บทที่ 77 ผู้เคราะห์ร้าย

ชองแทมินพาซงซีวอนเข้ามาในตึก TE ผ่านทางชั้นใต้ดินชั้นสอง

พวกเขาใช้ลิฟต์ขนของ ซงซีวอนพรางตัวอย่างมิดชิด ดึงหมวกสีดำลงมาจนชิดคิ้วและสวมหน้ากากอนามัยสีดำปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

ตลอดสิบปีในวงการ เขาคุ้นเคยกับขั้นตอนนี้ดีกว่าใคร ทว่าวันนี้สิ่งที่เขาต้องหลบไม่ใช่กลุ่มนักข่าว แต่เป็นแฟนคลับของตัวเองที่ปักหลักรออยู่หน้าประตู

เมื่อลิฟต์ขนของขึ้นมาถึงชั้นห้า ประตูเปิดออกจนเขาบังเอิญเจอกับพนักงานของ TE สองคน ทั้งคู่จำเขาได้พร้อมกันแล้วรีบเบือนหน้าหนีทันที บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาในพริบตา

ซงซีวอนเดินผ่านคนทั้งสองไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมอง

ประตูห้องทำงานของคิมซองจุนเปิดแง้มอยู่ หัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์และที่ปรึกษาทางกฎหมายออกไปแล้ว เหลือเพียงคิมซองจุนคนเดียวนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังทำงาน มีโทรศัพท์มือถือสามเครื่องกับแล็ปท็อปวางเรียงอยู่ตรงหน้า บนหน้าจอกำลังแสดงราคาหุ้นแบบเรียลไทม์ของ TE ที่ดิ่งลงและผันผวนอย่างต่อเนื่อง

ซงซีวอนผลักประตูเข้ามา ถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก คิมซองจุนไม่คิดจะลุกขึ้นและไม่ได้เอ่ยปากเชิญให้นั่ง

ทั้งสองจ้องตากันข้ามโต๊ะทำงาน

สภาพของซงซีวอนไม่ได้ดูย่ำแย่นัก ใบหน้ายังคงเกลี้ยงเกลาไม่มีหนวดเครา ทรงผมเซ็ตไว้อย่างดี แม้จะไปหมกตัวอยู่คังวอนมาหลายวัน แต่บนตัวเขายังคงมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าจางๆ

น้ำหนักของเขาลดลงไปเล็กน้อยด้วยซ้ำ สันกรามจึงกลับมาคมชัดอีกครั้ง—นั่นอาจเป็นข่าวดีเพียงอย่างเดียวในตอนนี้

ดวงตาของคิมซองจุนเบิกกว้างถมึงทึงจนแทบถลนออกมาราวกับอยากจะเขมือบอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว

"แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอวะ?! ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

ซงซีวอนไม่กล้าปริปากเถียง

"มั่วผู้หญิงทั้งทีดันปิดไม่มิดเนี่ยนะ? แม้แต่ผ้าม่านแกยังไม่ปิดเลยเรอะ?!" คิมซองจุนตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนโทรศัพท์ทั้งสามเครื่องกระดอนสะเทือน "แกอยู่ในวงการนี้มาสิบปีแล้วนะ ซงซีวอน! ไม่ใช่เด็กฝึกเพิ่งเข้ามาได้สิบวัน! แกไม่รู้เลยหรือไงว่าซาแซงตามแกมากี่วันแล้ว? ไม่รู้เหรอว่าตึกตรงข้ามวิลล่าของแกคือตึกอะไร? แกคิดว่ามันแอบถ่ายรูปพวกนั้นมานานแค่ไหนแล้ว? ถ่ายไปกี่ร้อยรูป? แล้วแกรู้ไหมว่ามันฟันเงินไปเท่าไหร่จากการขายรูปพวกนั้นให้ Dispatch?!"

ยิ่งพูดคิมซองจุนก็ยิ่งเดือดดาล เขาคว้าที่เย็บกระดาษบนโต๊ะแล้วขว้างใส่หัวซงซีวอนเต็มแรง

ซงซีวอนเอี้ยวตัวหลบ วางหมวกลงตรงมุมโต๊ะ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ

“ผมไม่รู้ครับ…แต่ในมือเธอยังมีรูปอยู่อีก” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว

"อะไรนะ?"

"เธอบอกว่าสามรูปนั้นเป็นแค่ออเดิร์ฟเซอร์ไพรส์ผม ในมือเธอยังมีเหลืออีกเยอะครับ"

คิมซองจุนขมวดคิ้วฉับ "แกรู้ได้ยังไง?"

“เพราะเธอยังส่งข้อความหาผมอยู่เรื่อยๆ ครับ” ซงซีวอนหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดหน้ารายการข้อความที่เต็มไปด้วยเบอร์แปลก แล้วหันหน้าจอไปทางคิมซองจุน “สองข้อความล่าสุดเพิ่งส่งมาเมื่อคืน ข้อความหนึ่งบอกว่า 'โอปป้า ตอนนี้คนทั้งเกาหลีกำลังรุมด่าพี่ แต่มีแค่ฉันคนเดียวนะที่เข้าใจพี่' ส่วนอีกข้อความคือ 'ฉันรอพี่อยู่ที่โซล ขอแค่พี่ยอมมาเจอฉัน ฉันจะลบรูปทั้งหมดทิ้งให้เกลี้ยงเลย'”

"แปลว่าในมือยัยนั่นยังมีอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้อีกงั้นเหรอ?"

แม้ไม่อยากยอมรับ แต่ซงซีวอนก็จำต้องพยักหน้า

ชั่วชีวิตนี้คิมซองจุนไม่เคยโกรธจนแทบคลั่งขนาดนี้มาก่อน เขาไม่นึกเลยว่าจะมีใครโง่เง่าเต่าตุ่นได้ถึงเพียงนี้ นึกอยากจะบีบคอซงซีวอนให้ตายคามือเสียตรงนี้จริงๆ

"แล้วยัยแฟนตัวดีของแกล่ะ? เลิกกันเด็ดขาดหรือยัง?"

“ยังไม่ขาดครับ…” ซงซีวอนเหลือบมองคิมซองจุนอย่างระแวง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคว้าอะไรปาใส่หัวอีก “เธออยากแต่งงานกับผม ไม่ก็ต้องเปิดตัวคบหากันอย่างเป็นทางการ เธอไม่ยอมเลิกครับ ผมพูดเรื่องนี้ไปสองครั้ง และทุกครั้งเธอก็ขู่ว่าจะไปหานักข่าวเพื่อปล่อยคลิปวิดีโอนั่น”

"วิดีโออะไร?!"

ซงซีวอนชะงักไปครู่หนึ่ง “ถ่ายไว้ที่ริมแม่น้ำฮันครับ ตอนนั้นผมดื่มหนักไปหน่อยเลยพลั้งปากพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไป… ทั้งเรื่องของ TE เรื่องของพี่ แล้วก็เรื่องการจัดสรรงานเดี่ยวของเพื่อนในวง”

คิมซองจุนยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ พลางชี้นิ้วอีกข้างใส่หน้าซงซีวอน "แก… อยู่ในวงการมาตั้งสิบปี อายุอานามก็ปาเข้าไปสามสิบสองแล้ว แต่กลับโดนผู้หญิงสองคนบีบไข่เอาไว้พร้อมๆ กันเนี่ยนะ?! แกยังคู่ควรกับการเป็นลีดเดอร์ของบอยแบนด์แถวหน้าอยู่อีกเรอะ?! ไอ้โง่เอ๊ย!"

"แหกตาดูพวกแฟนคลับข้างล่างนั่นซะ! บ้านเบสแกปิดตัวไปแล้วสามบ้าน แอดมินบ้านใหญ่ที่ตามแกมาสิบปีเพิ่งลบรูปทิ้งไปสามแสนรูปเมื่อเช้านี้! ตอนนี้แฟนคลับ FLARE ร่วมกันออกแถลงการณ์เรียกร้องให้แกออกจากวง มีคนลงชื่อไปกว่าสี่หมื่นคนแล้ว! ฉันมันตาบอดจริงๆ ที่ดันให้แกเป็นลีดเดอร์!"

ซงซีวอนมองลอดหน้าต่างลงไปยังลานหน้าตึกเบื้องล่าง สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

กระทั่งถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ตลอดสิบปีนับตั้งแต่เดบิวต์มา เขาคว้าถ้วยรางวัลมาเกือบสองร้อยใบ มากมายจนนับไม่ถ้วน ทุกย่างก้าวที่ผ่านมาล้วนเป็นเขาสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเองทั้งสิ้น

แฟนๆ ซื้ออัลบั้มปั่นยอดขาย เขาก็ตอบแทนด้วยการแสดงบนเวที ทัวร์คอนเสิร์ตครั้งไหนบ้างที่เขาไม่ได้ทุ่มเทจนสุดตัว? เขาแจกลายเซ็นจนแขนล้าแทบยกไม่ขึ้น คนพวกนั้นเคยมองเห็นบ้างไหม?

เพียงเพราะเขาต้องการตอบสนองความต้องการตามสัญชาตญาณของมนุษย์ ถึงกับต้องส่งพวงหรีดมาสาปแช่งกันขนาดนี้เลยเหรอ? น่าขันสิ้นดี

คิมซองจุนอ่านสีหน้าของเขาก็รู้ทันทีว่าหมอนี่ไม่ได้แยแสความรู้สึกของแฟนคลับเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับมีแต่ความรำคาญใจเสียด้วยซ้ำ

“พวกเขารู้สึกว่าแกทรยศต่อความเชื่อใจของพวกเขา” คิมซองจุนเอ่ยเสียงขรึม

“ความเชื่อใจงั้นเหรอครับ?” ซงซีวอนช้อนตาขึ้นมอง “พวกเขาไม่เคยเชื่อใจผมในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเลยด้วยซ้ำ แต่เชื่อภาพจินตนาการเพ้อฝันในหัวตัวเองต่างหาก ในจินตนาการบ้าๆ นั่น ผมไม่ต้องกิน ขี้ ปี้ นอน ไม่มีความรัก และไม่เคยเลิกงานกลับบ้าน แต่นั่นมันไม่ใช่เรื่องจริงสักนิด พวกเขากำลังส่งพวงหรีดให้ใครบางคนที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงต่างหาก”

คิมซองจุนเอ่ยปากตัดบททันควัน เขาไม่มีอารมณ์จะมานั่งถกปรัชญาว่าความรักของแฟนคลับนั้นจริงแท้หรือไม่

สิ่งเดียวที่เขาคิดอยู่ในหัวตอนนี้คือจะตามเช็ดตามล้างเรื่องบัดซบนี้อย่างไรต่างหาก

"ตอนนี้ยัยแฟนของแกอยู่ที่ไหน?"

“ผมให้คนคอยเฝ้าเธอไว้ที่เกสต์เฮาส์ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยแล้วครับ ช่วงนี้เธอคงยังไม่ออกมา ส่วนเรื่องคลิปวิดีโอในมือเธอ ผมส่งทนายไปเจรจาแล้ว ยื่นข้อเสนอไปสองร้อยล้านวอนพร้อมกับให้เซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูล”

“เธอเซ็นหรือยัง?”

“ยังต่อรองกันอยู่ครับ”

“แล้วเรื่องซาแซงแฟนล่ะ? แกคิดจะทำยังไง?”

“ผมยังตัดสินใจไม่ได้ครับ เธออยากเจอผม แต่มันเป็นไปไม่ได้ ถ้าผมยอมไปเจอ เธอคงยิ่งได้ใจหนักกว่าเดิม แล้วผมก็ยื้อเวลาไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วด้วย ถ้าเธอปล่อยรูปพวกนั้นออกมา มันคงไม่จบแค่สามรูปแน่”

“งั้นก็แจ้งตำรวจ” คิมซองจุนกล่าว

ซงซีวอนเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าของคิมซองจุนไม่ใช่แค่การเสนอแนะ แต่เป็นการตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

“แจ้งความกับตำรวจเรื่องถูกซาแซงแฟนคุกคามและข่มขู่อย่างต่อเนื่อง เอาข้อความข่มขู่พวกนั้นยื่นไปแล้วจี้ให้ตำรวจเปิดคดีสอบสวน Dispatch ปล่อยภาพลานจอดรถกับบ้านพักตากอากาศออกมาสามภาพ ซาแซงแฟนคือต้นตอของปัญหา ข้อความข่มขู่ที่แกได้รับพวกนั้นคือหลักฐาน นี่ไม่ใช่ข่าวฉาวเรื่องเดต แต่เป็นเรื่องที่ศิลปินตกเป็นเหยื่อของการถูกซาแซงแฟนสะกดรอยตามอย่างผิดกฎหมายและถูกละเมิดความเป็นส่วนตัวมาเป็นเวลานาน จนในที่สุดก็ถูกบีบให้ต้องเปิดเผยชีวิตส่วนตัว นี่คือทิศทางการเล่าเรื่องที่ถูกต้อง”

ซงซีวอนเอนหลังพิงพนักโซฟา เขาเข้าใจตรรกะนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง… การพลิกข่าวฉาวเรื่องชู้สาวให้กลายเป็นเหยื่อ

“ถ้าอย่างนั้น ที่คุณหมายถึงคือ…?”

“ร่างแถลงการณ์เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว พอแกแจ้งความเสร็จก็ปล่อยออกไปทันที ข้อแรก: ซงซีวอนถูกสตอล์กเกอร์สะกดรอยตามอย่างผิดกฎหมาย แอบถ่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต และถูกข่มขู่มาเป็นเวลานาน ซึ่งได้เข้าแจ้งความอย่างเป็นทางการกับตำรวจในวันนี้แล้ว”

“ข้อสอง: ภาพถ่ายที่แพร่สะพัดในอินเทอร์เน็ตถูกแอบถ่ายโดยสตอล์กเกอร์ ซงซีวอนและผู้หญิงในภาพรู้จักกันผ่านการเข้าสังคมตามปกติ ไม่ได้เป็นไปตามข่าวลือแต่อย่างใด”

“ข้อสาม: ซงซีวอนได้รับความกดดันทางจิตใจอย่างรุนแรงจากปัญหาเรื่องสตอล์กเกอร์ จึงขอพักกิจกรรมในวงการบันเทิงเพื่อเข้ารับการบำบัดทางจิตใจ ข้อสี่: กิจกรรมต่อจากนี้ของ FLARE จะดำเนินต่อไปด้วยสมาชิกสี่คนเป็นการชั่วคราว ข้อสี่นี้มีไว้เพื่อผลประโยชน์ของแบรนด์สินค้า”

“แล้วยังไงต่อครับ?”

“จากนั้น พอตำรวจรับทำคดีและมีข่าวเรื่องการสอบสวนซาแซงแฟนออกมา ทิศทางกระแสสังคมก็จะเปลี่ยนไป จากเรื่องภาพลักษณ์ความรักพังทลายจะกลายเป็นเรื่องซาแซงแฟนที่ไม่ยอมหยุดพฤติกรรมเดิมซ้ำๆ และแกจะกลายเป็นเหยื่อ อย่างน้อยในทางกฎหมาย แบรนด์สินค้าก็จะมีทางลงที่มองเห็นได้ และเรื่องการผิดสัญญาพรีเซนเตอร์ก็จะคุยง่ายขึ้น สำหรับตอนนี้ วงจะวิ่งตามตารางงานด้วยสมาชิกสี่คนไปก่อน พอพายุสงบแล้วแกค่อยหาจังหวะกลับมา”

ซงซีวอนไม่ได้ตอบทันที ความสามารถในการแยกส่วนและปรุงแต่งวิกฤตขึ้นมาใหม่ของคิมซองจุนคือเหตุผลที่เขายังคงครองตำแหน่งประธานของ TE มาได้จนถึงตอนนี้

ทุกย่างก้าวถูกคำนวณไว้อย่างรอบคอบ การแจ้งความกับตำรวจไม่ได้มีขึ้นเพื่อลงโทษสตอล์กเกอร์จริงๆ หรอก แต่มันมีไว้เพื่อปั้นเรื่องราวขึ้นมาใหม่ต่างหาก

การพักกิจกรรมไม่ได้มีไว้เพื่อให้เขาได้พักผ่อน แต่เป็นการทอดเวลาให้กระแสสังคมและตลาดค่อยๆ ปรับอารมณ์ลง

"แกมีเงื่อนไขอะไรอีกไหม" คิมซองจุนถาม

ซงซีวอนลุกขึ้นยืน หยิบหมวกจากมุมโต๊ะขึ้นมาสวม ปีกหมวกถูกดึงลงต่ำจนบดบังใบหน้าไปเกือบหมด

"ไม่มีครับ"

"งั้นก็ไปเถอะ ฉันจัดการไว้หมดแล้ว ชองแทมินกำลังรอแกอยู่ในรถข้างนอก ไปที่แผนกสืบสวนอาชญากรรมทางไซเบอร์ของสำนักงานตำรวจนครบาลโซล แคปหน้าจอข้อความข่มขู่พวกนั้นทั้งหมดแล้วพิมพ์ออกมาด้วย ให้แน่ใจว่าแกมีลำดับเวลาที่ชัดเจน ทั้งตอนที่ได้รับคำขู่ครั้งแรก เปลี่ยนเบอร์ไปกี่ครั้ง และอีกฝ่ายส่งรูปมาให้กี่ใบ"

"หลังจากแจ้งความกับตำรวจเสร็จแล้ว ให้โพสต์อินสตาแกรมส่วนตัว เขียนด้วยตัวเอง ไม่ต้องสละสลวยหรือเป็นทางการเกินไป แค่ทำให้สาธารณชนเห็นว่านี่ไม่ใช่แถลงการณ์จากบริษัท แต่มาจากตัวแกเอง ก่อนจะเขียน คิดให้ดีถึงสถานะในปัจจุบันของแก แกคือเหยื่อของอาชญากรรมจากความคลั่งไคล้จนหน้ามืดตามัว"

คิมซองจุนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายภายใน "รถพร้อมแล้ว"

ซงซีวอนเดินไปที่ประตู มือแตะอยู่ที่ลูกบิด

"ซงซีวอน" คิมซองจุนเรียกไว้

ซงซีวอนหันหน้ากลับมา

"ที่แกเพิ่งพูดไปน่ะ เรื่องความไว้ใจของแฟนคลับเป็นแค่ภาพลวงตาในหัวของพวกเขาน่ะ อย่าพูดอะไรแบบนั้นให้ใครได้ยินอีก มันเป็นเรื่องจริง แต่มันต้องไม่หลุดออกมาจากปากแก"

ซงซีวอนปรายตามองเขา ไม่ได้ตอบอะไร ก่อนจะผลักประตูเปิดออกแล้วเดินจากไป

สิบนาทีต่อมา รถตู้สีดำคันหนึ่งแล่นออกจากทางออกชั้นใต้ดินชั้นสองของตึก TE หลบเลี่ยงรถบรรทุกจอ LED ที่ยังคงแล่นวนอยู่หน้าทางเข้าหลักและแถวดอกเบญจมาศสีขาวออกไปได้

ตัวรถมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก จุดหมายปลายทางคือสำนักงานตำรวจนครบาลโซล