนนี้คือสัญญาพรีเซนเตอร์ มีสัญญากับแบรนด์ทั้งหมดเจ็ดตัว ห้าตัวเป็นสัญญาแบบวง อีกสองตัวเป็นสัญญารายบุคคล ทางฝั่งสัญญารายบุคคลเราส่งหนังสือสอบถามไปแล้ว ส่วนแบรนด์ที่เป็นสัญญาแบบวง มีสามแบรนด์ที่ยื่นคำขาดให้เราชี้แจงภายใน 48 ชั่วโมง ไม่อย่างนั้นจะถือว่าผิดสัญญา"

"ค่าปรับกรณีผิดสัญญารวมแล้วมากกว่าสามพันล้านวอน แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือการคัมแบ็กของ LUMINA จ่อคอหอยอยู่แล้ว และการเดบิวต์ของวงรุ่นน้องก็กำลังเคาะแผน แบรนด์ต่างๆ จะประเมินความเสี่ยงทางการค้าของศิลปิน TE ทั้งค่ายใหม่เพราะเรื่องระยำนี้ ถ้าหากมันฉุดพรีเซนเตอร์ของเพื่อนร่วมวง FLARE อีกสี่คนหลุดไปด้วย ความเสียหายจะไม่ใช่แค่สามพันล้าน แต่มันจะเป็นสามหมื่นล้าน"

"แล้วที่คุณคิมหมายถึงคือ…?"

"ตัดหางปล่อยวัด" น้ำเสียงของคิมซองจุนนิ่งสนิทอย่างน่าขนลุกเมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา "ให้มันรับผิดชอบไปคนเดียวในฐานะปัจเจกบุคคล FLARE จะเดินหน้าต่อด้วยสมาชิกสี่คน ทั้งสี่คนจะยังคงรักษาพรีเซนเตอร์เอาไว้ TE จะรักษาภาพลักษณ์ของแบรนด์ไว้ได้ ส่วนมัน…"

เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้น ผู้ช่วยชะโงกหน้าเข้ามาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ข้างล่างมีนักข่าวมาเพิ่มอีกกลุ่มแล้วครับ มาจากโซลนิวส์ พวกเขาขอสัมภาษณ์โฆษกของบริษัทครับ"

คิมซองจุนคว้าหูโทรศัพท์ไร้สายบนโต๊ะขึ้นมา เงื้อแขนหมายจะทุ่มลงพื้น แต่ก็ชะงักไว้ได้ทัน

เขาวางโทรศัพท์กลับลงที่เดิม สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อ ปลายนิ้วโป้งปัดผ่านชื่อหลายชื่อก่อนจะหยุดลงที่เบอร์ส่วนตัวของซงซีวอน

เขากดโทรออก ทว่าปลายสายยังคงปิดเครื่อง

เขากระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วหันไปสั่งหัวหน้าทีมพีอาร์ "พรุ่งนี้จัดงานแถลงข่าวซะ ถ้ามันยังไม่โผล่หัวมา เราจะประกาศให้คนทั้งเกาหลีใต้รู้ว่าซงซีวอนหายสาบสูญ บริษัทจะยื่นฟ้องร้องดำเนินคดีเรื่องผิดสัญญาอย่างเป็นทางการ และมันจะต้องจ่ายค่าเสียหายพรีเซนเตอร์ทั้งหมดด้วยตัวเอง!"

ทนายคิมอ้าปากค้าง "แบบนั้นไม่ต่างอะไรกับการประหารชีวิตเขาทางเศรษฐกิจเลยนะครับ"

"มันรนหาที่เอง"

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของคิมซองจุนก็แผดเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้า: ชองแทมิน

คิมซองจุนกดเปิดลำโพงทันที "ว่ามา"

ที่ปลายสาย เสียงของชองแทมินดังแทรกมากับเสียงลมและเสียงก้องสะท้อน ราวกับกำลังพูดอยู่ในพื้นที่โล่งกว้างขนาดใหญ่ "ประธานครับ เจอตัวแล้วครับ"