บทที่ 82 การเตรียมตัว

ในวันทำงานแรกหลังจากประกาศรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัล MAMA ควอนแทโฮก็เรียกทุกคนเข้าห้องประชุมของบริษัทตั้งแต่เช้าตรู่

ทั้งหกคนนั่งล้อมโต๊ะไม้ยาวในห้องประชุมใหม่ เด็กสาวทั้งห้าคนถือแก้วกาแฟคนละใบ ทว่าในแก้วของซากิความจริงแล้วเป็นโกโก้ร้อน

ควอนแทโฮยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ ด้านหลังของเขาคือภาพแคปหน้าจอรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัล MAMA ขนาดยักษ์ โดยมีชื่อของ DUAL ถูกวงด้วยปากกาไฮไลต์ไว้ถึงสี่จุด

“เข้าชิงสี่สาขา” ควอนแทโฮชี้จุดเลเซอร์สีแดงไปที่สาขาเพลงแห่งปี “เข้าชิงเพลงแห่งปีถึงสองเพลง หนึ่งคือ ‘Red Flavor’ และอีกหนึ่งคือ ‘Fate’ ครั้งล่าสุดในประวัติศาสตร์ของ MAMA ที่มีวงเดียวกันเข้าชิงรางวัลเพลงแห่งปีพร้อมกันสองเพลงในปีเดียว คือเมื่อห้าปีก่อน”

“แล้วยังไงต่อคะ?” ซากิยกมือขึ้นถาม

“ก็แปลว่าตอนนี้ทุกคนกำลังจับตามองพวกเธอน่ะสิ” ควอนแทโฮเปลี่ยนสไลด์ถัดไป ซึ่งเป็นรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลกลุ่มศิลปินหญิงยอดเยี่ยม เกิร์ลกรุ๊ปหลายวงถูกจัดเรียงเป็นสองคอลัมน์ตามผลงานบนชาร์ตเพลงและยอดขาย โดยยอดขายอีพีของ DUAL ถูกเน้นด้วยตัวหนาสีแดง

“ในส่วนของฝั่งเกิร์ลกรุ๊ป เพลงไตเติล ‘Neon Dream’ ของ VIVID หลุดจากท็อปยี่สิบเป็นครั้งที่ห้าตั้งแต่สัปดาห์แรก ส่วน 9MOMENT ปีนี้มีแค่ซิงเกิลเดียว LEVANA ก็เน้นไปที่ญี่ปุ่นเป็นหลัก ยอดขายของ CRYSTAL แม้จะทรงตัวแต่ชาร์ตดิจิทัลกลับดิ่งลงเหว ดูจากข้อมูลพวกนี้แล้ว ที่ฉันบอกว่าพวกเธอมีลุ้น ไม่ใช่เพราะฉันลำเอียงเข้าข้างหรอกนะ แต่เป็นเพราะภาพรวมของเกิร์ลกรุ๊ปปีนี้ไม่ได้พีคอะไรมาก และพวกเธอก็ก้าวเข้ามาได้ถูกจังหวะพอดี”

ฮันจียุนจดอะไรบางอย่างลงบนสมุดโน้ต ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “งั้นคู่แข่งตัวฉกาจที่สุดก็คือ VIVID เหรอคะ?”

“VIVID นั่นแหละ” ควอนแทโฮพยักหน้า “ถึงการคัมแบ็กครั้งนี้จะแป้ก แต่ยังไงพวกเธอก็ยังเป็น VIVID มีฐานแฟนคลับที่สั่งสมมาถึงสี่ปีนับตั้งแต่เดบิวต์ แต่ข้อได้เปรียบของพวกเธอคือการเติบโตแบบก้าวกระโดดในปีนี้ อีพีของพวกเธอขายแตะล้านแผ่น บวกกับผลงานชาร์ตดิจิทัล กราฟของพวกเธอกำลังพุ่งขึ้น ในขณะที่ของพวกเขากำลังดิ่งลง แล้วพวกกรรมการก็ชอบกราฟขาขึ้นกันทั้งนั้น”

พัคอึนซองเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางควงปากกาเล่นไปมา “แล้วรางวัลรุกกี้ล่ะคะ?”

“รางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมน่ะ นอนมาอยู่แล้ว”

ตอนที่ควอนแทโฮพูดประโยคนี้ออกมา เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่แสดงสีหน้าลำพองใจ ทว่าก็แทบไม่เป็นผล

ซากิจิบโกโก้ร้อนไปหนึ่งอึก “จริงเหรอคะ? ท่านประธานยิ้มจนตาหยีหายไปหมดแล้วนะเนี่ย”

ควอนแทโฮไม่ได้ถือสาคำแซวนั้น “พูดจริงๆ นะ เพลงเดบิวต์ของ SWEETIE หลุดชาร์ตไปแล้ว ยอดขายของ PINKISH ก็ไม่ถึงสองแสน ส่วน LUMINA ที่เดบิวต์ในช่วงเวลาเดียวกัน ผลงานก็สู้พวกเธอไม่ได้ ถ้าหากรางวัลรุกกี้ไม่ได้ตกเป็นของ DUAL คณะกรรมการจัดงาน MAMA คงต้องรื้อเกณฑ์การตัดสินเขียนใหม่หมดแล้วล่ะ”

“รางวัลรุกกี้เป็นรางวัลเดียวที่พวกเธอไม่ต้องกังวล แต่เพราะว่าได้แน่ๆ พวกเธอถึงต้องเตรียมสปีชขอบคุณล่วงหน้าไว้ให้ดี อย่าร้องไห้จนพูดไม่รู้เรื่องเหมือนตอนที่ชนะอันดับหนึ่งในรายการเพลงครั้งที่แล้วอีกล่ะ”

“ครั้งที่แล้วก็ส่วนครั้งที่แล้วสิคะ ครั้งนี้ไม่เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ” ฮันจียุนแย้ง

“เอาละ คราวนี้ฉันจะพูดถึงประเด็นสำคัญแล้วนะ” ควอนแทโฮปิดสไลด์ เดินกลับมานั่งที่โต๊ะแล้วกอดอก “MAMA ปีนี้จะจัดขึ้นที่โอซาก้าโดม และศิลปินที่จะขึ้นแสดงก็มี FLARE, LUMINA และอาจจะมีคิมซองจุนมาเองด้วย”

ห้องประชุมเงียบกริบลงชั่วขณะ ทุกคนต่างสงสัย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างควอนแทโฮกับคิมซองจุน

“คิมซองจุนเป็นประธานของ TE มานานกว่าสิบปีแล้ว จุดเด่นของเขาไม่ใช่เรื่องดนตรี แต่เป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ เขามีเส้นสายในคณะกรรมการจัดงาน MAMA และเส้นสายนั้นก็เคยช่วยดันให้ FLARE คว้ารางวัลศิลปินกลุ่มชายยอดเยี่ยมมาได้ ถึงแม้ปีนี้ FLARE จะพังยับเยินขนาดนั้น แต่พวกเขาก็ยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ซึ่งก็เป็นเพราะคนคนนี้นี่แหละ ฉันจะไม่ห้ามพวกเธอทักทายรุ่นพี่รุ่นน้องที่ TE หรอกนะ ฉันรู้จักซูบินคนนั้น เธอกับเซี่ยอันมีความสัมพันธ์ส่วนตัวที่ดีต่อกันใช่ไหม?”

เผยเซี่ยอันพยักหน้า

“การปฏิสัมพันธ์ตามมารยาทการทำงานน่ะไม่เป็นไร แต่ถ้าคิมซองจุนเองหรือใครก็ตามจาก TE เข้ามาคุยกับพวกเธอ ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไร ให้ตอบแค่ว่า ‘ฉันขอตัวไปหาผู้จัดการก่อนนะคะ’ แล้วเดินเลี่ยงออกมาเลย ทำได้ไหม?”

ทั้งห้าคนพยักหน้าพร้อมกัน

“ดีมาก” ควอนแทโฮลุกขึ้นยืน เปิดเครื่องฉายโปรเจกเตอร์อีกครั้ง ปฏิทินกำหนดการปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “เหลือเวลาอีกไม่ถึงหกสัปดาห์ก่อนจะถึงพิธีประกาศรางวัล MAMA ลุคพรมแดงจะสรุปในสัปดาห์หน้า ซากิ เธอได้ฝึกภาษาจีนที่เซี่ยงไฮ้มาแล้ว ส่วนภาษาญี่ปุ่นก็เป็นภาษาแม่ของเธอ MAMA ปีนี้จะจัดขึ้นที่ญี่ปุ่น และพิธีกรก็เป็นเอ็มซีชาวญี่ปุ่น ถ้าเมมเบอร์คนอื่นจำเป็นต้องพูดภาษาญี่ปุ่น เธอช่วยเสริมได้เลย”

ซากิตบอกตัวเองอย่างมั่นใจ “ไว้ใจฉันได้เลยค่ะ!”

ก่อนเลิกประชุม ควอนแทโฮกำชับพัคอึนซองทิ้งท้ายอีกหนึ่งประโยค “อึนซอง ซ้อมเพลง OST ของเธอให้ดีล่ะ อย่าให้ซาวด์เอนจิเนียร์ที่ห้องอัดดุเอาได้”

“รับทราบค่ะ ท่านประธาน”

หลังจบการประชุม ทั้งห้าคนลุกขึ้นเก็บข้าวของ ควอนแทโฮเรียกเผยเซี่ยอันไว้พลางเลื่อนนามบัตรใบหนึ่งไปตรงหน้าเธอ

“ชองอินอูเพิ่งส่งมา คนที่จะมาร้องพาร์ตผู้ชายเคาะตัวแล้ว และไม่ใช่อีโดฮยอน” ควอนแทโฮหยิบนามบัตรจากกระเป๋าเสื้อวางลงบนโต๊ะแล้วดันไปทางเธอ

เผยเซี่ยอันหยิบนามบัตรขึ้นมา มันเป็นกระดาษสีขาวตัวอักษรสีดำ ฟอนต์ดูเรียบง่ายธรรมดา การจัดวางสะอาดตาจนแทบจะดูเย็นชา บนนั้นมีเพียงชื่อเดียว ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีชื่อบริษัท และไม่มีแม้กระทั่งข้อมูลติดต่อ

“ทำไมเขาถึงตัดสินใจเลือกคนนี้ล่ะคะ?” เผยเซี่ยอันถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เธอมาอยู่ในโลกใบนี้ได้ระยะหนึ่งแล้ว และพอจะเข้าใจความเป็นไปในวงการบันเทิงเกาหลีอย่างทะลุปรุโปร่ง

ศิลปินชายคนนี้มีความสามารถรอบด้านทั้งด้านการแสดงและร้องเพลง ผลงานเพลงที่ปล่อยออกมาล้วนฮิตติดลมบน ทั้งยังกวาดรางวัลมานับไม่ถ้วน รวมถึงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมที่อายุน้อยที่สุดจากทั้งบลูดรากอนฟิล์มอะวอร์ดส์และแพ็กซังอาร์ตส์อะวอร์ดส์

หากจะเปรียบเทียบกับคนดังในชีวิตก่อนของเธอ เขาก็เปรียบเสมือนไอยูในเวอร์ชันผู้ชาย

รุ่นพี่ระดับท็อปที่ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม

“ไม่ใช่เขาเลือกเธอหรอก แต่อีกฝ่ายเป็นคนติดต่อมาเองหลังจากได้ยินเดโม” ควอนแทโฮหยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาแล้วเดินไปที่ประตู “เขาบอกว่าเสียงของเธอทำให้นึกถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ไม่ได้ร่วมงานกันมานาน คำพูดเป๊ะๆ ของเขาก็คือ ‘พวกเธอสองคนนัดออดิชันในสตูดิโอสุดสัปดาห์นี้นะ อย่าไปสายล่ะ’”