บทที่ 87 ไม่ได้เจอกันนาน

พื้นที่หลังเวทีของโอซาก้าโดมกว้างขวางกว่าที่เผยเซี่ยอันคิดไว้มาก

การจะเดินจากห้องพักศิลปินของ DUAL ไปยังพื้นที่ซ้อม ต้องผ่านทางเดินสามช่วง ประตูกันไฟสองบาน และพื้นที่ขนถ่ายสัมภาระที่เต็มไปด้วยกล่องเคสอุปกรณ์วางซ้อนกันเป็นพะเนิน ตลอดทางเดินเต็มไปด้วยป้ายบอกทางภาษาญี่ปุ่น เกาหลี และอังกฤษ แต่ป้ายทั้งหมดดูเหมือนจะชี้ไปในทิศทางเดียวกันอย่างน่าประหลาด

ซากิเดินนำอยู่หน้าสุด พลางแปลไปด้วยขณะกวาดตามองรอบๆ "เลี้ยวซ้ายไปห้องพักโซน A เลี้ยวขวาไปทางเข้าฝั่งตะวันออกของเวที… แปลกจัง ใครวาดแผนที่เนี่ย สัดส่วนเพี้ยนไปหมดเลย"

"เธอเป็นคนญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ" พัคอึนซองพึมพำจากด้านหลัง

"ฉันเป็นคนโอซาก้า ไม่ใช่คนโอซาก้าโดมย่ะ"

เผยเซี่ยอันเดินตามหลังฮันจียุนไปพลางมองสำรวจรอบตัวขณะก้าวเดิน

ทางเดินคลาคล่ำไปด้วยผู้คน บ้างก็แบกกล้อง บ้างก็สวมหูฟังเฮดเซ็ต บ้างก็เข็นราวแขวนเสื้อผ้า ทุกคนต่างสาวเท้าเดินกันอย่างเร่งรีบ

แต่ละประตูติดป้ายชื่อสีต่างกัน สีชมพูสำหรับเกิร์ลกรุ๊ปน้องใหม่ และสีฟ้าสำหรับบอยกรุ๊ป

เผยเซี่ยอันกวาดตามองจนครบ แต่เห็นป้ายชื่อสีชมพูเพียงสามป้ายเท่านั้น ได้แก่ DUAL, LUMINA และ PINKISH

"ทำไมไม่เห็นป้ายชื่อของ SWEETIE เลยล่ะ" เธอถามระบบในใจ

ระบบตอบกลับอย่างเฉื่อยชา "คงอยู่อีกชั้นล่ะมั้ง พวกนั้นแค่มีชื่อติดอันดับชาร์ตเดบิวต์ ได้มางานก็นับว่าบุญโขแล้ว"

"ปากคอเราะร้ายจริงนะแกเนี่ย"

"ฉันคือร่างรวมของความเคียดแค้น ถ้าไม่ปากร้ายสิถึงจะผิดปกติ"

ซากิหยุดเดินกะทันหัน ทางข้างหน้าแยกเป็นสองแพร่ง ทางแยกซ้ายมุ่งสู่พื้นที่ซ้อม ส่วนทางขวาเป็นทางเดินแคบกว่าที่มีห้องพักหลายห้องอยู่ตรงสุดทาง

มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากทางเดินฝั่งขวา ทั้งกลุ่มสวมชุดสีม่วง นั่นคือวง PINKISH ซึ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเกิร์ลกรุ๊ปหน้าใหม่เช่นกัน

พวกเธอเป็นเกิร์ลกรุ๊ปวงเล็กที่มีสมาชิกสี่คน ชเวยุนฮี หัวหน้าวงที่เดินนำอยู่ข้างหน้ามีใบหน้ากลม ดวงตากลมโต และรูปร่างไม่สูงนัก เมื่อเธอเห็นวง DUAL ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโค้งทักทายตามสัญชาตญาณ เพื่อนร่วมวงของเธอก็ทำตามเช่นกัน

"สวัสดีค่ะ รุ่นพี่"

ฮันจียุนรีบทักทายตอบทันที "ไม่ต้องเรียกรุ่นพี่หรอกค่ะ พวกเราเดบิวต์พร้อมๆ กันเลย"

ชเวยุนฮียืดตัวขึ้น ดูเกรงใจและเขินอายเล็กน้อย "พวกคุณได้เข้าชิงตั้งสี่รางวัล… พวกเราได้ชิงแค่รางวัลเดียว จะเรียกว่า 'รุ่นพี่' ก็สมควรแล้วล่ะค่ะ"

"ไม่ได้หรอกค่ะ" ฮันจียุนยิ้ม "เพื่อนร่วมรุ่นก็คือเพื่อนร่วมรุ่นสิคะ"

ทั้งสองวงไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กันเลยหลังเดบิวต์ PINKISH เดบิวต์ช้ากว่าสองเดือน และช่วงโปรโมตของทั้งสองวงก็ไม่ได้ตรงกัน

"พวกคุณซ้อมกี่โมงเหรอคะ" ชเวยุนฮีถาม

"บ่ายสามโมงครึ่งค่ะ"

"พวกเราเพิ่งซ้อมเสร็จค่ะ" เธอชี้ไปด้านหลัง "วันนี้ระบบเสียงมีปัญหานิดหน่อย มอนิเตอร์บนเวทีมีเสียงหึ่งๆ ดังอยู่ตลอดเวลา ยังไงระวังกันด้วยนะคะ"

ฮันจียุนกล่าวขอบคุณ และขณะที่ทั้งสองวงเดินสวนกัน มักเน่ของวง PINKISH ก็หันขวับกลับมามองเผยเซี่ยอันแวบหนึ่ง ก่อนจะกระซิบเบาๆ

"ตัวจริงสวยกว่าในทีวีตั้งเยอะเลย…"

หลังจากเลี้ยวผ่านประตูกันไฟบานที่สอง ทางเดินก็กว้างขวางขึ้นทันตา เบื้องหน้าตรงทางเข้า สมาชิกสามคนของ LUMINA กำลังยืนอยู่ตรงนั้น

ยูซูบินแต่งตัวเรียบง่ายในวันนี้ เธอสวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่งสีดำ ปล่อยผมยาวและสวมหมวกบีนนี่ เธอไม่ได้แต่งหน้าจัดเต็มเหมือนช่วงโปรโมต แต่เธอดูผอมลงกว่าครั้งล่าสุดที่เจอกันเสียอีก

พอเห็นเผยเซี่ยอัน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที "ฉันว่าแล้วว่าจะต้องได้เจอเธอ"

ฮันจียุนและจองแชรินลีดเดอร์ของ LUMINA พยักหน้าทักทายกัน ในบรรดาสองวง มีเพียงเผยเซี่ยอันกับยูซูบินเท่านั้นที่ค่อนข้างสนิทสนมกัน ทั้งสองฝ่ายจึงเปิดพื้นที่ให้ทั้งคู่ได้คุยกันตามลำพังโดยรู้กัน

ฮันจียุนตบไหล่เผยเซี่ยอันเบาๆ "อย่าคุยนานนะ พวกเราต้องเข้าไปตอนบ่ายสามครึ่ง"

"รู้แล้วค่ะ"

เผยเซี่ยอันมองซ้ายมองขวา ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูยูซูบิน "คราวนี้ FLARE ส่งมาแค่สี่คนจริงๆ เหรอ"

ยูซูบินดูจะขุ่นเคืองวงรุ่นพี่ของตัวเองไม่น้อย "เขาจะกล้ามาได้ยังไงกัน ไม่กลัวเจอแอนตี้แฟนดักเล่นงานนอกสถานที่หรือไง?!"

เธออยากจะพูดต่ออีกสองสามประโยค แต่พอเหลือบไปเห็นผู้จัดการของตัวเองที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก็จำต้องหุบปากลงอย่างไม่เต็มใจ

เผยเซี่ยอันมองตามสายตาของเธอไป ก็เห็นผู้จัดการของ LUMINA ยืนอยู่ตรงหัวมุมทางเดิน เป็นหญิงวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบดำ กำลังจ้องมองยูซูบินด้วยสายตากึ่งปรามกึ่งเตือน

"ผู้จัดการของเธอนี่คุมเข้มจังนะ" เผยเซี่ยอันเอ่ย

"ตั้งแต่เกิดเรื่องของ FLARE บริษัทก็ปฏิบัติต่อพวกเราเหมือนนักโทษนั่นแหละ" ยูซูบินลดเสียงให้เบาลงไปอีก "ไม่อนุญาตให้พวกเราติดต่อส่วนตัวกับศิลปินค่ายอื่นเลย"

"ช่างเรื่องนั้นเถอะ ฉันยังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย วงของเธอฟาดไปถึงสามการเสนอชื่อเข้าชิง แถมเธอยังได้เข้าชิงรางวัลโปรดิวเซอร์อีก เก่งชะมัด แบบนี้แฟนคลับฉันจะเอาอะไรไปสู้กับแฟนคลับเธอเนี่ย"

เธอพูดอย่างสบายๆ รอยยิ้มดูจริงใจ และยินดีกับเผยเซี่ยอันจากใจจริง

เผยเซี่ยอันรู้สึกนับถือทัศนคติของเธออยู่ไม่น้อย เดิมทีอยากจะถามถึงอัลบั้มใหม่ของพวกเธอ แต่ก็คิดว่าอย่าไปสะกิดแผลใจจะดีกว่า

มีเสียงคนเรียกมาจากปลายทางเดินอีกด้าน ผู้จัดการของ LUMINA เคาะนิ้วชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือ เป็นสัญญาณบอกให้ยูซูบินรีบกลับไปรวมกลุ่ม

ยูซูบินถอนหายใจ "ฉันไปก่อนนะ เจอกันในงานประกาศรางวัล ได้ยินว่าเธอจะเล่นเปียโนด้วย อย่าเล่นพลาดล่ะ ฉันจะคอยดูอยู่ตรงที่นั่งคนดู"

"เธอมาให้กำลังใจหรือมากดดันฉันกันแน่เนี่ย"

"ก็ขึ้นอยู่กับการแสดงของเธอนั่นแหละ"

ยูซูบินวิ่งเหยาะๆ กลับไปทางห้องพักของ LUMINA

"เซี่ยอัน! เข้าไปได้แล้ว!" เสียงของชเวมีซุกดังมาจากทางเข้า

เผยเซี่ยอันดึงสติกลับมาแล้วรีบเดินตามเพื่อนร่วมวงผ่านประตูกันไฟบานสุดท้ายเข้าไป

ทางเข้าพื้นที่ซ้อมค่อนข้างวุ่นวาย พีดีของสถานีโทรทัศน์ญี่ปุ่นกำลังตะโกนสั่งมุมกล้องผ่านวิทยุสื่อสาร ช่างไฟคนหนึ่งเข็นขาตั้งไฟที่สูงท่วมหัวคนเดินผ่านไป ซากิเบี่ยงตัวหลบทางจนเกือบจะสะดุดสายไฟที่พาดระเกะระกะอยู่บนพื้นทางเดิน

"ระวัง"

เผยเซี่ยอันยื่นมือไปคว้าตัวเธอไว้ทัน

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ

"ระวังด้านหน้า"

ก่อนที่เผยเซี่ยอันจะได้ทันคิดว่าสี่คำนั้นหมายความว่าอย่างไร เธอเงยหน้าขึ้นมองข้ามไหล่ของซากิไป และเห็นภาพตรงทางออกของพื้นที่ซ้อม

สมาชิกสองสามคนจาก NOIRAVE กำลังเดินออกมา

ชอนยุนซอกเดินอยู่หน้าสุด เขากำลังถอดอินเอียร์มอนิเตอร์ออก หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อผุดพราย

สมาชิกด้านหลังเดินกระจัดกระจายกันมา บ้างก็กำลังดื่มน้ำ บ้างก็ก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือ

จีซอยุนซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งเดินอยู่รั้งท้ายสุด

เผยเซี่ยอันเพิ่งจะนึกขึ้นได้ตอนนี้เองว่าปีนี้พวกเขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลกลุ่มชายยอดเยี่ยมด้วย

ชอนยุนซอกเห็น DUAL ก่อน จึงพยักหน้าทักทายอย่างสุภาพ

ฮันจียุนนำทีมโค้งทักทายตอบ ขณะที่ทั้งสองวงเดินสวนกัน เผยเซี่ยอันสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่ติดตัวพวกเขาลงมาจากเวที

จีซอยุนหยุดฝีเท้าลงห่างจากเธอเพียงสองก้าว เขาเงยหน้าขึ้นแล้วก้มลงสบตาเธอ

"คุณเซี่ยอัน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ"