บทที่ 84 การออดิชัน

พัคอึนซองเกือบทำกาแฟหกรดตัวเอง

"ฉัน… ฉันก่อนเหรอคะ"

"มีปัญหาอะไรงั้นเหรอ" ชองอินอูโผล่หน้าออกมาจากหลังคอนโซลมิกซ์เสียง แว่นตาของเขาสะท้อนแทร็กเสียงที่เรียงกันละลานตาบนหน้าจอ

"เปล่าค่ะ เปล่า!"

เธอไม่คิดว่าชาชินอูจะเจาะจงให้เธอลองก่อน จึงเผลอเหลือบมองชเวมีซุกและเผยเซี่ยอันโดยไม่รู้ตัว

คนแรกตีหน้านิ่งสนิท ขณะที่คนหลังขยิบตาให้พลางทำปากพะงาบๆ ว่า "สู้ๆ!"

พัคอึนซองก้มหน้าก้มตาเดินเข้าไปในห้องบันทึกเสียง สองขารู้สึกเบาหวิวราวกับกำลังเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย

เมื่อประตูกันเสียงปิดลง คนข้างนอกก็มองเห็นเธอได้ผ่านกระจกบานใหญ่เท่านั้น

พัคอึนซองยืนอยู่หน้าไมโครโฟน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แล้วแอบเหลือบมองชาชินอูที่กำลังมองมา

เธอหลับตาลง การร้องเพลงคือสิ่งที่เธอถนัดที่สุด และนี่ก็เป็นโปรเจกต์เพลงประกอบเรื่องแรก เธอจะทำพังไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีไอดอลของตัวเองกำลังเฝ้าดูอยู่

ชองอินอูกดปุ่มอินเตอร์คอม "ลองร้องเพลง 'Standing Where You Left' จบทั้งเพลงก่อนรอบหนึ่ง ไม่ต้องพะวงเรื่องรายละเอียด ฉันแค่อยากฟังอารมณ์โดยรวม พร้อมแล้วพยักหน้านะ"

พัคอึนซองสวมหูฟังแล้วพยักหน้า เสียงอินโทรดังขึ้นจากลำโพงมอนิเตอร์ เป็นเสียงเปียโนโซโล เดโมที่ชองอินอูบรรเลงด้วยตัวเอง

พอท่อนแรกเริ่มเปล่งออกมา ชองอินอูที่กำลังปรับค่ารีเวิร์บอยู่ก็ชะงัก นิ้วของเขาค้างเติ่งอยู่เหนือเฟเดอร์ นิ่งสนิทไม่ขยับ

พอจบประโยคที่สอง เขาก็วางมือลง

พูดกันตามตรง ทีแรกชองอินอูยังมีข้อกังขาในตัวพัคอึนซองอยู่บ้าง

เขามีคนที่เล็งไว้สำหรับเพลงนี้อยู่แล้ว ตอนที่ควอนแทโฮแนะนำพัคอึนซองมาเขาจึงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

คิดไว้ว่าถ้าการออดิชันไปได้ไม่สวย ก็จะปฏิเสธไปอย่างสุภาพ เมนโวคอลวงไอดอลที่เพิ่งเดบิวต์ได้แค่ครึ่งปีจะร้องเพลงได้ดีสักแค่ไหนกันเชียว

ทว่าผลลัพธ์คือ พัคอึนซองกลับกุมใจเขาได้อยู่หมัดด้วยเนื้อเพลงเพียงไม่กี่คำ

ชองอินอูถอดแว่นตาออกมาเช็ด เอาเถอะ ควอนแทโฮไม่ได้แกงเขา

เผยเซี่ยอันเอนหลังพิงโซฟา เธอเชื่อมั่นในฝีมือเพื่อนร่วมทีมอย่างยิ่ง และอาจเพราะมีไอดอลของเจ้าตัวนั่งอยู่ตรงนี้ พัคอึนซองถึงทำผลงานได้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าปกติเสียอีก

ชาชินอูหยุดควงดินสอในมือตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาทอดสายตาไปยังห้องบันทึกเสียงแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "บนเวทีเธอก็ร้องแบบนี้เหมือนกันเหรอ"

เผยเซี่ยอันส่ายหน้า "บนเวทีจะปล่อยพลังมากกว่านี้ค่ะ วันนี้ยั้งไว้เยอะมาก"

"ยั้งไว้น่ะถูกแล้ว เพลงนี้การคุมอารมณ์ให้อยู่ยากกว่าการปลดปล่อยเสียอีก"

หลังจากพัคอึนซองร้องท่อนสุดท้ายในห้องบันทึกเสียงจบ เธอก็ค่อยๆ เลื่อนมือออกจากหูฟัง พลางมองชองอินอูที่อยู่ด้านนอกด้วยความประหม่า

ชองอินอูกดปุ่มอินเตอร์คอม "ขอลองอีกรอบ"

สีหน้าของพัคอึนซองชะงักค้างไปชั่วขณะ

"การเปลี่ยนช่องเสียงตรงท่อนฮุคนั่นเธอตั้งใจดีไซน์ไว้หรือว่าด้นสดน่ะ"

"…ด้นสดค่ะ"

"โอเค" ชองอินอูเปิดแทร็กว่างขึ้นมาใหม่อีกครั้ง "งั้นมาร้องตามฟีลลิ่งอีกรอบ ไม่ต้องพยายามทำให้เหมือนรอบแรก ปล่อยให้มันลื่นไหลไปตามธรรมชาติเลย"

รอบที่สองมั่นคงยิ่งกว่ารอบแรกเสียอีก พัคอึนซองจับเทคนิคการเปลี่ยนช่องเสียงที่ด้นสดเมื่อครู่ให้อยู่หมัด ทั้งยังเพิ่มลูกเล่นใหม่เข้าไป การรูดเสียงครึ่งเสียงท้ายท่อนเปล่งออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ คราวนี้ชองอินอูไม่ขัดจังหวะเลยแม้แต่น้อยและตั้งใจฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

"ใช้ได้แล้ว" เขากดปุ่มอินเตอร์คอม "ออกมาเถอะ"

พัคอึนซองผลักประตูเดินออกมา มีเหงื่อผุดซึมบางๆ เต็มหน้าผาก

เธอทิ้งตัวลงนั่งข้างเผยเซี่ยอันแล้วกระซิบถามด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เป็นไงบ้าง"

"เป๊ะมาก"

"จริงเหรอ"

"ถ้าโกหกยอมเป็นหมาเลย"

พัคอึนซองทิ้งตัวพิงโซฟาจมดิ่งแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด

ชาชินอูยืดตัวขึ้นจากที่วางแขนของโซฟาแล้วยกนิ้วโป้งให้ พัคอึนซองยกแก้วกาแฟขึ้นมาบังหน้า ใบหูแดงก่ำจนแทบจะจุดบุหรี่ติดได้อยู่แล้ว

"เอาละ" ชองอินอูเซฟแทร็กแล้วหันไปมองชาชินอูกับเผยเซี่ยอัน "สำหรับเพลงประกอบหลัก 'Stay With Me' เรามาลองท่อนฮุคกันก่อนเพื่อหาจุดสมดุลของทั้งสองไลน์ ส่วนท่อนเวิร์สค่อยมาคุยกันหลังจากเคาะคีย์ได้แล้ว"

ชาชินอูลุกขึ้นยืน วางดินสอลงบนเอกสารข้อเสนอ "ไปกันเถอะ"

เผยเซี่ยอันลุกขึ้นเช่นกัน ทั้งสองคนเดินตามกันเข้าไปในห้องบันทึกเสียง

ชาชินอูเหลือบมองตำแหน่งไมโครโฟนแล้วชี้ไปที่ตัวตรงกลาง "ใช้ตัวนี้สิ คอนเดนเซอร์ไมค์ตัวกลางมีความไวสูง เสียงลมหายใจของเธอจะถูกบันทึกได้ชัดเจนมาก"

"งั้นเปลี่ยนเป็นตัวอื่นดีไหมคะ"

"ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก จุดหายใจของเธอลงตรงจังหวะพอดี ยิ่งดึงความรู้สึกใกล้เข้ามาจะยิ่งได้อารมณ์ลมหายใจที่ดีกว่า"

เผยเซี่ยอันยืนประจำตำแหน่งหน้าไมโครโฟนตัวกลาง

ชองอินอูเปิดแทร็กดนตรีประกอบ นิ้วของเขาแตะค้างอยู่เหนือเฟเดอร์

"ในท่อนฮุค เซี่ยอันเปิดนำก่อน แล้วท่อนแร็ปของชาชินอูจะแทรกเข้ามาในจังหวะที่สาม ลองดูกันสักนิดก่อนเพื่อจับความรู้สึกนะ"

เผยเซี่ยอันสวมหูฟังแล้วพยักหน้าให้คนด้านนอก

เธอรู้จักเพลงนี้ดีเป็นอย่างยิ่ง ทุกๆ ฤดูหนาว เพลงนี้จะกลับมาละลายใจผู้คนเสมอ

หลังจากท่อนแรกจบลง พอถึงจังหวะที่สามของท่อนที่สอง ท่อนแร็ปของชาชินอูก็แทรกเข้ามา

น้ำเสียงของเขาอยู่ต่ำกว่าเสียงร้องของเธอ ไม่ได้แย่งซีนหรือข่มทับ แต่ละพยางค์สอดรับลงในช่องว่างของดนตรีประกอบอย่างแม่นยำ จุดประสานของทั้งสองไลน์ลงล็อกเข้ากับสองห้องเพลงที่เธอเว้นจังหวะไว้ก่อนหน้านี้พอดี

พอถึงท่อนสุดท้ายของท่อนฮุค เสียงของพวกเขาทั้งสองก็หยุดลงพร้อมกัน

เสียงของชองอินอูดังผ่านหูฟัง "หยุดแป๊บหนึ่ง"

เผยเซี่ยอันถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วมองออกไปนอกกระจก ชองอินอูกำลังมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่สื่อชัดเจนว่า 'ไม่เข้าใจเลยจริงๆ'

"พวกเธอสองคนไม่เคยร่วมงานกันมาก่อนจริงๆ เหรอเนี่ย"

"ไม่เคยค่ะ/ไม่เคยครับ" เผยเซี่ยอันและชาชินอูตอบแทบจะพร้อมกัน

"โอเค" ชองอินอูเปิดแทร็กดนตรีประกอบใหม่อีกครั้ง "งั้นเรามาลองร้องทั้งเพลงตั้งแต่เวิร์สแรกกันเลย"

ในช่วงกลางของท่อนแร็ป ชาชินอูอิมโพรไวส์สดแทรกเข้ามา และเผยเซี่ยอันก็รับช่วงต่อจากเขาในท่อนถัดไปได้อย่างเหมาะเจาะ เสียงของทั้งสองเหลื่อมซ้อนกันอยู่สองจังหวะ ราวกับเชือกสองเส้นที่ถูกผูกเป็นปมด้วยมือคู่เดียวกัน

เมื่อกลับออกมาที่ห้องควบคุม ชองอินอูเปิดเวอร์ชันที่เพิ่งอัดไปทีละท่อนให้ทั้งสองคนฟัง

ชาชินอูยืนพิงมิกซิ่งคอนโซลแล้วใช้ดินสอจดจุดที่ต้องปรับแก้ลงบนที่ว่างของเอกสาร ทั้งจุดหายใจ ความยาวของหางเสียง และสัดส่วนเสียงประสาน

ลายมือของเขาหวัดมาก แต่จุดแก้ไขแต่ละจุดกลับระบุไทม์โค้ดไว้อย่างแม่นยำระดับวินาที

"ส่วนเรื่องการบันทึกเสียงจริง…" ชองอินอูกล่าว พลางเปิดปฏิทินดูขณะจัดเอกสารโครงการ "ซีรีส์จะออกอากาศช่วงครึ่งปีหลัง ตามรอบการผลิตของ JTBC มาสเตอร์เทปเพลง OST จะต้องส่งมอบอย่างช้าที่สุดภายในสิ้นเดือนมีนาคม การบันทึกเสียงจริงจึงกำหนดไว้ช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ พวกคุณคิวว่างตรงกันไหม"

ชาชินอูครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ตารางงานช่วงต้นปีไม่มีปัญหาครับ"

เผยเซี่ยอันหันกลับไปมองชเวมีซุก ซึ่งกำลังเช็กตารางงานในโทรศัพท์ "หลังงาน MAMA มีคิวว่างค่ะ"

"งั้นก็ตกลงตามนี้ การบันทึกเสียงอย่างเป็นทางการจะเริ่มช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ เดี๋ยวผมจะแจ้งเวลาที่แน่นอนล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์" ชองอินอูปิดสมุดบันทึก

ชาชินอูวางดินสอกลับลงบนโต๊ะ ยกแก้วกาแฟที่เย็นชืดสนิทขึ้นมาจิบหนึ่งอึก เขาขมวดคิ้ว จากนั้นก็หันไปหาเผยเซี่ยอัน

"จะว่าไป เธอเคยฟังเพลงของฉันบ้างไหม"

เผยเซี่ยอันชะงักไปครู่หนึ่ง "ยังเลยค่ะ…"

ชาชินอูเลิกคิ้วขึ้น

เผยเซี่ยอันรีบเสริมทันควัน "แต่ฉันเคยดูซีรีส์ที่คุณเล่นนะคะ"

"เรื่องไหนล่ะ"

"The Ninth Hospital ค่ะ…"

สิ่งที่เผยเซี่ยอันไม่กล้าสารภาพก็คือ เธอเพิ่งดูไปได้แค่สองตอนเท่านั้น แค่เวลาซ้อมยังแทบไม่พอ นับประสาอะไรกับการเจียดเวลาไปนั่งดูซีรีส์

ชองอินอูส่งเสียง "ว้าว!" ออกมาอย่างมีเลศนัยจากด้านข้าง

สำหรับนักร้องระดับท็อปที่คร่ำหวอดในวงการมานานถึงสิบสองปี และทุกอัลบั้มกวาดอันดับหนึ่งบนชาร์ต การได้ยินผู้ร่วมงานเอ่ยปากว่า "ยังไม่เคยฟังเพลงของคุณเลยค่ะ" คงเป็นประสบการณ์ที่ทั้งชีวิตนี้แทบหาไม่ได้

"สรุปก็คือเรากำลังจะได้ร่วมงานกัน" น้ำเสียงของชาชินอูเรียบสงบเป็นพิเศษ "แต่เธอยังไม่เคยฟังเพลงของฉันสักเพลง แถมซีรีส์ก็เคยดูอยู่เรื่องเดียวเนี่ยนะ?"

เผยเซี่ยอันไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงระบบจิ๊ปากขึ้นมาอีกหน

โชคดีที่ชาชินอูไม่ได้ต้อนให้เธอลำบากใจนานเกินไป เขาเป็นคนคุยง่ายอย่างที่พูดไว้จริงๆ "กลับไปลองฟังเพลงของฉันดูนะ อีกเดี๋ยวเราต้องร่วมงานกันแล้ว อย่างน้อยเธอก็ควรรู้เรนจ์เสียงของฉันไว้บ้าง"

เผยเซี่ยอันรวบรวมความกล้าถามออกไป "มีเพลงไหนแนะนำไหมคะ"

ก่อนที่ชาชินอูจะได้ทันตอบ พัคอึนซองก็โพล่งขึ้นมาทันที "Night Flight ค่ะ!"

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดปากพูดตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาในห้อง ทุกสายตาจึงหันขวับไปมองเธอเป็นตาเดียว

ความกล้าที่จู่ๆ ก็พุ่งขึ้นมามลายหายวับไปในเวลาเพียงสองวินาที เธอรีบหดคอลงพลางอ้อมแอ้มด้วยเสียงที่เบาลง "เพลงนั้นเพราะมากเลยค่ะ"

ชาชินอูพยักหน้าอย่างจริงจัง "Night Flight เพราะมากจริงๆ นั่นแหละ"

พัคอึนซองดูเหมือนจะได้รับการยอมรับครั้งยิ่งใหญ่ เธอจึงยืดหลังตรง ความกล้าเริ่มไหลกลับคืนมา "รุ่นพี่คะ ฉันเป็นแฟนคลับของคุณค่ะ…"

ชาชินอูมองเธอแล้วพูดว่า "ฉันรู้อยู่แล้ว"

รู้อยู่แล้วงั้นเหรอ?

"ตั้งแต่เดินเข้ามา เธอยังแทบไม่ได้กะพริบตาเลย" ชาชินอูบอก "คนประเภทนี้ปกติมีอยู่แค่สองแบบ ถ้าไม่ตามมาแก้แค้น ก็มาเจอไอดอลของตัวเองนั่นแหละ"

เผยเซี่ยอันแทบจะกลั้นขำไม่อยู่

พัคอึนซองเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก "คือว่า… ฉันขอถามอะไรสักข้อได้ไหมคะ"

"ถามมาสิ"

"เมื่อไหร่คุณจะจัดทัวร์คอนเสิร์ตเหรอคะ ฉันรอมาตั้งแต่ตอนยังเรียนอยู่ จนกระทั่งเดบิวต์แล้วก็ยังไม่ได้ไปดูเลยค่ะ"

"กำลังเตรียมการอยู่ น่าจะเป็นปีหน้านะ"

พัคอึนซองหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันที เปิดแอปพลิเคชันโน้ต แล้วพิมพ์จดลงไปด้วยท่าทีขึงขังจริงจัง

ชาชินอูรู้สึกขบขัน "แฟนคลับตัวจริงเลยนี่?"

เผยเซี่ยอันอดไม่ได้ที่จะช่วยคอนเฟิร์ม "จริงแท้แน่นอนค่ะ เหนือเตียงเธอยังแขวนโปสเตอร์ของคุณอยู่เลย!"

พัคอึนซองอยากจะทุบเธอแทบแย่แต่ก็ไม่กล้า ทำได้เพียงส่งค้อนตาเขียวใส่

ชาชินอูหัวเราะพลางพูดว่า "งั้นถ้าเริ่มทัวร์เมื่อไหร่ ฉันจะให้บัตรเธอใบหนึ่งนะ อย่าลืมไปดูล่ะ"

พัคอึนซองพึมพำออกมาราวกับกำลังละเมอ "จริงเหรอคะ…"