บทที่ 83 อย่าเรียกผมว่ารุ่นพี่เลย

ในลานจอดรถชั้นใต้ดิน ชเวมีซุกยังไม่ได้ดับเครื่องทันทีหลังจากจอดรถเข้าซอง

เธอมองสองสาวที่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลัง พัคอึนซองกำลังส่องกระจกเช็กหน้าอีกรอบ พอเสร็จแล้วก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เผยเซี่ยอัน

"ช่วยดูให้หน่อยสิคะ เมคอัพฉันแปลกตรงไหนไหม?"

เผยเซี่ยอันดันหน้าอีกฝ่ายออกไปอย่างระอาใจ "ถามมากี่รอบแล้วเนี่ย ไม่เบื่อบ้างเหรอ?"

ชเวมีซุกหยิบกุญแจรถ "อึนซอง เธอเป็นเมนโวคอลของอีพีอัลบั้มยอดขายล้านแตกแล้วนะ เลิกทำตัวเหมือนกำลังจะไปเข้าห้องสอบสักทีได้ไหม?"

พัคอึนซองเงยหน้าขึ้น "ออนนี่ เคยเจอชาชินอูตัวจริงไหมคะ?"

ชเวมีซุกเปิดประตูรถ "เคยเจอหนหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนเขาได้รางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเวทีแพ็กซังอาร์ตส์อะวอร์ดส์ ฉันเห็นเขาจากแถวที่นั่งคนดูน่ะ"

พัคอึนซองยิ่งฟังก็ยิ่งประหม่า เธอส่องกระจกเช็กอีกรอบให้แน่ใจว่าไม่มีขี้ตาติดอยู่ ก่อนจะก้าวลงจากรถ

เผยเซี่ยอันเองก็รู้สึกเกร็งอยู่บ้างเหมือนกัน อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงซูเปอร์รุ่นพี่

ศิลปินเดี่ยวชายเบอร์หนึ่งของเกาหลีใต้ และเจ้าของรางวัลบลูดรากอนฟิล์มอะวอร์ดส์ที่อายุน้อยที่สุด

ตอนที่ควอนแทโฮยื่นนามบัตรของเขาให้ เธอคิดว่าเขาพูดเล่นเสียอีก

แต่เธอยังคุมอาการได้ดีกว่าพัคอึนซองอยู่บ้าง เพราะฝ่ายนั้นน่ะยกให้ชาชินอูเป็นไอดอลในดวงใจมาโดยตลอด

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นเจ็ด สุดทางเดินคือสตูดิโอของชองอินอู ชเวมีซุกเดินนำไปข้างหน้า ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เผยเซี่ยอันก็ได้กลิ่นหอมของกาแฟลอยมาแตะจมูก

ชองอินอูนั่งอยู่หน้ามิกซิ่งคอนโซล พอเห็นพวกเธอเข้ามาก็ถอดหูฟังออกแล้วลุกขึ้นยืน

"มากันแล้วเหรอ นั่งก่อนสิ ชาชินอูยังมาไม่ถึง เพิ่งส่งข้อความมาบอกว่ารถติดน่ะ"

"รุ่นพี่ชาชินอู…ส่งข้อความมาเองเลยเหรอคะ?" พัคอึนซองโพล่งถามออกไปตามสัญชาตญาณ

ชองอินอูเหลือบมองเธอ "เขาไม่มีผู้จัดการหรอก ทำเองหมดทุกอย่าง ตั้งแต่ถ่ายงาน อัดเพลง ไปจนถึงวิ่งงานตามตาราง คนในวงการถึงได้บอกกันว่าสัญญาการจัดการของเขาเป็นหนึ่งในสิบเรื่องลี้ลับที่หาคำตอบไม่ได้ของวงการบันเทิงเกาหลีเลยล่ะ"

เผยเซี่ยอันนั่งลงบนโซฟา ส่วนชเวมีซุกยืนอยู่ข้างๆ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อยราวกับกำลังท่องจำอะไรบางอย่างอยู่ในใจเงียบๆ

พัคอึนซองขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ "ไม่มีผู้จัดการเหรอคะ? แล้วใครจัดการตารางงานให้เขาล่ะ?"

ก่อนที่เผยเซี่ยอันจะได้ตอบ ชเวมีซุกก็ชิงตอบแทน "เขามีสตูดิโอของตัวเอง แต่โดยพื้นฐานแล้วเรื่องในชีวิตประจำวันเขาจัดการเองหมด นั่นแหละเหตุผลที่ไม่มีใครในวงการกล้ามีเรื่องกับเขา คนที่เข้าถึงทรัพยากรทุกอย่างได้โดยตรงโดยไม่ต้องพึ่งคนกลางน่ะ เป็นคนที่ไม่ควรไปแหย่ด้วยที่สุดแล้ว"

ชองอินอูหยิบข้อเสนอโปรเจกต์สองชุดจากข้างคอนโซลมิกซ์เสียงมายื่นให้พวกเธอ เผยเซี่ยอันเปิดดูฉบับหนึ่ง ตรงส่วนของเพลงธีมระบุไว้ว่า "เสียงร้องหญิง: เผยเซี่ยอัน, เสียงร้องชาย: ชาชินอู"

เธอสังเกตเห็นคำว่า "รอการยืนยัน" วงเล็บต่อท้ายชื่อของชาชินอู

ชองอินอูคงสังเกตเห็นสายตาเธอ จึงพูดเสริมขึ้นมาว่า "เขาโทรกลับมาหาฉันตั้งแต่วันที่ได้ฟังเดโมเลยนะ บอกว่ายังไงก็ต้องร้องเพลงนี้ให้ได้ เธอรู้ไหมล่ะว่าเขาไม่ได้ร้องเพลงประกอบซีรีส์มาตั้งเจ็ดปีแล้ว"

จังหวะนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากโถงทางเดิน

เมื่อประตูถูกผลักเปิดออก สิ่งแรกที่เผยเซี่ยอันเห็นคือมือของเขา นิ้วมือยาวเรียวและมองเห็นข้อนิ้วชัดเจน

ตัวจริงของชาชินอูดูสูงกว่าในจอโทรทัศน์เสียอีก เขาใส่เพียงเสื้อเชิ้ตเรียบๆ ตัวหนึ่ง เครื่องประดับชิ้นเดียวบนตัวมีแค่นาฬิกาข้อมือ

เครื่องหน้าของเขาไม่เหมือนพวกไอดอลหนุ่มหน้าหวานพิมพ์นิยม ดวงตาเป็นตาสองชั้นซึ่งค่อนข้างหาได้ยากในหมู่คนเกาหลี

แนวกรามคมชัดทว่าไม่ดูดุดัน สันจมูกโด่งโค้งได้รูปพอดิบพอดีจนทอดเงายามต้องแสงข้าง

ผมของเขายาวกว่าตอนออกสื่อครั้งล่าสุดเล็กน้อย ปอยผมบางๆ แสกข้างอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ได้เซตทรงใดๆ ส่งให้เขาดูเข้าถึงง่ายเป็นพิเศษ

'ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าอายุแตะเลขสามแล้ว ดูแลตัวเองดีชะมัด' เผยเซี่ยอันคิดในใจ

“แค่กๆ…”

ระบบส่งเสียงแสร้งกระแอมไอขึ้นมาสองที

“มีอะไร?”

“เปล๊า ก็แค่เห็นว่าจะได้ร่วมงานกัน เลยเตือนสติไว้ก่อน”

“เขาก็อายุสามสิบกว่าแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

“ไม่หรอก คนนี้หล่อกว่าซงซีวอนตั้งเยอะ”

เผยเซี่ยอัน: …

พัคอึนซองหน้าแดงก่ำจนเผยเซี่ยอันต้องช่วยดึงแขนให้ลุกขึ้นโค้งทักทายพร้อมกัน

“สวัสดีค่ะรุ่นพี่ พวกเราเป็นสมาชิกวง DUAL เผยเซี่ยอันกับพัคอึนซองค่ะ”

ชาชินอูยิ้มพลางผายมือให้พวกเธอนั่งลง “ไม่ต้องเกร็งกันขนาดนั้นหรอกครับ ผมคุยง่ายนะ”

“นั่งก่อนสิ นั่งก่อน” ชองอินอูตบที่วางแขนโซฟา “อยากดื่มอะไรกันดี กาแฟหรือชา? ถ้ากาแฟ ฉันมีแค่อเมริกาโน่นะ”

“อเมริกาโน่ก็ได้ค่ะ” เผยเซี่ยอันตอบ

ส่วนพัคอึนซองราวกับโดนวางยาใบ้ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ได้แต่พยักหน้าตามหงึกหงัก

ระหว่างที่ชองอินอูเดินไปรินกาแฟ ชาชินอูก็นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับเผยเซี่ยอัน เขานั่งไขว่ห้างท่าทีสบายๆ แขนพาดบนพนักวางแขนอย่างเป็นธรรมชาติ

“ผมฟังเดโมเพลง ‘Stay With Me’ แล้วนะ” เขาเปิดประเด็นทันที “การเปลี่ยนคีย์ตรงท่อนบริดจ์น่าสนใจมาก ปกติเพลง OST ไม่ค่อยมีใครกล้าเปลี่ยนคีย์ตรงท่อนบริดจ์หรอก เพราะกลัวอารมณ์เพลงจะขัดกับภาพในจอ เพลงนี้เล่นฉีกกรอบเดิมๆ กล้าหาญมากจริงๆ เธอเรียบเรียงดนตรีเองเหรอ?”

เผยเซี่ยอันเกาหัวแก้เขิน “ลองคลำๆ ทำดูเองน่ะค่ะ”

“อายุน้อยแถมยังเก่งกาจขนาดนี้ ตอนผมอายุสิบเก้ายังไม่เอาไหนอยู่เลย”

ชองอินอูถือเหยือกกาแฟเดินเข้ามา พอได้ยินเข้าก็ส่งเสียงเหอะออกมาคำหนึ่ง “เล่นละครเก่งอีกแล้ว ตอนนายอายุสิบเก้าก็มีเพลงขึ้นอันดับหนึ่งตั้งสองเพลงแล้วไม่ใช่หรือไง”

ดูท่าทั้งสองคนจะสนิทกันมาก ถึงได้แซวกันเล่นอย่างเป็นกันเองขนาดนี้

“จริงสิ” ชาชินอูเปลี่ยนเรื่อง “ผมเห็นรายชื่อผู้เข้าชิงรางวัล MAMA ปีนี้แล้วนะ วงของพวกเธอสุดยอดมากจริงๆ เพิ่งเดบิวต์ปีนี้แท้ๆ แต่ได้เข้าชิงตั้งสามสาขา”

“โดยเฉพาะคุณเซี่ยอันที่ได้เข้าชิงรางวัลโปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยม ถือเป็นผู้เข้าชิงที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของเวทีนี้เลย ยินดีด้วยนะครับ”

เผยเซี่ยอันพยักหน้า “ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

พัคอึนซองที่มัวแต่นั่งจ้องแก้วกาแฟในมือจนวิญญาณหลุดออกจากร่าง โดนเผยเซี่ยอันเอาศอกกระทุ้งเบาๆ ถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว

“ขะ…ขอบคุณค่ะรุ่นพี่”

ชาชินอูหัวเราะออกมาอีกครั้ง “อย่าเรียกผมว่ารุ่นพี่เลย ฟังดูแก่ยังไงไม่รู้”

“แล้วจะให้พวกเราเรียกว่าอะไรดีคะ?”

“เรียกโอปป้าก็พอ”

“ชินอูโอปป้าเหรอคะ?”

ระบบส่งเสียงจิ๊จ๊ะในหัวของเผยเซี่ยอัน คงนึกบ่นอยู่ในใจว่าชาชินอูรุกคืบเร็วเกินไปแล้ว

เผยเซี่ยอันไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ เพราะเท่าที่คุยกันมาก็ยังดูเป็นการสื่อสารตามปกติ

ผิดกับพัคอึนซองที่หน้าแดงจนแทบระเบิด ขนาดเผยเซี่ยอันนั่งอยู่ข้างๆ ยังสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

ชองอินอูแอบหัวเราะคิกคัก “ในที่สุดนายก็เจอตัวจริงเข้าแล้วสินะ”

“หมายความว่าไง?” ชาชินอูหันไปมอง

“ครั้งสุดท้ายที่นายยอมให้คนอื่นเรียกนายว่า ‘โอปป้า’ มันตั้งเจ็ดปีก่อนนู่นแล้วไม่ใช่เหรอ”

“นั่นก็เพราะเมื่อเจ็ดปีก่อนฉันยังไม่แก่พอที่จะให้ใครมาเรียกว่า ‘รุ่นพี่’ ต่างหากล่ะ” ชาชินอูยกกาแฟขึ้นจิบก่อนจะขมวดคิ้วฉับ “นายเก็บเมล็ดกาแฟพวกนี้นานแค่ไหนแล้วเนี่ย?”

“เพิ่งซื้อมาเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเอง”

“งั้นนายก็ควรเปลี่ยนเครื่องชงใหม่ได้แล้ว”

ชองอินอูกลอกตามองบน “มีให้ดื่มก็บุญแล้ว ตอนอยู่ในกองถ่ายคราวนู้น ดื่มกาแฟซองนายยังไม่เห็นจะบ่นสักคำ”

นั่นมันเพราะไม่มีทางเลือกอื่นต่างหาก

ชาชินอูวางแก้วลงบนโต๊ะ เปิดแฟ้มเอกสารไปที่หน้ารายชื่อเพลง แล้วใช้ดินสอวงกลมสองห้องเพลงก่อนถึงท่อนฮุคเอาไว้

“เอาละ เริ่มออดิชันกันเถอะ คุณอึนซอง เริ่มจากเพลงแทรกของเธอก่อนเลย”