บทที่ 86 ฝากซากิด้วยนะ

เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินคันไซ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูสนามบิน ซากิก็สูดอากาศแห่งบ้านเกิดเข้าเต็มปอด

พัคอึนซองทำตามบ้างพลางสูดหายใจเข้าฟอดใหญ่ "ไม่เห็นจะรู้สึกต่างตรงไหนเลย"

"พี่ไม่เข้าใจหรอก มันมีกลิ่นเค็มชัดๆ เลยนะ"

เผยเซี่ยอันลากกระเป๋าเดินทางตามเข้ามาแล้วช่วยอธิบาย "สนามบินคันไซสร้างจากการถมทะเล มันก็ต้องมีไอเค็มอยู่แล้วล่ะ"

"แล้วรถล่ะ" คังฮานาเข็นรถสัมภาระที่มีกระเป๋าเดินทางของทุกคนวางซ้อนกันอยู่เข้ามาถาม

"คุณพ่อให้คนมารับน่ะค่ะ" ซากิเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองไปทางลานจอดรถ "พ่อบอกว่าปลีกตัวออกจากร้านไม่ได้ เลยวานให้คุณลุงร้านขายปลาข้างบ้านขับรถมารับแทน"

"ร้านขายปลาข้างบ้านเหรอ"

"ใช่ค่ะ ร้านของพ่ออยู่ในตรอกแถวมินามิโมริโช ข้างๆ มีคุณลุงเปิดร้านขายปลาสดมาสามสิบปีแล้ว ตอนเด็กๆ พอเลิกเรียน ฉันต้องแวะไปดูปลาไหลในตู้ที่ร้านลุงก่อน แล้วค่อยกลับไปช่วยพ่อจัดโต๊ะอาหาร"

บริเวณลานจอดรถ ชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็กเกตทำงานสีกรมท่ายืนอยู่ข้างรถมินิแวนโตโยต้ารุ่นเก่า พอเห็นซากิ เขาก็โบกไม้โบกมือพลางตะโกนทักทายเป็นสำเนียงโอซาก้า

ซากิวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา แล้วเริ่มรัวภาษาถิ่นโอซาก้าคุยกับอีกฝ่ายทันที

ภาษาญี่ปุ่นของเผยเซี่ยอันไม่ได้ดีอะไรนัก จำได้แค่ไม่กี่คำจากอนิเมะในชาติก่อน แต่เมื่อดูจากสปีดการพูดและท่าทางของซากิแล้ว คงประมาณว่า "ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อ้วนขึ้นอีกแล้วนะเรา" ส่วนซากิตอบกลับไปว่า "ไม่ได้อ้วนสักหน่อย ลุงนั่นแหละหัวล้านขึ้นตั้งเยอะ"

"นี่ลุงทานากะจากร้านปลาข้างบ้านค่ะ" ซากิหันมาแนะนำให้เพื่อนร่วมวงรู้จัก "ลุงบอกว่าพวกพี่ตัวจริงสวยกว่าในทีวีอีกนะ"

"สวัสดีค่ะ คุณลุงทานากะ!" สมาชิกทั้งสี่คนโค้งทักทายพร้อมกันด้วยภาษาญี่ปุ่นกระท่อนกระแท่น

ทานากะยิ้มกว้างจนเห็นฟันปลอม ก่อนจะช่วยพวกเธอยกกระเป๋าเดินทางขึ้นท้ายรถทีละใบ

รถแล่นออกจากสนามบิน ลัดเลาะไปตามแนวชายฝั่งครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเลี้ยวเข้าสู่ตัวเมือง

ถนนหนทางในโอซาก้าแคบกว่าโซล ตามเสาไฟฟ้ามีป้ายผ้าสีสดใสโปรโมตงานลดราคาส่งท้ายปีเก่าแขวนอยู่ ประตูอัตโนมัติของร้านสะดวกซื้อเปิดแล้วปิด เผยให้เห็นแสงไฟสีส้มอบอุ่นสาดส่องออกมาเป็นระยะ

ซากินั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับ คอยบอกทางให้ลุงทานากะ ทั้งที่ลุงแกขับรถแถวนี้มาสามสิบปีจนหลับตาขับยังได้ แต่เธอก็ยังอยากจะบอกอยู่ดี

"ข้างหน้าเลี้ยวขวานะคะ พอพ้นที่ทำการไปรษณีย์ก็ถึงแล้ว"

"รู้แล้วน่า"

"หนูกลัวลุงลืมนี่"

"ลุงวิ่งถนนเส้นนี้ทุกวัน ต่อให้ลืมหน้าพ่อแก ลุงก็ไม่มีวันลืมทางหรอก"

รถจอดสนิทลงหน้าร้านแห่งหนึ่งซึ่งมีผ้าม่านโนเรนสกรีนตัวอักษร "味处さき" แขวนไว้ ตัวร้านกะทัดรัด ประตูบานเลื่อนไม้ขัดจนขึ้นเงาตามกาลเวลา

ซากิเปิดประตูรถแล้วพุ่งตรงไปที่หน้าร้านโดยไม่รอเพื่อนร่วมวง พลางตะโกนลั่น "คุณพ่อคะ!"

ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออกจากด้านใน พ่อของซากิยืนอยู่ตรงนั้น บนหัวโพกผ้าขนหนูไว้ ผืนผ้ากันเปื้อนยังมีเกล็ดปลาที่เพิ่งขอดเสร็จติดอยู่ เขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด ไหล่กว้าง และมีฝ่ามือหนาใหญ่ราวกับเขียงสองแผ่น

ปฏิกิริยาแรกเมื่อได้เจอหน้าซากิ ไม่ใช่การโผเข้ากอดหรือหลั่งน้ำตา แต่กลับเป็นการถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วกวาดสายตามองสำรวจลูกสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ผอมลงนะ" เขาเอ่ยด้วยสำเนียงคันไซเหน่อสนิท

ซากิเกิดความรู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอเบะปากแล้วบ่นอุบ "ก็ใช่น่ะสิคะ หนูผอมลงไปตั้งเยอะแน่ะ"

ใจจริงอยากจะกอดพ่อแล้วออดอ้อนให้หายคิดถึง แต่พอหันไปเห็นเพื่อนร่วมวงยืนมองอยู่ข้างหลัง จึงได้แต่ขยับตัวหลบไปด้านข้างแล้วพูดว่า "หนูพาเพื่อนๆ ในวงมาด้วยค่ะ"

สมาชิกทั้งสี่คนของ DUAL ยืนอยู่ใต้ผ้าม่านโนเรนแล้วค้อมตัวลงพร้อมเพรียงกัน

ฮันจียุนเอ่ย "โอจามะชิมัส" ด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ท่องจำแบบเร่งด่วนมาตลอดสองสามวันก่อน ซึ่งมีความหมายว่า "ขอรบกวนด้วยนะคะ"

สำเนียงของเธอยังไม่เป๊ะนัก พอแม่ของซากิที่อยู่ด้านในได้ยินเข้า ก็ยกผ้ากันเปื้อนขึ้นมาปิดปากหัวเราะเบาๆ

วันนี้ที่ร้านแขวนป้าย "อยู่ระหว่างเตรียมการ" เก้าอี้หน้าบาร์ทั้งแปดตัวถูกดันไปชิดผนัง แล้วนำโต๊ะสองตัวมาต่อกันตรงกลาง บนโต๊ะจัดวางอาหารไว้เจ็ดแปดอย่างแล้ว มีทั้งปลาซาบะย่าง ไก่ทอดคาราอาเกะ สลัดเต้าหู้ มะเขือม่วงตุ๋น และโอเด้งชามโต

แม่ของซากิยังคงยกกับข้าวออกมาเสิร์ฟไม่ขาดสาย

"นี่มันเยอะเกินไปแล้วนะ" ชเวมีซุกกวาดตามองอาหารบนโต๊ะ สัญชาตญาณการทำงานสั่งให้สมองเริ่มดีดลูกคิดคำนวณแคลอรีอย่างรวดเร็ว

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากบ่น แม่ของซากิก็ยกเกี๊ยวซ่าทอดมาวางตรงหน้าเธอ พร้อมเอ่ยด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงแปร่งๆ ว่า "เหนื่อยแย่เลยนะคะ" เคล้าด้วยรอยยิ้มจริงใจอย่างที่สุด

ชเวมีซุกเหลือบมองแผ่นหลังของพ่อซากิที่กำลังสะบัดกระทะไฟลุกอยู่ในครัว สลับกับแม่ของซากิที่คอยคีบอาหารให้พัคอึนซอง แล้วจำต้องกลืนคำเตือนที่ว่า "กินเยอะเดี๋ยวหน้าจะบวมนะ" กลับลงคอไปเงียบๆ

"มื้อนี้มื้อเดียวนะ" เธอกระซิบบอกเผยเซี่ยอัน

"พี่พูดว่ามื้อสุดท้ายแบบนี้มาตั้งกี่รอบแล้ว"

"ครั้งก่อนๆ ไม่นับสิ"

พ่อของซากิโผล่หน้าออกมาจากครัวแล้วส่งเสียงคุยกับซากิ

ซากิหันกลับมาแปลให้ฟัง "พ่อถามว่าอยากกินหอยเม่นไหม เพิ่งมาส่งสดๆ เมื่อเช้านี้เอง"

"กินค่ะ!" เผยเซี่ยอันกับพัคอึนซองยกมือขึ้นพร้อมกันทันควัน

แม่ของซากินั่งลงข้างๆ ฮันจียุน พลางคอยตักข้าวเติมให้ไม่หยุด ฮันจียุนบอกว่า "พอแล้วค่ะ" ไปตั้งสามรอบ ทว่าพอข้าวพร่องไปเกือบหมดทีไร ชามใบเดิมก็ถูกพูนจนล้นขึ้นมาใหม่ทุกที

คังฮานานั่งกินเงียบๆ อยู่ข้างๆ โดยที่ตะเกียบในมือไม่หยุดขยับเลยสักวินาทีเดียว

เผยเซี่ยอันกำลังสื่อสารกับพ่อของซากิด้วยคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นง่ายๆ ผสมภาษากาย อีกฝ่ายชี้ไปที่ปลาย่างพลางยกนิ้วโป้งให้ แปลว่า "อันนี้อร่อยนะ" เผยเซี่ยอันจึงเลียนแบบท่าทางแล้วยกนิ้วโป้งให้อย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

"พ่อคะ อย่าบังคับให้เธอกินเยอะขนาดนั้นสิ" ซากิยกจานเทมปุระทอดใหม่ๆ ออกมาจากครัว "เธอเป็นโปรดิวเซอร์ของพวกเรานะ ถ้ากินอิ่มเกินไปจนสมองไม่แล่นจะทำยังไงล่ะ"

"โปรดิวเซอร์งั้นเหรอ" พ่อของซากิหยุดมือที่กำลังกลับอาหาร หันมาเพ่งมองเผยเซี่ยอันอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วจึงเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน

ซากิเจื้อยแจ้วคุยกับพ่อพักใหญ่ พอฟังจบ เขาก็เอ่ยคำว่า "สุโก้ยเนะ" ใส่เผยเซี่ยอันซ้ำๆ ถึงสามครั้ง

เผยเซี่ยอันเข้าใจความหมายจึงรีบก้มหัวปลกๆ พลางโบกไม้โบกมือปฏิเสธว่า "ไม่หรอกค่ะ ไม่ถึงขนาดนั้นเลย"

พ่อของซากิโบกมือกลับอย่างอารมณ์ดี แล้วยกซาชิมิอีกจานออกมาจากครัว

พอกินไปได้ครึ่งทาง ชเวมีซุกก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เธออิ่มจนแทบขยับตัวไม่ได้

เธอแอบกระตุกแขนเสื้อฮันจียุนเบาๆ เพื่อส่งสัญญาณ ฮันจียุนที่กำลังเคี้ยวไก่ทอดชิ้นที่สามซึ่งแม่ของซากิคีบยัดใส่จานจนแก้มตุ่ย ได้แต่ส่งสายตากลับมาเหมือนจะบอกว่า "หนูก็เอาตัวไม่รอดเหมือนกันค่ะ"

หลังมื้ออาหาร ซากิช่วยแม่เก็บโต๊ะ ฮันจียุนตั้งใจจะเข้าไปช่วยด้วย แต่แม่ของซากิกลับดันตัวเธอกลับไปนั่งที่เก้าอี้ ด้วยพละกำลังที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมาจากแม่บ้านร่างเล็กใส่ผ้ากันเปื้อน

คังฮานาไปสะดุดตากับผนังที่ติดรูปถ่ายวัยเด็กของซากิตรงมุมหนึ่งเข้า จึงกวักมือเรียกเพื่อนๆ ให้เข้ามามุง

หนึ่งในนั้นมีรูปซากิขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีโรงเรียนตอนอายุเจ็ดขวบ กำลังอ้าปากกว้าง แถมผมหน้าม้ายังแหว่งวิ่นเหมือนโดนหมาแทะ

พอซากิเดินออกมาจากครัวแล้วเห็นทุกคนรุมดูรูปนั้นอยู่ เธอก็กรีดร้องเสียงหลงแล้วพุ่งตัวเข้ามาหมายจะเอาตัวบังผนังไว้ทั้งแถบ ทว่าไม่ทันการเสียแล้ว พัคอึนซองถ่ายรูปนั้นเก็บไว้เรียบร้อย แถมยังตั้งเป็นรูปโปรไฟล์กลุ่มแชตทันทีทันใด

เผยเซี่ยอันก็ถ่ายเก็บไว้หลายรูป พลางคิดในใจว่าถ้าภาพเซ็ตนี้หลุดออกไปละก็ แฟนคลับของซากิคงโดนตกจนใจละลายกันเป็นแถบแน่ๆ

พ่อของซากิหยิบกล้องโพลารอยด์มาถ่ายภาพสมาชิกทั้งห้าคน แล้วนำไปแปะไว้บนผนัง

รับรองได้เลยว่าในอนาคตจะต้องมีแฟนๆ ตามรอยมาเช็กอินที่นี่กันจนร้านแตกแน่นอน

แม่ของซากิเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังฮันจียุนแล้วดึงแขนเสื้อเธอเบาๆ "จียุนซัง"

ฮันจียุนหันไปมอง เห็นแม่ของซากิกำลังถือสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าจอแอปแปลภาษาค้างไว้

เธอพิมพ์ภาษาญี่ปุ่นลงไปหนึ่งประโยค แปลออกมาเป็นภาษาเกาหลี แล้วยื่นหน้าจอให้ฮันจียุนดู

【ซากิอยู่ที่เกาหลี รบกวนช่วยดูแลเธอด้วยนะคะ】

ฮันจียุนมองข้อความบรรทัดนั้นแล้วเม้มปากเบาๆ

แม่ของซากิพิมพ์ข้อความลงไปอีก คราวนี้ยาวกว่าเดิม เธอใช้เวลากดพิมพ์เกือบครึ่งนาที นิ้วค่อยๆ เลื่อนไปบนหน้าจออย่างช้าๆ

ข้อความแปลปรากฏขึ้นว่า: 【เธอเป็นเด็กที่ไม่เก่งเรื่องแสดงความอ่อนแอเลยค่ะ เวลาเหนื่อยก็ไม่เคยปริปากบอกคนในครอบครัว คุณเป็นหัวหน้าวง รบกวนช่วยคอยดูแลเธอแทนแม่ด้วยนะคะ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ】

ฮันจียุนรับโทรศัพท์มา ลบกล่องข้อความที่แปลอัตโนมัติทิ้ง แล้วพิมพ์ภาษาเกาหลีให้แปลเป็นภาษาญี่ปุ่นกลับไปหนึ่งประโยค จากนั้นจึงส่งหน้าจอกลับไปให้ดู

【เธอเป็นน้องสาวที่ดีมากค่ะ พวกเราจะดูแลเธอเป็นอย่างดี คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ】