บทที่ 85 ไอดอลที่สมบูรณ์แบบต้องเล่นเครื่องดนตรีเป็นด้วย

ชเวมีซุกลุกขึ้นจากมุมห้องแล้วเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ "ได้เวลาแล้วล่ะ คืนนี้พวกเรามีซ้อมต่อนะ"

เผยเซี่ยอันลุกขึ้นยืนพลางดึงชายเสื้อที่ยับยู่ยี่เพราะนั่งนานเกินไปให้เข้าที่

ชาชินอูก็ลุกขึ้นเช่นกัน เขาหยิบเสื้อแจ็กเก็ตเชิ้ตที่พาดไว้บนพนักเก้าอี้ขึ้นมาพาดไว้บนท่อนแขน

"วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ" เขาเอ่ยกับเผยเซี่ยอัน ก่อนจะหันไปมองพัคอึนซอง "เธอด้วยเหมือนกัน ร้องเพลงประกอบได้ดีมาก ถ้าตอนอัดเสียงจริงยังรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่!" พัคอึนซองค้อมศีรษะ

"เรียกโอปป้าเถอะ"

"…ขอบคุณค่ะ โอปป้า"

เผยเซี่ยอันรู้สึกว่าถ้าขืนปล่อยให้พัคอึนซองพูดต่อไป ยัยนั่นคงได้เขินจนมุดดินหนีตรงนี้แน่ จึงรีบดึงตัวเธอออกไปทันที

พัคอึนซองเพิ่งจะได้สติกลับมาก็ตอนที่เดินพ้นจากลานจอดรถแล้ว

"เมื่อกี้ชินอูโอปป้าบอกว่าจะให้บัตรฉันจริงๆ เหรอ"

เผยเซี่ยอันแกล้งแหย่ "เปล่าสักหน่อย เขาบอกว่าจะให้ฉันต่างหาก"

"โอปป้าพูดชัดเจนเลยนะว่าให้ฉัน!"

"ทีตอนนี้ละเรียกโอปป้าคล่องเชียวนะ เมื่อกี้ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ"

"นี่! อยากตายเหรอไง"

ทั้งสองหยอกล้อเอะอะกันอยู่ที่เบาะหลัง ชเวมีซุกเหลือบมองกระจกมองหลังแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

เมื่อกลับมาถึงบริษัท นอกจากเพื่อนร่วมวงทั้งสามคนแล้ว ยังมีนักออกแบบท่าเต้นมืออาชีพที่ควอนแทโฮเพิ่งจ้างมาทำหน้าที่เป็นผู้วางแผนสเตจสำหรับงานนี้โดยเฉพาะ

เดิมทีโชว์บนเวทีกำหนดไว้เพียงสามนาที ทว่าคณะผู้จัดงานกลับติดต่อควอนแทโฮมาอย่างกะทันหันเพื่อถามว่าสามารถขยายเวลาเป็นแปดนาทีได้หรือไม่

เหตุผลก็คือ ในการโหวตสเตจของศิลปินหน้าใหม่ที่น่าจับตามองที่สุดของปีนี้ DUAL คว้าอันดับหนึ่งด้วยคะแนนทิ้งห่างอย่างขาดลอย

ควอนแทโฮย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ จึงต้องรีบจ้างครูมืออาชีพเข้ามาอย่างเร่งด่วน

ไวท์บอร์ดในห้องประชุมเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตแปะอยู่ทั่ว

เผยเซี่ยอันลองนับดู พบว่ามีทั้งหมดถึงยี่สิบสามแผ่น แต่ละแผ่นมีลูกศรและเครื่องหมายกำหนดตำแหน่งหลากสีวาดเอาไว้ อีกทั้งตรงมุมกระดานยังมีผังของโอซาก้าโดมแปะอยู่ด้วย

นักออกแบบท่าเต้นคนนี้ชื่อว่าอีดายอง ว่ากันว่าเธอเคยออกแบบท่าเต้นให้วงระดับท็อปมาแล้วหลายวงสำหรับการแสดงปลายปี ประวัติการทำงานจัดว่ายอดเยี่ยมมาก

เธอใช้พอยเตอร์เลเซอร์วาดวงกลมบนจอโปรเจกเตอร์ "ช่วงเปิดตัวจะเป็นการเดี่ยวเปียโนของคุณเซี่ยอันซี เป็นเวอร์ชันดัดแปลงท่อนอินโทรของ 'Fate' โดยจะเล่นช้ากว่าต้นฉบับหนึ่งจังหวะ หลังจากเดี่ยวเปียโนไปได้สามสิบวินาที เสียงคีย์จะค่อยๆ เบาลง พร้อมกับแสงไฟที่กระจายออกจากตำแหน่งเปียโนไปทั่วทั้งฮอลล์ จากนั้นอีกสี่คนที่เหลือจะเดินขึ้นมาบนเวทีจากทิศทางที่ต่างกัน"

เมดเลย์ A: "Red Flavor" รีมิกซ์ ท่อนฮุกปรับดนตรีรองหลังเป็นเครื่องสายอิเล็กทรอนิกส์

แดนซ์เบรก: โซโล่แดนซ์ของคังฮานา ความยาว 45 วินาที ด้วยการเรียบเรียงดนตรีใหม่ทั้งหมด

เมดเลย์ B: "Party" (เวอร์ชันร็อก)

ช่วงจบ: จัดแถวรูปดาวห้าแฉก แสงไฟรวมจุด ทุกคนหันหน้าเข้าหากล้องหลัก

ฮันจียุนกำลังจดบางอย่างลงในสมุดอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สายตาของเผยเซี่ยอันจับจ้องอยู่ที่บรรทัดแรก "เดี่ยวเปียโน"

อีดายองสังเกตเห็นสายตาของเธอ "ตรงเปียโนมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"

เผยเซี่ยอันกำลังจะตอบตามตรงว่าเธอเล่นเปียโนไม่เป็น

"อย่าบอกนะว่าทำไม่ได้!"

เสียงของระบบดังขึ้นอย่างเฉียบขาดในหัว

เผยเซี่ยอันหุบปากฉับทันที

"เธอคือไอดอลที่สมบูรณ์แบบ เพราะฉะนั้นต้องเล่นเครื่องดนตรีเป็นด้วย ถ้าเล่นไม่เป็นฉันสอนให้ได้ เธอฝึกในมิติเสมือนจริงได้ เหมือนกับตอนที่ซ้อมเต้นนั่นแหละ เวลาหนึ่งชั่วโมงในโลกจริงเทียบเท่ากับสิบชั่วโมงในมิติเสมือนจริง ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งหลายสัปดาห์กว่าจะถึงงาน MAMA เวลาเหลือเฟือถมเถไป"

เผยเซี่ยอันแอบกัดฟันกรอดในใจ "แล้วทำไมก่อนหน้านี้ไม่บอกล่ะว่าจะมีบทเรียนเครื่องดนตรีด้วยน่ะ!"

"เธอก็ไม่ได้ถามนี่นา แต่บอกตอนนี้ก็ยังไม่สาย ยังไงเธอก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว คิดดูสิ MAMA ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก แล้วเธอก็นั่งเล่นเปียโนอยู่ตรงใจกลางโอซาก้าโดม นี่คือท่อนคิลเลอร์พาร์ตที่ไอดอลมากมายใฝ่ฝันเลยนะ แล้วเธอกำลังจะบอกฉันว่าไม่อยากได้เนี่ยนะ"

เผยเซี่ยอันเงียบไป แน่นอนว่าเธออยากได้อยู่แล้ว

"คุณเซี่ยอันซี?" อีดายองเรียกเธออีกครั้ง

เผยเซี่ยอันฝืนยิ้มแล้วตอบว่า "ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันเล่นได้"

อีดายองตอบ "โอเค" ก่อนจะเลื่อนพอยเตอร์เลเซอร์ไปยังบรรทัดถัดไป แล้วเริ่มอธิบายท่าเต้นช่วงแดนซ์เบรกของคังฮานา

พวกเธอย้ายไปที่ห้องซ้อม อีดายองเปิดลำโพง และเพลง "Red Flavor" เวอร์ชันรีมิกซ์ก็ดังกระหึ่มออกมา

ไลน์เบสถูกเขียนขึ้นใหม่ จังหวะกลองเร็วขึ้นเป็นสองเท่าของต้นฉบับ และมีการเพิ่มเลเยอร์เครื่องสายอิเล็กทรอนิกส์เข้าไปในท่อนฮุก

"ทุกคน ซ้อมบล็อกกิ้งกันก่อน"

การซ้อมดำเนินไปนานถึงสี่ชั่วโมง

การจัดตำแหน่งของฮันจียุนถูกอีดายองปรับแก้ถึงสามครั้ง

เธอต้องเคลื่อนตัวจากฝั่งขวาของเวทีไปยังตำแหน่งด้านหลังเยื้องไปทางซ้ายภายในสี่จังหวะก่อนที่ท่อนโซโล่ของคังฮานาจะจบลง ซึ่งเป็นระยะทางวิ่งถึงเจ็ดเมตร

เมื่อเธอวิ่งรอบที่สามเสร็จ คังฮานาก็ส่งขวดน้ำให้พลางขยับปากบอกแบบไม่มีเสียง "เธอวิ่งเร็วไปหน่อย"

ทิศทางถูกต้องแล้ว แต่จังหวะเร็วเกินไป ต้องรอจนกว่าท่าที่สามจะนิ่งก่อนแล้วค่อยเริ่มขยับ

ฮันจียุนพยักหน้าพลางหอบหายใจ รับน้ำมาจิบหนึ่งอึก จากนั้นก็ขีดเส้นยืนยันการเคลื่อนไหวลงในสมุดบันทึกอีกเส้น

ในสมุดบันทึกของเธอเต็มไปด้วยพิกัดตำแหน่ง ซึ่งแสดงจุดที่แน่นอนของแต่ละคนในทุกๆ จังหวะ ละเอียดถึงขั้นตารางไฟ LED บนพื้นเวที

คืนนั้น เผยเซี่ยอันฝึกเปียโนในมิติเสมือนจริงเป็นครั้งแรก

แกรนด์เปียโนสีดำขลับ ผิวมันวาวจนสะท้อนเงาได้เหมือนกระจก ปรากฏขึ้นในมิตินั้น

ระบบไม่ได้เอ่ยปาก แต่กางตารางบทเรียนอันแน่นขนัดขึ้นมาในความว่างเปล่าแทน ตั้งแต่วิธีวางนิ้วขั้นพื้นฐาน การฝึกสเกล คอร์ดโปรเกรสชัน ไปจนถึงการบรรเลงบทเพลง โดยในช่องบทเพลงเป้าหมายระบุไว้ว่า: เพลง "Fate" ท่อนอินโทรเวอร์ชันเรียบเรียงช้า ปรับลดคีย์และให้โทนเสียงมืดหม่นลง

เผยเซี่ยอันนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนและวางนิ้วลงบนคีย์สีขาว

"เอาจริงเหรอเนี่ย"

"คิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง เริ่มจากสเกล C เมเจอร์ก่อน มือขวาก่อน เริ่มที่ตัวโด"

เผยเซี่ยอันส่งเสียงโอดครวญออกมา แล้วจำใจกดคีย์เปียโนตัวแรก

โชคดีที่บัฟความงามระดับเทพธิดาของระบบครอบคลุมไปทั่วทั้งร่าง นิ้วมือของเธอจึงเรียวยาว เหมาะสำหรับการเล่นเปียโนเป็นอย่างยิ่ง

ในวันที่สิบห้าของการซ้อม ควอนแทโฮแวะมาดูการซ้อมด้วยตัวเอง

ตั้งแต่การบรรเลงเปียโนเปิดตัวไปจนถึงฟอร์เมชันจบ การแสดงความยาวแปดนาทีเต็มดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้รอยต่อ

หลังจากนั้น เขาถือเอกสารข้อเสนอที่ยับเยินผ่านการเปิดอ่านมานับครั้งไม่ถ้วนไว้ในมือแล้วนิ่งเงียบไปนาน

อีดายองอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ท่านประธานควอนคะ มีตรงไหนที่ต้องปรับแก้อีกไหมคะ"

"ไม่ล่ะ" ควอนแทโฮปิดเอกสารข้อเสนอ ชำเลืองมองเด็กสาวทั้งห้าคนผ่านเลนส์แว่น และรอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

คืนก่อนออกเดินทางไปโอซาก้า เผยเซี่ยอันเล่นท่อนอินโทรแบบช้าของเพลง "Fate" ในมิติเสมือนจริงอีกรอบ

หากฝึกเพลงเดียวนี้ซ้ำไปซ้ำมานับร้อยชั่วโมง ต่อให้เป็นคนที่หัวทื่อที่สุดก็คงเล่นเป็นได้แล้ว

หลังจากฟังจบ ระบบก็ให้การประเมินว่า "พอฟังได้"

พอได้ยินแบบนี้ เผยเซี่ยอันก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมา ด้วยนิสัยของระบบแล้ว ถ้ามันบอกว่าพอฟังได้ ก็แปลว่าเอาออกไปโชว์ได้ไม่อายใครแน่นอน

แม้จะยังห่างไกลจากคำว่าสะกดอารมณ์คนดูได้อย่างแท้จริง แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เธอต้องขายหน้าต่อหน้าคนนับหมื่น

เผยเซี่ยอันขยับดัดนิ้วมือแล้วออกจากมิติเสมือนจริง

ในห้องนั่งเล่นของหอพัก ซากิกำลังจัดกระเป๋าเดินทางอยู่

เธอวางของเรียงเป็นแถวไว้บนพรม ทั้งครีมทาหน้าสำหรับคุณแม่ ชาโสมสำหรับคุณพ่อ…

เผยเซี่ยอันเดินเข้าไปช่วยกดมุมกระเป๋าเดินทางที่โป่งนูนขึ้นมาให้

ซากิรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ตบฝากระเป๋าเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ

เผยเซี่ยอันเอ่ยถาม "พร้อมแล้วเหรอ"

"เรียบร้อยทุกอย่างแล้ว ฉันจะได้กลับบ้านแล้ว!"